Sunday, July 14, 2019

മക്കള്‍ എന്ന അല്‍ഭുതം!


നമുക്ക് ഈ ഭൂമിയില്‍ ഏറ്റവും വലിയ വേദന തന്നിട്ടും. മരണം തന്നെ പകരം തന്നിട്ടും നാം അകമഴിഞ്ഞു സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു പ്രതിഭാസമാണ് മക്കള്‍.
വേദനയോടെ പ്രസവിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ പല ആഗ്രഹങ്ങളും ലക്ഷ്യങ്ങളും അവര്‍ക്കായി ഹോമിക്കുന്നു. അവരിലൂടെ സ്വപ്നം കാണാന്‍ പഠിക്കുന്നു..

ഒടുവിലൊടുവില്‍ അവര്‍ അകലുമ്പോഴും വേദനയാണ്. പ്രസവവേദനയ്ക്ക് തുല്യം തന്നെയാണ് ആ വേദനയും. പക്ഷെ ഒറ്റദിവസം കൊണ്ടല്ല എന്നേ ഉള്ളൂ..
വളരെ സാവധാനമാണ് ആ വേദനകള്‍.. അവരെ നമ്മില്‍ നിന്നകറ്റുന്ന വേദനകള്‍..

ആ വേദനകള്‍ക്കൊടുവിലും നാം ദൈവത്തിന്റെ മുന്നില്‍ കൈകൂപ്പിനിന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കും. ദൈവമേ! എനിക്കീ ഭൂമിയില്‍ ജനിക്കാനിടയാക്കിയതിന് നന്ദി..
എനിക്ക് മക്കളെ തന്നതിന് നന്ദി. അവരിലൂടെ കിട്ടിയ ആനന്ദത്തിന് നന്ദി, എന്റ് കണ്ണുകള്‍ക്ക് അവരെ കാണാനായതിന് നന്ദി..

അവരെ കണ്ടുകൊണ്ട്, അവരുടെ സന്തോഷം, സമാധാനം കണ്ടുകൊണ്ട് ഈ ഭൂമിയില്‍ നിന്ന് വിടപറയാനാവണേ..

Saturday, July 13, 2019

ജീവിക്കുന്നവര്‍.. നിമിഷം പ്രതി മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവര്‍..


എന്നെ അലസയെന്നോ വൃത്തികെട്ടവളെന്നോ ഒക്കെ വേണമെങ്കില്‍ വിളിക്കാം. കാരണം എനിക്ക് കുളിക്കാനും ജപിക്കാനും ഒക്കെ മടിയാണ്.  എന്നാല്‍
ഞാന്‍ എന്റെ ശരീരത്തെ അവഗണിക്കുന്നത് അത് ശാശ്വതമായി എന്നോടൊപ്പം കാണില്ല എന്നതുകൊണ്ടും പിന്നെ എന്റെ ശരീരത്തെ എനിക്കിഷ്ടമുള്ള രീതിയില്‍ ഉപയോഗിക്കാനാവില്ല എന്ന നിരാശയാലും ആണെന്നു തോന്നുന്നു.
അതിനെ കുളിപ്പിച്ചൊരുക്കി പൌഡറും സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളുമൊക്കെ പുരട്ടി
ആരുടെ മുന്നിലും പ്രദര്‍ശ്ശിപ്പിച്ച് പ്രീതികിട്ടി ഒന്നും നേടാനില്ല.

പിന്നെ എന്റെ ചിന്തകള്‍ വേണമെങ്കില്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നില്‍ അവതരിപ്പിക്കാം.
അവരോടൊപ്പം പങ്കിടാം.. എന്റെ ആശകള്‍ നിരാശകള്‍ , ഞാന്‍ കണ്ടറിഞ്ഞ സത്യങ്ങള്‍ ഒക്കെ..

എന്റെ ഒരു ബുക്ക് ഒരു പ്രസിദ്ധമായ പ്രസാധകർ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. സന്തോഷിക്കേണ്ടതാണ്, അഭിമാനിക്കേണ്ടതാണ്. പ്രസാദകരുടെ ഓഫീസിലെ ഒരു ലേഡി ഡോക്‌ടർക്ക്‌ എന്നെ വലിയ മതിപ്പാണ്. എന്റെ ബുക്ക് കുട്ടികള്‍ക്ക് വായിക്കാനായി ഏതോ ലൈബ്രറിയില്‍ കൊടുത്തു എന്നൊക്കെ ഒരിക്കല്‍ പറഞ്ഞു.

എന്നാല്‍ ഞാ‍നിപ്പോഴും കുളിക്കാനും ജപിക്കാനും മടിച്ച്  വീടിനുവെളിയില്‍ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാനാരുമില്ലാത്തതിനാല്‍ വീടിനെ അകത്തളത്തില്‍ തളക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വീട്ടമ്മ മാത്രമാണ്. എന്റെ നശ്വരമായ ശരീരവുമായി
അതിന്റെ കേവലമായ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ വിശപ്പ് ദാഹം തുടങ്ങിയ മാത്രം നിര്‍വ്വഹിക്കുന്നതില്‍ സന്തോഷം കണ്ടെത്തി..

ബാക്കി എല്ലാം ഭാവനയില്‍ ദര്‍ശിച്ച അനുഭവിച്ച് നിസ്സംഗതയായി ജീവിക്കുന്ന (മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന) ഒരു സ്ത്രീ..


ഈ നശ്വരതയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടും  ജീവിതത്തെ  സന്തോഷത്തോടെ എതിരേൽക്കുന്നവരും ഉണ്ട്‌
,
ഒരുപക്ഷെ എനിക്ക്‌ അതിനുള്ള സൗകര്യം ഇല്ലാത്തതിനാലാവാം ഞാനിങ്ങനെ.

Monday, July 8, 2019

ഓരോരുത്തരും വിജയിക്കുന്നത്‌ എത്ര തവണ തോറ്റിറ്റാണെന്നോ?!അടുത്ത പുലരിയിലേക്ക്‌ ഉണരുന്നത്‌ എത്രയോ തോൽവികളും മരണങ്ങളും ഒക്കെ അതിജീവിച്ചാണെന്നോ?!
മനുഷ്യൻ ഓരോ ദിവസവും അടുത്ത പുലരിയെ കാണുന്നത്‌ എത്ര സാഹസികമായാണെന്നോ?!

ജീവിതം എന്നുമുതൽക്കാണ്‌ ഇത്രയേറെ ടെൻഷനും കഷ്ടപ്പാടും നിറഞ്ഞതായത്‌?!

മനുഷ്യൻ ഇന്ന് ടെൻഷനടിക്കുന്നത്‌ ആഹാരമോ വസ്ത്രമോ ഇല്ലാത്തതിനാലല്ല,
മറ്റുള്ള്വനെ വിജയിക്കനാണ്‌..
ദുഃഖിക്കുന്നതും മൗള്ളവരുടെ മുന്നിൽ വിജയിഓരോരുത്തരും വിജയിക്കുന്നത്‌

Thursday, July 4, 2019

നെഗറ്റിവിറ്റി

എന്നും രാവിലെ ഉണരുന്നത്‌ നെഗറ്റിവിറ്റിയുമായാണ്‌..
ഈ ഭൂമിയിലെ ജീവിതം അന്യായങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണെന്നും,
അതിൽ പെട്ട്‌ ചൂഷണത്തിനു വിധേയയായ ഒരു ജന്മമാണ്‌ എന്റേതെന്നും,
എന്റെ അവസ്ഥ പരിതാപകരം ആണെന്നുമുള്ള ഒരു മൊഡ്‌.

അതു സ്ഥാപിക്കുവാനുതകുന്ന തരത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ഒരു തിക്താനുഭവവും
തപ്പിപ്പിടിച്ച്‌ നിരത്തും..

പിന്നെ ഒരു ദുഃഖപുത്രിയുടെ ഭാവത്തിൽ അലസയായി എണീറ്റ്‌ , ചായകുടിക്കുന്നതും
ആർക്കോ വേണ്ടിയാണെന്ന ഭാവത്തിൽ ഇരുന്ന്,
ലോകത്തെ ആകെമൊത്തം വിമർശ്ശനമാണ്‌.. സംശയവും!

എന്നാൽ എന്തുചെയ്താലാണ്‌ എന്നെ സന്തോഷപ്പെടുത്താനാവുക എന്ന് ഒട്ടറിയില്ലാതാനും!
ഷോപ്പിംഗ്‌! വേണ്ടതും വേണ്ടാത്തതുമായ ചില പൊരുൾകൾ വാങ്ങി വീടെത്തുമ്പോൾ
ചില്ലറ സന്തോഷം ഒക്കെ തോന്നും..അൽപം കുറ്റബോധവും!

വേറെ സന്തോഷിക്കാനുള്ള മർഗ്ഗങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ ഒർമ്മയിൽ വരില്ല!
അതിനൊട്ട്‌ സമയവും ഇല്ല! ഒരു സിനിമ കാണാനോ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കൂടുവാനോ ഒന്നും തന്നെ അവസരമില്ല;

ഇനി മുന്നിലിരിക്കുന്ന ചായ കുടിച്ചിട്ടുവേണം പോസിറ്റിവിറ്റിയുണ്ടാക്കി
വീട്ടിലുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ എത്താൻ..

എല്ലാവർക്കും സ്നേഹം നൽകണം..
സമൂഹത്തിൽ പല വേഷങ്ങൾ അഭിനയിക്കുന്നവരാണ്‌.
അവർ തളർന്നിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ പ്രോൽസാഹിപ്പിക്കണം..

ദാ! ഇന്നത്തെ ഉത്തരം കിട്ടി!!

സഹജീവികളെ തള്ളി താഴെയിടുന്നതിലാണ്‌ സതോഷം മൊത്തം ഇരിക്കുന്നത്‌!
അവരെ അനുകരിക്കുക, അവരെ മുന്നേറുക പിന്നെ താഴെയിടുക..

എന്റെ ചുറ്റിനും ഉള്ള ജീവികളെല്ലാം ഈ പ്രവൃത്തിയിൽ വ്യാപൃതരാണ്‌!

ഞാനും അവരെ അനുകരിക്കണം.
അതിനുള്ള മനസ്സില്ലാത്തതാണ്‌ എന്റെ ദുഃഖഹേതു!

ഞാൻ സ്വയം സന്തോഷം ഉണ്ടാക്കാൻ പണിപ്പെടുന്നു..
അല്ലെങ്കിൽ ദൈവത്തോട്‌ ചോദിക്കുന്നു..
ഇതൊന്നും ശരിയല്ലാ..


ദൈവം ..ഇത്ര അടുത്ത്‌!‌

ഓം
ദൈവം നമ്മുടെ തൊട്ടരികിൽ ഉണ്ട്‌.
വല്ലാതെ വിഷമം വരികയോ ഭയം തോന്നുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ
ഒരുനിമിഷം കണ്ണടച്ച്‌ കൈകൂപ്പി നിന്നാൽ മതി!
ആ ലോകത്ത്‌, അദേഹത്തിനരികിൽ എത്താം.

വെറുതേപറയുകയല്ല.. സ്വന്തം അനുഭവമാണ്‌

പലപ്പോഴും നിരാശയാൽ തളരുമ്പോൾ ചെന്ന് ഒരു തിരി കത്തിച്ചു വച്ച്‌ കൈകൂപ്പിനിൽക്കുമ്പോൾ
അറിയാതെ ഇരുൾ മാറി വെളിച്ചം തോന്നും!

പ്രശ്നങ്ങളെ ഉൾക്കൊണ്ട്‌ അവയ്ക്ക്‌ ആരോ നിർദ്ദേശിക്കുന്നതുപോലെ നാം. സ്വയം പ്രതിവിധികൾ കണ്ടെത്തും!

മറക്കേണ്ടവ മറക്കും
പൊറുക്കേണ്ടവ പൊറുക്കും

ദൈവം നമ്മുടെ ഉള്ളിലുണ്ട്‌
അകത്ത്‌
ഉള്ളിലേക്ക്‌ ശ്രദ്ധതിരിക്കാനാണ്‌ നാം അലസമായുള്ള ഇരുപ്പ്‌ മാറ്റി
ദൈവത്തിനുവേണ്ടി കുളിക്കുകയോ പൂവ്‌ പറിക്കുകയോ ചന്ദനതിരികത്റ്റിക്കയോ ഒക്കെചെയ്യുന്നത്‌.

അലനേരം നാമറിയാതെ നമ്മുടെ ഈഗോ മാറ്റിവച്ച്‌ സ്വാർദ്ധത മാറ്റിവച്ച്‌ ,
നാം മറ്റൊന്നിനായി അൽപം മുഷിയുന്നു!
എന്നിട്ട്‌ കണ്ണടച്ച്‌. സത്യം ദർശ്ശിക്കൂന്നു
നമ്മെ മൂടിയിരിക്കുന്ന തമസ്സ്‌ മാറ്റി നാം വെളിച്ചം കണ്ടെത്തുന്നു
ഈശ്വരനെ അറിയുന്നു!

ശുഭം

Wednesday, July 3, 2019

ജീവിത ചക്രം

നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന ഓരോപ്രവർത്തിക്കൂം പ്രതിഫാം വേണം..
ന്യായീകരണം വേണം.
അനുഭവിക്കുന്ന ദുഃഖങ്ങൾക്ക്‌ സഹതാപം
നഷ്ടങ്ങക്ക്സഹതാപം
പ്രയത്നങ്ങൾക്ക്‌ പ്രശംസ
എന്നുവേണ്ട സകലതിനും കണക്കുണ്ട്‌..

ഉദ്ദേശിക്കുന്ന പ്രതികരണം കിട്ടിയിലെങ്കിൽ
നമ്മൾ പോയി ദൈവത്തോട്‌
പരതിപ്പെടും
പ്രയത്നങ്ങൽക്ക്‌ പ്രതിഫലം യാചിക്കും

എന്നാൽ യാതൊരു മുൻ വിധികളുമിലാതെ
ജീവിക്കാൻ ശ്രമിച്ച്‌ നോക്കൂ!
മുമ്പിൽകാണുന്ന; ഈ നിമിഷം അനുഭവിക്കുന്ന ജീവിതത്തിൽ
മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചുനോക്കൂ..
അപ്പോൾ വല്ലാത്ത ലാഘവത്വം അനുഭവപ്പെടും!

ചുറ്റും കാണുന്ന ജീവികൾ മുഴുവനും അവരവർക്ക്‌ കിട്ടുന്ന സൗകര്യങ്ങൾ  സ്വന്തം പ്രജ്ഞയാൽ അവരവർക്ക്‌  ഉതകുന്ന തരത്തിലാക്കി ജീീക്കുന്നു..‌
അനുഭവിക്കുന്നു.

ആരുടെ കയ്യിലും ജീവിത ചക്രത്തിന്റെ കടിഞ്ഞാണില്ല!
.


Tuesday, July 2, 2019

പുനർജ്ജനി

അമ്മയെന്ന പേരിൽ ഇട്ട പോസ്റ്റ്‌ അധികം ആരും വായിച്ചില്ലാ എന്നു തോന്നുന്നു.
അല്ലെങ്കിലും അമ്മമാരൊക്കെ ബോറായിരിക്കുമല്ലൊ!

കമ്പ്യൂട്ടറും ലാപ്പ്ടോപ്പും സൗകര്യവും കിട്ടാത്തതുകൊണ്ടാണ്‌ ബ്ലോഗെഴുത്ത്‌ കുറഞ്ഞത്‌..
എന്നാൽ എന്റെ കയ്യിൽ വിട്ടുപിരിയാതെ എപ്പോശും മൊബഗിൽ കാണും..
എന്തുകൊണ്ട്‌ എനിക്ക്‌ മൊബെയിലിൽ എഴുതിക്കൂടാ?!

