താളുകള്‍ മറിയുമ്പോള്‍...

സൃഷ്ടി

2012-02-14T09:14:00.000-08:00

അല്പം ശ്രീക്‌ഷ്ണ കഥ പറയാം..
(രണ്ടുദിവസം മുന്പേ തുടങ്ങിയ പണിയാണ്‌..)

ആദ്യം സൃഷ്ടിയെ പറ്റി...

ഹിന്ദുക്കളുടെ വിശ്വാസപ്രകാരം സൃഷ്ടിയുടെ തുടക്കം എങ്ങിനെ എന്നു നോക്കാം..

ഭാഗവതമാണല്ലൊ ഹിന്ദുക്കളുടെ പുരാണങ്ങളില്‍ വച്ച് എല്ലാം അടങ്ങിയ പുരാണം.. (പുരാണങ്ങള്‍ എന്നാല്‍ വേദവ്യാസമഹര്ഷി വേദങ്ങളെ പകുത്ത് 18 (?) പുരാണങ്ങള്‍ ചമച്ചു..(സാധാരണ മനുഷ്യര്ക്ക് വേദസാരം അറിയാനായി)അതില്‍ ഭാഗവതവും പെടുന്നു...)

ഭാഗവതത്തില്‍ സൃഷ്ടിയുടെ പരിണാമങ്ങളും,മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ പത്ത് അവതാരങ്ങളും ഒക്കെ ഉള്‍ക്കൊള്ളിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഭാഗവതത്തിന്റെ തുടക്കം ഭാഗവതം എങ്ങിനെ രചിച്ചു എന്നുമൊക്കെയാണ്‌..
(ഭഗവാന്‍ ബ്രഹ്മാവിനുപദേശിക്കുന്നു..
ബ്രഹ്മാവ് മകന്‍ നാരദനുപദേശിക്കുന്നു..
നാരദമഹര്‍ഷി വേദവ്യാസനുപദേശിച്ചുകൊടുകുന്നു..
വേദവ്യാസന്‍ മകന്‍ ശുകമഹര്‍ഷിക്ക്..
പിന്നീട് ശുകമഹര്‍ഷി പരീഷിത്തിന്റെ യാഗശാലയില്‍ വച്ച് ഭാഗവതം പറയുംബോള് സൂതമഹര്‍ഷി മനസ്സിലാക്കുന്നു..
സൂതമഹര്‍ഷിയില്‍ നിന്നും നാമും)

പിന്നെ സൃഷ്ടിയെ പറ്റി പറയുന്നു..

ആയിരം ചതുര്‍യുഗങ്ങള്‍ കഴിയുമ്പോഴും ഓരോ പ്രളയം ഉണ്ടായി സര്വ്വവും നശിക്കുന്നു.. സൃഷ്ടി വീണ്ടും പുനരാരംഭിക്കുന്നു..

ചതുര്‍യുഗം എന്തെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ നോക്കാം..

365 ദിവസങ്ങള്‍ കൂടുമ്പോള്‍ മനുഷ്യരുടെ ഒരു വര്‍ഷം
(മനുഷ്യരുടെ ഒരു വര്‍ഷം ദേവകളുടെ ഒരു ദിവസമാണ്‌)
360 മനുഷ്യവര്ഷം ദേവകളുടെ ഒരു വര്‍ഷം. (ഇതിനെ ദേവവര്‍ഷം എന്നും ദിവ്യ വര്‍ഷം എന്നും പറയുന്നു.)
4800 ദിവ്യവര്‍ഷങ്ങള്‍ ആണ്‌ കൃതയുഗം. (നാലു യുഗങ്ങളെ പറ്റി പറയുന്നുണ്ടല്ലൊ)
3600 ദിവ്യവര്‍ഷം - ത്രേതായുഗം
2400 ദിവ്യവര്‍ഷം - ദ്വാപരയുഗം
1200 ദിവ്യവര്‍ഷം - കലിയുഗം.(432000 മനുഷ്യവര്‍ഷം)
നാലു യുഗങ്ങള്ക്കും കൂടി 12000 ദിവ്യ വര്ഷങ്ങള്
(12000X360= 432000 മനുഷ്യ വര്‍ഷം)
ഇതിനെ ചതുര്‍യുഗം എന്നു വിളിക്കുന്നു.

ചതുര്‍യുഗം = 12,000 ദിവ്യ വര്ഷങ്ങള് (12000X360= 4,32,0000 മനുഷ്യ വര്‍ഷം)
1000 ചതുര്‍യുഗങ്ങള്‍ ചേരുമ്പോള്‍ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു പകലായി!! (പിന്നീടുള്ള 1000 ചതുര്യുഗം രാത്രിയും..അപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം നിദ്രയ്ക്കൊരുങ്ങുകയായി..)
അതിനെ 'കല്പം' എന്നു വിളിക്കുന്നു (കല്പ്പാന്ത കാലത്തോളം.. കാതരേ നീയെന്‍ മുന്നില്...)
അന്നുമുതല്‍ പ്രളയമാണ്‌..
ബ്രഹ്മദേവന്‍ സുഷുപ്തിയില്‍ ലയിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ പ്രളയം സംഭവിക്കുന്നു..(ബ്രഹ്മാവിന്റെ രാത്രിയില്)

ബ്രഹ്മാവ് നിദ്രവിട്ടുണരുമ്പോള്‍ വീണ്ടും സൃഷ്ടി പുനരാരംഭിക്കുന്നു..

(ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു പകലില്‍ 14 മന്വന്തരങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുന്നു- ഒരു മനുവിന്‌ 71.- ചതുര്യുഗങ്ങള്‍ ആണ്‌ ഉള്ളത്)
അങ്ങിനെ, ലേറ്റസ്റ്റ് പ്രളയം കഴിഞ്ഞ്, നിദ്രവിട്ടുണരുമ്പോള്‍ ബ്രഹ്മാവ് നാലു താന്‍ എവിടെയാണെന്നറിയാനായി ചുറ്റും നോക്കുന്നു (അങ്ങിനെ നാലു മുഖങ്ങള്‍ ഉണ്ടായി)
ആലിലയില്‍ കിടക്കുന്ന ഉണ്ണിക്കണ്ണന്റെ പൊക്കില്‍ കൊടിയില്‍ നിന്നും ഉണ്ടായ ഒരു താമരയിലായിരുന്നു ബ്രഹ്മാവ്‌ ശയിച്ചിരുന്നത്!)
ബ്രഹ്മാവ് താമരയുടേ ഉത്ഭവസ്ഥാനം അന്വേഷിച്ച് ആ താമരയിലെ തണ്ടിലൂടെ താഴേക്കിറങ്ങുന്നു...
ചെല്ലുമ്പോള്‍ അനന്തനില്‍ ശയിച്ചു കിടക്കുന്ന മഹാവിഷ്ണുവിനെ കാണുന്നു...‍
ഭഗവാന്‍ ബ്രഹ്മാവിനോട് സൃഷ്ടി നടത്തുവാന്‍ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു..
ഒപ്പം വേദങ്ങളും ഉപദേശിച്ചു കൊടുക്കുന്നു..(നോട് ദി പോയിന്റ്)

അരവിന്ദോത്ഭവന്‍ ആദ്യമായി പതിന്നാലു ലോകങ്ങളുമടങ്ങിയ സ്വര്ഗ്ഗം, ഭൂമി, പാതാളം എന്ന മൂനു പ്രധാന ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു..
പിന്നെ ലോകോപകാരാര്ത്ഥം (ഭഗവാന്റെ നിര്ദ്ദേശപ്രകാരം)സൃഷ്ടി പുനരാരമ്ഭിക്കുന്നു..

ബ്രഹ്മാവ് ആദ്യം സൃഷ്ടിച്ചവരെല്ലാം (സനല്ക്കുമാരാദികള്) തപസ്സിനായി പോകുന്നു.. കാരണം അവരെല്ലാം പൂര്ണ്ണ ജ്ഞാനികള്‍ ആയിരുന്നു..

അതുകൊണ്ടു അല്പം കുറവുകളോടെ (അതാണു നമുക്കൊക്കെ എല്ലായിടത്തും അപൂര്ണ്ണത-കണ്ഫ്യൂഷന്)ആദിമനു (സായം ഭൂമനു)വിനെയും ശതരൂപാദേവിയേയുമ് സ്‌ഷ്ടിക്കുന്നു..
അവരില്‍ നിന്നാണ്‌ മനുഷ്യ കുലം തുടങ്ങുന്നത്..

ബാക്കി നാളെ...

Valentine Gift from my daughter!

2012-02-14T07:18:00.001-08:00

Om Saanthi!

2012-02-11T23:14:00.001-08:00

sandhya...

2012-02-11T09:02:00.000-08:00

Darkness and Light...

2012-02-10T09:03:00.000-08:00

dhooram arikil...

2012-02-08T22:23:00.001-08:00

ഇന്ന് പോസ്റ്റ് ഒന്നും എഴുതും എന്നൊന്നും സ്വപ്നേപി വിചാരിച്ചതല്ല..

2012-02-08T17:11:00.000-08:00

ഇന്ന് പോസ്റ്റ് ഒന്നും എഴുതും എന്നൊന്നും സ്വപ്നേപി വിചാരിച്ചതല്ല..
പക്ഷെ, ഇതാ എഴുതുന്നു...!
എവിടെയോ ഒരു വെളിച്ചം മിന്നി മറഞ്ഞപോലെ ഒരു തോന്നല്..!
കുറ്റാകുറ്റിരുട്ടില്‍ തപ്പി നടക്കുന്ന മനസ്സിന്‌ അത് ധാരാളം..
മനസ്സിന്‌.. ഹൃദയത്തിനു.. നോട്ട് ദി പോയിന്റ്! ഇതു രണ്ടും ഇഗ്നോര്‍ ചെയ്യേണ്ട കാര്യം ആയതിനാല്‍
ഇതിനൊന്നും സാധാരണ ജീവിതത്തില്‍ വലിയ സ്ഥാനം ഇല്ല..
അവിടെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഭംഗിയായും വെടിപ്പായും നടക്കണം..
അത്രയേ ഉള്ളൂ..
കൂറ്റാകുറ്റിരുട്ടത്ത് അജ്ഞാത വെളിച്ചം കണ്ടെന്നോ, അതു എന്റെ ആത്മാവിനെ പ്രകാശിപ്പിച്ചെന്നോ, അതാണ്‌ എനിക്ക് ജീവിതത്തില്‍ വെളിച്ചം പകരുന്നതെന്നും ആ വെളിച്ചമാണു ഫ്രീയായി എല്ലാവരും കട്ടോണ്ടു പോയി സുഖിക്കുന്നതെന്നും വന്നാല്... ഒരുപാട് സത്യങ്ങള്‍ വെളിപ്പെടുത്തേണ്ടതായി വരും..!
എവിടെയോ മുനിഞ്ഞു കത്തുന്ന (അങ്ങിനെ ഒരു വാക്കില്ലെ?!) ഒരു തരി സ്നേഹത്തിന്റെ, ആത്മാര്ത്ഥതയുടെ പ്രകാശം ആണ്‌ ഈ ലോകത്തെ മുഴുവന്‍ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് വരും..
അതിനെ നമുക്ക് തല്ക്കാലം ചൈതന്യം എന്നു വിളിക്കാം...

അങ്ങിനെ, ബ്ളോഗ് എഴുതാന്‍ വന്നതല്ല്യോ, എഴുതീട്ട് പോട്ട്..

ഇന്ന് ഞാന്‍ ഒരു പല്ല്‌ ഷോപ്പില്‍ പോയിരുന്നു..
പ്രായമായി വരും തോറും പല്ലിനൊക്കെ ഓരോ പ്രശ്നങ്ങളേ..
നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നങ്ങളോ സര്‍വീസ് ചെയ്യേണ്ടതായോ ഒക്കെ വന്നാല്‍ നാം തന്നെ പോകണം..(പ്രത്യേകിച്ചും വിവാഹിതര്‍)
വണ്ടി ഓടുന്നതു മറ്റാര്ക്കോ വേണ്ടിയാണെങ്കിലുമ്..
അതുപിന്നെ പെട്രോള്‍ ഒഴിച്ചിട്ടല്ലെ, എന്ന് ന്യായമായും വാദമുയരും (കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിലെ വാദങ്ങള്‍ ചിലവാക്കാന്‍ ഇപ്പോഴും മനുഷ്യരുണ്ടേ!!)
അങ്ങിനെ വണ്ടി സ്വയം വര്ക്ക്ഷോപ്പില്‍ കയറി അറ്റകുറ്റപ്പണികള്‍ ഒക്കെ നടത്തി..

അതിനിടയില്‍ ഒരു നിസ്സഹായ ദൃശ്യവും കണ്ടു...!!

ഒരു മലായ് അമ്മാവന്‍ (എന്റെ അച്ഛന്റെ പ്രായം വരും) മതിലില്‍ പിടിച്ച് ഇപ്പം വീഴും എന്ന മട്ടില്‍ അല്പം ദൂരെയായി..
ഞാന്‍ എന്റെ നടത്തയ്ക്ക് സ്പീട് കൂട്ടി..
ദൈവമേ! അടുത്തെത്തും മുന്പ് വീണ്‌ പോകുമോ!
എന്റെ അച്ഛനാണെങ്കില്‍ ഹോം നര്സും മറ്റും ഉണ്ട് സഹായത്തിന്‌ പാവം ഈ വൃദ്ധന്‌?!..
ഞാന്‍ ചെന്ന് കയ്യില്‍ പിടിച്ചു.. വീഴാതിരിക്കാന്.. അപ്പോള്‍ മലായില്‍ 'തടാ.. 'തടാ..' ('വേണ്ട' എന്നാകും) എന്നിട്ട് രണ്ട് വിരലുകള്‍ കാട്ടി(2 Dollars) കാശുമതിയത്രെ! അതുകിട്ടിയാല്‍ വീഴാതെ രക്ഷപ്പെട്ടോളാം എന്ന ധ്വനി.. വേഷവിധാനം ഒക്കെ നല്ല രീതിയിലാണ്‌!
എന്റെ ബാഗില്‍ കിടന്ന രണ്ട് മൂന്ന് 2 ഡോളേര്സ് എടുത്ത് എന്നേ മറന്നു ഞാന്‍ നല്കി!!
പാവം അതും കൊണ്ട് പോയി ശാപ്പിട്ടിട്ട് വീണ്ടും ഇതുപോലെ നടക്കട്ടെ.. മനുഷ്യനെ ഭയപ്പെടുത്താനായിട്ട്!!ഹും!!

ഞാന്‍ കഴിവതും തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നു..
തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാല്‍ എന്റെ 2 ഡോളേര്സും ആയി ആ വൃദ്ധന്‍ വീഴുന്നതോ,
നന്നായി (സ്റ്റഡി വടിയായി) നടന്നു നീങ്ങുന്നതോ, കാണേണ്ടി വരുമെന്ന ഒരു അണ്സെര്ട്ടനിറ്റി വരുത്തി വച്ച ഭയവുമായി....

എങ്കിപ്പിന്നെ ഞാന്‍ പോയിട്ട് പിന്നെ വരാം...
ഇവിടെ വെളിച്ചം കിട്ടാതെ കുഴഞ്ഞു മറിഞ്ഞുപോയ പ്രശ്നങ്ങള്‍ എന്നു നേരേയായിക്കിട്ടുമോ.., എന്റെ ഈശ്വരാ!!
(ആത്മ രംഗത്തില്‍ നിന്നും പിന്‍വാങ്ങുന്നു..)

എന്നിലെ നന്മയെല്ലാം വറ്റി...

2012-02-08T08:23:00.000-08:00

എന്നിലെ നന്മയെല്ലാം വറ്റി..എനിക്ക് ക്ഷമയില്ലാണ്ടായി...
വിവേകം നശിച്ചു..
ചെറിയ തെറ്റുകള്‍ പോലും എന്നില്‍ നീരസം ഉളവാക്കി..
സ്വതവേ ക്ഷമാശീലയായ ഞാന്(?)‍ വല്ലാതെ അപ്സെറ്റ് ആയി..
ആ വൈക്ളബ്യം പടര്ന്ന് ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരെയും ഞാന്‍ ആശ്രയിക്കുന്നവരെയും വെറുപ്പിച്ചു..
പിന്നെ എന്നെ ആശ്രയിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുന്നവരെയും കൂടി ഞാന്‍ നശിപ്പിക്കാനൊരുങ്ങി നില്ക്കുന്ന കണ്ട്, എനിക്ക് ഭയമായി..
ഞാന്‍ ഇറങ്ങി ഓടി.. എങോട്ടെന്നില്ലാതെ..
എല്ലാം വലിച്ചെറിഞ്ഞ്...
നിന്റെ അഭാവമാണ്‌ എന്റെ സമനില തെറ്റിക്കുന്നതെന്ന് സമ്മതിക്കാന്‍ അപ്പോഴും മടിച്ചു..
ഒക്കെയും എന്റെ തോന്നലുകളാണെന്നും , അതില്‍ നിന്ന് എങ്ങിനെ മുക്തയാവാമെന്നും ഓര്ത്ത്..
ഈ ലോകത്തിലുള്ള യാതൊന്നിലും വിശ്വാസമില്ലാത്ത വിധം നിരാശയായി,
ഇരുട്ട് കയറിയമാതിരി ഇരിക്കുമ്പോള്..
അങ്ങകലെ നിന്റെ നിഴല്‍ കണ്ടു..
അതെന്നില്‍ ഒരു തിരിനാളം അറിയാതെ കൊളുത്തി..
നിന്റെ ചൈതന്യം ഞാനറിയാതെ തന്നെ,
ഹൃദയത്തില്‍ പതിയെ പടര്ന്ന് പടര്ന്ന്
എനിക്ക് വീണ്ടും ലോകത്തെ കാണുമാറായി..!!!

അവള്‍ വെളിച്ചത്തെ നോക്കി പുന്ചിരിച്ചു..!
ഇനി ഞാന്‍ എന്റെ മുറിവുകള്‍ എല്ലാം മറക്കും
എന്നോട് തിന്മ കാട്ടിയവരെ സ്നേഹിക്കും ..
ഒരുപക്ഷെ, നിന്നിലെ ചൈതന്യമാവാം അവരില്‍ സ്നേഹം കണ്ടെത്താന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്..

'Everything in this world is interrelated!!'
കണ്ടു കണ്ടങ്ങിരിക്കുന്നതും..
കണാതെയിരിക്കുന്നതും..
ഭാവനയിലുള്ളതും..
ഹാ പ്രപഞ്ചമേ!! നീയൊരു മായയോ?!, സത്യമോ?!,
എന്നു തോന്നും വിധം കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞ ഒരു പ്രതിഭാസം!!
തോറ്റു തുന്നം പാടിക്കഴിഞ്ഞു ഞാന്!!

(കവിതയുടെ അടുത്തുകൂടി പോകുന്ന കുറച്ചു ചിന്തകള്‍ മനസ്സില്‍ തൊന്നിയപ്പോള്‍ എഴുതിയതാണ്‌..
ഇതിലെ 'നീ' മറ്റാരെയോ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിന്നതാകാം ...
അത് ഫ്യൂച്ചര്‍ ടെന്സ് അല്ലെ!, സസ്പെന്സ്! അവളും മറ്റാരെങ്കിലും ആകാം..വീണ്ടും സസ്പെന്സ്!)

(ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റില്...)

paadheyam...

2012-02-06T05:16:00.000-08:00

അങ്ങിനെ ബസ്സ് യാത്ര അവസാനിക്കാറായി...

2012-02-03T00:02:00.000-08:00

അങ്ങിനെ ബസ്സ് യാത്ര അവസാനിക്കാറായി വരികയല്യോ,
തുടക്കം പറഞ്ഞില്ലല്ലൊ,
പെരുമഴയില്‍ ആയിരുന്നു തുടക്കവും..
ഒരു ടാക്സി വിളിച്ചു.. ടാക്സി വീട്ടുമുറ്റത്ത് കയറി ഞങ്ങള്‍ (ഞാനും മകളും)
അതിനകത്ത് കയറിയിരുന്നു..
നല്ല ശാന്തസ്വഭാവക്കാരന്‍ ഡ്രൈവര്..
ഞങ്ങള്‍ രണ്ടും പാര്ട് ടൈം ജോലിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് വരികയാണ്‌, മഴയാതോണ്ട് ടാക്സി പിടിച്ചെന്നേ ഉള്ളൂ.. അല്ലാതെ ഞങ്ങള്‍ ധാരാളികളൊന്നും അല്ല മി. ഡ്രൈവറേ.. ഹും!

ഇതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ മകളോട് മലയാളത്തില്‍ ചോദിച്ചു..

-(അന്യനാടുകളില്, മദര്‍ ടങ്ങിന്റെ ഉപയോഗം പ്രൈവസിയും പിന്നെ പള്ളുപറയാനും മാത്രമായിരിക്കുന്നു ഇപ്പോള്..!)
ഇന്നലെ മകാള്‍ ഒരു ഷോപ്പില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ അവിടത്തെ സെയില്സ് ഗേളും പയ്യനും തമിഴര്‍ ആയിരുന്നത്രെ! അപ്പോള്‍ ഒരു ചീനന്‍ വന്ന് ആ പെണ്ണിണോട് എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് ശ്രംഗരിക്കാന്‍ ചെന്നു...
അവള്‍ മറ്റേ പയ്യനോട് പറയുകയാണ്,‌ 'അയാളുടെ വായില്‍ നല്ല രണ്ട് കുത്ത് വച്ച് കൊടുക്കട്ടെ' എന്ന്!!
'അമ്മേ മദര്‍ ടങ്ങിന്റെ ഉപയോഗം കണ്ടില്ലെ!' അവള്ക്ക് സന്തോഷമായി...

ആ അങിനെ ഞങ്ങള്‍ ടാക്സിയില്‍ ഇരുന്ന് മദര്‍ ടങ്ങില്‍ സംസാരിച്ചു..
'മോളേ.. നീ രണ്ടുമൂന്ന് പ്രാവശ്യം ആയല്ലൊ ഈ ഗെറ്റ് റ്റുഗദര്..
സൂക്ഷിക്കണേ.. ഇങ്ങനെ അടിക്കടി കാണുമ്പോള്‍ വെറും കൂട്ടുകെട്ടിനപ്പുറം ആകുമോ?, പിന്നെ വിഷമിക്കേണ്ടി വരും.. അതാണ്‌.'
'അമ്മ എന്താണ്‌ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?' അവള്ക്ക് പുഞ്ചിരി..
എനിക്കും ഒരു മടി തുടരാന്...
മുട്ടയില്‍ നിന്നും വിരിഞ്ഞു വരുന്ന പ്രായം അല്ലെ,
'അല്ല.. കൌമാരപ്രായം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് പക്വത വരുന്ന പ്രായം ആണ്‌ ആണ്കുട്ടികളും വളര്ന്ന് വരികയാണ്‌..'
'പഴയപോലെ ഇന്നസന്റ് ആയുള്ള ഫ്രന്ഡ്ഷിപ്പ് നിലനിര്ത്താന്‍ പറ്റുവൊ?!'
(ദൈവമേ ചീന പയ്യാന്സ്..!)
'! അതൊക്കെ ഞങ്ങള്ക്കറിയാം അമ്മെ.. അമ്മ പേടിക്കണ്ട ട്ടൊ..'
എങ്കിലും അവധിയായതില്‍ പിന്നെ ഇത് മൂന്നാമത്തെ ഒത്തുചേരലാണ്‌ അവര്‍ പത്തു പതിനന്ച് പേരോളം വരും.. ഭാവിയെപ്പറ്റി തീരുമാനിക്കാനും ഒക്കെയാവും
പലരും അമേരിക്കയിലും ആസ്റ്റ്റേലിയയിലും ഒക്കെ പഠിക്കാനും മറ്റും പ്ളാന്‍ ചെയ്യുന്നു..
ഞാന്‍ ഉള്ളില്‍ പ്രാര്ദ്ധിക്കും.. ദൈവമേ.. ഈ രാജ്യത്തിനകത്ത എന്തെങ്കിലും നല്ല ഒരു കോര്സിനു പോകാന്‍ പറ്റണേ...

അങ്ങിനെ ടാക്സിക്കാരന്‍ ഞങ്ങളെ റെയില്‍ വേ സ്റ്റേഷനില്‍ ഇറക്കി.. അവിടുന്ന് അവള്‍ അങ്ങോട്ടും ഞാന്‍ ഇങ്ങോട്ടും വരും വഴിയായിരുന്നു എനിക്ക് സ്ഥലകകാലവിഭ്രാന്തി ഉണ്ടായതും മട്ടും..

ഇനി ,യാത്രയുടെ അവസാനം..

അങ്ങിനെ ഞാന്‍ ആദ്യം വന്ന - ബസ്സില്‍ കയറി റ്റ്വിറ്ററും ബ്ളോഗും ഒക്കെ അല്പം നോക്കി..,
ചോങ്ങ് പാങ്ങില്‍ എത്തി.. വെളിച്ചെണ്ണയും പിന്നെ ഗ്ളാസ്സും ഒക്കെ വാങ്ങി ഒടുവില്‍ ആകെ തളര്ന്ന് മി. ആത്മയേയും പ്രതീക്ഷിച്ച് ഒരു കോണിപ്പടിയില്‍ ഇരുന്നു..
ആരു കാണാന്..?!
അവിടെയിരുന്ന് ഫോണിലൂടെ എഴുതി തുടങ്ങിയ പോസ്റ്റാണ്‌ .....

അപ്പോള്‍ എന്റെ നാട്ടുകാരനും കൂട്ടുകാരനും(?)ആയ ഒരു ദേഹം അതിലൂടെ കടന്നുപോയി എന്ന് പിന്നീട് കാറുമായി വന്ന മി. ആത്മ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒന്ന് ഞെട്ടിയെന്നതൊഴിച്ചാല്‍ വലിയ പരിക്കുകള്‍ ഒന്നും ഇല്ലാതെ വീട്ടില്‍ എത്തി..

ഇനി അടുത്ത ആഴ്ച്ച ഒരു യാത്രപോയിട്ട് വല്ലതും എഴുതാമേ...
സസ്നേഹം
ആത്മ

യാത്ര.. യാത്ര..

2012-02-02T10:23:00.000-08:00

അങ്ങിനെ ഇന്നലത്തെ ട്രയിന്‍ യാത്ര കമ്പ്പ്ളീറ്റ്ആയില്ലല്ല്..
അങ്ങിനെ ഞാന്‍ പെരുമഴയത്ത് സ്റ്റേഷന്‍ തെറ്റി ഇറങ്ങി പരുങ്ങി നില്ക്കുമ്പോള്..
-സത്യത്തില്‍ ഇവിടെ പരുങ്ങുകയും ചമ്മുകയും ഒന്നും വേണ്ടാ.. യന്ത്രമനുഷ്യരല്ലെ ചുറ്റിനും..
നോ ഭാവം മുഖത്ത്..! ആശ്ചര്യപ്പെടില്ല.. സഹതപിക്കില്ല.. പരിഹസിക്കില്ല..
നിസ്സംഗത... സര്‍‌വ്വത്ര നിസ്സംഗത മാത്രം! (പക്ഷെ, എല്ലാം കാണുന്നും അറിയുന്നും ഒക്കെ ഉണ്ടാകും.. അപ്പോള്‍ നമ്മളും അതുപോലെ നിസ്സംഗതപ്പെടണം.. )
-കാര്യം എളുപ്പമായി.. നോ ചമ്മല്‍.. നോ റിഗ്രറ്റ്..

അടുത്ത ട്രയിന്‍ 3 മിനിട്ടിനുള്ളില്‍ എത്തി..!
നിറയെ കാലിയായ സീറ്റ്.. ഞാന്‍ മാനം മര്യാദയ്ക്ക് വൃദ്ധരുടെയും അവശരുടേയും ഗര്ഭിണികളുടെയും ഒക്കെ സീറ്റില്‍ ഇരിക്കാതെ (സൈഡ് സീറ്റ്!ഹും!) മദ്ധ്യഭാഗത്ത് ഇരുന്ന് ലാവിഷ് ആയി മഴയെ ഒക്കെ കണ്ട്.. അടുത്ത സ്റ്റേഷനില്‍ ഇറങ്ങി.. നടന്നു..

പിന്നീട് എന്തു സംഭവിച്ചു..?! (ഓര്മ്മയും വരണില്ലല്ല്!)
ആ! മഴയല്ലായിരുന്നോ?! വീട്ടില്‍ ചെന്നിട്ടിപ്പം എന്തുചെയ്യാന്! ബ്ളോഗും റ്റ്വിറ്ററും പ്ളസ്സും ഒക്കെ മാറി മാറി നോക്കി വണ്ടര്‍ അടിച്ചിരിക്കാമെന്നല്ലാതെ (ഒരു ജന്മം ഗമ്പ്ളീറ്റ് പോയിക്കിട്ടി!!)
അങ്ങിനെ ഞാന്‍ അങ് റിലാക്സ് ആയി..
ആത്മേ നോക്കൂ ചുറ്റിനും പതിവ് ഷോപ്പുകള്..! (ഇപ്പം പാര്റ്റ് ടയിം ജോലിയുള്ളതുകൊണ്ട് പഴയപോലെ സന്ചാരം ഒന്നും പറ്റുന്നില്ലാതാനും), ചുമ്മാ നടക്ക്..
ഞാന്‍ നടന്നു..

ആദ്യം പോപ്പുലറില്‍ കയറി ബുക്കുകള്‍ നോക്കി നിന്നു..
എന്തു ബുക്ക് വായിച്ചാലാണ്‌ എന്നെ ഒന്ന് നന്നാക്കി എടുക്കാനാവുക!
ഞാന്‍ എല്ലാ ശ്രമങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച അവസ്ഥയിലാണിപ്പോള്
ഒന്നിനും എന്നെ നന്നാക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ലാ...

അതുകഴിഞ്ഞ് നമ്മുടേ ജാപ്പനീസ് കടേല്‍ കയറി.. കുറേ നേരം കറങ്ങി.. ആകെ കൊണ്ടുമറിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു..
ഈ ഷോപ്പുകള്‍ക്ക് ഒരു ഗുണമുണ്ട്, നമ്മുടേ 'ഷോപ്പിംഗ് മാനിയ' തീരുകേം ചെയ്യും, കയ്യിലെ കാശ് തീരത്തുമില്ല..
കൈനിറയെ സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒണ്‍ലി ബിലൊ 10 ഡോളേര്‍സ്!
എനിക്കങ്ങ് രോമാഞ്ചം വന്നു!

അങ്ങിനെ കുതൂഹലത്തോടെ, മഴയും വെയിലും ഒക്കെ മറന്ന്, നടന്ന്.. നടന്ന്.. വരുമ്പോള്‍ ഈ ദ്ര്‌ശ്യം കണ്ടു..

ഒരു ടെന്റന്‍സി.. അജ്ഞാതമായ ആരെയോ സന്തോഷിപ്പിക്കാനായി നേരേ ബ് ളോഗിലേക്ക് സെന്റ് ചെയ്യാമെന്ന്!
പിന്നെ സ്വയം ശ്വാസിച്ചു
ആത്മേ പക്വതപ്പെട്.. പക്വതപ്പെട്.. എന്നും ജപിച്ച് നടന്നു.. നടന്ന്.. ബസ്ടാന്ഡില്‍ എത്തി

അപ്പോള്‍ വീണ്ടും കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍.. 800 ല്‍ കയറണോ, 171 ല്‍ കയറണോ, അതോ 812 ല്‍ കയറണോ?!
ആദ്യത്തേതെടുത്താല്‍ അത് കറങ്ങി കറങ്ങി ചോങ്ങ്പാങ്ങില്‍ എത്താന്‍ ഒരു പതിനഞ്ച് നിമിഷം എടുക്കും.. അതിനിടയില്‍ എനിക്ക് ഡ്രീം ചെയ്യാം, ട്വിറ്ററും മറ്റും വായിക്കാം... വായിനോക്കാം.....
രണ്ടാമത്തേതാണെങ്കില്‍ പെട്ടെന്നെത്തും പക്ഷെ, റോഡ് ക്രോസ്സ് ചെയ്യണം ചോങ്ങ്പാങ്ങില്‍ എത്താന്‍! റോഡേ അലഞ്ഞു തിരിയുന്നത് ആരും കാണണ്ട.. ഒരു ഷെയിം പോലെ.. (നമ്മുടെ മലയാളീസ് കാണുമെന്ന സങ്കോചം! പരിചിതമായ സ്ഥലമല്യോ!)
മൂന്നാമത്തെതില്‍ കയറിയാല്‍ ചോങ്ങ്പാങ്ങിന്റെ ഇങ്ങേ അറ്റത്തൂന്ന് തുടങ്ങണം ഷോപ്പിംങ്ങ്!..! അവിടേ നിന്നും രണ്ട് ഗ് ളാസ്സ് ആണ്‌ വാങ്ങേണ്ടത്.. ആദ്യത്തെ ബസ്സില്‍ കയറിയാല്‍ ഇന്ത്യന്‍ കടയില്‍ നിന്നും വെളിച്ചണ്ണ വാങ്ങാം.. പിന്നെ പറ്റിയാല്‍ ലക്സിന്റെ ഒരു കൊച്ചു സ്പ്രേയും വാങ്ങി നടന്നു നടന്ന് ഒടുവില്‍ ഗ് ളാസ്സുകടയില്‍ എത്താം..
ആദ്യം വെളിച്ചണ്ണ വാങ്ങണോ (800 ബസ്സില്‍ കയറണോ), അതോ ഗ് ളാസ്സ് വാങ്ങണോ (812ബസ്സ്.)
ആകെ കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍!!

പെട്ടെന്ന് ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാന്‍ വയ്യായ്കയാല്‍ മൂന്നു ബസ്സും വരുമ്പോള്‍ ഒരുവിധം ഓടിച്ചെന്ന് കയറാന്‍ പറ്റുന്ന ഇടത്ത് നിന്ന് കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ അടിച്ചു.. എന്റെ വിധിയെ നിര്‍ണ്ണയിക്കാനായി ഏതു ബസ്സാണാവോ ആദ്യം വരിക!
വിധിനിര്‍ണ്ണായകമായ അടുത്ത ഭാഗം..
വരും വരേക്കും വിടകൊണ്ടുകൊണ്ട്,

ഉങ്കളുടെയ
ആത്മ

തുടരും...

എഴുതണ്ട എഴുതണ്ട എന്നു കരുതിയാലും...

2012-02-01T08:05:00.000-08:00

എഴുതണ്ട എഴുതണ്ട എന്നു കരുതിയാലും ചിലപ്പോള്‍ എഴുതിപ്പോവും..
ഇളമൊഴിയോ, മറ്റ് ഓണ്ലൈന്‍ മലയാളം ടൈപ്പിങ് സൈറ്റുകളോ കണ്ടാല്‍ പിന്നെ ഒരാക്രാന്തമാണ്‌!
ഇന്നലെ വലിയ ഗമയില്‍ പറഞ്ഞു, എനിക്ക് ഇളമൊഴി വളരെ ലാഭകരമായി വാങ്ങിയ നെറ്റ് ബുക്കില്‍ എഴുതാന്‍ പറ്റുന്നുണ്ടെന്ന്. എന്നാല്‍ അത് അബദ്ധമായി!
പൊടുന്നനവെ ജി മെയില്, ഗൂഗിള്‍ പ്ളസ്, കൂട്ടത്തില്‍ ഇളമൊഴി ഒക്കെ അണ്റീച്ചബിള്!!
എന്തരു ചെയ്യാന്!!
ഇതാണ്‌ അഹങ്കാരം പറയല്ല്..പറയല്ല്‌ എന്നു പറയണത്..ഹും!

ഇന്നലത്തെ വിശേഷം ട്രയിനിനെ തലതിരിച്ച് ഓടിച്ചതുവരെയല്ലെ എഴുതിയുള്ളൂ..
ബാക്കി കൂടി എഴുതാം..
അങ്ങിനെ സ്ഥലകാലബോധം ഉണ്ടായ ഞാന്‍ അടുത്ത് നിന്ന് ഇംഗ്ളീഷില്‍ പേശിയ ചീനപിള്ളാരുടെ സംസാരം കൌതുകപൂര്‍വ്വം ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നു.
ഒറ്റുത്തന്, താന്‍ ഒരു മാവില്‍ വലിഞ്ഞു കയറിയെന്നു മറ്റവനോട് വീമ്പടിക്കുന്നു..അപ്പോള്‍ മറ്റവന്‍ -അല്പം സഹതാപം നിറച്ച്, കുശുമ്പ് മൂത്ത് പറയുന്നു.. ഓഹോ! അപ്പോള്‍ നീ ഫ്ലാറ്റില്‍ ആണു താമസിക്കുന്നത് അല്ലെ?! (അതുകൊണ്ടാണ്‌ ഇതൊക്കെ വലിയ വിശേഷമാകുന്നതെന്ന ധ്വനി!ഫ്ലാറ്റില്‍ ഉള്ളവര്ക്ക് മാവും മറ്റും ദുര്‍ലഭമായ വസ്തുക്കളല്ലെ!,..-ഇനി ഒരു കാലത്ത് വീട്ടില്‍ ഒരു മാവുണ്ട് അല്ലെങ്കില്‍ പ്ലാവുണ്ട് .. അപ്പുപ്പനുണ്ട്.. അമ്മുമ്മയുണ്ട് എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഒരു ബംഗ്ളാവുണ്ട് അല്ലെങ്കില്‍ വിലപിടിപ്പുള്ള കാറുണ്ട്, കോടികള്‍ സമ്പാദിക്കുന്ന ജോലിയുണ്ട് എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോലെയാവും)

അപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു വന്നത്..
അങ്ങിനെ ഞാന്‍ ആ ആണ്‍കുട്ടികളുടെ സംസാരത്തില്‍ മുഴുകി,(മനസ്സിലായ സംതൃപ്തിയില്..) അടുത്തു നിന്ന ചൈനീസ് അമ്മുമ്മയുടെ വിഷാദത്തിലും പങ്കുചേര്ന്ന്.., ഒടുവില്‍ ഒരുത്തന്‍ പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ അവന്റെ കൂടെ വെളിയില്‍ ഇറങ്ങി..(മാവില്‍ കയറിയവന്റെ), നോക്കിയപ്പോള്‍ സ്റ്റേഷന്‍ ഈഷൂണ്‍ ആയിട്ടില്ല.. ഖത്തീബ് ആയതെ ഉള്ളൂ..!!
ഇനിയിപ്പം തിരിച്ചു കയറണ്ട, അടുത്ത ട്രയിന്‍ ഉടനെ വരും..അതില്‍ പോകാം..

പെരു മഴയെന്നാല്‍ പെരു മഴ! ഉള്ളിലും പുറത്തും..
ഈശ്വരാ.. ഞാനിങ്ങനെ മഴനനയാനായി മാത്രം എന്തിനു ജനിച്ചു!! എന്നു തോന്നിപ്പിക്കും വിധം മഴ!!

ഇനി നമുക്ക് ഷോപ്പിങ് രംഗം കട്ട് ചെയ്തിട്ട്
രാത്രി, മകാളെ വിളിക്കാന്‍ പോയ രംഗത്തെത്താം..