നേരിട്ട്‌ ടൈപ്പ്‌ ചെയ്യാനും പറ്റും!

ആദ്യം അൽപമുൻപ്‌ എഴുതൊയ ഒരു കുഞ്ഞ്‌ പോസ്റ്റ്‌ ഇടാം..
അത്‌ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്തു..

എന്റെ പ്രിയ കൂട്ടുകാരി ആയിരുന്നു എന്റെ ബ്ലോഗ്‌ ബ്ലോഗെഴുത്ത്‌ മുടക്കിയതുകൊണ്ടാവാം എന്നിലെ ഈ ശൂന്യതാബോധം!

മരിക്കും വരെ ബ്ലോഗ്‌ എഴുതാമല്ലൊ!
ഗൂഗിൾ അനുവദിക്കും വരെ..

അതുമതി!

അറിയപ്പെടാതെ അനോണിയായി എഴുതുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന വിശാലത പ്രിചയക്കാരുള്ളിടത്ത്‌ എഴുതുമ്പോൾ കിട്ടില്ല! അവിടെ ഒരുപാട്‌
ഒരുപാട്‌ പരിമിതികളിൽ ഞെരിഞ്ഞ്‌‌ ശ്വാസമ്മുട്ടി എന്റെ ഭാവന മുരടിച്ചുപോകുന്നു..

ഇവിടെ ആരുംകമറ്റിടില്ല.. വായനക്കാരും കുറവാണ്‌..
എങ്കിലും ‌ ഇവിടെയാണ്‌ എന്റെ എഴുത്തുപുര!

മായുന്ന ചിത്രങ്ങൾ

ഇന്ന്‌ ഞാന്‍ വളരെനാള്‍ മുന്‍പ്‌ സൂക്ഷിച്ചുവച്ചിരുന്ന എണ്റ്റെ അമ്മുമ്മയുടെ ശബ്ദം റെക്കോഡ്‌ ചെയ്ത കാസറ്റ്‌ കിട്ടി. കാസറ്റ്‌, ഡിസ്ക്ക്‌, സി ഡി ഡിവിഡി ഒക്കെ പോയി.. ഇപ്പോള്‍ എല്ലാം ഇണ്റ്റര്‍നെറ്റില്‍ നിന്ന്‌ ഡൌണ്‍ലോഡ്‌ ആണ്‌. ആദ്യം ഓരോന്നില്‍ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിരുന്ന പല കാര്യങ്ങളും റിക്കവര്‍ ചെയ്യാനറിയാതെയും റിക്കവര്‍ ചെയ്തിട്ടും കാര്യമില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. എണ്റ്റെ അമ്മുമ്മയുടെ ശബ്ദം കേള്‍ക്കാന്‍ ആഗ്രഹമുള്ള ആരും ഈ ബൂലോകത്തി കാണീല്ല. എനിക്കുണ്ട്‌ ആഗ്രഹം. പക്ഷെ ആ ശബ്ദം എണ്റ്റെ ഉള്ളില്‍ എവിടെയോ റെക്കോഡ്‌ ആയി കിടപ്പുണ്ട്‌.  അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റേയും വീഡിയോയും ഫോട്ടോയും ശബ്ദവും ഒക്കെ ഇതുപോലെ ഓരോന്നില്‍ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട്‌. അന്യം നിന്നുപോകുന്ന പലതിലും. ഒടുവില്‍ എണ്റ്റെ മനസ്സിലുള്ള അവരുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ മാത്രം ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുവോളം ഞാനെന്ന കമ്പ്യൂട്ടറിനുള്ളില്‍ നിലനില്‍ക്കും. പറഞ്ഞുവന്നത്‌, ഞാനിപ്പോഴും എന്തോ നിധിയൊക്കെ സൂക്ഷിച്ചുവച്ച്‌ ആര്‍ക്കും കൊടുക്കാതെ അല്ലെങ്കില്‍ സ്വയം അനുഭവിക്കാതെ ത്യാഗങ്ങള്‍ ഒക്കെ ചെയ്ത്‌ ജീവിക്കയാണ്‌ എന്ന്‌ പൊങ്ങച്ചവും കൊണ്ട്‌ നടക്കാനുള്ള പ്രായം ഒക്കെ എന്നേ കഴിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. ഇനി ലോലവികാരങ്ങളുടെയും ലാഭനഷ്ടങ്ങളുടെയും ഒക്കെ കണക്കുപറയേണ്ടത്‌ അടുത്ത ജനറേഷന്‍ ആണ്‌. ഞാന്‍ മങ്ങി മറഞ്ഞുകൊണുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ചിത്രം മാത്രം. അതിന്‌ ഇനി എത്ര ചായം പൂശിയാലും ഭംഗി തീരെയുണ്ടാവില്ലാ താനും.


Thursday, June 27, 2019

അമ്മ

ഇന്നലെ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ ഗര്‍ഭിണിയായ മകള്‍
പറഞ്ഞു ഇടയ്ക്കിടെ വല്ലാത്ത എരിച്ചില്‍. എന്തുകഴിച്ചാല്‍ എരിച്ചില്‍ കുറയും?
ഞങ്ങള്‍ ഓരോരുത്തരായി ഓരോന്ന് സജസ്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി.. തൈര്, പഴം,
ബാര്‍ളിവെള്ളം, ജീരകവെള്ളം..പഴവര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍.. എന്നിങ്ങനെ..
അവള്‍ വീണ്ടും വല്ലാത്ത ചൂട് എന്നു പറഞ്ഞ് അസ്വസ്ഥതപ്പെടുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ തെളിഞ്ഞ് ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. അവള്‍ തെല്ലൊരല്‍ഭുതത്തോടെ അവളുടെ എരിച്ചില്‍ ലാഘവത്തോടെ കാണുന്നത് നോക്കി നിന്നു. ഞാൻ അവളെ ശ്ര്ദ്ധിക്കാൻ ചുറ്റും ആളുകൾ ഉള്ളതിൽ
മനം തെളിഞ്ഞ്‌ വീണ്ടും പുഞ്ചിരിച്ചു.

 ഇന്ന് രാവിലെ,  എന്റെ ചിന്ത പുറകിലോട്ട് പോയി.. നാടും വീടും പിരിഞ്ഞ്.. അതിനും മുന്‍പ് ഹോസ്റ്റല്‍ വാസം കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ അപരിചിതമായിരുന്നു പലതും. എന്നെ ആ വീട്ടിലെ അംഗം എന്നതിലുപരി കൈമാറ്റപ്പെടാനുള്ള ഒരു വസ്തുവായാണ് കണ്ടതും. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മനസ്സില്‍ മകനും തങ്ങളും അടങ്ങുന്ന ഒരു കുടുംബമായിരുന്നു സ്ഥിരത നേടിയത്. അത് എന്റെ ഉള്ളില്‍ വല്ലാത്ത അസൂയയും അസ്വസ്ഥതയും മറ്റ്‌ വികാരങ്ങളും ഉണ്ടാക്കി,  എന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്തി മൌനിയാക്കിയിരുന്നു.

ആ ഒറ്റപ്പെടലും തിരസ്ക്കാരവുമായാണ് ഭര്‍ത്താവിന്റെ വീട്ടില്‍ എത്തിപ്പെട്ടത്ത്. എന്നാൽ
ആ വീട്‌ സ്വന്തമെന്ന് കരുതി അവിടെ ഇഴുകിചേരാന്‍ നടത്തിയ തീരെ ചെറിയ ആത്മാര്‍ത്ഥതയും സ്നേഹവും പോലും അവര്‍ പരിഹാസത്തോടെയാണ് കണ്ടത്. സ്വത്തുകണ്ട് ഉണ്ടാകുന്ന വികാരങ്ങളായി അതിനെ വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടു. അപഹാസ്യയാക്കി.

ചുരുക്കത്തില്‍ ഞാന്‍ എന്താണെന്നോ ആരാണെന്നോ എന്റെ നിലനില്‍പ്പ് എന്തിലാണെന്നോ അറിയാനാവാതെ കാറ്റത്ത് കിടന്നാടുന്ന ഒരു ഒറ്റമഴത്തുള്ളി! ഏതുനിമിഷവും താഴെവീണ് ചിന്നിച്ചിതറാം.. ആര്‍ക്കും പ്രത്യേകിച്ച് നഷ്ടമൊന്നും വരാനില്ല എന്റെ അഭാവത്തില്‍. എനിക്കും എന്റെ ജീവിതം കൊണ്ട് എന്തു നേടണമെന്നൊന്നും ഒരു രൂപവും ഇല്ലായിരുന്നു അന്യനാട്ടില്‍.
നാട്ടിലായിരുന്നപ്പോള്‍ നല്ല ഒരു ജോലിയും അതു നേടിത്തരുന്ന ആത്മവിശ്വാസവും സാമ്പത്തികഭദ്രതയും ഒക്കെ വ്യാമോഹിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ആ വിശ്വാസവും തകര്‍ന്നു. എന്റെ വിദ്യാഭ്യാസമോ അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ നേടാന്‍ ആഗ്രഹിച്ച സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയും ആത്മവിശ്വാസവും ഒന്നും ഇവിടെ തീരെ അപ്രസക്തവും അനാവശ്യവും ആയിരുന്നു. ഞാന്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നത് തന്നെ എനിക്കുവേണ്ടി മാത്രം. എന്റെ മാത്രം ഒരാവശ്യമായി തീര്‍ന്നു.

മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനും ഇടയ്ക്കുള്ള ഒരു ജീവനുള്ള വസ്തു. മരിച്ചാലും ജീവിച്ചാലും  പ്രത്യക്ഷത്തിൽ  ആര്‍ക്കും ചേതമില്ല എന്ന തോന്നല്‍. വിലയിടിഞ്ഞ ഒരു പവിഴം,  ഒരു ആര്‍ട്ടിഫിഷ്യല്‍ പവിഴം.. അതങ്ങിനെ തലപൂഴ്ത്തി, മണ്ണിലാഴ്‌ന്ന്
നശിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അതില്‍ മുളയിട്ട ചില ആഗ്രഹത്തിന്റെ വിത്തുകള്‍..
മക്കള്‍!!!

അതെ! എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള പ്രയാണത്തിനുള്ള എന്റെ ഏക  ആശ്രയം!
വളരെ ത്യാഗങ്ങള്‍ക്കും വേദനകള്‍ക്കുമൊടുവില്‍ എന്റെ വയറ്റില്‍ ആ ആഗ്രഹം മുളച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഈ ഭൂമിയില്‍ എന്തോ ആയിത്തീരുകയായിരുന്നു..

എന്റെ പ്രത്യക ലോകം! ആ ജീവന്‍ ആണോ പെണ്ണോ എന്നതിലല്ല. ആ ജീവന്‍ എന്നിലൂടെ സംഭവിക്കുന്നു. മറ്റൊരുജീവനെ ഞാന്‍ ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു. അതില്‍ കൂടുതല്‍ വില ഞാന്‍ നേടാനിരുന്ന ജോലിയ്ക്കോ സ്ഥനമാങ്ങള്‍ക്കോ ഉള്ളതായി തോന്നിയില്ല. ഈ ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ കര്‍മ്മം ഒരമ്മയാവുക എന്നതായി തോന്നി. മറ്റേതൊക്കെ അതിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നടക്കുന്ന കേവലമായ കൂത്തുകള്‍.. വീട്, ഭൂമി, സമ്പത്ത്, തുടങ്ങി ഈ ഭൂമിയില്‍ നടക്കുന്ന സകലമാന സംഭവങ്ങളും ഇത്തരത്തില്‍ ഒരമ്മയുടെ വയറ്റില്‍ നിന്ന് ഉണ്ടാവുന്ന ജീവനുകള്‍ക്കുവേണ്ടിയല്ലെ. അപ്പോള്‍ അതിന്റെ ഉത്ഭവം അതിനെ പ്രദാനം ചെയ്യുന്ന സ്ത്രീകള്‍ വലിയ ഒരു കര്‍മ്മമല്ലെ ചെയ്യുന്നത്! അത്യന്തം ശ്രേഷ്ഠമായ ഒരു കര്‍മ്മം. തന്റെ  വയറ്റില്‍ ജനിക്കുന്ന കുരുന്നിന് ഒരു മഹാത്മാഗാന്ധിയോ മദര്‍ തെരേസയോ യേശുക്ര്സ്തുവൊ കൃഷ്ണനോ ഒക്കെ ആവാം.. ഒരു ജീവന്‍! ദൈവവും മനുഷ്യനുമായുള്ള ഒരു രഹസ്യ ഇടപാട്.. ദൈവം മനുഷ്യനെ നിര്‍മ്മിച്ച് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍ ഇടുന്നു! അപ്പോള്‍ അവളല്ലെ ദൈവത്തിന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത് നില്‍ക്കുന്നത്..

അങ്ങിനെ ഞാന്‍ ഒരു ദൈവപുത്രിയായി.. എന്റെ വയറ്റില്‍ ഞാന്‍ വഹിക്കുന്നത് ഒരു ശ്രീകൃഷ്ണനോ, ദേവിയോ ഒക്കെയായി.. ഭൂമിയില്‍ സംഭവിക്കുന്ന മറ്റൊരു അമൂല്യ ജീവന്‍..
എന്റെ ചുറ്റും നടക്കുന്ന ബാലിശവും ചപലവുമായ വടം വലികള്‍ ഒന്നും തന്നെ
എന്നെ ബാധിക്കാതായി. ഞാന്‍ മറ്റൊരു ലോകത്തായിരുന്നു. എന്റെ ഉള്ളില്‍ വയറ്റിനുള്ളില്‍ രൂപം കൊള്ളുന്ന ഒരു നിഷ്ക്കളങ്ക ജീവന്‍. ആ ജീവനും ഞാനും മാത്രമായി എന്റെ ലോകം. അവിടെ കുശുമ്പും അസൂയയുമില്ല, വലിപ്പച്ചെറുപ്പമില്ല്, വിവാഹത്തിന് ആഹാരം നന്നാവാഞ്ഞതില്‍ അവഹേളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പിതാവില്ല, ദേഹമാസകലം ബാന്‍ഡേജില്‍ പൊതിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ആ പിതാവിന്റെ അരികില്‍ നിസ്സഹായയായി നില്‍ക്കുന്ന മകളില്‍ തെളിഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയെ തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നവരില്ല.. എല്ലാം നഷ്ടമായി മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്ന ട്രയിനില്‍, പിരിയുമ്പോളുള്ള വിരഹതള്ളല്‍ മറയ്ക്കാനാവാതെ  ലജ്ജ കൈവിട്ട്‌ നിസ്സഹായത വെളിളിപ്പെടുത്തി  വെളിയില്‍ പരിഭ്രാന്തിയോടെ നീട്ടിയ രണ്ട്‌ കരങ്ങളില്ല.. അവള്‍ മാത്രം! അവളും അവളുടെ വയറ്റില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒരു ജീവനും.

പിന്നീട് അവള്‍ ജോലിചെയ്യുമ്പോഴും വെറുതെ ഇരിക്കുമ്പോഴും ഒക്കെ പതിയെ മൂളാന്‍ തുടങ്ങി. പാട്ടുകള്‍! ആ കുഞ്ഞിനെ കേള്‍പ്പിക്കാന്‍.. ആ വീട്ടിലെ അംഗങ്ങളൊക്കെ തെല്ലൊരല്‍ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കാന്‍ തുടങ്ങി.. വട്ടല്ല എന്നുറപ്പു വരുത്താന്‍. പിന്നെ ഗര്‍ഭിണീയല്ലെ എന്ന പരിഗണനയില്‍ അവഗണിച്ചു.. ആ അവഗണനയില്‍ അവള്‍ പാട്ടുകള്‍ പാടി.. ഉറങ്ങുവോളം..

പിന്നീട് പ്രസവിക്കാറായ ദിനങ്ങളിലൊന്നില്‍ അകലെ നിന്നും നഷ്ടമായിപ്പോയി എന്നു കരുതിയ മാതാവ് വന്നെത്തി. പക്ഷെ അന്യനാട്ടില്‍ കയ്യും കാലും കെട്ടപ്പെട്ട ഒരു സ്ത്രീയായി അവരും ഒതുങ്ങിയിരുന്നു. പറയുവാനൊന്നും ഇല്ലാതെ തങ്ങള്‍ക്ക് സംഭവിച്ച് ഈ ഭീകര ഒറ്റപ്പെടല്‍, തിക്തത രണ്ടുപേരും മൌനമായി സഹിച്ചു തീര്‍ക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിലെ ജീവനെ അവള്‍ ചേര്‍ത്തു വച്ചു..
അവള്‍ ഭൂജാതയാവുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ മറ്റൊരാളാവും എന്ന ചിന്ത!

അങ്ങിനെ അവള്‍ ഭൂമിയിലെത്തിയപ്പോള്‍ ജീവിക്കാന്‍ കൊതിയുമായി ഒരമ്മ അവളെ നോക്കി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ചുറ്റും വന്നു നിന്ന് കൌതുകവസ്തുവിനെപ്പോലെ കുഞ്ഞിന് വിലപറയുന്നവര്‍ മാറാന്‍ കാത്ത് അക്ഷമയോടെ ആ അമ്മ കിടന്നു..

ഒടുവില്‍ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയില്‍ ആ അമ്മ ഉണര്‍ന്നു. “എന്റെ കുഞ്ഞെവിടെ? എന്റെ കുഞ്ഞെവിടേ? മൈ ബേബി മൈ ബേബി..
അവളുടെ ഞരങ്ങല്‍ കേട്ട് ഒരു നര്‍സ് ഓടിവന്നു..
ഓഹ്! യു വണ്ട് യുവന്‍ ബേബി?
ഇതാ ഇവിടുണ്ട്.. അവള്‍ ബേബിയുടെ തൊട്ടില്‍ വേഗത്തില്‍ തള്ളിക്കൊണ്ട് വന്നു.
വേദന മറന്ന് അവള്‍ എണീറ്റു. അവള്‍ക്ക് ബേബിയെ എടുക്കണം.
നര്‍സ് സഹായിച്ചു. ബേബിയെ എടുത്ത് അവളുടെ നെഞ്ചില്‍ കിടത്തി
പിന്നീട് അരികെ.. മുലപ്പാല്‍ കൊടുത്തുനോക്കാനും പറഞ്ഞു..
അങ്ങിനെ അവള്‍ ഒരമ്മയായി.. ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വിശിഷ്ടമായ ജോലി, പദവി, നേട്ടം അവള്‍ സ്വയം കരസ്തമാക്കി..

അതിനിടയില്‍ അവള്‍ക്ക് വയറെരിച്ചിലോ, മൂന്നുമാസം തുടര്‍ച്ചയായി ശര്‍ദ്ദിച്ച് തളര്‍ന്ന്, തൊണ്ടമുറിഞ്ഞ് രക്തം വന്നതോ,കഴിക്കാനൊന്നുമില്ലാതെ ഗത്യന്തരമില്ലാതെ ഓരോ സ്പൂണ്‍ ഉപ്പിട്ട നാരങ്ങാനീര്‍ കുടിച്ച് ദിവസങ്ങളോളം ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്തിയതോ.. എന്തിനധികം പ്രസവ വേദനപോലും നിസ്സാരമായിരുന്നു..

മകള്‍ക്ക് അവളുടെ എരിച്ചില്‍ കേട്ട് ചിരിക്കുന്ന ഒരമ്മയുടെ മറുപടി..:)

Tuesday, June 11, 2019

പനിപിടിച്ച് അര്‍ദ്ധബോധാവസ്ഥയിലെന്നോണം കിടക്കുമ്പോള്‍ നാട്ടിലെ ദൃശ്യങ്ങല്‍ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി എല്ലാം അരങ്ങേറും പോലെ..


അപ്പച്ചീ, ദാ നോക്ക് ഇതു കണ്ടോ


പതിയെ കണ്ണു തുറക്കും


അപ്പോള്‍ എല്ലാവരും കൂടി ഇറയത്തിരുന്ന് സംസാരിക്കുകയാവും..കൂട്ടത്തില്‍ താന്‍ പണ്ടു കണ്ടു മറന്ന മുഖങ്ങള്‍ ഓര്‍മ്മയില്ലേ എന്ന മട്ടില്‍


രാത്രി കിടന്ന് കൊതുകൊനെ കൊല്ലാന്‍ ബാറ്റ് ഉപയോഗിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സ് പറയുന്നു.. ഈ ബാറ്റ് കൊള്ളാം തിരിച്ചുപോകുമ്പോള്‍ ഇത്തരത്തില്‍ രണ്ടെണ്ണം കൂടി വാങ്ങണം..


പെട്ടിയില്‍ സ്ഥലം ഉണ്ടായിരിക്കും ല്ലെ,

പെട്ടെന്ന് ബോധം തെളിയുന്നു.. താന്‍ നാട്ടിലല്ല, അന്യനാട്ടിലെ കിടക്കയില്‍ കിടന്നാണ് കൊതുകിനെ ആട്ടിയകറ്റുന്നത്!




ആത്മേ, ദാ ഇതാരാണെന്നു നോക്ക് വന്നു നില്‍ക്കുന്നത്!


ആത്മേ നീ ആകെ മാറിപ്പോയല്ലൊ! മുടിയായിരുന്നു ഐശ്വര്യം..


ചീറിപ്പായുന്ന് വാഹനം ഇരുവശവും വേഗത്തില്‍ മാറി മറയുന്ന കേരളദൃശ്യങ്ങള്‍..


മതിയാവാതെ കോരിക്കുടിച്ചുകൊണ്ട് സൈഡ് സീറ്റില്‍ ആത്മയും മക്കളും..

പുതിയ വഴിയോരക്കാഴ്ച്ചകള്‍ മിക്കതും പറഞ്ഞ് പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന സഹോദരനും കുടുംബവും..


അരികില്‍ മക്കളുടെ സാമിപ്യം, കേരളത്തിന്റെ തനിമ!


കേരളത്തിലല്ല ഞാന്‍ ജീവിക്കുന്നത് എന്ന് നിഷേധിക്കാനാവില്ല.


ഇവിടം വിട്ടുപോയിട്ടില്ല ഞാനിനിയും.. എനിക്കിവിടെ ഒരിടം വേണം.. എന്റെ മക്കള്‍ക്കും


അന്യനാട്ടില്‍ ഞങ്ങള്‍ അനാധരാണ്.


അവിടത്തെ ഒരു ഉത്സവം ഔരു പൂരം ഒന്നിലും ഞങ്ങളെ പങ്കെടുപ്പിക്കുകയോ ഭാഗഭുക്കുകളാക്കുകയോ ആരും ചെയ്തിട്ടില്ല.. ആര്‍ക്കുമില്ല ഞങ്ങളെ ഓരോന്നു പറഞ്ഞ് പരിചയപ്പെടുത്തിത്തരാനുള്ള ഔദാര്യം, ആവശ്യം!


ഇവിടെ എല്ലാവര്‍ക്കും തങ്ങള്‍ വേണം!


അവശനായിരിക്കുന്ന അച്ഛന്, അമ്മയ്ക്ക്, സഹോദരങ്ങള്‍ക്ക് വീട്ടുകാര്‍ക്ക് ഒക്കെ..

ഇവിടെ ഒരു വലിയ വിടവ് നികത്തുമ്പോലെയുള്ള ഇഴുകിച്ചേരലാകുമ്പോള്‍, അവിടെ ഒരു അധികപ്പറ്റുപോലെ, താഴെവീഴാതെ എങ്ങും തൊടാതെ തൊങ്ങിനില്‍ക്കുമ്പോലെ ഒരു ജീവിതം

ഒന്നു വേണ്ടെന്നു വച്ച് മറ്റൊന്നു സ്വീകരിക്കാനിനിയും ധൈര്യമില്ലല്ലൊ,

എന്തുഭയമാണ് തന്നെ എല്ലാറ്റില്‍ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നത്!

Tuesday, April 30, 2019

ശ്രേഷ്ഠത


നമ്മൾ ഓരോരുത്തരിലും പ്രത്യേകിച്ച് മനുഷ്യരിൽ മുഴുവനും ഉള്ള ഒരു സ്വഭാവം -അടിസ്ഥാന സ്വഭാവം- എന്തെന്നാൽ അത്, നാം മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ മികച്ചവരാണ്, ആവണം എന്ന ആഗ്രഹം ആണ്.  സുഖത്തിലല്ലെങ്കിൽ ദുഃഖത്തിലൂടെയെങ്കിലും നമ്മൾ മികച്ചവരായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടണം. ദാനം ചെയ്യലിലൂടെ അല്ലെങ്കിൽ ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുകവഴിയെങ്കിലും, പ്രേമിക്കപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലും ചതിക്കപ്പെടണം.ദുഃഖിക്കുന്നവരും തോൽക്കപ്പെടുന്നവരും നന്മയുള്ളവരാണെന്ന ബോധം ചിലരെ മനഃപ്പൂർവ്വം തോൽക്കാൻ കൂടി പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

നാം സൂക്ഷമായി നിരീക്ഷിച്ചാൽ നമ്മൾ മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ചോർത്ത് ദുഃഖിക്കുമ്പോഴും സഹതപിക്കുമ്പോഴും കൂടി അതിൽ ഒരു സ്വാർത്ഥത ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. ആ വികാരം നമ്മെ നല്ലവരാക്കുന്നു എന്ന ചിന്ത!

ഒരാൾ മരിക്കുമ്പോൾ ആ നഷ്ടത്തിൽ ദുഃഖിക്കുന്നത് ആ ദേഹത്തിനു പറ്റിയ നഷ്ടത്തെക്കുറിച്ചല്ല, നമുക്ക് അതിൽ നിന്നുണ്ടായ നഷ്ടത്തെ ഓർത്താണ്. ഒരു കുഞ്ഞ് നഷ്ടപ്പെട്ട അമ്മ വർഷങ്ങളോളം എരിഞ്ഞ് നടക്കും.. പലപ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സിൽ പറയുന്നത്. അവനായിരുന്നിരിക്കും തന്നെ ഏറെ സ്നേഹിക്കുന്നവൻ, സംരക്ഷിക്കുന്നവൻ, കുടുംബം നോക്കുന്നവൻ എന്നിങ്ങനെ ഒരു സ്വാർത്ഥ ദുഃഖം അതിൽ ഇടയ്ക്കിടെ കടന്നു കൂടും!  ആ ആത്മാവിന് ഈ ഭൂമിയിൽ എന്തൊക്കെയാവും നഷ്ടമുണ്ടായിട്ടുണ്ടാവുക എന്ന ചിന്തയുടെ ഒടുവിൽ ഈ സ്വാർത്ഥ ചിന്ത വന്ന് മൂടും.. വീണ്ടും കരയും!

ഒരാളെപ്പറ്റി അമിതമായി ദുഃഖിക്കുമ്പോഴും ഇതൊക്കെ തന്നെ, ആ ദുഃഖം വഴി താൻ തന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കയാണ്. നീ ദുഃഖിതയാണ്. ആരോ നിന്നെ ദുഃഖിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന സഹതാപത്തിനായാണ് നാം ദുഃഖിക്കുന്നത്പോലും!

ഇന്ന് എന്റെ വലിയച്ഛനെയും വലിയമ്മയെയും അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഒക്കെ പറ്റി ഓർത്ത് വല്ലാതെ കരച്ചിൽ വന്നു. എത്ര സ്നേഹമുള്ളവരായിരുന്നു അവർ. എനിക്ക് അവരെ അവസാന കാലങ്ങളിൽ ശുശ്രൂഷിക്കാനായില്ലല്ലൊ എന്ന ഒരു നഷ്ടം, ഒരു കുറ്റബോധം, ഒരു വേദന ... എനിക്ക് ഈ ഭൂമിയിൽ ഏറ്റവും നല്ല വിലയും നിലയും തന്നത് അവരാണ് .. എന്നിട്ടും! അച്ഛന്റേയും അമ്മയുടേയും ബാലിശ ചാപല്യങ്ങൾക്കുമപ്പുറം ഉയർന്ന ഒരു സ്നേഹമായിരുന്നു വലിയച്ഛന്റേയും വലിയമ്മയുടേയും.. വീണ്ടും അവരെയോർത്ത് കരച്ചിൽ തികട്ടിവന്നു.. ഒപ്പം ഒരു ചിന്ത!! സ്വാർത്ഥ ചിന്ത ..
ഇപ്പോൾ  ഒരുപക്ഷെ, അവരുടെ ആത്മാവ് എന്റെ കരച്ചിൽ കണ്ട് ആശ്വസിക്കുന്നുണ്ടാവും.. എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടാവു!!! നോക്കൂ ഒടുവിൽ ചിന്ത ചെന്നു നിൽക്കുന്നത് എവിടെയെന്ന്! അവർക്ക് കിട്ടാതെപോയ പരിചരണയിലൊന്നുമല്ല, എന്റെ ഈ അല്പദുഃഖത്തിന്റെ പ്രതിഫലം ആണ് എന്നിൽ ഒടുവിൽ നിലനിൽക്കുന്നത്..

നമ്മൾ മറ്റുള്ളവരെക്കാളൊക്കെ ശ്രേഷ്ഠരാവണം എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും..
ഒന്നുമല്ലെങ്കിൽ സ്പിരിച്വാലിറ്റിയിൽ..അത് എല്ലാവർക്കും സ്വീകരിക്കാനാവാത്ത പാതയാണല്ലൊ! വിരക്തി, വെജിറ്റേറിയനിസം.. അങ്ങിനെ എന്തൊക്കെയോ തിരസ്കരിച്ച് നേടുന്ന ഒരു ശാന്തി.. പണ്ടൊക്കെ അത് ചിലപ്പോൾ എന്നിൽ ഒരല്പം അഹങ്കാരം ഉണ്ടാക്കും.. അപ്പോൾ ഞാൻ മനപ്പൂർവ്വം പോയി അല്പം ചിക്കണോ മീൻ‌കറിയോ ഒക്കെ ഭക്ഷിച്ച് എന്റെ അഹങ്കാരം ശമിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷെ, അന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. മനുഷ്യർ എത്ര നല്ലപിള്ള ചമഞ്ഞാലും അഹങ്കരിച്ചാലും നിയതി അവനെ വീണ്ടും തറയിൽ കൊണ്ടുവരാൻ മറക്കില്ലെന്ന്.

ഈ വർഷം അഹങ്കരിക്കുന്നവൻ അടുത്ത വർഷം പരിതപിക്കുന്ന കാഴ്ച. ഈ വർഷം പരിതപിക്കുന്നവൻ അടുത്ത വർഷം സന്തോഷിക്കുന്നതും ഒക്കെ നാം എപ്പോഴും കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കയാണല്ലൊ..

 ഞാൻ ഇതൊക്കെ എഴുതുന്നതും എനിക്ക് എന്തോ പ്രത്യേകതയുണ്ടെന്ന് സ്ഥാപിക്കുവാനല്ലെ!