മി. ആത്മയ്ക്കരികില്‍, മി. ആത്മ വളരെ ടയേഡും (രാഷ്ട്രീയം).. ബോറടിച്ചും, ഉറക്കം തൂങ്ങിയും, ദേഷ്യം വരാന്‍ മുട്ടിയും ഇരിക്കുന്ന കൂട്ടത്തില്.. ആത്മ വെറുതെ വെളിയിലേക്ക് കണ്ണുകള്‍ പായിച്ചു.. 'മി. ആത്മേ, ലോ ലതൊക്കെയാണ്‌ ശരിക്കുമുള്ള ജീവിതം..' എന്ന് മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞ്..
തൊന്നൂറു കഴിഞ്ഞ ഒരു ചൈനീസ് വൃദ്ധ നട്ട പാതിരായ്ക്ക് ഒരു പ്ളാസ്റ്റിക്ക് കവറും തൂക്കി മന്ദസ്മിതത്തോടെ നീങ്ങുന്നു.. എതിരേ.., ഇപ്പം വീഴും...പിന്നെ വീഴും എന്ന മട്ടില്‍ ആടിയുലഞ്ഞ് അതിലും വയസായ ഒരു വൃദ്ധന്..!!
ഞാന്‍ ഭയപ്പാടോടെ നോക്കി നിന്നു..!
പാവം ഒരിക്കല്‍ ഈ ഭൂമിയിലൂടെ ആരോഗ്യവാനായി നടന്നയാളാകും.. ഇപ്പോള്‍ ഏതുനിമിഷവും വീഴാന്‍ പാകത്തിനു..!
അപ്പോള്‍ അതാ! ബാലന്സ് തെറ്റിയുള്ള നടത്തത്തിനിടയ്ക്ക് കൈവിരല്‍ വായിലേക്ക് പോകുന്നു!!
'എന്താ മൂപ്പീല്സേ വീട്ടില്‍‍ സുരക്ഷിതമായി എത്തിയിട്ടുപോരേ കൊറിക്കലൊക്കെ?' എന്ന് ആശ്ചര്യപ്പെടാനിരുന്നപ്പോള്‍ അതാ..ചുണ്ടിലേക്ക് ഉയരുന്ന സിഗറട്ട്..! അതിന്റെ പുക!!
പിന്നല്ല..!!
ഏതുനിമിഷവും തട്ടിപ്പോകാന്‍ പാകത്തിനുള്ള നടത്തത്തിനിടയിലും എന്‍ജോയിങ് ലൈഫ്!!!
ജീവിക്കുന്നങ്കില്‍ ആ വലിയമ്മാവന്റെ സ്പിരിറ്റോടെ ജീവിക്കണം..
പാതി രാത്രി കിളവന്മാരും കിളവികളും പുറത്തിറങ്ങുന്ന സമയമാകുമോ ഇനി?!
ഇനി പിന്നെ...

അപരിചിതമായ സ്റ്റേഷനില്‍...

2012-01-31T05:30:00.000-08:00

അപരിചിതമായ സ്റ്റേഷനില്‍ നിന്ന് കയറിയ ട്രൈന്‍ പരിചിതമായ സ്ഥലത്തെത്തിയപ്പോള്‍ പെട്ടെന്ന് ദിശാബോധം നഷ്ടമായി, ഇടത്തു വശത്ത് പ്രതീക്ഷിച്ചവ ഒക്കെ വലതുവശത്ത്! ഈഷൂന്‍ മറ്റേ വശത്തോട്ടല്ലെ?!
ട്രയിന്‍ ഓടേണ്ടത് എതിര്‍ ദിശയിലേക്കല്ലെ?!,

ട്രയിനിനെ ഒടുവില്‍ ബലമായി തിരിച്ചോടിപ്പിച്ചു മനസ്സ്!
പെട്ടെന്ന് എല്ലാം നേരേയായി..!ഇടതുവശത്തേത് ഇടതുവശത്തും, വലതുവശത്ത് കാണേണ്ടവ് വലതു വശത്തും!
ഇപ്പോള്‍ ട്രയിന്‍ മാനം മര്യാദയ്ക്ക് ഈഷൂണിലേയ്ക്ക് തന്നെയാണ്‍ ഓടുന്നത്...!

പെട്ടെന്ന് അരികില്‍ നിന്ന സ്ക്കൂള്‍ കുട്ടികളുടെ ഭാക്ഷ മനസ്സിലാവുന്നു!
പതിവിനു വിപരീതമായി ഇംഗ്ലീഷിലാണു സംസാരം! (ഗ്ലോബലൈസേഷന്‍!)
എന്റെ കാതു കൂര്‍ക്കുന്നു.. മനസ്സിലാവാന്‍ തുടങ്ങുന്നതിന്റെ സംത്റ്^പ്തി..
എന്റെ അപ്പുറത്തു നിന്ന ചൈനീസ് വൃദ്ധയുടെ കാതും കൂര്‍ക്കുന്നു(കാത് കൂര്‍പ്പിക്കല്‍..)
അവര്‍ക്ക് മനസ്സിലാകാന്‍ പ്രയാസം.. (അകന്നകന്നു പോകുന്ന ചൈനീസ് സംസ്ക്കാരം..ഭാഷ..)
ഞാന്‍ വീണ്ടും വൈഷമ്യത്തിലാവുന്നു..
എല്ലാ ലാഭത്തിനും ഒരു നഷ്ടം!
ഒരാളുടെ സന്തോഷത്തിന്‍ മറ്റൊരാള്‍ കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു!!!
തുടരും...

ente net book...

2012-01-29T04:07:00.000-08:00

ഒടുവില്‍ എനിക്കായി ഒരു...

2012-01-29T03:19:00.000-08:00

ഒടുവില്‍ എനിക്കായി ഒരു ലാപ്ടോപ്!!!(അല്പം കുറഞ്ഞ എന്തോ ഒരു ബുക്ക്!).പക്ഷെ എനിക്ക് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമായി. ഒന്നാമ്ത് കളര്, പിന്നെ കീബോഡ്, ആകപ്പാടെ ഒരിഷ്ടം..
ഞാന്‍ ഓടിപ്പോയി ഒരു ഐപാഡ് വാങ്ങിയായിരുന്നു അത് ഒരു മകള്‍ കൈക്കലാക്കി.. ഗയിം ഒക്കെ കളിക്കാനും സിനിമാ കാണാനും ഒക്കെ പഷ്ട് എന്നും പറഞ്ഞ്.. പിന്നീട് ഇതുപോലെ(ഇതിലും അല്പ്പംകൂടി നല്ല ഒരു ബുക്ക് വാങ്ങിയത് മറ്റേ ആളും കൈവശപ്പെടുത്തി..
എനിക്കാണെങ്കില്‍ സ്വന്തമായി മലയാളം ഫോണ്ടുള്ള ഒരു ലാപ്ടോപ്പ് ഇല്ലാതെ ജീവിക്കാന്‍ വയ്യാ എന്ന സ്ഥിതിയും!..
ദാ.. ഇപ്പോള്‍ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും തീര്ന്നു..

ഭര്ത്താവ് പറഞ്ഞിരുന്നു നല്ല ഒരെണ്ണം വാങ്ങി തരാം എന്ന്.. പക്ഷെ, അത് നമ്മുടെ ക്ഷമയുടെ നെല്ലിപ്പടി ഇളകി, അവസാനം വഴക്കായി, വക്കാണമായി എല്ലാം താറുമാറായശേഷമേ കിട്ടൂ..
അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ എന്റെ മകാളെയും കൂട്ടിപ്പോയ്യി അല്പം ചീപ്പ് ആയ ഈ ബുക്ക് വാങ്ങി. നമുക്ക് കാര്യം നടന്നാല്‍ മതിയല്ലൊ!,
അദ്ദേഹത്തിനു എന്റെ സാഹിത്യ ഭ്രാന്ത് വലിയ നീരസം ഉളവാക്കുന്ന ഒന്നാണ്.. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇതിനോടൊക്കെയുള്ള ഭ്രമം കാണൂമ്പോഴും നീരസം വരും..

ഇന്നലെ ഈ ബുക്ക് എടുത്ത് തന്ന, ഇസ്നോഫീലിയ കാരണം മൂക്കൊലിപ്പും കണ്ണൊലിപ്പും ഒക്കെയായി വിഷമികുന്ന, ഒരു മിഡില്‍ ഏജ് ചൈനെസ്സ് സുന്ദരി (35) ഞാന്‍ തലേ ദിവസം ഇതേ അവസ്ഥയില്‍ ജോലിചെയ്ത ഓര്മ്മ എന്നെ തരള ഹ്ര്^ദയയാക്കി! അതിനിടയില്‍ ഒരു ഏകദേശം 25 വയസ്സുള്ള ഒരു ചൈനീസ്സ് പയ്യന്‍ വന്ന് അവരെ ആന്റി എന്നും വിളിച്ചു!. അത് എന്നെ വീണ്ടും തരളിതയാക്കി. പയ്യന്‍ ചൈനീസ് നാഷണല്‍ ആയിരിക്കും! അവര്ക്ക് എല്ലാരും ആന്റിമാരാണ്‌! നമ്മള്‍ ചേച്ചി എന്നൊക്കെ വിളിക്കും പോലെയാവും!

ഞാന്‍ ആ ഇസ്നോഫീലിയക്കാരിയോട് ചോദിച്ചു, 'ഞാന്‍ ഈ കൊച്ചു ബുക്കിനെ എന്റെ ബാഗിനുള്ളില്‍ ഇട്ട് കടത്തിക്കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോട്ടെ? എന്ന്.
അവര്‍ പറഞ്ഞു, ക്ഷമിക്കണം.. പാക്ക് ചെയ്തേ കൊണ്ട് പോകാവൂ.. കാരണം വല്ല കുഴപ്പവും ഉണ്ടെങ്കില്‍ തിരിച്ചു കൊണ്ടു വരേണ്ടതല്ലെ!
ഞാന്‍ ഉടനെ അടുത്ത സ്റ്റെപ്പിനെ പറ്റി ആലോചനയില്‍ മുഴുകി..
അങ്ങിനെ മകാളും ഞാനും കൂടി വെളിയില്‍ വന്ന്റ്റോയിലറ്റില്‍ പോയി, (ഇന്ത്യന്‍ റ്റോയിലറ്റ് പോലല്ല! എന്റെ അമ്മായിയുടെ വാക്കില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ 'വേണമെങ്കില്‍ കിടന്നുറങ്ങാന്‍ തൊന്നുന്നത്ര നീറ്റ്!') കവറൊക്കെ നിര്മ്മാര്ജ്ജനം ചെയ്ത് ഈ സുന്ദരിക്കുട്ടിയെ എന്റെ ബാഗില്‍ നിക്ഷേപിച്ച്,'ഞാനൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലേ രാമ നാരായണാ..' എന്ന മട്ടില്‍ മി. ആത്മയെ വിളിച്ചു..
വീട്ടില്‍ എത്തി..!

ഞാന്‍ ആരെയെങ്കിലും വന്ചിച്ചോ?!, ചതിച്ചോ?! ഇല്ലല്ലൊ?!(ആരാന്റെ കാശ്-എനിക്ക് വീട്ടുചിലവിനു തന്ന കാശ്-മി.ആത്മയ്ക്കെന്തു നഷ്ടം വരാന്! അല്ലാ പിന്നെ!

അതുകൊണ്ട് ദാ ഇപ്പം അദ്ദേഹം ചൈനീസ്സ് ഡിന്നറിനു പോയ സമയം ഞാന്‍ എന്റെ മകാളോടൊപ്പം ഒരു മേശയ്ക്ക് ഇരുപുറവും ഇരുന്ന്, 'ഇളമൊഴി'യില്‍ ചറ പറാന്ന് ഇത്രയും എഴുതി!!!

ബാക്കി പിന്നെ..

സസ്നേഹം
ആത്മ

small world...!

2012-01-28T06:28:00.001-08:00

ഇന്ത്യന്‍ റയില്‍ വേയും ഗോഡ്സ് ഓണ്‍ കണ്ട്രിയും!

2012-01-27T08:51:00.000-08:00

കുറെ നേരമായി വന്‍ ഡിപ്രഷനില്‍ ആയിരുന്നു.. പോരാത്തതിനു ചെറിയ പനിയും!അങ്ങിനെ ഇരുട്ടിലാണ്ട് അല്പം സമയം കിടന്നതിനു ശേഷം ബോധം ഉദിച്ച്, ലാപ്ടോപ്പുമായി ധൈര്യ സമേധം ബെഡ്റൂമില്‍ എത്തുകയായിരുന്നു..
വല്ലതും എഴുതുമോ എന്ന് അപ്പോഴും നിശ്ചയമില്ലായിരുന്നു..
ഒരുപക്ഷെ, രാത്രി വല്ല ഉള്‍വിളിയും തോന്നിയാല്‍ നഷ്ടബോധം തോന്നരുതല്ലൊ!

എന്റെ ആത്മാവിന്റെ പ്രകാശം അല്പം മങ്ങിയതുപോലെ...!
അങ്ങിനെ 'ഓം ഭുര്‍ ബുവസ്വഹ' എന്ന മന്ത്രം അല്പം ഉരുവിട്ടു..
ലോകം മുഴുവന്‍ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന പരം പൊരുളേ(സൂര്യദേവനെയാണ്‌)
അങ്ങയുടെ തേജസ്സിന്റെ ഒരംശം എന്നിലും കുടികൊള്ളുന്നു..
അത് പ്രകാശിപ്പിച്ചാലും എന്നു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു..
പെട്ടെന്ന് പ്രകാശം കൈവന്നു..!!
എനിക്കാരുമില്ലേ (അല്ലെങ്കില്‍ ആര്‍ക്കെങ്കിലും ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ!)
എന്നൊക്കെയുള്ള വേവലാതി അടങ്ങി.. ഒരു ആത്മവിശ്വാസം കൈവന്നു..
(ആരെങ്കിലും തേജസ്സുമായി വന്നാല്‍ സംശയമാണ്‌, ഒടുവില്‍ എനിക്കു ഞാന്‍ മാത്രം എന്ന മട്ടില്‍ ഉള്ളിലേക്കൊതുങ്ങി ഗദ്‌ഗദിച്ച് ഇങ്ങ് പോരും.. ആത്മഗദിക്കാന്...)

ഗൂഗിളെ പ്ളസ്സിലൊക്കെ ചെറുപ്പക്കാര്‍ തകര്‍പോട് തകര്‍പ്പ്..
കുശുമ്പുണ്ടോ എന്നു ചൊദിച്ചാല്.. ഇല്ല.
എനിക്കും നല്ല ചെറുപ്പം ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലൊ, അവഗണിച്ചതല്ലെ, അതിന്റെ ഒരു
ഓപ്പോസിറ്റ് അനുഭവം എനിക്കും ഉണ്ടാകണമല്ലൊ്‌!
(ശരിക്കും പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു 25വയസ്സിനു കീഴെ ഉള്ലവര്‍ക്കൊക്കെ വേണമെങ്കില്‍ എന്നെ ആന്റി എന്നും അതിനു ശേഷം ഉള്ളവര്‍ക്കൊക്കെ ചേച്ചി എന്നും നിര്‍ലോഭം വിളിക്കാവുന്നതെ ഉള്ളൂ..
പക്ഷെ, എങ്കിലും.. എങ്കിലും.. ഇങ്ങിനെ സമാനതയോടെ നാലു ചിന്തകള്‍ ഒക്കെ എല്ലാവരുമായി പങ്കുവയ്ക്കുമ്പോള്‍ ഈ ചേച്ചി ആന്റി വിളിയൊക്കെ ചിലപ്പോള്‍ തടസ്സമാവുന്നു.. മുതിര്‍ന്നവരൊക്കെ ചേച്ചി എന്നു വിളിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ അവരെക്കാള്‍ മാന്യമായും സീരിയസ്സ് ആയും സംസാരിക്കണം.. ബലം പിടിച്ച്.. അങ്ങിനെയല്ലല്ലൊ ഞാന്‍ ബ്ളോഗ് എഴുതുന്നത്..
ചുരുക്കത്തില്.. ഈ വിളികള്‍ എനിക്ക് മനസ്സില്‍ തൊന്നുന്നത് അതുപോലെ എഴുതാന്‍ വിഘ്നം ഉണ്ടാക്കും എന്ന ഒരു ഭയം മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്ന്.. അല്ലാതെ എനിക്ക് എന്റെ പ്രായം കുറച്ചുകാട്ടാനോ യങ്ങ് ആവാനോ യാതൊരാഗ്രഹവും ഇല്ല എന്ന് വിനയപുരസ്സരം അറിയിച്ചോട്ടെ.. ചിലരുടെയൊക്കെ ചേച്ചി വിളി എനിക്ക് ആത്മഹര്‍ഷം ഉളവാക്കിയിട്ടും ഉണ്ട്..ആ പോട്ട്.. നമുക്ക് വിഷയത്തിലേക്ക് വരാം..

ഇന്ന് ഒരു ആചാര്യന്‍ പറഞ്ഞു,
സ്വര്‍ഗ്ഗം എന്നൊരു വാക്കിനെ പറ്റി മിണ്ടിപ്പോകരുതെന്ന്.. ഭീക്ഷണി!
കാരണം, സ്വര്‍ഗ്ഗം എന്നുദ്ദേശിക്കുന്നത്, നമ്മിലെ തന്നെ സത്വ ഗുണത്തെ ആണത്രെ!(ഉയര്‍ന്ന ചിന്തകള്..പ്രവര്‍ത്തികള്)
നരകം എന്നാല്‍ തമോ ഗുണവും(ചീത്ത വികാരങ്ങള്)
അതിലപ്പുറം സ്വര്‍ഗ്ഗം നരകം എന്നൊന്നും ഒന്നും ഇല്ല.

പിന്നെ മറ്റൊരു ആചാര്യന്...

ഇന്ത്യന്‍ റെയില്‍വേയെപ്പറ്റി ഒരുദാഹരണം പറഞ്ഞു..
എനിക്കതങ്ങ് 'ക്ഷ' പിടിച്ചു!
കാരണം ഈയ്യിടെ അത് അനുഭവിച്ചതുമാണേ..
അതുകഴിഞ്ഞ് ഒന്നു രണ്ട് വിദേശികളെ കണ്ടപ്പോള്‍ ആകെ ചമ്മലായി.. ഗോഡ്സ് ഓണ്‍ കണ്ട്രി എന്നൊക്കെ വീമ്പടിക്കാന്‍ എന്തുണ്ടിവിടെ?! ഈ മലിനതയല്ലാതെ! എന്നൊക്കെ ഓര്‍ത്ത് പശ്ചാത്തപിച്ചിരിക്കുവാരുന്നു..
അപ്പോഴിതാ സാമി അതൊക്കെ തിരുത്തി തന്നു!
കേട്ടോളിന്..
"നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം എന്നാല്‍ ആത്മ ദര്‍ശനം ആണ്‌.. ആത്മാവിനെ അറിയാനുള്ള യാത്ര..
അതിനിടയില്‍ കുശുംബും കുന്നായ്മയും സ്വാര്‍ദ്ധതയും ഒന്നും ഒരു തടസ്സമാകരുത്..
ഇന്ത്യന്‍ റെയില്‍വേ യില്‍ യാത്രചെയ്യുംപോലെയാവണം നമ്മുടെ യാത്ര..(നോട്ട് ദി പോയിന്റ്!)
ഇന്ത്യന്‍ റയില്‍ വേ യിലെ ദുര്‍ഗന്ധം സഹിച്ച് ഒരു ബഹുദൂരയാത്ര ചെയ്തു നമ്മുടെ ലക്ഷ്യത്തിലെത്താമെങ്കില്..
(നാം ആ ദുര്‍ഗന്ധം ഒക്കെ സഹിക്കുന്നത് ഒരു നല്ല ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത്ത് എത്താനല്ലെ,)
അതുപോലെ ജീവിതത്തിലെ ദുരിതങ്ങളും മറ്റും അതേ നിസ്സംഗതയോടെ നേരിടണം എന്ന്...!!
ഇപ്പോള്‍ പിടികിട്ടി വൈ ദെ കോള്‍ ഇന്ത്യ ആസ് ഗോഡ്സ് ഓണ്‍ കണ്ട്രി എന്ന്..!!
എല്ലാര്ക്കും മനസ്സിലായല്ലൊ ഇപ്പോള്?!
ഏതു പ്രതിബന്ധങ്ങളിലും തളരാതെ, ആത്മ്വിശ്വാസത്തോടെ.. ലസ്ഖ്യത്തിലെത്താനുള്ള പ്രാക്റ്റീസ്സ്.. അതാണ്‌! നമുക്ക് ഇന്ത്യന്‍ റെയില്‍വേ തരുന്ന; ഇന്ത്യ തരുന്ന; അനുഭവങ്ങള്..

അപ്പോള്‍ പറഞ്ഞുവന്നത്..
ആരെങ്കിലും പ്രോല്സാഹിപ്പിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും എന്റെ ജീവിതാനുഭവങ്ങള്‍ എഴുതാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാനാവില്ല എന്നല്ലെ,

ഇന്ന് രാവിലെ നടന്ന ഒരു സംഭവം എഴുതാം..
അല്ലെങ്കില്‍ അത് അല്പം കഴിഞ്ഞിട്ടാകാം..

2012-01-27T03:44:00.000-08:00

അനന്തം...

War...

2012-01-26T06:19:00.000-08:00

ചിത്രങ്ങള്...

2012-01-25T05:26:00.000-08:00

അന്തിക്കടപ്പുറത്ത്...

ഈയ്യിടെയായി കുറ്റം പറച്ചില്‍...

2012-01-23T08:54:00.000-08:00

ഈയ്യിടെയായി എനിക്ക് കുറ്റം പറച്ചില്‍ അല്പ്പം കൂടുതല്‍ ആണ്‌ അല്ല്യോ ബ്ളോഗൂ..?!
നമ്മുടെ ചുറ്റും ഉള്ള സമൂഹത്തിന്റെ നന്മയും തിന്മയും ഒക്കെ എടുത്തുകാട്ടാനുള്ള ഒരു പ്രവണത അറിയാതെ എന്നില്‍ കുടികൊള്ളുന്ന ഒരു സ്വഭാവമാണെന്നു തോന്നുന്നു..
അതെങ്ങിനെ??! നാലുക്കൊപ്പം നല്ല നല്ല സ്വപനങ്ങളൊക്കെ കണ്ടു ജീവിക്കാമെന്നു വച്ചാല്‍ സമൂഹം പുശ്ചിക്കും..(ഐശീബിയുടെ ലേറ്റസ്റ്റ് കഥയില്‍ പറയുമ്പോലെ!) നാലാളെപ്പോലെ നടക്കാമെന്നു വച്ചാല്‍ കുടുംബ വിലക്കുകള്..
എന്നെ ഇങ്ങിനെ ബന്ധിച്ച സമൂഹത്തോട് ഞാന്‍ പിന്നെ എങ്ങിനെ പ്രതികരിക്കാനാണ്‌ ബ്ളോഗൂ..

എനിക്ക് ഇന്ന് ഓഫീസില്‍ ജോലിചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ ഒരു സംശയം!
എന്തിനാ ആത്മേ നീ ഇങ്ങിനെ കെട്ടി എഴുന്നള്ളി വന്ന് മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വിഘ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നത് എന്ന്‌..
നിനക്ക് പ്രത്യേക വല്ല ഉദ്ദേശ്യവും ഉണ്ടോ?! ലക്ഷ്യം ഉണ്ടോ?!
ഒന്നുമില്ലാതെ നീ ലക്ഷക്കണക്കിനു സഹോദരരോട് പൊരുതി ഓടി വന്നതെന്തിനാണീ ഭൂമിയില്!! എന്ന്!!
(അല്ലാ പിന്നെ!!)
ചിന്ത പോണ പോക്ക് കണ്ടാ?! കാണുന്നവര്‍ വിചാരിക്കും
ജസ്റ്റ്, ജോലിയോട് നിസ്സംഗത അല്ലെങ്കില്‍ വിരക്തി എന്ന്.. എന്നാല്‍ ആത്മയുടെ ആത്മസംഘര്‍ഷം അതുവല്ലതുമാണോ!!!

ഇത്രയും കേട്ടില്ലെ!,എങ്കില്‍ പിന്നെ അല്പം കുറവ് കുറ്റങ്ങള്‍ കൂടി പറഞ്ഞോട്ടെ ബ്ളോഗൂ..

ഇന്നലെ ഉജാല അവാര്‍ഡ് നൈറ്റ് രണ്ടാം ഭാഗം കണ്ടു..
മലയാളിയേം മലയാളനാടിനേം അറിയാന്‍ വന്ന ഷാരൂഖാന്‍ മോഹന്‍ലാലിന്റെ കുടിച്ച് കറങ്ങി നിര്‍വ്വാണത്തിലെ ഇരിപ്പും, മമ്മൂക്കയുടെ ബലം പിടിച്ചുള്ള ഇരിപ്പും ഒക്കെ കണ്ട് മടുത്ത് ഒടുവില്‍ താന്‍ തന്നെ ഐസ് ബ്രേക്ക് ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ ആകെ കുഴപ്പമാവും എന്നപോലെ എന്തൊക്കെയോ കാട്ടിക്കൂട്ടിയപോലെ!
നടികളെ മാറി മാറി ഉമ്മ വച്ചും
മമ്മൂക്കയെയും മോഹന്ലാലിനെയും ഒക്കെ വാനോളം പുകഴ്ത്തിയും,(-അവരു ശ്വസിച്ച വായു ശ്വസിക്കാന്‍ മാത്രമാണു താന്‍ ഈ താര നിശയില്‍ പങ്കെടുത്തതത്രെ! ഹും!) ഒക്കെ പരിശ്രമിക്കണ കണ്ടു.. എന്നിട്ട് അവരലിഞ്ഞോ!
ഒരാള്‍ നാണത്തോടെയും (അബോധാവസ്ഥയിലല്ലെ,) മറ്റെയാള്‍ ഈഗോ വിടാന്‍ കൂട്ടാക്കാതെ, ഉള്ള ഇംഗ്ളീഷും മറന്ന്, മലയാളോം മറന്ന്, പരുങ്ങുന്ന കണ്ടു..
അല്ലേ.. നല്ല വ്യക്തികളെ കാണുമ്പോള്‍ ആദരിക്കാനാവാത്തത്(അവരുടെ സാമിപ്യം ആസ്വദിക്കാന്‍ പറ്റാത്തത് ഒരു നല്ല ലക്ഷണമാണോ?!
ഒരു സംശയം!
എപ്പോഴും തലപ്പത്തു തന്നെ ഇരിക്കണം എന്ന അവരുടെ വാശി തന്നെയല്ലെ ഒരു പക്ഷെ മലയാള സിനിമയുടെ അധോഗതിക്ക് കാരണം...
(അല്പ്പം കൂടിപ്പോവുന്നോ ആത്മേ നിന്റെ കളി?!)
ഷാരൂക്കാന്‍ ഒരു വലിയ കടലിലെ വന്‍ മത്സ്യവും, മോഹന്‍ലാലും മമ്മൂട്ടിയും ഒരു കൊച്ചു പൊട്ടക്കുളത്തിലെ തലയെടുപ്പുള്ള മീന്‍കളും, രഞ്ജിനി അവിടെ അടക്കിവാഴുന്ന പെണ്‍ തിമിങ്ങലവും.., തിമിങ്ങലത്തെ വെട്ടിച്ച് കടന്ന്, ചങ്കുറപ്പോടെ മുന്നോട്ട് തുള്ളിക്കളിച്ച ഒരു കൊച്ചു മിടുക്കി മീന് റിമ്മി ടോമിയും!!!
ബാക്കി എല്ലാവരും രഞ്ജിനി എന്ന അത്ഭുത പ്രതിഭാസത്തിന്റെ(?) മാസ്മരികതയില്‍ മയങ്ങി..അങ്ങിനെ ...(രഞ്ജിനി ഇംഗ്ളീഷ് നന്നായി പറയും.. മലയാളം സ്റ്റ്യയിലില്‍ പറയും..പിന്നെ ആരെയും കൂസില്ല..)..മാനഭയം! മാനഭയം..!

അതുകഴിഞ്ഞ് കളര്‍ എന്ന എന്ന ചാനലില് ഒരു ഹിന്ദി അവാര്‍ഡ് ഷോ കണ്ടു..
അവിടെ ഷാരൂഖാന്‍ തിളങുന്നതും ഒപ്പം എല്ലാവരും അവരവരുടെ കഴിവിനനുസരിച്ച് തിളങ്ങുന്നതും ഒക്കെ കണ്ടപ്പോള് മലയാളികള്‍ക്ക് ആകെമൊത്തം എന്തരൊക്കെയോ പറ്റുന്നുണ്ട്..എന്നൊരു തോന്നല്...
അതെന്താണെന്ന് ഗവേഷണം നടത്തി നോക്കാനുള്ള വിവരം ആത്മയ്ക്ക് ഇല്ലാതാനും..
(ആത്മ ഈയ്യിടെയായി എഴുതുന്നതെല്ലാം കുറ്റപ്പെടുത്തലുകള്‍ ആവുന്നുണ്ട്.. നേരെയാവാന്‍ ശ്രമിക്കാം..)

പിന്നെ, ഇന്നലെ പറയാന്‍ വന്ന മന്ദമാരുതനെ പറ്റി...?!

മന്ദമാരുതനെ പറ്റി പറയാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്..,
ടിറ്ററില്‍ ഇന്ന് റീമാ കല്ലിങ്കല്.. അര്‍ച്ചന കവി ഒക്കെ ഓരോന്ന് പറയുന്ന കണ്ടു..
ശരിക്കും ചെറുപ്പവും ഗ്ലാമറും ഒക്കെയുള്ളവര്‍ ഉള്ളപ്പോള്‍
എന്റെ ആത്മേ നീ ഒരു പടു വിഡ്ഡിയായിപ്പോയല്ലൊ, മന്ദമാരുതനെപ്പറ്റിയൊക്കെ പറയാന്?! അയ്യേ!!
അതുകൊണ്ട് അതിനെ കോമ്പന്‍സേറ്റ് ചെയ്യാനായി അല്പ്പം ആത്മീയം ആകാമെന്നങ്ങട് വച്ചു..
അല്ലെങ്കില്‍ കുറ്റം പറയാം.. അതൊക്കെ ഏത് ആത്മാക്കള്‍ക്കും ആകാമല്ലൊ!!

ഏകാഗ്രത..ഏകാന്തത...ദൈവം.. സ്നേഹം...

2012-01-21T21:10:00.000-08:00

ചുരുക്കത്തില്‍, നാം' മതം'' ദൈവം' എന്നൊക്കെ പറയുന്നതും മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതും 'സത്യ'ത്തെയാണ്‌...!

ഇന്നത്തെ പയ്ച്ചിലിനിടയ്ക്ക് നാം എവിടെയാണു ജീവിക്കുന്നതെന്നും..;
നാം ആരാണ്‌, എന്താണ്‌, നമ്മുടെ പരിമിതികള്‍; എന്നിവയെക്കുറിച്ചും മറ്റും ആര്ക്കും ചിന്തിക്കാന്‍ സമയം കിട്ടുന്നില്ല. അതിനെയൊക്കെപറ്റി നമ്മെ ബോധവാന്മാരാക്കുകയാണ്‌ വേദപുസ്തകങ്ങളും പ്രാര്ത്ഥനാലയങ്ങളും ഒക്കെ.

നാമൊക്കെ നശ്വര ജീവികളാണെന്നും..;
നമ്മുടെ തിന്മകള്‍ക്കൊക്കെ ആരോടെങ്കിലും ഒക്കെ കണക്കുപറയേണ്ടിവരുമെന്നും..(കാരണം ഈ ലോകത്തില്‍ ഒന്നും ഫ്രീയായി കിട്ടില്ല എന്നല്ലെ രജ്ഞിനി പോലും പറയുന്നത്!..പിന്നെ എല്ലാം ഇന്റര്‍ റിലേറ്റഡ് അല്ല്യോ!);
രോഗവും മരണവും ഒക്കെ ജീവിതത്തിന്റെ ഇടയിലെ സ്വാഭാവിക സംഭവങ്ങളാണെന്നും..;
ജയത്തോടൊപ്പം തോല്‍വിയും സംഭാവ്യമാണെന്നും;
ലാഭ-നഷ്ടങ്ങള്, ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകള്, തുടങ്ങി എല്ലാ അനുഭവങ്ങളും കെട്ടുപിണഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഒരു ലോകത്തിലാണ്‌ നാം ജീവിക്കുന്നതെന്നും;
നമുക്ക് മാറ്റാനും മറിക്കാനും പറ്റുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് പരിമിതികള്‍ ഉണ്ടെന്നും, ബാക്കിയൊക്കെ പ്രക്ര്^തി നിയമങ്ങള്‍ ആണെന്നും മനസ്സിലാക്കി,
ഇതിനൊക്കെ വേണ്ടത് ക്ഷമയും സഹനശക്തിയും ആണെന്നും;
ഏകാന്തത, അല്ലെങ്കില്‍ അല്പ സമയം കണ്ണടച്ചിരുന്ന് ധ്യാനിക്കല്.. (ഉള്ളിലേക്കും ഇടയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കല്) ഇതൊക്കെയാണ്‌ മതം പ്രാര്‍ദ്ധന ഒക്കെ കൊണ്ട് നാം അര്‍ത്ഥമാക്കുന്നത്..(ഇത് പുരാണങ്ങളും മറ്റ് മത ഗ്രഥങ്ങളും പല കഥകളിലൂടെയും ദൈവങ്ങളിലൂടെയും ഒക്കെ നമ്മെ മനസ്സിലാക്കിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു...)

പ്രാര്ത്ഥന നമ്മെ ഏകാഗ്രമാക്കുന്നു...
അത് ദൈവോപാസനയോ, പ്രക്രിത്യുപാസനയോ ഏത് ഉപാസനയായാലും മതി..
നമ്മെ ഏകാഗ്രമാക്കാന്‍ ഉതകുന്ന ഒരു ശക്തി..
'സത്യങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കി അംഗീകരിപ്പിക്കല്..' അതുമാത്രമാണ്‌ ദൈവം എന്ന ആ അജ്ഞാത ശക്തിയെ തേടുമ്പോള്‍ നമ്മില്‍ തെളിയുന്ന പ്രകാശവും!!!

നമുക്ക് നഗരങ്ങളില്‍ പോയി...

2012-01-21T19:36:00.000-08:00

ഇന്നത്തെ പ്രഭാതത്തിന്‌ വല്ലാത്ത ഒരു കുളിര്‍മ..തെളിമ...!
ആരുകൊണ്ടുവന്നതീ മാസ്മരികത!
അലസമായ് വീശുമീ കുളിരിളം തെന്നലോ!
ഇന്നലെ പെയത മഴതന്‍ ബാക്കിപത്രമോ!

ശ്ശൊ, രാവിലെ കവിത വരുന്നു.. പക്ഷെ, എഴുതാന്‍ വാക്കുകള്‍ കിട്ടുന്നില്ല..
കവിതയുടെ ഭാക്ഷയൊക്കെ വേറേ അല്ല്യോ! നമുക്ക് നമ്മുടെ ഒറിജിനല്‍ ഭാക്ഷ എടുക്കാം ..

ഇന്നലെ നിമ്മതിയോടെ കോയിലുക്ക് പോയി വന്തേന്..
'നാര്‍മുടി പുടവ' എന്ന സാറാജോസഫ് കഥ മുടിയാറായിരുക്ക്..
പിന്നെ ഏഷ്യാനെറ്റ്- ഉജാല ഫിലം അവര്‍ഡ് നൈറ്റ് കണ്ടു..
ഷാരൂഖാനും.. ധനുഷും..വിദ്യാബാലന്.. മോഹന്‍ലാല്‍, മമ്മൂട്ടി, ഹരിഹരന്‍, രഞ്ജിനി.. വെഞ്ഞാറമൂട്..(നമ്മ പക്കത്ത് ഊരു താന്..) എല്ലാം കൂടി ഒരു മിശ്രിതം..!
പല കള്‍ചറുകള്‍ ഇടകലര്‍ന്ന ഒരു അല്ഭുത ലോകം..!

അയ്യോ! ധനുഷിന്റെ ആ എളിമ..! എന്തുവന്നാലും ഞാന്‍ എന്റെ എളിമ കൈവിടമാട്ടേന്.., എത്ര പൊക്കാന്‍ നോക്കിയാലും, ആരു പൊക്കിയാലും, ഞാന്‍ തറയില്‍ തന്നെ നില്ക്കുവേന്‍ എന്ന ദ്ര്^ഢത.. അതു താന്‍ തമിഴ് പാരമ്പര്യത്തിന്റെ മേന്മ..!!
നമ്മ മലയാളി മക്കള്‍ റൊമ്പ ദൂരം വന്താച്ച്.. അവരുക്ക് ഒരു കൊട്ടുകൊടുക്കാന്‍ ഇനി യാരാലും മുടിയവില്ലൈ സാമീ..
നമ്മുടെ സന്തോഷ് പാണ്ഡിറ്റ് ഒക്കെ അതിന്റെ പ്രതിഫലനമത്രെ!
വാങ്ങി കെട്ടട്ടും! കണ്ടു പഠിക്കട്ടും..തലക്കനവും പൊങ്ങച്ചവും മനുഷ്യനെ എവിടെ എത്തിക്കും എന്ന്!
അതിലും വലിയ പൊങ്ങച്ചക്കാരുടെ മുന്നില്‍ കൊണ്ടെത്തിക്കും..
ഒടുവില്‍ കീഴടങ്ങാതെ നിര്‍വ്വാഹമില്ലാതെ വരുമ്പോള്, 'അയ്യോ നമ്മുടെ പാരമ്പര്യം.. എളിമ.. എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ് നോക്കാന്‍ തുടങ്ങും.. എവിടെ..?!
എല്ലാം പോയ് മറഞ്ജാച്ച്..
ഇംഗ്ളീഷും കമ്പ്യൂട്ടറും ഹാന്ഡ് ഫോണും ഫ്ളാറ്റും ഷോപ്പിങ് മാളുകളുമായി മലയാളികള്‍ ഇപ്പോള്‍ ജീവിക്കുന്നത് ഒരു മൂഢസ്വര്ഗ്ഗത്തിലത്രെ..!
'ഇവര്‍ക്ക് നഷ്ടമാകുന്നതെന്ന് ഇവര്‍ക്കു തന്നെ നിശ്ചയമില്ലാതെ' ആക്രാന്തത്തോടെ നീങ്ങുന്നു...
എല്ലാം വലിച്ചെറിഞ്ഞ്..
മക്കളെ ഇംഗ്ളീഷും പടിപ്പിച്ച് അന്യനാട്ടിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് സ്വയം
പരിത്യാഗിമാരായി പരിതപിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കള്..
കിട്ടിയ സ്വാതന്ത്ര്യവുമായി അന്യനാട്ടില്‍ എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഒറ്റപ്പെട്ട് ജീവിക്കുന്ന മക്കള്..
അവരുടെ മക്കളോ സര്‍വ്വത്ര അനാധര്.. എവിടെ വേണേലും ചേക്കാറാന്‍ തയ്യാറായി..
അതെ, ഗ്ളോബലൈസേഷന്‍..!! സംസ്ക്കാരശൂന്യത..!! ഹും!!!
ഒന്നിനെയും അനുസരിക്കാതെ അലസരായി ജീവിക്കാന്‍ കൊതിച്ച് നീങ്ങുന്ന പുതിയ മനുഷ്യര്..(ഈ ഞാനുള്‍പ്പടെ) എവിടെ പോയി ചേരുമോ?!!

അപ്പോള്.. പറയാന്‍ വന്നത് രാവിലെ എന്നെ തലോടി മറയുന്ന മന്ദമാരുതനെപ്പറ്റിയല്ലായിരുന്നോ!!
ഇനി നാളെയാവട്ടെ..

ഇന്ന് വീട്ടിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്ന...

2012-01-20T19:58:00.000-08:00

ഇന്ന് വീട്ടിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്ന തീരെ പഴയ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ പൊടി തട്ടി എടുത്തു.. എന്താശ്ചര്യം! അതിൽ നന്നായി മലയാളം ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്! ഒൾഡ് ഈസ് ഗോൾഡ് എന്നല്ലെ ചൊല്ലും..!

ഇന്നലെയും മെനിങ്ങാന്നും ഒക്കെ നിന്നോട് ഒരോന്ന് പറയാൻ ഒർത്തുവച്ചിരുന്നു ബ്ളോഗൂ.. എല്ലാം മറന്നുപോയി.. ഇത്രയേ ഉള്ളൂ ജീവിതം!

പിന്നെ, ഈ ആത്മാവ് എന്നു പറയുന്ന ഒരു സംഭവം ഇല്ല എന്നാൺ‌ തോന്നുന്നത് ബ്ളോഗൂ..!