ദൈവത്തിന് സൃഷ്ടിക്കാനറിയാമെങ്കിൽ സംരക്ഷിക്കാനും അറിയാം, അല്ലെ?! നാം അതിനെക്കുറിച്ചോർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട..

നമുക്ക് നമ്മളെ എങ്ങിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനാവും എന്നാലോചിക്കാം..:))

മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടോ, ത്വജിച്ചിട്ടോ ഒക്കെയായാലും നാം അത് നേടുകതന്നെ ചെയ്യും.. നമ്മുടെ മേന്മ..

Saturday, April 27, 2019

ധൈര്യശാലി

നമ്മൾ എത്രയൊക്കെ വളർന്നാലും പുതിയ ശീലങ്ങൾ ഒക്കെ പഠിച്ചാലും
അന്യനാട്ടിൽ പോയാലും ഒന്നും നമ്മുടെ ചൊട്ടയിലെ ശീലങ്ങൾ മാറില്ല.
അധവാ മാറിയാലും നമ്മളെ പണ്ട് അറിയുന്നവർ അതൊട്ട് അംഗീകരിക്കാനും പോകുന്നില്ല. അവർ നമ്മളെ പിടിച്ച് പുറകോട്ട് വലിക്കും. നീ പണ്ട് അങ്ങിനെ അല്ലായിരുന്നോ ആ നീ അല്ലെ ശരിക്കുള്ള നീ? അതുപോലെ മാറിയില്ലെങ്കിൽ അവർക്ക് വലിയ വിഷമമാണ്.

ഈയ്യിടെ ഞാൻ കോളേജിൽ പഠിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അല്പം അകന്നുമാറിനിന്ന ഫ്രണ്ട് ഫേസ്ബുക്കിൽ വന്നപ്പോഴും ഈ പണി കിട്ടി,
പോരാഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ അയല്പക്കത്തെ പയ്യൻ വലുതായി രണ്ട് മക്കളുടെ അച്ഛനായി, ഇന്ത്യയിലെ വേറെ സ്റ്റേറ്റിലൊക്കെ പോയി നല്ല ജോലിയൊക്കെ സമ്പാദിച്ച്, മക്കളൊക്കെ വലിയ നിലയിൽ ആയി .. അങ്ങിനെ ഇരിക്കെ ഒരിക്കൽ വിളിച്ചു”ആത്മാ ഞങ്ങൾ ആ നാട്ടിൽ വിസിറ്റിനു വരുന്നുണ്ട്, ആത്മയെയും കുടുംബത്തെയും ഒന്ന് കാണണം”
എനിക്ക് സന്തോഷമായി. എന്നെ ഓർത്തല്ലൊ. ഭർത്താവിനെയും ഒക്കെ സമ്മതിപ്പിച്ച് പഴയ അയൽ‌വാസിയെ കണ്ട്, സൽക്കരിച്ച്, സന്തോഷമായി എല്ലാർക്കും.

പക്ഷെങ്കി പിന്നീട് ഞാൻ പഴയപോലെയായിപ്പോയി പെട്ടെന്ന്! അത് അവർ ഉറപ്പിച്ച് പറയുകയും ചെയ്തു ഭർത്താവിനോട്..

ഹും! മാറാൻ സമ്മതിക്കാത്ത മനുഷ്യരെക്കൊണ്ട് തോറ്റു.
അന്യനാട്ടിൽ വന്ന് കഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴൊക്കെ ഒരാശ്വാസം
ഞാൻ പഴയ സില്ലി ഗേൾ അല്ലല്ലൊ ടഫ് ആയല്ലൊ .
ഇനി ആരും പാവം എന്നുപറഞ്ഞ് കളിയാക്കില്ലല്ലൊ എന്നായിരുന്നു
അതാണ് കൊടുമപ്പെടുത്തലുകൾ പോലും എന്നെ സഹിക്കാൻ സഹായിച്ചത്. ആ ആഗ്രഹം.. ഞാൻ ഒരു റഫ് ആണെന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ ഒരാശ്വാസം.

എല്ലാം പോയി.
ഇനി എനിക്ക് ഭൂതകാലമേ ഇല്ല. എനിക്ക് വേണ്ട. എനിക്ക് ഇപ്പോഴത്തെ എന്നെ മതി.. ജീവിക്കാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്ന; ലൌകീക സുഖങ്ങൾ ഒക്കെ ഉണ്ടായിട്ടും ആവശ്യത്തിന് ഉറങ്ങാനും റിലാക്സ് ചെയ്യാനുമൊക്കെ കഷ്ടപ്പെടുന്ന എടുത്താൽ തീരാത്ത ജോലി ചെയ്ത് തളരുന്ന, ഏകാന്തതകളെ പൊന്നുപോലെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന. നാണം കുണുങ്ങിയല്ലാത്ത, ധൈര്യശാലിയാൽ ഒരു വീട്ടമ്മ

Wednesday, April 24, 2019

ദൈവത്തിന്റെ യന്ത്രങ്ങൾ.


ഫിലോസഫി ചിന്തിച്ച് ചിന്തിച്ച്, ഇപ്പോൾ ലോകത്തെ ആകെമൊത്തം കാണുന്ന കാഴ്ച്ചപ്പാടൊക്കെ മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു. ചെറുതിലേ ഈ വിധം ചിന്തകൾക്കടിമയായിരുന്നു. ആദ്യമായി എന്നെ നടുക്കിയ ചിന്ത എന്റെ അമ്മുമ്മയും അമ്മയും അച്ഛനും ഒന്നും ഈ ഭൂമിയിൽ സ്ഥിരമല്ല എന്നതായിരുന്നു. വല്ലാത്ത ഷോക്കായിരുന്നു അതേപ്പറ്റി ചിന്തിച്ചപ്പോൾ അവർ മരിക്കും മുൻപ് തന്നെ മരണത്തെപ്പറ്റി വല്ലാതെ വേട്ടയാടിയിരുന്നു. അന്നൊന്നും ഞാനും ഒരിക്കൽ ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് പോകണം എന്നതിനെപ്പറ്റി അത്രയ്ക്ക് ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. എന്റെ ദേഹാംശമായ അച്ഛനും അമ്മയും ഒരിക്കൽ ഇല്ലാതാവുമെന്നെ ചിന്ത വല്ലാതെ അലട്ടി. പിന്നെ അടുത്ത ചിന്ത അമ്മയുടെ വയറ്റിൽ കൂനിക്കൂടി കിടന്നതിനുശേഷമാണ് പുറത്ത് വന്നതെന്നതാണ്. അതും ഉൾക്കൊള്ളാൻ വളരെക്കാലമെടുത്തു.. അമ്മമാരോടൊക്കെ ഒരുതരം ആരാധനയും അസൂയയും ഒക്കെ ഉടലെടുക്കാൻ തുടങ്ങി.

അടുത്ത ഞടുക്കം ഞാനും ഒരു സ്ത്രീ എന്നതായിരുന്നു. മറ്റൊരു ജീവനെ നൊന്ത് പ്രസവിക്കുന്ന കാര്യം ഓർക്കുമ്പോൾ അതിലും ഭേദം മരണം ആണെന്ന ചിന്തയായിരുന്നു. സ്ത്രീ പുരുഷന്മാർ തമ്മിൽ ആകൃഷ്ടരാവുന്നതും വിവാഹം കഴിക്കുന്നതും ഒക്കെ ഒടുവിൽ ഈ പ്രസവത്തിലും കുട്ടികളെ വളർത്തുന്നതിലുമാണ് കലാശിക്കുന്നതെന്ന സത്യം തീരെ ചെറുതിലേ തന്നെ പ്രേമവും ചുറ്റിക്കളിയും ഒക്കെ കാണുമ്പോൾ ഒരു പുശ്ചം മനസ്സിൽ തോന്നിയിരുന്നു.. അവസാനം ആദ്യമേ അറിയാവുന്ന ഒരു കഥ കാണുന്നമാതിരി. അതും അവസാനം ഒരു ട്രാജടിപോലെയും. നൊന്ത് പ്രസവിക്കൽ. മരണമോ ജീവിതമോ എന്നറിയാതെ..
അതുകൊണ്ടുകൂടിയാവാം വിവാഹം അറ്റുത്തപ്പോഴും എന്നെ ഈ ഭയമായിരുന്നു കൂടുതലായി ഭരിച്ചിരുന്നത്. എന്റെ ശരീരം കടന്നുപോകേണ്ടുന്ന് കഷ്ടപ്പാടുകളെപ്പറ്റിയായിരുന്നു ഉൽക്കണ്ഠ.
വിവാഹം കഴിക്കാതെ ജീവിക്കാൻ ഒരാഗ്രഹം ഒക്കെ വളർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.. ഒരുപക്ഷെൽ ഒരു ഹോസ്റ്റൽ വാസവും പട്ടണത്തിൽ ഒരു ജോലിയും കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ വിവാഹം വേണ്ടെന്നു കരുതി സ്വതന്ത്രയായി ജീവിച്ചേനെ. അതിനു മറ്റൊരു ബലവത്തായ കാരണം കൂടി മഥിച്ചിരുന്നു. ഈ ഭൂമി ദുരിതം പിടിച്ചതാണെന്ന തിരിച്ചറിവ്. വേദന.. ഏറ്റവും ഭയന്നത് യുദ്ധത്തെ ആയിരുന്നു. യുദ്ധം മനുഷ്യരെ
കഷ്ടപ്പെടുന്ന കഥകളൊക്കെ അറിഞ്ഞാവാം. ഞാൻ മക്കളെ നൊന്തു പ്രസവിച്ചാലും അവരും ഈ വിധം വേദനകളും ദുഃഖങ്ങളിലൂടെയും ഒക്കെ കടന്നുപോകണമല്ലൊ എന്ന ചിന്ത. ഞാൻ വിവാഹം കഴിക്കാതിരുന്നാൽ എന്റെയെങ്കിലും പിൻ തലമുറ ഈ ഭൂമിയിൽ വന്ന കഷ്ടപ്പെടണ്ടല്ലൊ. ഞാനോടെ അതങ്ങ് തീരും. ശാന്തി മോക്ഷം ഒക്കെ തേടി എന്റെ ആത്മാവ് അങ്ങ് പോകും എന്ന ഒരു അത്യാഗ്രഹ ചിന്ത എന്നെ ഒട്ടേറെ കൊതിപ്പിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ അതൊന്നും പ്രാവർത്തികമാക്കാനുള്ള തന്റേടം ഇല്ലായിരുന്നു താനും..
അതിനാൽ കാലത്തിനൊത്ത് നീങ്ങി. ഒരു യന്ത്രം പോലെ

യന്ത്രം എന്നെഴുതിയപ്പോൾ .. അതെ മനുഷ്യരെല്ലാം തന്നെ ദൈവം നിർമ്മിച്ച് വിടുന്ന യന്ത്രങ്ങളായി തോന്നാൻ തുടങ്ങിയിട്ടും വളരെ നാളുകളായി.. അച്ഛൻ യന്ത്രം.. സ്നേഹിക്കാനറിയാവുന്ന. അമ്മയന്ത്രം, പരാതിപറയാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന.. അനിയൻ നാലുക്കൊപ്പം മറ്റ് മനുഷ്യയന്ത്രങ്ങളോടൊത്ത് ചേർന്ന് ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന യന്ത്രം.
ചിന്തായന്ത്രമായ ഞാൻ. മരിക്കാനായി മരണത്തെ നർമ്മത്തോടെ നോക്കി എപ്പോഴും കട്ടിലിൽ കിടക്കയും എന്നാൽ വെളിയിലത്തെ ലോകത്തെ ഉറ്റുനോക്കയും ചെയ്യുന്ന എന്റെ അമ്മുമ്മ.

ചില യന്ത്രങ്ങൾ വളരെയേറെ പണിയെടുക്കുന്നു. ചിലർ സുഖലോലുപർ
ചിലർ വായ തുറന്നാൽ ഭയമാവും.അവരുടെ വായിൽ നിന്ന് പുറത്ത് ചാടുന്ന വാക്കുകൾ മുനയുള്ള ആയുധങ്ങളെപ്പോലെ! മറ്റുചിലർ വെറുതെ ഒന്നു നോക്കിയാൽ പോലും സമാധാനവും സന്തോഷവും അനുഭവപ്പെടുന്നു. എങ്കിലും എല്ലാ യന്ത്രങ്ങളുടെ ഉള്ളിലും രക്തവും ഞരമ്പും എലുമ്പും ഒക്കെ ഒരേ മാതിരി തന്നെയാണ്. ഒരു ഹൃദയവും തൽച്ചോറും ഒക്കെ എല്ലാവർക്കും ഉണ്ട്. അവയവങ്ങളും അവയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളും ഒക്കെ ഒരുപോലെ തന്നെയാണ്. ആ അവയവങ്ങളും ബുദ്ധിയും കൊണ്ട് ഓരോ യന്ത്രങ്ങളും സ്വയം ഒരു ഇമേജ് വാർത്തെടുക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ ഒരു തമാശ!
എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, ഇതെത്രനാൾ? എന്ന ആശങ്ക
എന്നെ വെറുക്കുമ്പോൾ ഇതെന്തിന് എന്ന ചിന്ത. ഞാനും നിങ്ങളും ഒക്കെ ദൈവനിർമ്മിതമായ ചലിക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങൾ മാത്രമാണ് എന്ന് വിളിച്ച് കൂവാൻ തോന്നും.

ഒരാൾ എന്റെ സന്തോഷം കെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന കാണുമ്പോൾ മനസ്സിൽ തോന്നും ആ സന്തോഷവും കൊണ്ട് നിങ്ങൾ എന്തു കാട്ടാനാണ് പോകുന്നത്?! നിങ്ങൾക്കും എന്നെപ്പോലെ ഒരു ശരീരം
ഒരു മനസ്സ് ഒരു ഹൃദയം .. നിങ്ങൾ സ്വാർദ്ധപരമായി സ്വന്തം ശരീരത്തിനെ സുഖിപ്പിക്കാനും സന്തോഷിപ്പിക്കാനുമായി എന്റെ സന്തോഷം അപഹരിക്കുന്നു. പക്ഷെ നമ്മൾ ഭിന്നരല്ല! ഒരേ പോലത്തെ വെറും യന്ത്രങ്ങൾ മാത്രമാണ്. നിങ്ങൾ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്ന ഇമാജ് അല്ല നിങ്ങൾ. ശരീരവും നിങ്ങൾക്ക് എന്നുമുണ്ടാവില്ല.പിന്നെ എന്തിനാണ് ഈ മത്സരം.. ഈ ഈഗോ എന്നൊക്കെ തോന്നും.. എല്ലാറ്റിൽ നിന്നും ഉൾവലിയാൻ തോന്നും..

അങ്ങിനെ അങ്ങിനെ അങ്ങിനെയാണ് എന്റെ ഈയ്യിടെയുള്ള ചിന്തകൾ.
മനുഷ്യരെ വ്യക്തികളായി കാണാൻ കൂട്ടാക്കാതെ ദൈവത്തിന്റെ യന്ത്രങ്ങളായാണ് കാണാറ്.. എന്തുചെയ്യാനാണ്.. 

Saturday, April 6, 2019

സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യം

ഈയ്യിടെ നടന്ന പല ദാരുണ സംഭവങ്ങൾക്കും മരണങ്ങൾക്കും മുഖ്യ ഹേതു
അമിതമായ സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യം ആണെന്നതാണ് എന്റെ തോന്നൽ.