ഇന്നലെ ഒരു ആചാര്യനും പറഞ്ഞു..
നമ്മൾ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞ് പുനർജനിക്കും.. ആത്മാവ് വേറൊരു ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിക്കും.. ബാക്കി വച്ച കർമ്മങ്ങൾ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റാനായി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു നടക്കില്ലെ?!
എന്നാൽ, ഈ ജന്മത്തിൽ തന്നെ ഒർമ്മ പകുതിയും നഷ്ടപ്പെട്ടവരെ നാം കാണുന്നില്ലെ?!
ചിലർ ചില അപകടങ്ങൾക്കു ശേഷം തങ്ങൾ പഠിച്ച് ഒരു ഭാക്ഷയോ, ജീവിതത്തിലെ ഒരു ഭാഗം തന്നെയൊ ഗമ്പ്ളീറ്റ് മറന്നുപോകുന്നതു കാണുന്നില്ലെ,
അപ്പോൾ പിന്നെ ഒരു മരണം കഴിഞ്ഞ് ബ്രയിൻ ഒക്കെ ഗമ്പ്ളീറ്റ് ചാമ്പലായ ശേഷം എന്തരു ഓർത്തു വയ്ക്കാൻ..!

അങ്ങിനെയാണെങ്കിൽ പിന്നെ നമ്മുടെ ജന്മോദ്ദ്യേശം എന്താൺ എന്നു ചോദിച്ചാൽ..
ഈ മനുഷ്യരാശിയുടെ ഒരു ഭാഗം ആകാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ വെറുതെ അങ്ങ് സന്തോഷിക്കുക..
ഈ മനുഷ്യരാശിക്കായി ഒരു പുതു തലമുറയെ സ്വാർദ്ധരഹിതമായി സംഭാവന ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ സന്തോഷിക്കുക.. അവരുടേ നിലനില്പ്പിനായി എന്തുചെയ്യുന്നതും കർത്തവ്യം കടമയായി കരുതുക.. ഇത്രയൊക്കെ തന്നെ..

ചുരുക്കത്തിൽ നമ്മുടെ ഈ ദേഹം നമ്മെ വിടുന്നതോടെ തീരുന്നു ഈ അസ്വസ്ഥതകളും ആക്രാന്തങ്ങളും ഒക്കെ...?!

അകപ്പാടെ ഒന്നും ഇല്ല..!!! മൊത്തത്തിൽ ആർക്കും ഒരു പ്രത്യേകതയും ഇല്ല..! വെറും ജീവികൾ..

വലുതായിട്ട് ചിന്തിച്ചിട്ടും പറഞ്ഞിട്ടും ഒന്നും ഒരു കാര്യവും ഇല്ല...
ഇതങ്ങ് ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ പോരെ?!
ഇത്രയും പറഞ്ഞ്ഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാനാണോ, ഈ ആചാര്യന്മാർ അഹോരാത്രം കഷ്ടപ്പെട്ട് ഈ ആത്മീയ പ്രഭാഷണങ്ങൾ ഒക്കെ നടത്തുന്നത്!!

കപിലാചാർ ഉദ്ധവരുടെ യൊക്കെ കഥ പറയുന്നത് അവസാനം ഒന്നും ഒന്നുമല്ല എന്നു പറഞ്ഞു സമർത്ഥിക്കാനോ?!
അകെ മൊത്തം ഒരു പറ്റിക്കൽ..!!!
തുടരും.. തുടരും..-അത്മാവല്ല.. ബ്ളോഗെഴുത്ത്!

gong xi fa cai!!!

2012-01-19T05:41:00.000-08:00

kando.. kando.. kadalu kando?!

2012-01-16T02:31:00.000-08:00

Up...up...!

2012-01-14T07:19:00.001-08:00

എങ്ങിനെ സന്തോഷം ഉണ്ടാക്കാം...!

2012-01-13T04:33:00.000-08:00

ഇന്ന് ,തിരക്കുപിടിച്ച ഈ യുഗത്തില്‍ നമുക്ക് എങ്ങിനെ സന്തോഷം ഉണ്ടാക്കാം എന്നു നോക്കാം!

ഒന്നുകില്‍ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുക; അല്ലെങ്കില്‍ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുമ്പോലെ നിസ്വാര്‍ത്ഥമായി ആരെയെങ്കിലും /എന്തെങ്കിലും ഒന്നിനെ സ്നേഹിക്കാനാവുക.. അതും ഒരു അനുഗ്രഹമാണ്‍. വലിയ ഒരനുഗ്രഹം..

അതിനും കഴിയുന്നില്ലെങ്കില്‍ ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും ആര്‍ക്കെങ്കിലും വേണ്ടി(നമുക്കു വേണ്ടിയല്ലാതെ) കുറേ നേരം കണ്ണുമടച്ച്(ഫലം പ്രതീക്ഷിക്കാതെ) ജോലി ചെയ്യുക!!

സൊ സിമ്പിള്‍!!!

ബാക്കി അല്പ്പം കഴിഞ്ഞ്..

[എന്റെ ഇന്റര്‍നറ്റ് കണക്ഷന്‍ ശരിയായി.. ഒരു വയര്‍ ഊരിയിട്ട് വീണ്ടും ഏറ്റിയപ്പോള്‍ അത് ശെരിയായി!!(അപ്പോള്‍ ഇത്രയൊക്കെയേ ഉള്ളൂ അല്ലെ ഈ എഞ്ജിനീയറ് പണികള്‍! അയ്യേ!)]

അല്പ്പം വീട്ടുജോലി മാടി വിളിക്കുന്നു..

ഇപ്പോള്‍ പുടി കിട്ടീ..!

2012-01-12T07:28:00.000-08:00

ഇപ്പോള്‍ പുടി കിട്ടീ..! ജീവിതത്തിനു എന്തേ ഇത്ര നിശ്ചലാവസ്ഥ/ ശൂന്യത വന്നു പിടിപെടാന്‍ കാരണം എന്ന്!!!

ഓരോ ദിവസത്തിലേം കുഞ്ഞു സംഭവങ്ങള്‍ പോലും ബസ്സിനോടും ബ്ലോഗിനോടും ഒക്കെ
കൊട്ടിഘോഷിച്ചു നടക്കുവല്ലായിരുന്നോ!,

പെട്ടെന്നുള്ള ബ്രേക്ക് പിടുത്തമായിരിക്കും ആത്മേ ഈ മന്ദതയ്ക്ക് കാരണം !
നീ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ എഴുതി ജീവിക്ക് ആത്മേ!!
അതിനും മാത്രം ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല കേട്ടോ!!

എഴുത്ത് എഴുതാനുള്ളതല്ല്യോ!!
അത് പിന്നെ അടക്കി വച്ചിട്ട് ഇരുന്ന് ഗദ്ഗദിച്ചാല്‍ ഈ ഭൂലോകത്തിലുള്ള ഒന്നിനും
നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനാവില്ലാ.. പറഞ്ഞില്ലെന്നു വേണ്ട!!

വലിയ കാര്യമായിട്ട് വല്ലതും ഒക്കെ എഴുതാമെന്നു കരുതി തുടങ്ങിയപ്പോള്‍
ലാപ്പ്ടോപ്പില്‍ മലയാളം ടൈപ്പ് ചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്നില്ല, എന്നാല്‍ പിന്നെ നീണ്ടു നിവര്‍ന്നിരുന്ന്
കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ തന്നെ ചെയ്യാം എന്നു കരുതിയപ്പോള്‍ അവിടേം കണക്ഷന്‍ പ്രോബ്ലം
ഐപാഡില്‍ സഫാരി ഗോട്ട് പ്രോബ്ലം!
പിന്നെ ആകെയുള്ളത് എന്റെ കൊച്ചു ഐഫോണ്‍ ആണ്‍..
അതിലൂടെ ഇത്രേം എഴുതി!!
ഇനിയും എന്റെ ക്ഷമ കെടുന്നതുവരെ തുടരും...

അപ്പോള്‍ ഇന്നത്തെ അനുഭവം എന്തെന്നാല്‍ നാം ആരോടെങ്കിലും എന്തിനെങ്കിലും
മനപൂറ് വ്വം തോറ്റുകൊടുക്കുകയോ ക്ഷമിക്കുകയോ ചെയ്താല്‍, പിന്നീടൊരിക്കല്‍ തീരെ അപ്രതീക്ഷിതമായി, തോല്‍ക്കാന്‍ നമുക്ക് മനസ്സില്ല എന്ന് കരുതി ഗതിമുട്ടി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ വന്ന് എല്ലാം നേരെയാക്കിത്തരും! കാരണം, നമ്മുടെ ക്ഷമയും സ്നേഹവും അവരുടെ മനസ്സില്‍
അത്രയ്ക്ക് സ്ഥാനം പിടിച്ച് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും!!

അതുപോലെ,
ഏകാന്തത..
ഏകാന്തതകൊണ്ട് പൊറുതിമുട്ടുമ്പോഴേ നമുക്ക് ആള്‍ക്കാരുടെ/മനുഷ്യരുടെ വില മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയൂ
വിശന്നിരുന്നലേ ആഹാരം രുചികരമായി തോന്നൂ
ദാഹിച്ചിരുന്നാലേ ദാഹശമനം ചെയ്ത് സംതൃപ്തിയടയാനാവൂ..
സ്നേഹം കിട്ടാതെ വിഷമിക്കുമ്പോഴേ സ്നേഹത്തിനെ മഹത്വം മനസ്സിലാവൂ..

അങ്ങിനെ പോവും..

Megham pooththu thutangi...

2012-01-11T09:07:00.000-08:00

Welcoming Chinese New Year. !

2012-01-10T00:03:00.000-08:00

ഈ ലോകം യാഥാര്‍ത്ഥ്യമേ അല്ല എന്ന ബോധം...

2012-01-08T08:14:00.003-08:00

അമ്മ കൂടി മരിച്ചതില്‍ പിന്നെ ഈ ലോകം യാഥാര്‍ത്ഥ്യമേ അല്ല എന്ന ബോധം പതിവിലും കൂടുതലായി എന്നില്‍...

മനുഷ്യരെയൊക്കെ കാണുമ്പോള്‍ ഇവര്‍ എത്ര കാലം കൂടി ഈ ഭൂമിയില്‍ ആരോഗ്യത്തോടെ കാണും എന്ന ഒരു ചിന്ത മാത്രം!

എന്നെ ചതിക്കാനും ഒറ്റപ്പെടുത്താനും വെല്ലാനും വരുന്നോരോടും ഒക്കെ അതു തന്നെ പറയാന്‍ തോന്നുന്നു..നിങ്ങള്‍ എന്നെ തോല്പ്പിക്കാനാണ്‍ അല്ലെങ്കില്‍ വിഷമിപ്പിക്കാനാണ്‍ ഈ സാഹസമെല്ലാം കാട്ടുന്നെതെങ്കില്‍ അത് വെറും അനാവശ്യമായ കാര്യമാണ്‍.. ഞാന്‍ നാളെ മറയുന്ന ഒരു നശ്വരവസ്തു മാത്രം..

ഇന്നലെ ടി. വി യില്‍ ഒരു സ്ത്രീ എന്തോ കോമ്പറ്റീഷനില്‍ പങ്കെടുക്കുകയായിരുന്നു.. മധ്യവയസ്സ് കടന്ന പ്രായം..ഒരു കോള്‍ഡ് സ്റ്റോറേജില്‍ ആഹാര സാധനങ്ങള്‍ ഫ്രീയായി കിട്ടാനും പിന്നെ കാശിനും ഒക്കെയായി എന്തൊക്കെയോ കാട്ടുന്നു.
ഷെല്‍ഫില്‍ ജീവനോടെ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന മീനുകളെ അവര്‍ സിലക്റ്റ് ചെയ്യുനു.. ഷോപ്പ് ഉടമ അതിനെ പിടിച്ച് പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിലാക്കുനു.. ഓടിക്കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മീനുകള്‍ മരണവെപ്രാളത്തൊടെ പിടയുന്നു..
ജീവനുവേണ്ടിയുള്ള അതിന്റെ പിടച്ചിലായിരിക്കില്ല അവര്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്! മീനില്‍ ഒമേഗ ത്രീ ഉണ്‍ട്.. യൗവ്വനം നിലനിര്‍ത്താന്‍ അത് ഏറെ സഹായിക്കും..
അവര്‍ നിഷ്ക്കള്‍ങ്ക ഭാവത്തില്‍ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.. പ്രൈസ് അടിച്ചതില്‍ ഒരു പക്ഷെ ദൈവത്തിനു നന്ദി പറയുകയാവാം..!!

എത്ര എത്ര ജീവികളെ മുറിപ്പെടുത്തിയും ബലമായി പിടിച്ചുകെട്ടിയും ഉപദ്രവിച്ചും കൊന്നും ഒക്കെയാണ്‍ ഈ മനുഷ്യരുടെ സ്വതവേ മൃദുലവും ഭംഗിയുള്ളതുമായ ശരീരം കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്നത്!! സഹജീവികളെ ഏതെല്ലാം തരത്തില്‍ വേദനിപ്പിച്ചും തോല്പ്പിച്ചും ഒക്കെയാവും അവര്‍ സ്വന്തം സുരക്ഷിതത്വം ഉണ്ടാക്കുന്നത്! എന്നിട്ട് 'തങ്ങളാണ്‍ ഈ ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും ശുദ്ധരായ ജീവികള്‍..എന്നെ ഇനിയും ഇനിയും രക്ഷിക്കൂ..' എന്ന് ദൈവത്തിന്റെ മുന്നില്‍ ചെന്ന് കേഴുന്നു.. ഒരു പക്ഷെ, മനുഷ്രായിരിക്കാം ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ക്രൂരരും സ്വാര്‍ദ്ധരും ആയ ജീവികള്‍... നമ്മുടെ കൂടുതല്‍ സുഖസൗകര്യത്തിനഅയുള്ള പ്രാര്‍ദ്ധന ദൈവം കൈക്കൊള്ളുമോ എന്നത് ചിന്തനീയമാണ്‍...

നല്ലകാലത്ത് പാര്‍ട്ടിയിലും മറ്റും ചിന്ന ചിന്ന ഹെല്പ്കളൊക്കെ ചെയ്തു കൊണ്ട് നടന്നിരുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്‍ വളരെ പ്രായമായി.. ബ്ലാഡര്‍ കണ്ട്റോള്‍ ഇല്ലാതെ.., അതൊന്നും അറിയാതെ നടന്നു നീങ്ങുന്നു!!

വളരെ പ്രൗഢിയോടടെ ഭാര്യയേയും ആണ്മക്കളേയും ഭൃത്യന്മാരെയും ഒക്കെ അടക്കിഭരിച്ചിരുന്ന ഒരു കാരണവര്‍ സ്റ്റ്രോക്ക് വന്ന് മറിഞ്ഞുവീണ്‍, ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുന്നു..

എന്തൊക്കെയോ കണക്കുകൂട്ടലും വാശികളുമായി നടന്ന മറ്റൊരു സുന്ദരരൂപം മണ്ണോടു ചേര്‍ന്ന് മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു...

വ്വളരെ പ്രതീക്ഷകളോടെ നാളയെ ഉറ്റുനോക്കിയിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരും ഉണ്ട് പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷരായവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍...

ജീവിതം ഹ്രസ്വമാണ്‍.. മായയാണ്‍..എന്നൊക്കെ നാം ഇടയ്ക്കിടെ ഉ
ഉരുവിടുമെങ്കിലും, അടുത്തനിമിഷത്തില്‍ നാം മറ്റുള്ളവരെയൊക്കെ പുറം തള്ളി മുന്നോട്ടോടുകയാണ്‍.. എങ്ങും എത്താതെയുള്ള ഈ യാത്രയില്‍..!!!

(ഇന്ന് രാവിലെ തോന്നിയ ചിന്തകളാണ്‍.. ഇപ്പോള്‍ പതിവുപോലെ ജീവിതത്തിന്റെ നിരര്‍ത്ഥകത.. പിന്നെ ഗദ്ദാമ അദ്ദാമിന്റെ മകന്‍.. ചിന്തകള്‍ ഒക്കെ കൊണ്ട് ധന്യമാവുമായിരിക്കും മനസ്സ്!)

വഴിത്തിരിവുകള്‍...

2012-01-03T05:26:00.000-08:00

കഴിഞ്ഞ പോസ്റ്റിനും അതിനു മുന്‍പിലത്തെതിനും കമന്റ് ഒന്നും ആരും ഇടാന്‍ മെനക്കെടുന്നില്ല സാരമില്ലാ..
എന്നാലും ഞാന്‍ ഒരു ബ്ലോഗിണി ആയിപ്പോയില്ലെ,
ബ്ലോഗിനോടെന്തെങ്കിലും കൊച്ചു വര്‍ത്തമാനം പറയാതെ ജീവിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു ശൂന്യത..

നിന്നോട് പറയാതെ കൊണ്ടു നടക്കുന്ന ഒരുപാട് പ്രയാസങ്ങള്‍ ഉണ്ട് ബ്ലോഗൂ.. എനിക്ക് അത് വേര്‍തിരിച്ചെടുക്കാനാവുന്നില്ല എന്നതാണു സത്യം!

രാവിലെ ഉദിത് ചൈതന്യയതിയുടെ ആത്മീയ പ്രഭാക്ഷണം കേട്ടൂകൊണ്ട് എന്റെ ഒരു ദിവസം തുടങ്ങുന്നു..
പിന്നെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ കമ്പനിയില്‍ മൂന്നു നാലു മണിക്കൂര്‍..
ഇവിടെയൊക്കെ നമ്മള്‍ കമ്പ്ലീറ്റ് നിസ്സംഗത പാലിക്കണം..
നമുക്ക് തരുന്ന ജോലി നമ്മള്‍ ചെയ്യണം, ആരേം വെറുപ്പിച്ചുകൂടാ.. അഹംഭാവം കാട്ടിക്കൂടാ.. നമ്മളാണ്‍ ഏറ്റവും ഹമ്പിള്‍ ആയവര്‍ എന്ന് അഭിനയിക്കണം..
അഭിനയിച്ച് അഭിനയിച്ച് ഇപ്പോള്‍ ശരിക്കും ഹമ്പിള്‍ ആയി..
ഇങ്ങിനെ ഹമ്പിള്‍ ആകാനാണോ നമ്മളൊക്കെ ജീവിക്കുനത് എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ അതിലു ഉണ്ട് ഒരു സുഖം!!

പണ്‍ട് ഹോസ്റ്റലില്‍ പച്ച പരിഷ്ക്കാരത്തിനിടയില്‍ ജീവിച്ചിട്ട് ശ്വാസം മുട്ടി തിരിച്ച് ഗ്രാമത്തില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ അവിടത്തെ സാധാരണക്കാരുടെ സംസാരവും പ്രകൃതവും കാണുമ്പോള്‍ മനുഷ്യന്‍ എന്തിനു ആധുനികനാവാന്‍ പോകുന്നു എന്നു തോന്നിയിരുന്നു.
അതൂപോലെതന്നെയാണ്‍ ഇപ്പോഴും സ്ഥിതി.. എനിക്ക് സാധാരണക്കാരിയാവാനാണിഷ്ടം..
ഗ്രാമത്തനിമയില്‍ ഞാന്‍ ഞാന്‍ ആവുന്നു.. പുറംപൂച്ചുകളില്ലാത്ത സാധാരണ്‍ മനുഷ്യരാവുന്നു.. ഇവിടേയും ആ ഗ്രാമ തനിമ പലയിടത്തും ഞാന്‍ തിരയുന്നു...

ഇന്നലെ എന്റെ സ്വന്തം അമ്മാവന്റെ വീട്ടില്‍ ഒരു പാര്‍ട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു..
മക്കള്‍ക്കൊക്കെ മലയാളം കുരച്ച് കുരച്ച് അറിയാം.. കൊച്ചുമക്കള്‍ക്ക് ഗമ്പ്ലീറ്റായി അറിയില്ല..
അവര്‍ ആധുനികരായി.. ഇപ്പോള്‍ ഒരു മിശ്രിതമാണ്‍!
അമേരിക്കക്കാരി മുതല്‍ ചീനത്തിവരെ മരുമക്കളായി ഉണ്ട് വിവാഹത്തിനു മുന്‍പ് ഡേറ്റിങ്, ഒരുമിച്ചിരുന്ന് കള്ളുകുടി തുടങ്ങി സാക്ഷാല്‍ മോഡേണ്‍ ആള്‍ക്കാര്‍.. ഡോക്ടേറ്ശ് ഉണ്ട് എഞിനീയേര്‍സ് ഉണ്ട്, ലോയേര്‍സ് ഉണ്ട്, സയന്റിസ്റ്റ് പയലറ്റ്സ് എന്നുവേണ്ട നല്ല കഴിവും മര്യാദയും സ്നേഹവും ഒക്കെ ഉള്ള കള്‍ച്വേര്‍ഡ് മനുഷ്യര്‍..

എല്ലാം കണ്ടിട്ട് തിരിച്ചെത്തി മകള്‍ പറഞ്ഞു, അമ്മേ നിന്റെ ആള്‍ക്കാരൊക്കെ ഭയങ്കര മോഡേണ്‍ ആണല്ലൊ,
നമ്മള്‍ ഇവിടെ നാട്ടിലെ മാതിരി!! ഇരു ധ്രുവങ്ങള്‍ പോലെ!

അതെ അവരുമായി അധികം അടുക്കാന്‍ പോകാന്‍ ഇവിടത്തെ മറ്റൊരു രീതിയില്‍ പ്രാക്റ്റിക്കലായമനുഷ്യര്‍ക്ക് സമയം ഇല്ല..
എങ്കിലും രക്തം രക്തത്തെ തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു നിര്‍ വൃതിയുമായാണ്‍ ഞാന്‍ ഈ കൂടിക്കഴ്ച്ചകള്‍ കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങാറ്..
ഓരുപക്ഷെ അവരുടെ ഉള്ളില്‍ , നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു പാരമ്പര്യം എന്നെ കാണുമ്പോള്‍ തിരിച്ചു കിട്ടുന്നുണ്ടാവാം..

പതിവുപോലെ വലിയമ്മ ഉപദേശിച്ചു, 'ഇങ്ങിനെയൊക്കെ മതിയോ ആത്മേ ഇനിയും നീ മാറിയിട്ടില്ലല്ലൊ!!'
(ഇതൊക്കെ ധാരാളം മതി! ഈ ഭൂമിയില്‍ ഒരല്പ്പകാലം ജീവിച്ചുപോകാന്‍ എന്ന് ഉള്ളില്‍ ഞാനും..)

അങ്ങിനെ ഏതാണ്‍ടൊക്കെയോ എഴുതി അല്ല്യോ ബ്ലോഗൂ.. ഇനീം ഉണ്ട്..
സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍ തുടരാം...

P.S: ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു വഴിത്തിരിവിലാണ്‍.. മക്കളൊക്കെ കുട്ടിക്കാലം കഴിഞ്ഞ് പക്വമതികളായിരിക്കുന്നു..
ഇനി അവരുടെ ഭാവിയെ പറ്റി ഓര്‍ക്കണം.. കുറച്ചുകൂടി പക്വത ആര്‍ജ്ജിക്കണം.. സ്വപ്നലോകത്തുമാത്രം ജീവിക്കാതെ, പ്രാക്റ്റിക്കലാവാന്‍ ശ്രമിക്കണം..

P.P.S: നാട്ടില്‍ പോയപ്പോള്‍ പ്രിയദര്‍ശന്‍ മോഹന്‍ലാല്‍ മുകേഷ് ടീമിന്റെ 'അറബിയും ഒട്ടകവും' എന്ന സിനിമ കണ്ടു.
സത്യം പറയാമല്ലൊ, എനിക്കിഷ്ടമായി. എന്റെ മക്കള്‍ക്കും എന്റെ അനിയത്തീടെ മക്കള്‍ക്കും അനിയത്തിക്കും ഒക്കെ ഇഷ്ടമായി!! (ഞങ്ങള്‍ കള്‍ചുര്‍ലസ്സ് എന്നൊന്നും പറഞ്ഞേക്കല്ലെ)
പഴയ മോഹന്‍ലാലിന്റെ ഒരു ഉയിര്‍ത്തെണീല്പ്പ് പലയിടത്തും കണ്‍ടു.
ഇത്രയൊക്കെ മതി മി . മോഹന്‍ലാല്‍! ഇത്രയെങ്കിലും വേണം മി. മോഹന്‍ലാല്‍..
അഭിനന്ദനങ്ങള്‍!!

മാലകള്‍

2012-01-02T03:28:00.001-08:00

വീണ്‍ടും സിനിമ! വായന...

2012-01-02T00:38:00.000-08:00

കോക്ക്ടെയില്‍ സിനിമ കണ്ടു. ആദ്യം അനൂപ് മേനോനെപ്പോലെ സുന്ദരനായ ഒരു അലസനെ പോലെ വലിഞ്ഞിഴയുന്ന ഒരു സിനിമ പോലെ തോന്നിയെങ്കിലും ക്ലൈമാക്സ്  കൊണ്ട് അനൂപ് മേനോന്‍ കലക്കി!

ഇടയ്ക്ക് പാവങ്ങളുടെ കോളണിയും ജയസൂര്യയുടെ ഉദാരതയും ഒക്കെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ മുഴുവനും ദുഖഃവുമായാണ്‍ ജയസൂര്യ നടക്കുന്നതെന്നു തോന്നതിരുന്നില്ല. അനൂപ് മേനോന്റെ പാലം കെട്ടലാല്‍ ബാധിക്കപ്പെട്ട ഒരു വിഭാഗം ജനതയെ, അല്ലെങ്കില്‍ കേവലം ഒരു കുടുംബത്തിനുവേണ്ടിയെങ്കിലും ആകണം ജയസൂര്യയുടെ ആക്രാന്തം പിടിച്ച ഇംഗ്ലീഷ് മട്ടിലെ പ്രതികാര വാഞ്ഛന എന്നു കരുതിയെങ്കിലും, ഓടുവില്‍,' അയ്യേ ഒരു പീറ ഭാര്യയ്ക്ക് വേണ്ടിയോ ഈ സാഹസമെല്ലാം കാട്ടിയത്! അതും ഈ ഐ.റ്റി.
യുഗത്തല്‍!' (പാതിവ്രത്യത്ത്റ്റിനൊക്കെ ഇപ്പോഴും എന്നാ വിലയാണെന്റെ ഈശോയേ!)

ആപ്പ്പ്പോള്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ടു വന്നത് ഒരു പീറ ഭാര്യയ്ക്ക് വേണ്ടീ അനൂപ് മേനോന്‍ ഇത്രയും ഓടണമായിരുന്നോ എന്നല്ലെ?!
അതെ, ഇപ്പോഴത്തെ ഫാസ്റ്റ് ചേഞ്ജിങ്ങ്  വേള്‍ഡില്‍ ഇതുപോലുള്ള സിനിമകളും വേണം! ഒരു ഗുണപാഠം ...!!

[ആദ്യം   ഗൂഗിള്‍ പ്ലസ്സില്‍ പോയി വായിക്കാതെയാണ്‍ ഇത്രയും എഴുതിയത്..
വായിക്കാന്‍ പോയാല്,‍ 'ഈ മദ്ധ്യ വയസ്ക്കരുടെയെല്ലാം ചേച്ചിയാണല്ലൊ എന്റെ ദൈവമെ ഈ ഞാന്'‍ എന്നും പറ്ഞ്ഞ് (അവര്‍ ആസ്വദിക്കുന്ന സിനിമാ ഗാനം എനിക്ക് ആസ്വദിക്കാന്‍ പാടുണ്ടോ, അവറ് പറയുന്ന് കൊച്ചുവര്‍ത്തമാനം എനിക്കു ശ്രദ്ധിക്കുന്നതില്‍ തെറ്റുണ്ടോ?! എന്നിങ്ങനെ ആശങ്കകള്‍) ഓവര്‍ ഏജ് ആയി, പറയാന്‍ വന്നതും ചിന്തിക്കാന്‍ വന്നതും ഒക്ക ഉപേക്ഷിച്ച് നിരായുധയാകാറാണ്‍ പതിവ്!.. അതോണ്ട് ആദ്യം എഴുതീട്ട് വിശേഷങ്ങളറിയാം എന്നു കരുതി..]

P.S
ഇപ്പോഴും അരിഷ്ടത ഗംബ്ലീറ്റ് അങ്ങട് മാറീട്ടില്ലാ.. ഉള്ള ഒരു ലാപ്ടോപ്പ് കേടായിപ്പോയി, പുതുതായി പാത്തum പതുങ്ങീം വാങ്ങിയതില്‍ മലയാളം ടൈപ്പ്ചെയ്യാന്‍ പറ്റില്ല! പിന്നെ ഉള്ള ഐ പാഡാണെങ്കില്‍ ഓവര്‍ സെന്‍സിറ്റീവ്! തരം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ എന്നെ കറക്റ്റ് ചെയ്ത് വഴി തെറ്റിക്കലും!! അങ്ങിനെ പോകുന്നു കാര്യങ്ങള്‍..

P.P.S
ഇപ്പോള്‍ വായിക്കാന്‍ കയ്യിലിരിക്കുന്ന പുത്തകം ബഷീറിന്റെ 'അനുരാഗത്ത്റ്റിന്റെ ദിനങ്ങള്‍(അല്ല പിന്നെ!)
ആളൊരു സംഭവമായിരുനു അല്ല്യോ!

മെനിങ്ങ്നാന്ന് 'സി.ഐ.ഡി. മൂസയും (ഞാനൊരു സംഭവമാണ്‍ അല്ല്യോ! എന്ന ഡയലോഗ് ഇവിടെനിന്നാകും ഉത്ഭവിച്ചത് തീര്‍ച്ച്, പിന്നെ,' ഇത് എന്നെപ്പറ്റിയാണ്‍ എന്നെപ്പറ്റി മാത്രം ആണ്‍ 'എന്ന ജഗതി വചനം ഒക്കെ കൊണ്ട് ധനികമാണ്‍ ഈ സിനിമ)

കൂടാതെ, മാണിക്യക്കല്ലുംകണ്ടൂ!

എന്തിനീ ഓട്ടം തീര്‍ന്ന പടങ്ങള്‍ കാണുന്നു എന്നു ചോധിച്ചാല്‍, നാട്ടില്‍ പോയപ്പോള്‍ ഓരോരുത്തര്‍ റെക്കമെന്റ് ചെയ്ത പടങ്ങളത്രെ!

മതിയാക്കട്ടെ,

P.P.P.S:കുറച്ചു ദിവസമായി ചുറ്റിനും കാണുന്നതും കേള്‍ക്കുന്നതും ഒക്കെ ഒരു സ്ലോ മോഷന്‍ മട്ട്! മനസ്സില്‍, ഹൃദയത്തില്‍ ഒന്നും തട്ടുന്നില്ല! ഞാനല്ല് ജീവിക്കുന്നതും അനുഭവിക്കുന്നതും എന്ന ഒരു മട്ട്!!

ഇതാണോ ഇനി വയസ്സാകുന്നതിന്റെ ലക്ഷണം?! എങ്കില്‍ വയസ്സാകല്‍ വളരെ നല്ല ഒരു കാര്യം തന്നെയാണ്‍!!

ഇനിയിപ്പം കാത്തിരിക്കാം.. കമന്റിനു വേണ്‍ടി, കിട്ടിയാല്‍ ആര്‍മാദിക്കാം.. കിട്ടീലേല്‍ നിരാശപ്പെട്ട് വീണ്ടും എഴുതാം...

ഒടുവില്‍ ഇതാ ഞാന്‍ എന്റെ കൊച്ചു മുറിയില്‍..എന്റെ ഏകാന്തതയുടെ അരികില്‍..

2011-12-30T20:23:00.000-08:00

ഒടുവില്‍ ഇതാ ഞാന്‍ എന്റെ കൊച്ചു മുറിയില്‍..എന്റെ ഏകാന്തതയുടെ അരികില്‍..
അവിടെ, എന്റെ മന്‍സ്സ്സിനകത്തെ ലോകവും അവിടെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രൂപമില്ലാത്ത നീയും..

പുറത്ത് പ്രഭാതത്തിന്റെ ശീതളിമ.. മെല്ലെ മധുരമായി ചിലയ്ക്കുന്ന ഏതൊക്കെയോ കിളികള്‍..

കുറച്ചു ദിവസമായി ഞാന്‍ വിശ്രമമില്ലാതെ, എന്റെ സുരക്ഷിതത്വം വിട്ട്,
പൊട്ടിപ്പോയേക്കാവുന്ന ബന്ധങ്ങളെ എന്തു വിലകൊടുത്തും തുന്നിച്ചേര്‍ക്കുന്ന
തിരക്കിലായിരുന്നു..

എന്റെ ബന്ധുക്കളില്‍ കാല്‍ കാശിനു വകയില്ലാത്തവര്‍ തുടങ്ങി കോടീശ്വരന്മാര്‍ വരെ ഉണ്ട്

അക്ഷരം കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു വായിക്കാനറിയാത്തവര്‍ മുതല്‍ ഡോക്ടേര്‍സും എഞിനീയേര്‍സും വരെ..

മലയാളത്തെ മുറുകെ പിടിക്കുന്നവരും, അതിനെ അധിഷേപിച്ച് ഇംഗ്ലീഷിന്റെ മാസ്മരികത വരിക്കാന്‍ വെമ്പുന്നവര്‍..
(എല്ലാവരിലും എന്റെ അംശമുണ്ട്..! എല്ലാ തലങ്ങളും കൂടിചേര്‍ന്നതാണ്‍ എന്റെ
വ്യക്തിത്വം..!)
പൊങ്ങച്ചക്കാരാണ്‍ പൊതുവേ മലയാളികള്‍..

ഇതിനിടയില്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായ മരണവും രോഗങ്ങളും ചിലരെ ഒന്ന് ഇരുത്തി ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു..

പിന്നെ എല്ലാം മറന്ന് വീണ്ടും ഒഴുക്കില്‍ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞ് ഇല്ലാതാകുന്നു..

(തുടര്‍ന്നേക്കും...)

ഈ ബ്ലോഗ് വായിക്കുന്ന എല്ലാവര്‍ക്കും 'പുതുവത്സരാശംസകള്‍...'

yaathra

2011-12-30T08:26:00.000-08:00

mazha

2011-12-29T07:48:00.001-08:00

ബാല്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നോറ്...

2011-12-28T08:32:00.000-08:00

'ലീഗലി ബ്ലോണ്ട്'എന്ന ഇംഗ്ലീഷ് പടം കണ്ടു..

2011-12-19T00:11:00.000-08:00

'ലീഗലി ബ്ലോണ്ട്'എന്ന ഇംഗ്ലീഷ് പടം കണ്ടു..
ഇതൊക്കെയാവും ശരിക്കും ഉള്ള ഇംഗ്ലീഷ് സംസ്ക്കാരം!
കണ്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു ആത്മ സംതൃപ്തി!

അപ്പോള്‍ ലോകം ഗംബ്ലീറ്റ് കെട്ടുപോകാന്‍ ഇനീം സമയമെടുക്കും...!!

ഇംഗ്ലീഷുകാരെപ്പോലെയാകാന്‍ നെട്ടോട്ടമോടുന്ന മനുഷ്യര്‍ ഇതൊക്കെയാണ്‍ അവരുടെ
ശരിക്കും ഉള്ള സംസ്ക്കാരം എന്നറിഞ്ഞാല്‍ എത്ര നന്നായിരിക്കും!

ഇന്നലെ 'സ്വിച്ച്'എന്ന പടം കണ്ടു.. എത്രയൊക്കെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടെങ്കിലും എല്ലാ രീതിയിലും തൃപ്തി കൈവരിക്കാന്‍ ആര്‍ക്കും ആവില്ല
കുടുംബ സുരക്ഷിത്ത്വത്തിനു വേണ്ടി അലയുന്ന മനുഷ്യര്‍ അവിടെ.
ഇവിടെ, സുരക്ഷിത്വം പൊട്ടിച്ച് മറ്റു ചപലതകള്‍ക്കായി അലയുകയും..

മെനിങ്ങാന്ന് Mr and Mrs Iyerകണ്ടു.
രണ്ടു രാജ്യ്ങ്ങളിലെ വര്‍ഗ്ഗീയതയുടെ ഇടയി രണ്ടു മനുഷ്യര്‍ അതിലൊന്നും
പെടാതെ സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുന്നോറ് തമ്മിക് പരസ്പരം സംരക്ഷിക്കുകയും അതു പിന്നെ സ്നേഹമായി വളരുകയും ചെയ്യ്ന്നതാണ്‍ കഥ

ഒരു വിഭാഗക്കാര്‍ വിപ്ലവവും കൊണ്ടു നടക്കുംബോള്‍, ചുറ്റിനും
സ്വതന്ത്രമായി ചിന്തിക്കുകയും സ്നേഹീകുകയും ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാധാരണ മനുഷ്യരാണ്‍
അധികവും. വിപ്ലവം നിരപരാധികളെയാണ്‍ കുരുതി കൊടുക്കുന്നത്!

ഇതിനിടയിലൂടെ, മറ്റൊരു കൊച്ച് അനീതിയും കഥാരൂപമായി നീതിയും മനുഷ്യത്വവും കൈവരിക്കുന്നു!

പരസ്പരം തമ്മില്‍ ഒന്നു
കാണാനും അടുത്തിരുന്ന് സംസാരിക്കാനും
ഡയറക്റ്റര്‍ എത്ര വലിയ ഒരു വിചിത്രമായ
സംഭവങ്ങള്യ്ം സാഹചര്യവും ആണ്‍
ഒരുക്കി കാത്തിരുന്നത്!

അപ്പോള്‍ തെറ്റ് എല്ലായിടത്തും ഏകദേശം ഒരുപോലെതന്നെയാണ്‍!!

ആത്മഗതം:
കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ ലോഗിന്‍ ചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്നില്ലാ..
ബസ്സ് ഡിസപ്പിയര്‍ ചെയ്തു!
മൊബയില്‍ ഇല്‍ പ്ലസ് ചിലപ്പോള്‍ കിട്ടിയാലായി കിട്ടാതിരുന്നാലും ആയി..

ഇപ്പോള്‍ എന്റെ സ്വന്തം ലോകത്തെത്താന്‍, എന്റെസ്വപ്നലോകത്തെത്താന്‍ ഒന്നുകില്‍ ടിറ്റര്‍(അത് ആരും വായിക്കില്ലാ)
പിന്നെ ഈമെയില്‍ ഫ്രം മൊബയില്‍ റ്റു ബ്ലോഗ്!!

ഹും!

തുടങ്ങിയേടത്തു തന്നെ തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു!!
കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ലോകത്ത് കയറി പറ്റിയതും ഈ വിധം തപ്പി പ്പിടഞ്ഞായിരുന്നു..

പുറത്ത് തോരാ മഴ
അകത്ത് ഇരുട്ട്
നാട്ടില്‍ പോകണം...! :(
ഇവിടെ സുരക്ഷിതരായി കഴിയുന്ന കുടുമ്പത്തെ കൊണ്ട്ടുപോയി, മാതൃനാട്ടില്‍ ആര്‍മാദിച്ചു ജീവിക്കുന്നവരെ കൂടുതല്‍ ആര്‍മാദിപ്പിച്ചിട്ട്
തിരിച്ചു വരണം..
(തുടരും)

Fashion

2011-12-16T21:23:00.001-08:00

Take off

2011-12-15T09:07:00.001-08:00

Today's Picture...

2011-12-14T03:41:00.001-08:00

ഭീതികള്‍! ഭീതികള്‍!