സ്ത്രീ പുരുഷനോടൊപ്പം സമത്വം വേണമെന്നാഗ്രഹിച്ച് അവളുടെ ഉള്ള ശക്തികൂടി ഇല്ലാതാക്കുകയാണ്. അവൾ കൂടുതൽ അബലയാവുകയാണ് അവനോടൊപ്പം അവനെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് ഇല്ലാതാകുന്നത് അവളുടെ കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന സഹായം സുരക്ഷിതത്വം ഒക്കെയാണ്..

പുരുഷൻ എത്രയൊക്കെയായാലും ശാരീരികമായി സ്ത്രീയെക്കാൾ പതിന്മടങ്ങ് ബലവാനാണ്. രാത്രി ഒരു പുരുഷനു വെളിയിലിറങ്ങി നടക്കാനാവുന്നപോലെ സ്ത്രീക്ക് പറ്റില്ല. അത് പ്രകൃതി നിയമം ആണ്. പുറത്തിടങ്ങി നടന്നാൽ അതിന്റെ ഭവിഷ്യത്ത് അവൾ അനുഭവിക്കാനും തയ്യാറാവണം.

വീടുവിട്ടിറങ്ങി അന്യപുരുഷനിൽ വിശ്വസിച്ച് അവനോടൊപ്പം താമസിക്കുമ്പോൾ അവൾ അവന്റെ ശക്തിക്ക് അടിമയാവുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസം കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന വിലയ്ക്കും, കാശിനും നിയമങ്ങൾക്കും ഒക്കെ ഒരു സ്ത്രീയെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഒരു പരിധിവരെയേ കഴിയൂ.. അതൊക്കെ മാറ്റി നിർത്തിയാൽ, അല്ലെങ്കിൽ അതിനുമപ്പുറം സ്ത്രീ ബലം കുറഞ്ഞവൾ തന്നെയാണ്.

രാത്രി വീടിനു പുറത്ത് ഒരു കള്ളനെയാണ് നമ്മൾ കാണുന്നത്. കള്ളിയെ അല്ല.
ഒരു ബലാത്സംഗക്കാരനെയാണ് കാണുന്നത്,മറിച്ചല്ല. പോലീസുകാരനെ, പട്ടാ‍ളക്കാരനെ, ഒക്കെയാണ് നാം കാണുന്നത്. അതൊന്നും ഒരു സ്ത്രീയ്ക്ക് ഒരിക്കലും കയ്യടക്കാനാവില്ല. പുരുഷനോടൊപ്പം ഒരു ചില സ്ത്രീകൾ എത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും പരിമിതികൾ ഉണ്ട്..

പറഞ്ഞുവന്നത്, സ്ത്രീകൾ പുരുഷനോടൊപ്പം സമത്വം വാദിച്ച് സ്വന്തം സുരക്ഷിതത്വം വിട്ട് തെരുവിലിറങ്ങുമ്പോൾ അവൾ അവളുടെ മക്കളുടെ ഭാവികൂടി ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അവൾക്ക് മക്കളെ നല്ലവരായി വളർത്താൻ ഒപ്പം ജോലികൂടി ചെയ്യാൻ ഒക്കെയും ഭർത്താവിനെക്കൂടാതെ കുടുംബത്തിന്റെ സഹായം ആവശ്യമാണ്. അല്ലെങ്കിൽ കുട്ടികൾ ഈവിധം ദയനീയമായി ക്രൂശിക്കപ്പെടും.

പെൺകുട്ടികൾ പെൺകുട്ടികളായും ആൺകുട്ടികൾ ആൺകുട്ടികളായും തന്നെ വലരട്ടെ.. പെണ്ണുങ്ങൾ സ്ത്രീത്വം നിലനിർത്തട്ടെ. വീടിന്റെ ഐശ്വര്യമാവട്ടെ. പുരുഷൻ സംരക്ഷകനും. അതാണ് സുരക്ഷിതമായി ജീവിക്കാൻ നല്ല മാർഗ്ഗം.
പ്രകൃതിയുടെ രീതി.. അത് അനുസരിക്കുക സ്ത്രീകളേ... പുരുഷനെക്കൊണ്ട്‌ ‌സംരക്‌ഷിപ്പിക്കുാനുള്ളശക്തിയുംബുദ്ധിയുംആണ്‌സ്ത്രീനേടേണ്ടത്‌;

പുരുഷനെകൊണ്ട്‌സംരക്ഷിപ്പിക്കാനുംപിന്നീട്‌സംരക്ഷണംകൊണ്ട്‌അവനുതന്നെസംരക്ഷണംഏകുവാനും
അതാണ്‌സ്ത്രീത്വം..

ഒരു അച്ഛനോ സഹോദരനോ ഭർത്താവോ മകനോ ഒക്കെ പറയുന്നത് അനുസരിച്ചെന്നോ, അവരുടെ സംരക്ഷണം മറികടന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്നതും
രണ്ടാമതൊന്നുകൂടി ആലോചിച്ചിട്ട് ചെയ്യൂ.. പ്രത്യേകിച്ചും നിങ്ങൾക്കുണ്ടാകുന്ന കുട്ടികളുടെ കൂടെ സുരക്ഷിതത്വം ഉറപ്പുവരുത്തിയിട്ട്. 

Saturday, March 30, 2019

ശ്രീ പി പത്മനാഭന്റെ 'അച്ഛന്‍'


ശ്രീ പി പത്മനാഭന്റെ അച്ഛന്‍ വായിച്ചു..
ഒരു അന്യകുടുംബത്തില്‍ കെട്ടിച്ചയച്ച മകളെ കാണാന്‍ അച്ഛന്‍ എത്തുന്നതും
അവിടെ മകളുടെയും ഭര്‍ത്താവിന്റെയും സ്ഥിതി കണ്ട് ബോധപൂര്‍വ്വം എന്നാല്‍ ആരെയും വിഷമിപ്പിക്കാതെയും മറ്റും അവരെ സ്വന്തം വീട്ടില്‍ കൊണ്ടുപോയി, മകളുടെ ഭര്‍ത്താവില്‍ ആത്മവിശ്വാസം കൊടുത്ത് മുന്നേറാന്‍ പാകപ്പെടുത്തി അവരുടെ ഭാവി ബലപ്പെടുത്തി തിരിച്ചയക്കുന്നതുമാണ്.

ഒരച്ഛന്റെ സ്നേഹത്തിനും സാമിപ്യത്തിനും മാത്രം ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്ന നല്ലകാര്യങ്ങള്‍ എത്ര സ്വാഭാവികതയോടെ ചെയ്തു തീര്‍ക്കുന്ന ഒരച്ഛന്‍.
ഇങ്ങിനെ തന്റെ അച്ഛനും ചെയ്യാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലൊ എന്ന വരുത്തം എനിക്ക്.

മാന്യമായി കെട്ടിച്ചയച്ച മകളെ വീട്ടിനുള്ളില്‍ ആക്കി, മരുമകന്റെ ജോലി നിര്‍ത്തി വീട്ടില്‍ നിര്‍ത്തിയിട്ട് അതിനുപകരം ജ്യേഷ്ഠനെ അന്യനാട്ടിലയച്ച് സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്ന ഒരു കൂട്ടുകുടുംബം. അതിനിടയില്‍ ഒന്നുമല്ലാതായി അടിയേണ്ടിയിരുന്ന ഇളയ മകനും ഭാര്യയും.

അച്ഛന്‍ സന്ദര്‍ശനത്തിനു വന്ന് എല്ലാം കണ്ടും കേട്ടും വിഷമിച്ച് പോവുകയല്ല.
വളരെ മാന്യമായി അദ്ദേഹം ആദ്യം മകളെ വിളിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. പിന്നെ മരുമകനെയും. പിന്നെ രണ്ടുപേരെയും അമ്മായി എതിര്‍ത്തപ്പോള്‍ ‘അതേ അധികാരത്തോടെ, അതെന്താ രണ്ടുദിവസം അവിടെ നിന്നാല്‍?’ എന്നു ചോദിക്കുമ്പോള്‍ അവരുടെ പത്തി താഴുന്നു. 

സ്വന്തം വീട്ടില്‍ വച്ച് മരുമകനെ തന്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങള്‍ ബോധ്യപ്പെടുത്തിയതുകൊണ്ടാവാം, ഒടുവില്‍ മകള്‍ നന്ദിയോടെ അച്ഛനെ ഓര്‍ക്കുന്നു. അച്ഛനെ എന്തു മാജിക്കാണ് കാട്ടിയത് എന്ന അതിശയത്തോടെ..

താറുമാറായി പോകേണ്ടിയിരുന്ന ഒരു ദാമ്പത്യജീവിതത്തെ അതിസമര്‍ത്ഥമായി രക്ഷിച്ചെടുത്ത് നിസ്സംഗതയോടെ രംഗത്തുനിന്നും നിഷ്ക്രമിക്കുന്ന അച്ഛന്‍!!

Thursday, February 21, 2019

ചിദംബരസ്മരണകൾ...

ചിദംബര സ്മരണകൾ-ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്‌
വായന(2018)

1. ഭ്രൂണഹത്യ

ചിദംബരസ്മരണകളില്‍ ആദ്യം ഭ്രൂണഹത്യ എന്ന കുറിപ്പാണ്. ഇനിയും പിറക്കാതെ പോയ മകന്‍എന്ന കവിത എഴുതുന്നതിനുള്ള കാരണവും ഇവിടെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ ഏറെ മഥിച്ച ഒരു സങ്കടം ആയിരുന്നു ഭ്രൂണഹത്യ. അതിന്റെ ഭയാനകമായ സത്യങ്ങള്‍ വേദനകള്‍ അതൊക്കെ അനുഭവത്തിലൂടെ കടന്നുപോയ മാതാപിതാക്കള്‍ക്കേ അറിയൂ.
ഭാര്യയെ കഴുത്തു ഞെരിച്ച് ഭീക്ഷണിപ്പെടുത്തിയൊക്കെയാണ് സമ്മതിപ്പിക്കുന്നത്.
ഒടുവില്‍ അബോര്‍ഷന് റൂമില്‍ കയറുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹം തളര്‍ന്നു. അപ്പോഴാണ് അദ്ദേഹത്തിനെ സത്യം വന്നു പൊതിയുന്നത്. ഒരിക്കലും തിരിച്ചെടുക്കാനാവാതെ ഒരു ജീവനെ യാത്രയാക്കുകയാണ്. ഭൂമി കാണാനായി, സൂര്യനെയും പൂക്കളെയും കാണാന്‍, മാതാവിന്റെ മുഖം നോക്കി ചിരിക്കാന്‍, മുലപ്പാല്‍ നുകരാന്‍ അതിലുമേറെ അന്ത്യകാലത്ത് മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് തുണയാകാന്‍ തുനിഞ്ഞ് വന്നതാണ് ഒരു ജീവന്‍! ജീവന്‍ പൊലിയുമ്പോള്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞ് മരിക്കുന്ന ദുഃഖം തന്നെയാണ് മാതാപിതാക്കള്‍ക്കുണ്ടാവുക!

അദ്ദേഹത്തിന്റെ തന്നെ 'ഒരമ്മ'എന്ന കഥയില്‍ ഒരു വിദേശ സ്ത്രീ തന്റെ മൂന്ന് ആണ്മക്കള്‍ യുദ്ധത്തില്‍ മരിക്കുമ്പോള്‍ ഓരോ വിരലുകളായി സ്വയം അറുത്ത്
ആത്മശാന്തി തേടുന്ന ഒരു സംഭവം ഉണ്ട്. അതെ ദുഃഖമാണ് ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഉണ്ടാവുക. തന്റെ ഒരു ശരീരഭാഗം അടര്‍ന്നുപോയ, തന്റെ ജീവനു തന്നെ അര്‍ത്ഥം നഷ്ടമായ അവസ്ഥ. തനിക്കു ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം പോലെതന്നെ കുരുന്നു ജീവനും ഇല്ലായിരുന്നോ അവകാശം. അതു നിഷേധിക്കാന്‍ താനാര് എന്ന ചോദ്യം! ജീവനുകള്‍ക്കൊക്കെ ഒരുപോലെ വിലയില്ലാതായി പരിണമിക്കുന്ന നിമിഷം. അതാണ് ഭ്രൂണഹത്യയില്‍ അദ്ദേഹം 
കുറിക്കുന്ന സംഭവം.

2 ഏതു നാടകമായിരുന്നു അത്.
അടുത്തത് പട്ടിണിയും വിശപ്പുമായി മല്ലടിക്കുന്ന ചുള്ളിക്കാടിനെ രക്ഷിക്കാനായി ദേവദൂതനെപ്പോലെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ജോസഫേട്ടന്‍.അദ്ദേഹം മരിക്കുമ്പോള്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുന്‍പ് അദ്ദേഹം തന്നെ രക്ഷിക്കാന്‍ ഒരു കറുത്ത കാറില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട സംഭവവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളും ഓര്‍മ്മവരുന്നു.
മോന് രണ്ടുപേരുണ്ട്, ഒന്ന് ജോസഫേട്ടന്‍, മറ്റൊന്ന് ദൈവം.
അത് ദൈവത്തിന്റെ ഒരു നാടകമായി അദ്ദേഹത്തിനു തോന്നുന്നു

3.'ഇരന്നുണ്ട ഓണത്തിലും' അദ്ദേഹത്തിന്റെ പട്ടിണിയെപ്പറ്റിയാണ് പ്രതിപാതിക്കുന്നത്. അഭിമാനം കരുതി പിറന്ന വീട്ടില്‍ തിരികെ ചെല്ലാനാവുന്നില്ല. വിശപ്പ് സഹിക്കാനാവാതെ ഓണത്തിന് ഒരു വീട്ടില്‍ കയറി ചെല്ലുന്നു. അവിടെ ഒരു അമ്മ ഭിക്ഷക്കാരനെന്നു കരുതി ചോറുവിളമ്പികൊടുക്കുന്നു. പക്ഷെ അതിനിടെ അവിടത്തെ കോളേജുകുമാരി ചുള്ളിക്കാടിനെ തിരിച്ചറിയുകയുംഅമ്മെ, ഇത് കവിയാണ് ഞങ്ങളുടെ കോളേജില്‍ കവിത ചൊല്ലാന്‍ വന്നിട്ടുണ്ട് എന്ന് വിളിച്ചു പറയുന്നു. ഉടന്‍ അമ്മ വിനയത്തോടെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നതും ചുള്ളിക്കാട് സ്നേഹപൂര്‍വ്വം അത് നിരസിച്ച്, ഇന്ന് ഓണമായതുകൊണ്ട് ഹോട്ടലുകളൊന്നും തുറന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു.. അതുകൊണ്ടാണ്‌ കയറിയത് എന്ന് കള്ളം പറയുന്നു.
അവസാനം വച്ചുനീട്ടിയ പായസം കഴിക്കാതെ, പായസം കൂടി കഴിച്ചാല്‍ ഉറക്കം വരും എന്ന് കളവു പറഞ്ഞ് അല്പസ്വല്പം അഭിമാനമെങ്കിലും രക്ഷിക്കാനായ ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യത്തോടെ  തലകുനിച്ച് നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തി വെളിയിലേക്ക് പോകുന്നു