2011-12-13T13:24:00.000-08:00

അവള്‍ അച്ഛന്റെയോ അമ്മയുടെയോ അസുഖവിവരം അറിഞ്ഞു വന്നതായിരുന്നു.. തന്റെ വരവ് സഹോദരന്റെ സ്വന്തക്കരില്‍ തെല്ല് അലോരസം ഉണ്ടാക്കി എന്നതില്‍ അവള്‍ക്ക് നന്നെ വിഷമം ഉണ്ട്.. പക്ഷെ, തനിക്ക് തന്റെ കടമയല്ലെ ചെയ്യേണ്ടത്.. വയസ്സായി ഒറ്റപ്പെട്ട് വിഷമിക്കുന്ന അച്ഛനോ അമ്മയ്ക്കോ തന്റെ സാമിപ്യം ആശ്വാസം നല്‍കി.. അവരുടെ നില മെച്ചപ്പെടുകയും ചെയ്തു..

നില മെച്ചപ്പെട്ടതാണ്‌ തന്റെ വരവ് അലോരസമാകാന്‍ ഒരു കാരണം.
ഇനിയാണ്‌ ചതിക്കുഴികള്‍.. അവള്‍ക്ക് അകാരണമായ ഒരു ഭീതി ഉണര്‍ന്നു.. തന്നെ അവര്‍ ഏതെങ്കിലും തരത്തില്‍ കെണിയിലാക്കുമോ?! തിരിച്ചെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞെങ്കില്‍.. തന്നെയും കാത്തിരിക്കുന്ന മക്കള്‍! അവരാണ്‌ തന്റെ ആകെയുള്ള ആശ്വാസം! വിശ്വാസം!...
ഒരു കണക്കിനു വന്നകാര്യം കഴിഞ്ഞുവല്ലൊ, ഇനി എത്രയും പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചെത്താന്‍ നോക്കാം.. അവള്‍ ധൃതിപിടിച്ച് നടന്നു... പെട്ടെന്ന് പാക്ക് ചെയ്ത് േയര്‍പ്പോര്‍ട്ടില്‍ എത്തണം..

പെട്ടെന്ന് അവര്‍ വഴിയില്‍ വച്ച് അവളെ പിടികൂടി. കൈപ്പത്തിയിലെ ഓരോ ജോയിന്റുകളിലും ആണി അടിച്ചു കയറ്റുമ്പോള്‍ വല്ലാതെ വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..(യേശുവിനെ കുരിശില്‍ തറയ്ക്കുമ്പോലെ!) എങ്കിലും വേദന സഹിക്കാം.. രണ്ടു ദിവസത്തിനകം രക്ഷപ്പെടാനായെങ്കില്‍.. തന്റെ മക്കള്‍.. ഭര്‍ത്താവ് എത്തിയെങ്കില്‍! പക്ഷെ, അതറിയാവന്ന അവര്‍ തന്നെ സിറിഞ്ചില്‍ മയക്കുമരുന്നോ, വിഷമോ നിറച്ചത് അവളുടെ കൈഞരമ്പുകളില്‍ കുത്തിയിറക്കുമ്പോള്‍ ബോധം മറയുന്ന നിമിഷത്തിലും അവള്‍ ഓര്‍ത്തു.. 'തന്റെ മക്കള്‍ അറിയില്ല.. ആരും അറിയില്ല, താന്‍ രണ്ടുദിവസത്തിനകം മരിച്ചുപോകുമെന്ന്.. അറിഞ്ഞാലല്ലെ വന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്താനാവൂ..! അറിയാതെങ്ങാനും അവര്‍ അതിനു മുന്‍പ് വന്ന് ചേര്‍ന്നാല്‍ താന്‍ രക്ഷപ്പെടും!' എല്ലാം വിധിക്ക് വിട്ടുകൊടുത്തുകൊണ്ട് അവള്‍ വിടപറഞ്ഞ്, കണ്ണുകള്‍ പതിയെ അടച്ചു..

***
സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നുണര്‍ന്ന അവള്‍ അതൊരു സ്വപനമായിരുന്നുവല്ലൊ എന്ന ആശ്വാസത്തില്‍ ഒന്നു നിശ്വസിച്ചു! പക്ഷെ, പുറം ലോകത്തിലും ആരെയും വിശ്വസിക്കാനാവാതെയായിരിക്കുന്നു..
സാമ്പത്തികമായുണ്ടായ ഏറ്റക്കുറച്ചിലാണ്‌ ബന്ധങ്ങളില്‍ വിടവുകളുണ്ടാക്കി, പരസ്പരം വിദ്വേഷം നിറച്ചിരിക്കുന്നത്.
'സമ്പത്തില്‍ ഒന്നുമില്ല' എന്ന് ഉറക്കെ ഉറക്കെ എല്ലാവരോടും പറയണം എന്നവള്‍ക്ക് തോന്നി.. പഠിച്ച് തനിക്ക് യോഗ്യമായ ഒരു ജോലിയും, തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു ഇണയും, പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുകയും വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ബന്ധുക്കളും അയല്‍ക്കാരും അടങ്ങിയ ഒരു സമൂഹത്തില്‍ ജീവിക്കാനാവുക എന്നതുമാണ്‌ ഒരു മനുഷ്യന്‌ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യം.

അളവില്‍ക്കൂടുതല്‍ പണം, അര്‍ഹതപ്പെട്ടതല്ലാത്ത പണം, നിങ്ങളിലെ മനുഷ്യത്വം ഇല്ലാതാക്കും.. എന്ന ആര്‍ത്തലച്ച് കരഞ്ഞ് ഓരോരുത്തരോടും പറയണം എന്ന് അവള്‍ പലവുരു ആഗ്രഹിച്ചു..

പണത്തിന്റെ ഭീകരത.. അതുണ്ടാക്കുന്ന അരക്ഷിതാവസ്ഥ , സംശയം, അത് നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന സ്നേഹബന്ധങ്ങള്‍.. താന്‍ പവിത്രമായി കരുതിയ സ്നേഹബന്ധങ്ങളെയൊക്കെ അവര്‍ പണത്തിന്റെ മാസ്മരികതയില്‍ മുക്കി ഇല്ലാതാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദയനീയാവസ്ഥ അവള്‍ ഓര്‍ത്തു..

ഒരു കച്ചിത്തുരുമ്പെങ്കിലും കിട്ടിയെങ്കില്‍..!
തന്നെ വിശ്വസിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരാത്മാവ്.
ഒരു സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ ആരായാലും.
പക്ഷെ അറിഞ്ഞാലുടന്‍ അവര്‍ പറന്നെത്തും..- പണത്തിന്റെ പ്രതാപത്തില്‍ , അതിനെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന കഴുകന്മാര്‍..- നാലുവശത്തും നിന്ന് പൊരുതി, ആ ബന്ധം പൂര്‍ണ്ണമായി ശിഥിലമാവുന്നതുവരെ കൊത്തും.
അതില്‍ വീഴാതെ, അഴിയാതെ ഒരു ബന്ധം. എല്ലാം അറിയുന്ന ഒരു മനസ്സ്!
അതായിരുന്നു അവള്‍ അയാളില്‍ കണ്ടത്.. മാനസികമായ ഒരു താങ്ങ്.. ഒരു പ്രതീക്ഷ..
തന്നെ അന്യായത്തിന്റെ ചെളിക്കുണ്ടില്‍ തള്ളിയിടുന്നെങ്കില്‍.., 'ഇല്ല ഇവളെ എനിക്കറിയാം.. എന്റെ നാട്ടുകാരിയാണ്‌.. ഇവള്‍ ഒരിക്കലും തെറ്റുചെയ്യില്ല..' എന്നു നാവുയര്‍ത്താന്‍ ഒരാത്മാവ്.
ഒരവസാന ആശ്രയമായായിരുന്നു അവള്‍ അവാളെ സ്നേഹിച്ചത്..

അയാളെ സ്നെഹിക്കവഴി അവള്‍ അവസാനമായി സ്വാതന്ത്രത്തിനു വേണ്ടി ഒന്നു പിടഞ്ഞതായിരുന്നു..പക്ഷെ.. പക്ഷെ.. അവര്‍ ചതിക്കുഴികള്‍ കുഴിച്ച് അയാളെ വീഴ്ത്താന്‍ കാത്തിരുന്നു.. പല പല പ്രലോഭനങ്ങളുടെ കെണികളും ഒരുക്കി..
അവരുടെ ചതിക്കുഴികള്‍ അറിയാവുന്ന അവള്‍ കാത്തിരുന്നു.. പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ..
'ഇല്ല അവനെ ആര്‍ക്കും വീഴ്ത്താനാവില്ല. തനിക്ക് രക്ഷക്കായി ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്തയച്ച ദൂതനാണവന്‍. തന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥനയാണ്‌ അവനെ ഈ രാജ്യത്തില്‍ എത്തിച്ചത്..'
തന്നെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അടിമത്വത്തിന്റെ ചങ്ങലയില്‍ നിന്നും അവന്‍ പലവുരു രക്ഷിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും അവര്‍ അവന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിപ്പിച്ച്, തന്നില്‍ നിന്നകറ്റി.. മറ്റു പ്രലോഭനങ്ങളില്‍ കുടുക്കുന്നതായറിഞ്ഞ് അവള്‍ നീറി നീറി..ഒടുവിലൊടുവില്‍ അവളിലെ പ്രതീക്ഷയിലെ അവസാന കിരണങ്ങളും അസ്തമിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ വിധിക്ക് കീഴടങ്ങി..
ഇല്ല! തന്നെ രക്ഷിക്കാനോ മനസ്സിലാക്കാനോ ആര്‍ക്കും ആവില്ല!

പക്ഷെ, ഒടുവില്‍ കാണുമ്പോഴും അവള്‍ തെല്ലത്ഭുതത്തോടെ ഓര്‍ത്തു..
ഇല്ല! ഇനിയും മരിച്ചിട്ടില്ല അയാള്‍ക്ക് തന്നോടുള്ള തിരിച്ചറിവ്!
അത് നശിക്കാതിരിക്കട്ടെ!
ഏത് അനീതിയിലും അക്രമത്തിലും നമുക്കെങ്കിലും തമ്മില്‍ തിരിച്ചറിയാനാകട്ടെ!! നാം നിഷ്കളങ്കരായിരുന്നു എന്ന്.. നിരുപദ്രവികള്‍ ആയിരുന്നു എന്ന്! പണത്തിനെ മനുഷ്യബ്ന്ധങ്ങളിലുപരി സ്നേഹിച്ചവരായിരുന്നില്ല എന്ന്. മനുഷ്യത്വം വറ്റിയവരായിരുന്നില്ല എന്ന്..
എന്റെ സ്നേഹിതാ..

[ഡോണ്‍ സിനിമ കണ്ട് കിടന്നുറങ്ങിയപ്പോള്‍ കണ്ട സ്വപ്നവും വിചിത്രമായ എഴുത്തും-(വെറും സാങ്കല്പ്പികമാണ്‌ ഇതിലെ സ്വപ്നവും അതെത്തുടര്‍ന്നുണ്ടാവുന്ന ചിന്തകളും ഒക്കെ..)
ഏതിനും എഴുതിപ്പോയില്ല്യോ, ഇനിയിപ്പം ഇത് കാശേ കാശേ എന്നും വിളിച്ച് നാടും വീടും ഉപേക്ഷിച്ച് അന്യനാട്ടില്‍ പോകുന്നോര്‍ക്കും.. എത്ര കാശുണ്ടാക്കിയിട്ടും മനസ്സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ക്കും ആയി സമര്‍പ്പിക്കുന്നു...]

veruthe..test

2011-12-13T03:41:00.000-08:00

സിനിമ സിനിമ...!

2011-12-12T09:13:00.000-08:00

ഒരു ന്യൂ പോസ്റ്റ് എഴുതാനുള്ള സമയം ഉണ്ടോ?! നോക്കട്ടെ,
ഇപ്പോള്‍ നിമിഷങ്ങളൊക്കെ വളരെ വേഗത്തില്‍ പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കയാണ്‌!
ഒന്നുകില്‍ അങ്ങെയറ്റം അല്ലെങ്കില്‍ ഇങ്ങെയറ്റം.
ഒന്നുകില്‍ ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞ് അല്ലെങ്കില്‍ ഓവര്‍ സ്പീട്! എന്റെ
ജീവിതത്തിലെ സമയങ്ങളൊക്കെ ഇങ്ങിനെ എനിക്ക് വഴങ്ങാതെ ഒരു അകല്‍ചയോടെയായിരുന്നു എന്നും.

പറയാന്‍ വന്നത് പോസ്റ്റെഴുതാന്‍ സമയം കിട്ടുമോ ഇല്ല്യോ എന്നല്ലെ,
ഇപ്പോള്‍ സമയം രാത്രി 12.30, മക്കള്‍ പരീക്ഷയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് അവധിപ്രമാണിച്ച് അവര്‍ ടി.വി.യുടെ മുന്നിലിരുന്ന് ആര്‍മാദിക്കലോട് ആര്‍മാദിക്കല്‍.. ഞാന്‍ ഇടക്ക് പോയി ഇച്ചിരി ആര്‍മാദിക്കും.. ഇന്നലെ അവരെ പിടിച്ചിരുത്തി 'എല്‍സമ്മ എന്ന ആണ്‍കുട്ടി'യും 'മേരിക്കുണ്ടൊരു കുഞ്ഞാടും' കണ്ടു.

'എല്‍സമ്മ എന്ന ആണുകുട്ടി'യില്‍ എല്‍സമ്മ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെ ആണുങ്ങളെക്കാള്‍ തന്റേടത്തോടുകൂടിയും നേര്‍ബുദ്ധിയോടെയും ഒക്കെയാണെങ്കിലും, എന്തോ എല്‍സമ്മയുടെ ബോഡി ലാഗ്വേജും ബോഡിയുമായി എന്തോ ഒരു ചേര്‍ച്ചയില്ലായ്മ! അതുകൊണ്ട് അത്രക്കങ്ങ ആസ്വദിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല.

പക്ഷെ, ആദ്യമായി ഒരു ദിലീപ് സിനിമ കണ്ട് ആസ്വദിച്ചത് ഇന്നലെയാണ്‌.
-ദിലീപ്, സുരേഷ് ഗോപി എന്നിങ്ങനെ രണ്ടുമൂന്നുപേരെ മനപൂര്വ്വം അംഗീകരിക്കാന്‍ മടിക്കുന്ന ഒരു ഈഗോ എനിക്കുള്ളതുകൊണ്ട് (വേറേം ചിലരുണ്ട് ജയറാം ലാല്‍ ജോസ് തുടങ്ങി... പൊക്കക്കുറവ്, പൊക്കക്കൂടുതല്‍, റ്റൂ നൈസ് ജെന്റില്‍മന്‍ ലുക്ക്, പിന്നെ ലാല്‍ ലോസിനെ മനപൂര്‍ വ്വം ഇഷ്ടപ്പെടണ്ട എന്നങ്ങു കരുതി. കാരണം, നല്ലോരു ഡയറക്റ്റര്‍ പദവി കളഞ്ഞ് അഭിനയിക്കാന്‍ കയറിയത് ഒന്നുകില്‍ യുവ നായികമാരോട് ശ്റുംഗരിക്കാന്‍ അല്ലെങ്കില്‍ തന്റെ സൗന്ദര്യം നാലുപേറ് കാണണം എന്ന ഒരു അത്യാഗ്രഹം. ഇതുരണ്ടും ഇപ്പം നടക്കാന്‍ പോണില്ലാ എന്നു ഞാന്‍ തന്നെ ആദ്യമെ അങ്ങ് പ്രഖ്യാപിച്ചു. പോയി നല്ല് പടം പിടിക്കൂ എന്നാണ്‌ ലാലിനെ കാണുമ്പോള്‍ പറയാന്‍ തോന്നുക.) അവരുടെ പടങ്ങള്‍ വരുമ്പോള്‍ ടി. വി യും നിര്‍ത്തി ആത്മഗദത്തിനായി സമയം കളയുകയാണ്‌ പതിവ്.. പക്ഷെ 'മേരിക്കുണ്ടൊരു കുഞ്ഞാട്' എന്റെ കണ്ണു തുറപ്പിച്ചു!- ഇനിമുതല്‍ ദിലീപിന്റെ കുറെ നല്ല പടങ്ങള്‍ കാണണമെന്ന ഒരു ആഗ്രഹം..
(ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനു പ്രായവും നിറവും ഒന്നും വേണ്ടല്ല്!)

ആ.. അങ്ങിനെ പറഞ്ഞു വന്നത് എനിക്ക് പോസ്റ്റെഴുതാന്‍ സമയം കിട്ടുമോ ഇല്ല്യോ എന്നല്ലെ,! ഇന്നും എഴുതാന്‍ സമയം കിട്ടുമെന്നു തോന്നുന്നില്ലാ..!

ഈയ്യിടെ മനസ്സിനു പിടിച്ച ഒരു സിനിമ തീയറ്ററില്‍ പോയി കണ്ടു. അതിനെ പറ്റി വല്ലതും പറയാന്‍ നോക്കാമെ,
'രാ-വണ്‍' സിനിമ, നമ്മുടെ ഷാരൂഖാന്റെ! ( ഞാനും അദ്യോം ഏകദേശം ഒരേ ഏജ് ഗ്രൂപ്പായി വരും ങ്ഹാ!). കാര്യം ഇങ്ങിനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും തീയറ്ററില്‍ എന്റെ ടീനേജ് മക്കള്‍ (ഒരാള്‍ ടീനേജൊക്കെ ഇച്ചിരി കടന്നു വരുന്നു) ഹീറൊവായി ഷാരുവിനെയും എന്നെ ഒരു ഓള്‍ഡ് അമ്മയായും പരിഗണിച്ച് ജീവിച്ചു വരവെ......, ഷാരൂ ഖാനും മകനുമായി രാത്രി റോഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ ഒരു കുള്ളനായ പോക്കറ്റടിക്കാരന്‍ ഷാരുവിനെ വിരട്ടി കാശുമായി ഓടുന്നത് കണ്ടിട്ടും, എല്ലാം സഹിച്ച്, ഒരു ബുദ്ദൂസിനെപ്പോലെ പ്രതികരിക്കാതെ നില്‍ക്കുന്ന അച്ഛനോട് മകന്‍ പിണങ്ങുന്ന സീന്‍ വന്നപ്പോള്‍ എന്റെ മകള്‍ എന്റെ കൈ പിടിച്ച് എന്തോ ഒരു വളരെ സോഫ്റ്റ് ആയ സാധനം പോലെ ഭദ്രമായി അവളുടെ കയ്ക്കുള്ളെവച്ചു!
അതുകണ്ടപ്പോള്‍‍ ഞാനും മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു.. അല്ലേലും പ്രായത്തിലൊക്കെ എന്തിരിക്കുന്നു.. ഷാരൂ..!!!
നീ തീരെ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ അച്ഛനായി സ്ക്രീനിലും ഞാന്‍ ഒറിജിനല്‍ പ്രായത്തോടെ മേക്കപ്പൊന്നുമില്ലാതെ വെളിയിലുമാണേലും അനുഭവങ്ങളൊക്കെ ഒരുപോലെ തന്നെ..

ബാക്കി ഉറക്കം‍ വന്നില്ലെങ്കില്‍ അല്പം കഴിഞ്ഞും
അല്ലെങ്കില്‍ അടുത്ത പോസ്റ്റിലും തുടരാം..

ഒരല്പം വിശേഷങ്ങളും കൂടി..