4. 'യാദൃശ്ചിക'ത്തില്‍ ഒരു സ്വയം പര്യാപ്തത നേടിയ ഒരു ഡോക്ടറെ കുറിച്ചാണ്. അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം കോളേജില്‍ പഠിച്ച് വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് അമേരിക്കയില്‍ എത്തി. ഭര്‍ത്താവ് മറ്റൊരുത്തിയോടൊപ്പം പോയി. അതൊക്കെ സമര്‍ത്ഥമായി അതിജീവിച്ച് അന്തസ്സായി സര്‍വ്വ സ്വാതന്ത്യത്തോടെ മക്കളെയും വളര്‍ത്തി ജീവിക്കുന്ന ഒരു ഡോക്ടര്‍. മാനുഷികമൂല്യങ്ങളുടെയും സത്യസന്ധതയുടെയും വിളനിലംമനുഷ്യന്റെ ശരീരാവശ്യങ്ങള്‍ക്കും അപ്പുറമായി ജ്വലിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ജീവനും ആത്മാവിനും ഒക്കെ പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്ന ഒരു മനുഷി.
ബാലചന്ദ്രനോട്‌ ഒടുവില്‍ പറയുന്നു, 'നിനക്ക് ഇവിടെ ജീവിക്കണമെങ്കില്‍ എന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചതായി സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് ഉണ്ടാക്കിയിട്ട് പൌരത്വം കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞശേഷം അതുപേക്ഷിച്ച് ഭാര്യ വിജയയലക്ഷ്മിയേയും കൂട്ടി വരിക' എന്ന നിര്‍ദ്ദേശം. 'എടൊ ഇങ്ങിനെ കുടിച്ചാല്‍ തന്റെ ലിവര്‍ ഒക്കെ തട്ടിപ്പോകും പിന്നെ പ്രധാന അവയവവും.പിന്നെ തനിക്ക് ആരെയും സന്തോഷിപ്പിക്കനാവില്ല' എന്നൊക്കെ വെട്ടിത്തുറന്ന് ആണ്‍കൂട്ടുകാരുടെ സ്വാന്തന്ത്രത്തോടെ സംസാരിക്കുന്ന സ്വതന്ത്ര വനിത

5. 'രാജകുമാരിയും യാചകബാലനും' എന്ന കഥയില്‍ പ്രസസ്ത കവയത്രി കമലാദാസിനെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരിക്കല്‍ അവരെ സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ ചെന്നതും അവരുടെ ദിവ്യമായ പ്രഭയും കുലീനതയും അതിലുപരി ആതിഥ്യമര്യാദയും, ഒരമ്മയെപ്പോലെ കയ്കഴുകിച്ച് ആഹാരം വിളമ്പി കൊടുത്ത്,
ഒടുവില്‍ പോകുമ്പോള്‍ കുറച്ച് കാശും കയ്യില്‍ വച്ചുകൊടുക്കുന്ന ഒരമ്മ
ചെറിയ കുറിപ്പാണെങ്കിലും മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ശരിക്കുള്ള രൂപം കാട്ടിത്തരാനാവുന്നു കുറിപ്പിന്. അമ്മ അതിതേജസ്സുള്ള ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു. കുലീനയുടെ കൈവിരലുകളാണ് സ്ത്രീ ഹൃദയങ്ങളില്‍ ഉണ്ടായി മറയുന്ന പല ചപല വികാരങ്ങളെപ്പറ്റിയൊക്കെയും വെട്ടിത്തുറന്നെ എഴുതിയത്! നോബേല്‍ പ്രൈസിനുപോലും അര്‍ഹയായിരുന്നു അവരെന്ന് പിന്നീടൊരു കുറിപ്പില്‍ വിദേശ കവിയോടു സംസാരിക്കവേ അദ്ദേഹം പറയുന്നുണ്ട്. മാധവിക്കുട്ടിയെ അദ്ദേഹം നന്നായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു

6. ഇതും ഒരു കവിയില്‍ അദ്ദേഹം കിടങ്ങറ ശ്രീവത്സന്‍ എന്ന ഒരു അതി പ്രാവീണ്യനായ ഒരു  പാവം കവിയെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. അദ്ദേഹം ദാരിദ്ര്യവുമായി മല്ലടിക്കുകയാണ്. ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കാശടച്ചുതീര്‍ക്കാന്‍ നിവര്‍ത്തിയില്ലാത്തതിനാല്‍ ഭാര്യയെയും കുഞ്ഞിനെയും അവര്‍ തടഞ്ഞുവച്ചിരിക്കയാണ്

അദ്ദേഹം ഒടുവില്‍ പറയുന്നു, പരമദാരിദ്രയും അഭിമാനബോധവും ഒരുമിച്ചു ചേരുന്ന അവസ്ഥയാണ് ഏറ്റവും ഭയാനകമായ നരകം എന്ന്. ശ്രീവത്സന് അതാണ് സംഭവിച്ചത്. അവര്‍ എങ്ങിനെയും അയാളെ രക്ഷിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു

7. 'രാത്രിയിലെ അതിഥി'ഒരു തെരുവു വേശ്യയെ പറ്റിയാണ്.
തന്റെ തന്നെ കളിക്കൂട്ടുകാരന്‍ ഇന്‍സ്പെക്ടറുടെ കയ്യില്‍ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടുപോകുന്ന ഒരു തെരുവു വേശ്യ! ഇന്‍സ്പെക്ടര്‍ പോയശേഷം ചുള്ളിക്കാട് ബസ്സില്‍ കയറുമ്പോള്‍ അവളുണ്ട് പിറകിലത്തെ സീറ്റില്‍!
സാറേ ഞാനുകൂടി വന്നോട്ടെ എന്ന അപേക്ഷയുമായി. അദ്ദേഹത്തിന് അവജ്ഞ തോന്നുന്നെങ്കിലും മനിഷ്യത്വം ഉണരുന്നു. അവള്‍ക്കുകൂടി ടിക്കറ്റെടുത്ത് വീട്ടില്‍ കൊണ്ട് ചെല്ലുന്നു. എല്ലാം അറിയുകയും സഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഭാര്യ വിജയലക്ഷ്മി അവള്‍ക്ക് അഭയം നല്‍കുന്നു, രാവിലെ കുറച്ച് കാശ് കൊടുക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ വാങ്ങുന്നില്ല. 'ഇല്ല അതിനു സാറ് എന്നെ ഒന്നും ചെയ്തില്ലല്ലൊ, (ജോലിചെയ്യാതെ കൂലിവാങ്ങില്ലെന്ന സത്യസന്ധത!) എനിക്ക് സാറിനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അതാണ് കൂടെ വന്നത്.എല്ലാവരെയും ഒന്നും ഇഷ്ടപ്പെടില്ല. സാറ്` ഒരു നല്ല മനുഷ്യന്‍ ആണ്' എന്നൊക്കെ നിഷ്ക്കളങ്കതയോടെ പറയുന്നു അവള്‍. ‘ 'എന്നെ ഒരു  പോലീസുകാരനാണ് പിഴപ്പിച്ച് വിധം ആക്കിയത്‌' എന്ന സത്യവും അവള്‍ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു
സമൂഹത്തിലെ കൃമികള്‍ എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്നവള്‍ ആയിട്ടുകൂടി, നല്ല മനുഷ്യരില്‍ കാണാത്തത്ര നന്മ അവളില്‍ കാണുന്നത് എടുത്തുകാട്ടുന്നു കുറിപ്പ്.
 രാവിലെ ഒരു പഴയ സാരിയും കൊടുത്ത് അയച്ചിട്ട്,  'അവള്‍ പോയി' എന്ന് അറിയിക്കുമ്പോള്‍ ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകള്‍ നിറയുന്നു

8. 'മഹാകവി'യില്‍ പി. കുഞ്ഞിരാമന്‍‌നായരെ പരിചയപ്പെട്ട വിവരം എഴുതുന്നു.
പി. കുഞ്ഞിരാമന്‍നായരെ പറ്റി വ്യക്തമായ ഒരു ധാരണ വരച്ചുകാട്ടാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനാവുന്നുണ്ട്. ഒടുവില്‍ രാത്രി വിടപറയുമ്പോള്‍ ബസ്സില്‍ ഇരുന്ന് കുറേ പൂക്കള്‍ വാരിവിതറി അനുഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നെഴുതിയപ്പോൾ, രാത്രി അദ്ദേഹത്തിനെവിടുന്ന് പൂക്കള്‍ കിട്ടി? എന്നല്‍ഭുതപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ അതൊക്കെ ചുരുട്ടിക്കെട്ടിയ അഞ്ചിന്റെയും പത്തിന്റെയുകൊക്കെ നോട്ടുകള്‍ ആയിരുന്നു! ദാരിദ്രം കൊണ്ട് പൊറുതിമുട്ടി കഴിഞ്ഞിരുന്ന ചുള്ളിക്കാടിനും കൂട്ടുകാരനും അതെത്ര അനുഗ്രഹം ആയിരുന്നിരിക്കാം എന്ന് ഊഹിക്കാവുന്നതെ ഉള്ളൂ.. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദീര്‍ഘദൃഷ്ടി ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ അറിയാതെ കണ്ണുനിറഞ്ഞുപോകുന്നു. കാശിനൊക്കെ ശരിക്കുള്ള വില കൈവരുന്നത് അത് ആവശ്യക്കാരന് അറിഞ്ഞ് നല്‍കി സഹായിക്കുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ്. ബാക്കിയൊക്കെ കേവലം സ്വാര്‍ദ്ധത മാത്രം.

9. 'വലിയ ഒരു മനുഷ്യൻ' ഇൽ രാജപ്പന്‍ എന്ന കെട്ടിടം തൊഴിലാളിയെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. ജോലിസ്ഥലത്ത് തന്നെ കണ്ടുമുട്ടിയ മറ്റൊരു തൊഴിലാളിപ്പെണ്ണിനോട് സ്വാഭാവികമായും അടുത്ത്, പരസ്പരം ഇഷ്ടമായി, വിവാഹം കഴിക്കുന്നു. പിന്നീട് ഒരു തമിഴന്‍ വന്ന ഭാര്യയെ വശീകരിച്ച് അവളേയും കൊണ്ട് ഒളിച്ചോടുന്നു. അയാളുടെ കൌതുകം തീര്‍ന്നുകഴിയുമ്പോള്‍ പീഡനവും കൂട്ടിക്കൊടുപ്പുവരെ ആയപ്പോള്‍ അവള്‍ തോറ്റ് തളര്‍ന്ന് തിരികെവന്ന് രാജപ്പന്റെ തന്നെ കതവിനു മുന്നില്‍ കൂപ്പുകൈയ്യോടെ നില്‍ക്കുന്നു. രാജപ്പന്‍ മാപ്പുകൊടുത്ത് സ്വീകരിക്കുന്നു. ചുള്ളിക്കാട്‌ 'സാധാരണ മനുഷ്യര്‍ക്കില്ലാത്ത ഹൃദയവിശാലത നിനക്കെങ്ങിനെ ക്ഷമിക്കാനായി രാജപ്പാ?' എന്നു ചോദിക്കുമ്പോള്‍
'സാറേ എനിക്കവളെ വേണമെങ്കില്‍ കൊല്ലാം. പക്ഷെ അപ്പോൾ എന്റെ മകള്‍ക്ക് അമ്മയില്ലാതാവും അത്ര തന്നെ. പിന്നെ, സ്വീകരിച്ചാലുള്ള ഗുണം അവള്‍ ജന്മത്തിന് ഇനി അബദ്ധം കാട്ടുകയില്ല പട്ടിയെപ്പോലെ അനുസരണയോടെ കഴിഞ്ഞോളും' എന്ന ഒരു സമാധാനം. പട്ടി എന്ന് അവളെ സംബോധന ചെയ്യുമ്പോള്‍ അറിയാം ദാമ്പത്യത്തിലെ ആദ്യത്തെ പവിത്രത നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന്. വിവാഹപങ്കാളിയെ വഞ്ചിക്കുന്ന ഏതൊരു സ്തീയ്ക്കും (പുരുഷനും?) ഇതൊരു നല്ല പാഠം തന്നെയാണ്. തെറ്റുകള്‍ക്കും കുറ്റങ്ങള്‍ക്കും ഒക്കെ  സ്വദസിദ്ധമായ തീര്‍പ്പുകൽപിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരന്റെ ഔചിത്യബോധവും ഇവിടെ എടുത്തുകാട്ടുന്നു

10. വിശപ്പ് സഹിക്കാനാവാതെ തമ്പാന്നൂരിലെ പോറ്റിഹോട്ടലില്‍ ചെന്ന് ആഹാരം കഴിച്ചശേഷം അവര്‍ ചെവിക്കുറ്റിക്ക്‌ അടിച്ച്, ഒരു കൂന ഉള്ളി തൊലിപ്പിക്കുന്നതും ഒടുവില്‍ തനിക്ക് കാശില്ലെങ്കില്‍ പോയി ചോര കൊടുത്തൂടെ എന്ന് അവജ്ഞയോടെ ഒരു  നിര്‍ദ്ദേശവും ചൊരിയുന്നു
അതു മനസ്സാ സ്വീകരിച്ച് ചോരകൊടുത്ത് കാശുവാങ്ങാന്‍ പൊകുമ്പോള്‍ അവിടെ പരിചയപ്പെട്ട ഒരു ദരിദ്രന്റെ ഹൃദയസ്പര്‍ശ്ശിയായ ജീവിതം ചുള്ളിക്കാടിനെ സ്തബ്ദനാക്കുന്നു. സഹോദരിയെ രക്ഷിക്കാനായി മരുന്നു വാങ്ങാന്‍ കാശിനായി രക്തം കൊടുക്കുന്നു. രക്തം കൊടുത്തുകഴിഞ്ഞ് ഒരുനേരം നന്നായി ആഹാരം കഴിക്കാന്‍ പോലും ഇരുവര്‍ക്കും ആവുന്നില്ല. അത്രയ്ക്കുണ്ട് ബാധ്യതകള്‍. തന്നെക്കാളും കാശിന് ആവശ്യം പാവത്തിനാണെന്നറിഞ്ഞ് ചുള്ളീക്കാട് തന്റെ രക്തം വിറ്റകാശില്‍ നിന്ന് ഒരുപങ്കുകൂടി അയാള്‍ക്ക് നല്‍കി മടങ്ങുന്നു

10. നോബല്‍ സമ്മാനശാലയില്‍ നിന്ന്
എന്ന കുറിപ്പില്‍ അവാര്‍ഡുകളുടെ നിസ്സാരതയും തനിക്ക് നോബല്‍ സമ്മാനം കിട്ടുകയില്ലെന്നും കിട്ടിയാലും സ്വീകരിക്കയില്ലെന്നുമൊക്കെയുള്ള വെളിപ്പെടുത്തലുകള്‍.. കാരണം ടോള്‍സ്റ്റോയ്ക്ക് കൊടുക്കാതെ മറ്റാര്‍ക്കോ കൊടുത്തു.. അങ്ങിനെ എത്രയോ മഹാന്മാരെ തഴഞ്ഞ അവാര്‍ഡ് വാങ്ങുന്നത് തന്നെ പാപം ആണെന്ന സത്യം . കമലാദാസും അതിന് അര്‍ഹയാണെന്നും എന്നാല്‍ കിട്ടാന്‍ ചാന്‍സില്ല കാരണം അവരും അതിന്റെ 
നൂലാമാലകൾ കടന്നിട്ടില്ല..*

11. 'മായ'യില്‍ അയല്പക്കത്തെ അതിസുന്ദരിയായ ഒരു യുവതിയെപ്പറ്റിയാണ്.അവളോട് വല്ലാത്ത ആരാധന ആയിരുന്നെങ്കിലും മിണ്ടുവാനോ അടുക്കുവാനോ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. പിന്നീടൊരിക്കല്‍ അവള്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു എന്നറിയുമ്പോള്‍ അവിടെ കയറിച്ചെല്ലുന്ന് കഥാകൃത്ത്. ജീവന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍ തന്നെ മോഹിപ്പിച്ച ശരീരം നിര്‍ജ്ജീവമായി കിടക്കുന്നത് കണ്ട് ഇതികര്‍ത്തവ്യാമൂഢനായി നില്‍ക്കുന്നു. ശരീരം ചുടലയിലേക്ക് എടുക്കുമ്പോള്‍ ചുള്ളിക്കാടായിരുന്നു തലഭാഗം പിടിച്ചിരുന്നത്. അറിയാതെ ഒരുവിരല്‍ മുഖത്ത് ഉരസുമ്പോല്‍ വല്ലാത്ത ഞടുക്കം. ജീവന്‍ ഉള്ളപ്പോഴും അത് നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴും ഉടലിനുണ്ടാവുന്ന വ്യതിയാനം! അതുകഴിഞ്ഞ് പോസ്റ്റ് മോര്‍ട്ടത്തിനായി പൂര്‍ണ്ണനഗ്നയായി സ്ത്രീയുടെ ഉടല്‍ കിടത്തിയിരിക്കുന്നതുകൂടി കാണുംപ്പോള്‍ വല്ലാത്ത ഒരുള്‍ക്കിടിലത്തോടെ ചുള്ളിക്കാട് നടന്ന് മറയുന്നു. ഉടൽ വെറും മണ്ണും ചാരവും മാത്രം. അതിലുള്ള ആത്മാവത്രെ സത്യം എന്ന് വിളിച്ചോതുന്ന വരികള്‍!

13. ഒരു സാധാരണക്കാരനെ ഭ്രാന്തന്‍ ആവുന്ന പടി വിവരിക്കുന്നു 'ഭ്രാന്തന്' എന്ന കഥയില്.
തന്നോടുകൂടി കോളേജില്‍ പഠിച്ച, ഒരുപാടു ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു യുവാവ്
ഒരു പ്രേമബന്ധത്തില്‍ അകപ്പെട്ട് പഠിപ്പ് മുടങ്ങുകയും, പെണ്‍കുട്ടി നല്ല ഒരു വിവാഹം കഴിച്ച് ഉപേക്ഷിച്ച് പോകയും ചെയ്തപ്പോൾ മയക്കുമരുന്നിന് അടിമയായി പിന്നീട് അമ്മയുടെ മരണവും എല്ലാം കൂടി അയാളെ പതിയെ പതിയെ ഭ്രാന്തനാക്കി, ഒടുവില്‍ ഒരു ബസ്റ്റാന്റില്‍ രാത്രി ബോധമില്ലാതിരിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരനെ കണ്ട്‌ അവനെ മനുഷ്യനാക്കി തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന കഥാകൃത്ത്

ഹോട്ടലില്‍ കയറ്റില്ല, ബാര്‍ബര്‍ ഷോപ്പില്‍ കയറ്റില്ല, വൃത്തികെട്ട ഭ്രാന്തനെ സ്വീകരിക്കാന്‍ ഒരിടവും ഇല്ല. ഒടുവില്‍ ഒരു റെയില്‍‌വേ ബാത്ത്രൂമില്‍ കൊണ്ടുപോയി കുളിപ്പിച്ച് പുതിയ വസ്ത്രങ്ങളൊക്കെ ഇടുവിച്ച് വരുമ്പോള്‍ ബാര്‍ബര്‍ മുടിവെട്ടിക്കൊടുക്കുന്നു ഹോട്ടല്‍കാര്‍ ആഹാരം വിളമ്പാന്‍ തയ്യാറായി.
ആര്‍ത്തിയോടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരനെ നോക്കി ചുള്ളിക്കാട് പരിതപിക്കുന്നു. കഷ്ടം ഭ്രാന്തിനുപോലും  വിശപ്പിനെ ഇല്ലാതാക്കാനാവുന്നില്ലല്ലൊ! വിശപ്പാണ് പരമമായ സത്യം എന്ന് കണ്ടെത്തുന്നു ചുള്ളിക്കാട്!

പക്ഷെ ഒടുവില്‍ ഭ്രാന്തനെ എവിടെ ഉപേക്ഷിക്കും എന്ന കണ്‍ഫ്യൂഷനില്‍ ഒരു വഴിയും കാണാതെ ബസ്റ്റാന്റില്‍ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് നടന്നകലുന്നു ചുള്ളിക്കാട്‌.
പിന്നീട്‌ ഒരിക്കൽ, അയാൾ പട്ടിണി കിടന്ന് ചത്തു എന്നറിയുന്നു ഒരു സുഹൃത്തിലൂടെ .

14 'അഗ്നിക്കാവടി'യില്‍ ഒരു ചെട്ടിയാരുടെ ഹൃദയസ്പര്‍ശിയായ കഥ വിവരിക്കുന്നു
നല്ല കാര്യശേഷിയുള്ള, ഒരു ദുശ്ശീലവും ഇല്ലാത്ത, പ്രസരിപ്പു നിറഞ്ഞ, ആറടി പൊക്കമുള്ള അയ്യാവുചെട്ടിയാര്‍ചെട്ടിയാര്‍ വര്‍ഷം തോറും ശരീരത്തില്‍ ശൂലം തുളച്ചുകയറ്റി കാവടി എടുക്കും, തന്റെ അപസ്മാര രോഗിയായ മകനെ രക്ഷിക്കാനായി.. പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ. ഒടുവില്‍ ഒരുദിവസം ചുള്ളിക്കാടിനോടൊപ്പം കുളത്തില്‍ കുളിക്കാന്‍ പോയ രവി അപസ്മാരം പിടിപെട്ട് പുഴയില്‍ മുങ്ങിമരിക്കുന്നു. ബാ‍ലചന്ദ്രന്‍ അമ്മയെ കൂട്ടി ആള്‍ക്കാരുമായെത്തുമ്പോള്‍ എല്ലാം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതോടെ ചക്ക് ആട്ടലും കാവടിയെടുക്കലും ഒക്കെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഉപജീവനാര്‍ത്ഥം കൊപ്രക്കച്ചോടം മാത്രം നടത്തി, ഉള്ളിലേയ്ക്കൊതുങ്ങി, മൌനിയായി ജീവിക്കുന്ന അയ്യാവുചെട്ടിയാര്‍..

15.വൃദ്ധയായ ഒരു ഭിക്ഷക്കാരി മരുമകളെ ഭയന്ന് വീടു വീടാന്തരം വിണ്ടുകീറിയ കാലുകളുമായി  ഭിക്ഷയാചിച്ചു നടക്കുന്ന കഥയാണ് 'കാല്‍പ്പാടുകൾ' ഇൽ.
ബാലചന്ദ്രന്‍ തനിക്ക് ഭാര്യ പാകം ചെയ്ത് വച്ചിരുന്ന ഭക്ഷണം വൃദ്ധയ്ക്ക് കൊടുക്കുന്നു. അവര്‍ ഒരല്പസമയം അവിടെ തിണ്ണയില്‍ കിടന്നോട്ടെ എന്നു ചോദിക്കുന്നു
പിന്നീട്‌, കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്റെ കഥ വിവരിക്കുന്നു. വീട്ടില്‍ നിന്ന് മരുമോള്‍ ഭിക്ഷയ്ക്കായി നിര്‍ബ്ബന്ധിച്ച് ഇറക്കിവിടുന്നതും മറ്റും ..
അവരുടെ കഥ ബാലചന്ദ്രനെ സ്വന്തം അമ്മയില്‍ എത്തിക്കുന്നു. അമ്മമാര്‍ കഷ്ടപ്പെട്ട് മക്കളെ വലര്‍ത്തുമെങ്കിലും ഒടുവില്‍ അവര്‍ നല്‍കുന്നത് ഇത്തരം ശിക്ഷകള്‍ ആയിരിക്കുമല്ലൊ എന്ന് ഒരു നടുക്കത്തോടെ മനസ്സിലാക്കുന്നു!

16 ഗര്‍ഭസ്ഥ ശിശുവിനെ ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട്‌ എത്രത്തോലം മതിക്കുന്നു എന്ന 'ഗര്‍ഭസന്ധി'യില്‍ മനസ്സിലാവും . പ്ലയിനില്‍ യാത്രചെയ്യുമ്പോള്‍ അത് തകരുമോ എന്ന സന്ദേഹം വരുമ്പോള്‍ ബാലചന്ദ്രന്‍ പരസ്യമായി തന്നെ  എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാല്‍ ആശ്രിതർക്ക് എന്തുകിട്ടും എന്നൊക്കെ ലാഘവത്തോടെ ചോദിക്കുന്നു. ഇത് പലര്‍ക്കും നീരസമുണ്ടാക്കുന്നു. അരികില്‍ ഇരുന്ന പച്ചപ്പരിഷ്ക്കാരി ഗര്‍ഭിണിയോടും അവജ്ഞയായിരുന്നു. എങ്കിലും ഒടുവില്‍ അവള്‍ തന്റെ വയറ്റില്‍ കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞിനുവേണ്ടിയെങ്കിലും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കൂ എന്നപേക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ അവളെ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ച് ആശ്വസിക്കുന്നു. പിറക്കാനായി, ലോകം കാണാനായി ഉള്ളില്‍ കാത്തുകിടക്കുന്ന ജീവനുവേണ്ടി

17. 'ചിദംബര സ്മരണ'യില്‍ പ്രായമായ രണ്ട് വൃദ്ധദമ്പതികള്‍ ചിദംബരം ക്ഷേത്രത്തില്‍ വളരെ ഒത്തൊരുമയോടെ പരസ്പരം ഊന്നുവടിയായി തങ്ങളുടെ അന്ത്യകാലം ജീവിച്ചുതീര്‍ക്കുന്ന മനോഹരമായ ദൃശ്യങ്ങള്‍ ആണ്. ജീവിതത്തില്‍ ചെയ്യേണ്ട കടമകള്‍ ഒക്കെ ചെയ്തുതീര്‍ത്ത സംതൃപ്തിയോടെ. പപ്പടം വിറ്റു ജീവിച്ച അമ്മ, അമ്മയ്ക്കു കൂട്ടായി വന്ന പാവപ്പെട്ട പെണ്‍കുട്ടിയെ വിവാഹം കഴിക്കാന്‍ അഭിപ്രായപെടുന്നു. അതനുസരിക്കുന്ന രംഗസ്വാമി. അവര്‍ ഒത്തൊരുമയോടെ ജീവിച്ചു. മക്കളൊക്കെ നല്ല നിലയില്‍ ആയി. ഇപ്പോള്‍  മക്കള്‍ക്കും കൊച്ചുമക്കള്‍ക്കും ഒന്നും ഭാരമാകാതെ അവര്‍ ചിദംബരം ക്ഷേത്രത്തില്‍ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നു. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കില്‍ വിളിച്ചാല്‍ മക്കള്‍ ഓടിയെത്തും.   

ബാലചന്ദ്രനും തനിക്കും ഭാര്യയ്ക്കും ഇതുപോലെ അന്ത്യകാലം ഇങ്ങിനെ ജീവിക്കാനാവുമോ എന്നാശിക്കുന്നു. എങ്കിലും ഒരു പരിഭ്രമവും ഉണ്ട് അതില്‍ ഒരാള്‍ ആദ്യം പോവും അപ്പോള്‍ ബാക്കിയാവുന്ന ആളുടെ ജീവിതം എങ്ങിനെയാവും?! അതോര്‍ത്ത് അസ്വസ്ഥനാവുന്ന കഥാകാരന്‍

18 'ആരോ ഒരാൾ' ഇൽ പണ്ടത്തെ നക്സലിസവുമായി നടന്ന് ജയില്‍ശിക്ഷകഴിഞ്ഞ് പുറത്തുവരുന്ന ഒരാളിനെ സമൂഹം അംഗീകരിക്കാതിരിക്കയും ജോലിക്കും ജീവിക്കാനുമായി ബാലചന്ദ്രനെ സമീപിക്കുന്നതും എന്നാല്‍ അതേ രാഷ്ട്രീയം നശിപ്പിച്ച തന്റെ ജീവിതത്തോടുള്ള പകപോക്കല്‍ എന്നപോലെ അയാളോട്‌,  'തനിക്ക് ആത്മഹത്യ ചെയ്യരുതോ? അല്ലെങ്കിൽ ഇനിയും പകയുള്ള ഒരാളെക്കൂടി കൊന്നിട്ട് ജയിലില്‍ പോകരുതോ?' എന്നൊക്കെ ചോദിക്കുന്നു. ഒടുവില്‍ അയാളെ നിഷ്ക്കരുണം യാതയാക്കുന്നതുമാണ്

 19. 'മറുപുറ'ത്തില്‍ എയർപോര്‍ട്ടില്‍ ഇരുന്ന അതിസുന്ദരിയെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾഅവര്‍ ഒടുവില്‍ അടുത്തേക്ക്‌ വിളിക്കുന്നതും തനിക്ക് മാറിടപുറ്റുനോയാണെന്നറിയിച്ച് ക്രൂരമായി ചിരിച്ച് തോല്‍പ്പിക്കുന്നതും, അത് ബാലചന്ദ്രനെ മറ്റൊരു ഓര്‍മ്മയിലേത്തെക്കെത്തിക്കുന്നതുമാണ് കഥ.

തനിക്കുവേണ്ടി , സെനറ്റ് ഹാളിൽ  സീറ്റുമൊഴിച്ചിട്ട് കാത്തിരുന്ന സ്നേഹിത. മദ്യത്തിനടിമപ്പെട്ട് കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കൂടി ഒടുവില്‍ വളരെ താമസിച്ച് സീറ്റിനരികില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ആട്ടിയകറ്റുന്നു

അവര്‍ പിന്നീട് ക്ഷമിക്കുന്നു. അവര്‍ ഒരുമിച്ച് കടല്‍ക്കരയില്‍ ഇരുന്ന് അവര്‍ക്കായി രചിച്ച  'ക്ഷമാപണം' എന്ന കവിത ചൊല്ലി കേള്‍പ്പിക്കുന്നു
ചുള്ളിക്കാട് പിന്നീട്‌‌, 'ക്ഷമാപണം' എന്ന കവിത അവര്‍ക്കായി രചിക്കുന്നു. കവിത ഡിഗ്രി ക്ലാസ്സില്‍ പാഠ്യവിഷയത്തില്‍ ഉണ്ടുതാനും

20.'പതനത്തില്‍ തനിക്കു പറ്റിയ ഒരു ചപലതയെപ്പറ്റി സത്യസന്ധമായി വിവരിക്കുന്നു.

ഭാര്യ ജോലിക്കുപോയി വീട്ടില്‍ തനിയെ ഇരിക്കുന്ന കവി വീട്ടിനുള്ളില്‍ സാധങ്ങള്‍ വില്‍ക്കാന്‍ വരുന്ന ഒരു സെയിത്സ് ഗേളിനെ കണ്ട് ഒരുനിമിഷം ചപലനായിപ്പോകുന്നതും, കുട്ടി ചെകിട്ടത്തടിക്കുന്നതും, പിന്നീട് 'അയ്യേ സാറ് ഇത്തരക്കാരനായിരുന്നോ?!' എന്നു ചോദിച്ച് ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നതും.

അതും കഴിഞ്ഞ് പിന്നീടൊവസരത്തില്‍ തന്റെ ജോലിസ്ഥലത്ത് അവളെ കാണുന്നു. 'എന്റെ ബലഹീനത ആരോടും പറയരുതെ' എന്ന് അപേക്ഷിക്കുന്നു. അവളും മാപ്പുചോദിക്കുന്നു. താനും അല്പം ഓവര്‍ ആയിപ്പോയി എന്നും മറ്റും. അവര്‍ തമ്മില്‍ ഒരു ചങ്ങാ‍ത്തം ഉടലെടുക്കുന്നു. അവള്‍ തന്റെ സുന്ദരനായ കാമുകനെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു

ഒടുവില്‍ രജിസ്റ്റര്‍ വിവാഹം കഴിഞ്ഞയുടന്‍ ചുള്ളിക്കാടിന്റെ അനുഗ്രഹം തേടി ഫ്ലാറ്റില്‍ ചെന്നിട്ട് തിരിച്ചുപോകുന്നിടത്താണ് കുറിപ്പ് തുടങ്ങുന്നത്.

21.'മഹാനടൻ' ഇൽ ശിവാജിഗണേശനെ കണ്ടുമുട്ടുന്നതും, ഒരു ദിവസം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടില്‍ അതിഥിയായി കുറെ കലാകാരന്മാരോടൊപ്പം എത്തുന്നതുമാണ്. തികച്ചും രാജകീയമായ ജീവിതമായിരുന്നു 

ശിവാജിഗണേശന്റേത്‌. കഷ്ടപ്പാടിലൂടെയാണ് സമ്പന്നതയില്‍ എത്തിയതെങ്കിലും എല്ലാം കൊണ്ടും രാജാവിന്റെ പ്രൌഡി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന നടന്‍. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആതിഥ്യമര്യാദ, നാടകത്തോടുള്ള ബഹുമാനം; ഒരു സിനിമാനടനെന്നതിലുപരി നാടിന്റെ സംസ്ക്കാരം ഉയര്‍ത്താനായി മന്‍പൂര്‍വ്വം നല്ല സാരാംശങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊണ്ട് നാടകങ്ങള്‍ നാടുനീളെ അഭിനയിച്ചതില്‍ ചാര്‍താര്‍ത്ഥ്യപെടുന്ന ഒരു മഹാനടന്‍

ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാറ്റിന് അദ്ദേഹത്തിനു മുന്നില്‍ സ്വയം ചെറുതായതുപോലെ, എല്ലാം കൊണ്ടും. എന്നാല്‍ ചുള്ളിക്കാട് ഒരു കവിയാണെന്നറിയുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തോട് കാട്ടുന്ന മര്യാ‍ദ!, അത് കവിത്വത്തിന് കൊടുക്കുന്ന മര്യാദയായി അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയുന്നു

22.'ഒരമ്മ' എന്ന കുറിപ്പില്‍ ഗോട്ടണ്‍ബര്‍ഗ്ഗ് എന്ന തുറമുഖ പട്ടണത്തില്‍ അന്താരാഷ്ട്ര പുസ്തകമേള നടക്കുമ്പോല്‍ അവിടെ മഹാത്മഗാന്ധിയുടെ ആത്മകഥയുണ്ടോ എന്നന്വേക്ഷിച്ചെത്തിയ ഒരു  സ്ത്രീയുടെ കഥയാണ്

അവരെ പരിചയപ്പെടുന്നു. അവര്‍ക്ക് നാലുപുത്രന്മാരും രണ്ടു പുത്രിമാരും ആയിരുന്നെന്നും ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിലെ വിമോചനപോരാട്ടവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നാല് ആണ്മക്കളെയും വെള്ളക്കാര്‍ പലപ്പോഴായി കൊന്നു എന്നും ഒക്കെ പാറയുന്നു

ചുള്ളിക്കാട് അവരെ സല്‍ക്കരിച്ചിട്ട് വീട്ടില്‍ കൊണ്ടു വിടുന്നു. അവിടെ കൊച്ചുമകള്‍ക്ക് പുസ്തങ്ങള്‍ കൊടുക്കുന്നു. പാവപ്പെട്ടവര്‍ ആണ്

ഒറുവില്‍ ആല്‍ബവുമായി വരുന്ന അവര്‍ കൈയ്യുറകള്‍ മാറ്റിയിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ചുള്ളിക്കാറ്റ് വിരലുകള്‍ അറ്റുപോയ അവരുടെ കൈകള്‍ കാണുന്നത്!
കാരണം അന്വേക്ഷിക്കുമ്പോൾ, നിസ്സംഗതയോടെ അവര്‍ പറയുന്നു, എന്റെ ഓരോ പുത്രന്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോഴും വേദന ഉള്‍ക്കൊള്ളാനായി ഞാന്‍ എന്റെ ഓരോ വിരലുകള്‍ സ്വയം മുറിച്ചുമാറ്റി എന്ന്! ഒരമ്മയുടെ പുത്രദുഃഖത്തിന്റെ തീവ്രത ഇവിടെ നാം തിരിച്ചറിയുന്നു!

23.'മിന്നാം മിനുങ്ങ്‌' ഇൽ കുഞ്ഞാപ്പുവിനെ പരിചയപ്പെറ്റുത്തുന്നു. വികലാഗനെപ്പോലെ പരസ്സഹായമില്ലാതെ ജീവിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്ന ആരോഗ്യം തീരെ ഇല്ലാത്ത കുഞ്ഞാപ്പു. കുഞ്ഞാപ്പു ആരോഗ്യമുള്ള കുട്ടികള്‍ കാട്ടുന്ന കുസൃതികളും കളികളും ഒക്കെ കണ്ട് ഒരറ്റത്തിരിക്കും. ബാലചന്ദ്രന്റെ സ്ക്കൂളിലെ വിശേഷങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ കൊതിയോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞാപ്പുകുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോള്‍ ബാലചന്ദ്രന്‍ ഒരിക്കല്‍ രാത്രി രണ്ട് മിന്നാം മിന്നികളെ ഒരു കുപ്പിയിലാക്കി വയ്ക്കുന്നു കുഞ്ഞാപ്പുവിനെ കാണിക്കാനായി. അതുമായി രാവിലെ കുഞ്ഞാപ്പുവിന്റെ കാണാനോടുന്നു. അവിടെ എത്തുമ്പോള്‍ പരിഭ്രാന്തനായി കുഞ്ഞാപ്പു, 'അതിനെ തുറന്ന് വിട്, അത് മരിച്ചുപോയവരുടെ ആത്മാക്കള്‍ ആണ്' എന്ന് പറയുന്നു. 'അത് ചത്തുപോകും' എന്നും!
ബാലചന്ദ്രന്‍ മൂടി തുറന്ന് മിന്നാം മിന്നിയെ തട്ടി തറയിലിടുമ്പോല്‍ അത് രണ്ടും ചത്തുപോയിരുന്നു. അതില്‍ വിഷാദിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍

ഒടുവില്‍ ബാലചന്ദ്രന്‍ കോളേജിലൊക്കെ പോകുമ്പോള്‍ കുഞ്ഞാപ്പുവുമായി അതികം ചങ്ങാത്തം ഇല്ലാതാവുന്നു. കുഞ്ഞാപ്പുവും ഒതുങ്ങുന്നു. എങ്കിലും ഒടുവില്‍ തീരെ വയ്യാതെ ആശുപത്രിയില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ ബാലചന്ദ്രന്‍ അറിഞ്ഞ് അവിടെ കാണാനായെത്തുമ്പോള്‍ എങ്ങിനെയെങ്കിലും മരിച്ചാല്‍ മതിയെന്നാശിക്കുന്ന അമ്മയെയും മകനെയും കാണുന്നു

തിരിച്ച് വീട്ടിലെത്തി പിറ്റേന്ന് ആഹാരം കഴിക്കാനിരിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ചങ്ങാതി പറഞ്ഞറിയുന്നു കുഞ്ഞാപ്പു മരിച്ചുപോയി എന്ന്
അതില്‍ പിന്നീട് മിന്നാം മിന്നിയെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ കുഞ്ഞാപ്പുവിന്റെ ആത്മാവിനെ ഓര്‍ത്തുപോകുന്ന കഥാകൃത്ത്

24.
'വിഷകന്യക'യില്‍ വഴിവിട്ട് ജീവിക്കുന്ന ഒരു വീട്ടമ്മയുടെ കുത്തഴിഞ്ഞ ജീവിതവും, ഇടയ്ക്കിടെ ഉണരുന്ന അവരുടെ മനസ്സാക്ഷിയും, മക്കളോടുള്ള അവരുടെ സ്നേഹവും പശ്ചാത്താപവും ഒടുവില്‍ താന്‍ തന്നെ തനിക്ക് വിധികല്‍പ്പിച്ച് സ്വയം മരണം വരിക്കുന്നതും ഒപ്പം എല്ലാമെല്ലാമായ മകളെയും തന്റെ വിശ്വസ്തയായ ജോലിക്കാരിയെയും കൂടെ കൂട്ടുന്നതുമായ ദാരുണമായ അന്ത്യം വിവരിക്കുന്നു

'അമ്മിഞ്ഞ' എന്ന കുറിപ്പില്‍ തനിക്ക് മുലപ്പാൽ കുടിക്കാനാവാത്ത വരുത്തവുമായി നടക്കുന്ന ഒരു ബാലനും ഒടുവില്‍ തന്റെ ആഗ്രഹം സാഹചര്യം ഒത്തുവരുമ്പോള്‍ അയല്‍‌വാസി സ്ത്രീയോട് രഹസ്യമായി അറിയിക്കയും അവര്‍ക്ക് അലിവുതോന്നി ആഗ്രഹം നിര്‍വ്വഹിച്ചുകൊടുക്കയും ചെയ്യുന്നതാണ്ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞിനെപ്പോലെ കുട്ടിയെ ഉറക്കിക്കിടത്തി വരുന്ന അമ്മയുടെ മടിയില്‍ കിടന്ന് മുലപ്പാല്‍ കുടിച്ച് സംതൃപതിയടയുന്ന ചുള്ളിക്കാട്! തന്റെ   തെറ്റുകളും ബലഹീനതകളും തുറന്നെഴുതാന്‍ മടിക്കാത്ത ഒരു കവി!

'പാതിരാപാട്ട്‌' ഇൽ, ഭാര്യയെ ഹോസ്റ്റലില്‍ സുരക്ഷിതയാക്കിയിട്ട് രാത്രി വെളിയില്‍ അനാധനെപ്പോലെ അലയുന്ന ചുള്ളിക്കാടി. ശംഖുമുഖം കടല്‍ത്തീരത്ത് ഇരിക്കുന്നതും. അവിടെ ഒരു വേശ്യാസ്ത്രീ വള്ളത്തിനു പിറകില്‍ പറ്റുകാരോട് വഴക്കുണ്ടാക്കി, തന്നെ പറഞ്ഞുപറ്റിച്ചവരെ പഴിപറഞ്ഞ് നടന്ന് ഒടുവില്‍ ചുള്ളിക്കാടിന്റെ അരികില്‍ എത്തുന്നതും
വെറുതെ രണ്ടു മനുഷ്യന്മാര്‍ എന്ന നിലയില്‍ പരസ്പരം സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. വെറും രാത്രിയും പ്രകൃതിയും രണ്ടും മനുഷ്യരും മാത്രമാവുന്നു അവരപ്പോള്‍. കവിയും വേശ്യയും എന്ന പട്ടമൊക്കെ ഇരുവരും മടക്കുന്നു. വേശ്യ വെറും ഒരു പെണ്ണായി നിലാവിനെ നോക്കി പാട്ടുപാടുന്നു. ബാലചന്ദ്രന്‍ ഒരമ്മയുടെ മടിയിലെന്നവണ്ണം അവളുടെ മടിയില്‍ കിടന്ന് ഉറങ്ങിയും പോകുന്നു!

'തീപ്പാതി' എന്ന കുറിപ്പില്‍ ഷാഹിന എന്ന സുന്ദരിയുടെ ജീവിതകഥ വിവരിക്കുന്നു. കോളേജില്‍ പഠിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് ബാലചന്ദ്രന്‍ അവളുടെ ഒരു നോക്കിനും വാക്കിനുമായി പുറകേ നടക്കുന്നു. അവൾ മിണ്ടാന്‍ കൂട്ടാക്കുന്നുമില്ല. അതിനാല്‍ ഒരിക്കൽ ഒരു 200 പേജ് ബുക്ക് നിറയെ അവളുടെ പേരെഴുതി അവളെക്കൊണ്ട് ഭീക്ഷണിപ്പെടുത്തി സ്വീകരിപ്പിക്കുന്നു. അവള്‍ അത് പ്രിന്‍സിപ്പാളിനെ കാട്ടുന്നു. പ്രിന്‍സിപ്പാള്‍ വിളിച്ച് പേരുകള്‍ മുഴുവനും വായിക്കാന്‍ പറയുന്നു. ചിരിയൊതുക്കാന്‍ പണിപ്പെടുന്ന ഷാഹിന. ഇതുപോലെ 10 ബുക്ക് നിറയെ പേരെഴുതിക്കൊണ്ട് വരിക എന്ന ശിക്ഷയും നല്‍കി വിടുന്നു. അതിനു പ്രതികാരമായി കടത്തുവള്ളത്തില്‍ വച്ച് ഒരു നാടകം അഭിനയിക്കുന്നു. ഷാഹിന ബാലചന്ദ്രന്റെ ചുംബിച്ചില്ലെങ്കില്‍ വള്ളം മറിച്ച് എല്ലാവരും മരിക്കും എന്ന ഭീക്ഷണിയോടെ അവളെക്കൊണ്ട് കവിളില്‍ ഉമ്മവയ്പ്പിക്കുന്നു. പുറകെ കൂക്കുവിളിയും കളിയാക്കലും വേറെ.
    
പിന്നീട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ് ഷാഹിനയെ കാണുമ്പോള്‍ അവള്‍ ജീവിതചക്രത്തില്‍ പെട്ട് ആകെ അലങ്കോലപ്പെട്ട് ദാരിദ്യവും ദുഃഖവും; ആത്മഹത്യാശ്രമത്തിനിടെ മുഖത്തിന്റെ ഒരു വശം പൊള്ളലേറ്റ് വികൃതമാകയും ചെയ്ത ഷാഹിനയാണ്. ബാലചന്ദ്രന്‍ അവളോടൊപ്പം അവളുടെ ചെറുവീട്ടില്‍ ചെല്ലുന്നു. കാശുകൊടുത്താല്‍ വാങ്ങില്ല, എന്തുകൊടുത്ത് അവളെ സമാധാനിപ്പിക്കാന്‍ എന്ന ചിന്ത ഉണ്ടാവുമ്പോള്‍, അവളെ വിളിച്ച് എന്തോ രഹസ്യം പറയാനുണ്ടെന്ന വ്യാജേന മാറ്റിനിര്‍ത്തി കവിളില്‍ ഒരു ഉമ്മ നല്‍കി പിരിയുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെ കുളിര്‍മ്മ ഒരുപക്ഷെ അവളെ ജീവിക്കാന്‍ കുറച്ചുകൂടി പ്രേരിപ്പിച്ചെങ്കില്‍ എന്നുകരുതി.

'കരീന' എന്ന കുറിപ്പില്‍ സ്റ്റോക്ക് ഹോമില്‍ (?) ലെ പുരുഷനെപ്പോലെ സര്‍വ്വസ്വാതന്ത്രത്തോടെ നേര്‍വഴിയില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ എഴുത്തുകാരിയെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. അവള്‍ ബാലചന്ദ്രന്റെ നാടൊക്കെ ചുടിക്കാട്ടുകയും എഴുത്തുകാരെപ്പറ്റിയും നാട്ടിലെ ജീവിതരീതിയെപ്പറ്റിയും ഒക്കെ പരിചയപ്പെടുത്തി, സന്തോഷിപ്പിച്ച് യാത്രപറയുമ്പോള്‍ വീണ്ടും ഒറ്റപ്പെട്ട പ്രതീതിയോടെ ബാലചന്ദ്രൻ