ഇപ്പോള്‍ തീരെ സമയം കിട്ടുന്നില്ല എന്നു പറഞ്ഞില്ലെ, മിക്കയിടങ്ങളിലെയും കാര്യങ്ങള്‍ അപൂര്‍ണ്ണവും അനിശ്ചിതവും ആയി തന്നെ തുടരുകയാണ്‌.. ഒരിടത്തു നിന്നും എസ്കേപ്പ് ആവാന്‍ മറ്റൊരിടത്ത് പോവും.. അവിടേം പ്രോബ് ളങ്ങള്‍ കൂടുമ്പോള്‍ മറ്റൊരിടം.. ഒടുവില്‍ പ്രോബ് ളം മങ്ങിത്തുടങ്ങിയ. ആദ്യത്തെതില്‍ തിരിച്ചെത്തും! ജീവിതത്തില്‍ ആകപ്പാടെ വിരക്തി തന്നെ..
എന്തിനു ജനിച്ചു ജീവിക്കുന്നു.. ഇനി മരിക്കണം.. ആര്‍ക്കോ വേണ്ടി! ആ.. ആര്‍ക്കറിയാം.! ബുദ്ധഭഗവാനെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ഇക്കാര്യങ്ങളില്‍ മനസ്സ് വ്യാപരിക്കുന്നത് എന്റെയായിരിക്കും എന്നാണ്‌ എനിക്ക് തോന്നാറ്.. കാരണം ജീവിതത്തില്‍ എന്തെങ്കിലും ഉത്തരവാദിത്വം ഉള്ള, അല്ലെങ്കില്‍ ഒരല്പം കിടപിടിക്കേണ്ടുന്ന സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ ഒക്കെ വരുമ്പോള്‍ ഒഴിഞ്ഞുമാറി ഇങ്ങിനെ ബുദ്ധിസ്റ്റ് ചിന്തയുമായി ഒരു മൂലയില്‍ ഒതുങ്ങിക്കൂടി..ക്കൂടി ഇപ്പോള്‍ പോകാന്‍ ഒരിടമില്ലാതായിരിക്കുന്നു.
ഇന്നലെ രാത്രി ഗവേഷണം നടത്തിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് ആകെ നന്നാവാന്‍ ഒരല്പം ചാന്‍സ് ഉള്ളത് ബ് ളോഗ് ലോകത്തായിരിക്കും എന്ന് തോന്നുകയാല്‍
പതിവില്ലാതെ, തനി മലയാളത്തില്‍ പോയി കുറേ നല്ല നല്ല് ബ് ളോഗ് പോസ്റ്റ് വായിക്കുകയും കമന്റ് നാളെയാകട്ടെ (സ്ഥിരം പരിപാടി)
എന്നും കരുതി തിരിച്ചു വന്ന്, അല്ലേ! ഈ ബ് ളോഗ് ലോകത്തില്‍ എത്ര എത്ര അറിവും കഴിവും ഒക്കെ ഉള്ളവരാണ്‌ നിസ്വാര്‍ത്ഥമായി എഴുതിയിട്ട് അങ്ങ് പോകുന്നത് എന്നാലോചിച്ച്, ഉറങ്ങി ഉണര്‍ന്നു.. എന്നിട്ടെന്താ..?! പഴയപോലെ തന്നെ
'ഈ ജീവിതമെനിക്കെന്തിനു തന്നൂ ആ...' എന്നെങ്ങാണ്‌ പണ്ട് കേട്ട ഒരു പാട്ട് ഇത്തരുണത്തില്‍ ഓര്‍മ്മ വരുന്നു...
പോസ്റ്റ് നീണ്ടു പോയി..!
ഓ! ഇപ്പം നീണ്ടാലെന്നാ, നീണ്ടില്ലേലെന്നാ.. എല്ലാം ഒരു കണക്കാ...എല്ലാ കേരളീയരും ഒന്നല്ല്യോ!
(ചീനന്മാരും മലായ്ക്കാരും എല്ലാ ഭാരതീയരും ഒത്തൊരുമിച്ച് ചേര്‍ന്ന് ഒരുക്കിത്തരുന്ന ഈ സുരക്ഷിതത്വത്തിലിരുന്ന് വെറുതെ കേരളത്തെ പുകഴ്ത്താന്‍ ഇനിയും ആത്മേടെ ജീവിതം ബാക്കീ...)

സസ്നേഹം
ആത്മ

മനുഷ്യനും മൃഗവും

2011-12-04T06:47:00.001-08:00

എന്തെങ്കിലും എഴുതണം എന്നുണ്ട്..
എങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ നിര്‍ജ്ജീവമെന്നു കരുതുന്ന കാഴ്ചകളൊക്കെ ജീവസ്സുറ്റതാകും..ശ്രമിച്ചുനോക്കട്ടെ,

ഇന്നത്തെ ദിവസം തുടങ്ങിയത് പതിവുപോലെ ഭക്തിഗാനവും പിന്നെ ബസ്സില്‍ പോയി പരിചയമുള്ള പേരുകള്‍ വല്ലതും മിന്നിമറയുന്നുണ്ടോ എന്നു നോക്കിയും തന്നെ

അതിനിടയില്‍ ബസ്സില്‍ ഒരു യൂട്യൂബ് ലിങ്ക് കണ്ടു!..
രണ്ടു കുട്ടികളെ ജീവനോടെ കുഴിച്ചുമൂടുന്നത്..! ആടുമാടുകളെപ്പോലും ഇത്തരത്തില്‍ കൊല്ലില്ല! ആമസോണിനടുത്ത് താമസിക്കുന്ന ആള്‍‍ക്കാരില്‍
ഈ രീതി സര്വ്വസാധാരണമാണത്രെ!

വിശ്വസിക്കാന്‍ പ്രയാസമായതുകൊണ്ട് വീഡിയോ മുഴുവനും കണ്ടു.
വെറുതെ മനുഷ്യ്രരെ പേടിപ്പിക്കാന്‍ ആരോ ആദിവാസിമനുഷ്യരെക്കൊണ്ട് അഭിനയിപ്പിച്ച ഒരു നാടകമായി കരുതാനാണ്‌ എനിക്കിഷ്ടം..

കാരണം, കണ്ടുകഴിഞ്ഞ് ഒരല്പം കഴിഞ്ഞ് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിരുന്നപ്പോള്‍ ആ പിഞ്ചുകുട്ടിയുടെ വായില്‍ മണ്ണിട്ടു മൂടുന്ന രംഗംമനസ്സില്‍!
ലോകത്തില്‍ ഇത്തരം ക്രൂരതകള്‍ നടമാടുമ്പോള്‍ എങ്ങിനെ മനസ്സമാധാനത്തോടെ വല്ലതും കഴിക്കാന്‍!

മരണം.. അതിനെ ആ കുട്ടികള്‍ അത്രയൊന്നും ഭയത്തോടെയല്ല നേരിട്ടത്.. ഒരു നിസ്സംഗത.. അധികം ചിന്തിക്കാനറിയാത്ത മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ സ്വാഭാവികമായി ആ പ്രവര്‍ത്തിയെ ആ കുട്ടികള്‍ ഉള്‍ക്കൊണ്ടപോലെ..

ഒരുപക്ഷെ, കുട്ടികളുടെ മനസ്സ് അത്തരത്തില്‍ വാര്‍ത്തെടുക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ആചാരങ്ങള്‍ ആ ക്രൂരതയ്ക്ക് പിന്നില്‍ കാണുമായിരിക്കാം..

ഏതിനും ജീവിതം എന്നാല്‍ ഒരു വല്ലാത്ത കടങ്കഥയായി തന്നെ ശേഷിക്കുന്നു...!

എന്തിനു ജനിച്ചു..? എന്തിന്‌ ഇനിയൊരു തലമുറ ജനിക്കുന്നു..? ഈ ലോകത്തിനു അവര്‍ക്കു നല്‍കാന്‍ എന്താണുള്ളത്?! കുറെ വേദനകളും വീര്‍പ്പുമുട്ടലുകളുമല്ലാതെ

--

പെറ്റമ്മ മാറോടടുക്കി വച്ച് സ്നേഹം ചൊരിയുന്നതാണ്‌ മനുഷ്യനു കിട്ടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ!

കുഞ്ഞിനെ അധികം സ്നേഹവും സുരക്ഷിതത്വവും നല്‍കും തോറും ആ കുട്ടി ലോകത്തില്‍ നിന്നും ആ സ്നേഹവും സുരക്ഷിതത്വവും പ്രതീക്ഷിച്ചു വളരും..

പെറ്റമ്മ നല്‍കിയപോലെ ഒരു സ്നേഹം ഈ ലോകത്തില്‍ കിട്ടാനിടയില്ല എന്ന് കുട്ടി ജീവിതകാലം മുഴുവനും സ്നേഹത്തിനുവേണ്ടി അലഞ്ഞ് ഒടുവില്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു..

അമ്മമാരേ.., മക്കളെ സ്നേഹം ചൊരിഞ്ഞ് വഷളാക്കാതിരിക്കൂ.. അബലരാക്കാതിരിക്കൂ.. സത്യം എന്തെന്നറിഞ്ഞു വലരട്ടെ അവര്‍..

ലോകം മൃഗങ്ങള്‍ക്കും മനുഷ്യര്‍ക്കും ഒരുപോലെ..!

--
നാം കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ മൃഗങ്ങളോടടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു...

ങ്ഹാ!

ഇത്തരുണത്തില്‍ രണ്ടുദിവസം മുന്‍പ് മകാളുമായുണ്ടായ ഒരു സംസാരം ഓര്‍മ്മവരുന്നു..

'അമ്മേ മനുഷ്യരുടെ മുന്‍ തലമുറ കുരങ്ങന്മാര്‍ ആയിരുന്നു അല്ലെ?!'

അല്ല, നമ്മളെ അനുകരിക്കാന്‍ നോക്കുകയാണ്‌ ഈ കുരങ്ങന്മാര്‍..
എത്രയോ തലമുറകളായി അവര്‍ ശ്രമിക്കുന്നെന്നോ?!
ഇതുവരെയും വിജയിച്ചില്ല..

അല്ലേ!, ഈ കൊതുകിനും ഈച്ചക്കും ഒക്കെ ബുദ്ധി കൊടുത്തിരുന്നെങ്കില്‍ എന്തായിരുന്നു സ്ഥിതി?

നമ്മുടെ മുറിയുടെ ഒരു മൂലയില്‍ നമ്മള്‍ ഉറങ്ങുന്നതും കാത്ത് കുറെ കൊതുകുകള്‍ പതിയിരിക്കുന്നു.. കുറെ ഉറുമ്പുകള്‍ പ്ലാന്‍ ചെയ്ത് നമ്മെ കടിക്കാന്‍ തയ്യാറായി ഇരിക്കുന്നതും.. പട്ടികള്‍ ഒരു ഗ്രൂപ്പായി നമ്മെ പിന്തുര്ന്നോടിക്കുന്നതും..!
ആനയ്ക്കോ സിംഹത്തിണോ മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലോ!!

ഞാന്‍ മതിയാക്കി..
ഇനി പിന്നെ..

എന്റെ ബോറടി പകരില്ല എന്നുറപ്പുള്ളവര്‍ ധൈര്യസമേതം വായിച്ചിട്ട് പോകൂ...

ഞാനും എന്റെ ബ്ലോഗും പിന്നെ എന്റെ ബ്ലോഗും പിന്നെ ഞാനും..

2011-11-30T04:28:00.000-08:00

ഇപ്പോള്‍ സമയം 8.10. സിനിമ തുടങ്ങാന്‍ ഇനിയും അര മണിക്കൂര്‍ ഉണ്ട്..

അരമണിക്കൂറിനു മുന്‍പ് തീയറ്ററില്‍ എത്തിക്കാം എന്നു പറഞ്ഞു ഗൃഹനാഥന്‍.. എന്നിട്ട് മീറ്റിംഗിനു പോകും..

പറയാന്‍ വന്നതെന്തെന്നു ചോദിച്ചാല്‍,
ഒന്നും പറയാനില്ല എന്നതാണ്‌ സത്യം ബ്ലോഗൂ..!
ഞാന്‍ നിന്നോടോരോന്ന് പറയുന്നത് മറ്റുള്ളവര്‍ കേള്‍ക്കും.. പിന്നെ അവരു വന്ന് അഭിപ്രായവും അഭിനന്ദനവും ഒക്കെ പറഞ്ഞ് എന്നെ അങ്ങ് വഷളാക്കി വഷളാക്കി, ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ നിന്നോട് സ്വകാര്യം പറയാനാണോ വരുന്നത് അതോ വായിക്കുന്നവരുടെ അഭിനന്ദനങ്ങള്‍ കേട്ട് ആനന്ദിക്കാനാണോ എന്നൊരു സംശയം

സാരമില്ല.

സമയവും കിട്ടുന്നില്ല ബ്ലോഗൂ..

ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞപോസ്റ്റില്‍ മുല്ലപ്പെരിയാറിനെ പറ്റി എഴുതി, മലയാളീസിനെ പറ്റി എഴുതി.. എന്തെല്ലാം എഴുതി.. ആരും കമാന്നൊരക്ഷരം ഉരിയാടിയില്ല..

അതും സാരമില്ലാ.. കാരണം ഇന്ത്യന്‍സിനെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് അവരില്‍ നിന്നു തന്നെ അഭിനന്ദനം പ്രതീക്ഷിച്ച ഞാനല്ലെ വിഡ്ഡി..(സത്യത്തില്‍ ഇന്ത്യാക്കാര്‍ മാത്രമൊന്നും അല്ല അയല്പക്കക്കാരന്റെ വിഷമങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കാത്തത്.. അതിലും അപ്പുറം നിസ്സംഗതയാണ്‌ അന്യനാട്ടിലെ മനുഷ്യര്‍ക്ക്!! ഇത് കുറ്റം പറയാനെങ്കിലും മുന്നോട്ടു വരുമല്ലൊ,-യ്യൊ! വീണ്ടും കുറ്റം..! ഞാന്‍ മതിയാക്കി)

ഇനി മുതല്‍ ഞാന്‍ ആരില്‍ നിന്നും ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല കേട്ടൊ ബ്ലോഗൂ..

മുല്ലപ്പെരിയാര്‍ ഇതുവരെയും പൊട്ടിയില്ല,
രാഷ്ട്രീയം എഴുതുന്നോറ് അവര്‍ക്ക് ഏറ്റവും ശക്തമായ രീതിയില്‍ പ്രതികരിച്ചു. പ്രതിഷേധപ്രകടനം നടത്തി..
കാര്‍ട്ടൂണിസറ്റുകള്‍ ഏറ്റവും നന്നായി വരച്ചു പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു..
കഥാകാരന്മാര്‍ ഹൃദയസ്പ്രശ്ശിയായ കഥകള്‍ എഴുതി.

ലോകം ഏതുനിമിഷവും അവസാനിക്കാം., ഏതു നിമിഷവും ഒരു സുനാമി ഉണ്ടാവാം, ഒരു പ്ലയിന്‍ തകരാം, ഒരു ന്യൂക്ലീയര്‍ ബോബ് പൊട്ടാം.. അങ്ങിനെയുള്ള ഭയങ്ങളില്‍ ഞെരുങ്ങിക്കഴിയുന്ന മനുഷ്യര്‍ക്ക് ഇനിയിപ്പൊ ഒരു പുതിയ ഭയം കൂടി നല്‍കി എന്നതു മിച്ചം..!

ലോകത്തെ ഒരു ഡാമും പൊട്ടാതിരിക്കട്ടെ,
ഒരു സുനാമിയും ഉയരാതിരിക്കട്ടെ,
ഒരു ബോംബും പൊട്ടാതിരിക്കട്ടെ..

ബാക്കി ഞാന്‍ പോയിട്ട് വന്നെഴുതാം

[വലിയ ഉത്സാഹം ഒന്നും ഒന്നിനും ഇല്ല ബ്ലോഗൂ.. അതുകൊണ്ടാണ്‌ എഴുതാമെന്നു കരുതിയത്

ബസ്സിലങ്ങോട്ടു ചെന്നാല്‍ ആകെ ബേജാറാകുന്നത് മിച്ചം!]

രാ-വണ്‍ സിനിമയായിരുന്നു കണ്ടത്..

ബസ്സില്‍ പോയി അപ്പപ്പോള്‍ ഓരോന്ന് എഴുതിയിരുന്നതുകൊണ്ട്, ഇനി ചില ദിവസങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ ഇതുപോലെ കൊച്ചു കൊച്ചു വിശേഷങ്ങളും കൊണ്ട് വരും.. നീ എന്നെ സഹിച്ചോളുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.. ബ്ലോഗൂ

നാളെ കൂടുതല്‍ വിശേഷങ്ങളുമായി വരാം...

ഗുഡ് നൈറ്റ്!

ഇന്ന് പെയത മഴയുടെ ഒരു ഫോട്ടോ കൂടി..

(അപ്പോള്‍ ഫോട്ടോ എടുപ്പ് മോഹവും തീര്‍ന്നുകിട്ടിയേ!)

പൂട്ടുന്ന ബസ്സും, മുല്ലപ്പെരിയാറും പിന്നെ കൃഷ്ണനും രാധയും.. ഈ ഞാനും!

2011-11-23T00:43:00.000-08:00

ബസ്സ് മുങ്ങാറായി..

കുറച്ചുദിവസമായി പരിചയമുള്ളവരുതമ്മില്‍ ആകപ്പാടെ വിഷാദവും വിടപറച്ചിലും ആര്‍മാദമായിരുന്നു.. ഞാന്‍ അതിനിടയില്‍ പെട്ട് നട്ടം തിരിഞ്ഞു എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലൊ, എന്റെ ബ്ലോഗൂ...

ഞാന്‍ അവിടെ പോയി കുറച്ചു ഫോട്ടോകള്‍ പോസ്റ്റി സംതൃപ്തിയടഞ്ഞു ജീവിക്കുകയല്ലായിരുന്നോ,
അപ്പോഴാണ്‌ ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്ത് ഈ പൂട്ടിക്കെട്ടല്‍ വന്നത്!

പിന്നെ ആളുകള്‍ അങ്ങട് ആര്‍മാദമോട് ആര്‍മാദം!

എല്ലാരേം ദൂരെനിന്ന് പതിയെ മനസ്സിലാക്കാനായി, കണ്ടിട്ടും കേട്ടിട്ടും ഉള്ള ഒട്ടുമുക്കാല്‍ പേരേയും ഫോളോ ചെയ്തിട്ട്, 'ആ, പിന്നീടാകട്ടെ, ഇനീം സമയം കിടക്കുകയല്ലെ',(എന്റെ സ്ലോ മോഷനിലെ പരിചയപ്പെടല്‍ തീരുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്കൊക്കെ എന്റെ പ്രായമാവും താനും!) എന്നൊക്കെ കരുതിയിരുന്ന ഞാന്‍, ബസ്സ് പൂട്ടാറായപ്പോള്‍ ആകെ അസ്പറ്റ് ആയീ..

ആരേം പരിചയമില്ലാ താനും.. അവരു പറയുന്നതും ആര്‍മാദിക്കുന്നതും ഒക്കെ എനിക്കു കാണുകേം ചെയ്യാം!!(മിക്കവര്‍ക്കും ഞാന്‍ അദൃശ്യയും! അതല്ലേ പൂരം!!)
പോരാത്തതിനു രണ്ടു ബസ്സും ഇട്ടിട്ടായിരുന്നു നിരീക്ഷണം..!
ഒരു ബസ്സിനകത്തിരുന്നു നിരീക്ഷിച്ചതും കൊണ്ട് മറ്റേ ബസ്സില്‍ വരും..
അവിടെ ഇരുന്ന് ഗദ്ഗദിക്കും..
എന്നാ ചെയ്യാനാ.. ബ്ലോഗൂ...
നിന്നോടല്ലാതെ ഞാനെന്റെ ഇങ്ങിനെയുള്ള പുത്തന്‍ അനുഭവങ്ങള്‍ മറ്റാരോട് പങ്കുവയ്ക്കാനാണെന്റെ ബ്ലോഗൂ..

അങ്ങിനെ തുടര്‍ട്ടെ,

അവിടെ മുല്ലപ്പെരിയാര്‍ ചര്‍ച്ച് നടക്കുവല്ല്യോ!
വായിച്ച് വായിച്ച് എനിക്കും ഐഡിയാകള്‍ വരാന്‍ തുടങ്ങി!!
അങ്ങിനെ ഞാന്‍ മുഖ്മന്ത്രിക്ക് എഴുതിവച്ച് നവേദനം നിനക്കു കാണണോ?!
എങ്കി കണ്ടോ..

ഉമ്മന്‍ ചാണ്ടി ഭയങ്കര വിശാലഹൃദയനായ മന്ത്രിയാണെന്നാണ്‌ കേട്ടത്..
അതുകൊണ്ട് എന്റെ ബുദ്ധിയില്‍ ഒരാശയം..!

കുറച്ചുപേറ് അദ്ദേഹത്തെ നേരിട്ടു ചെന്ന് കണ്ട് ഇവിടെ നടക്കുന്ന ആശങ്കകള്‍ പങ്കിടുക..
കൂട്ടത്തില്‍ പുതിയ ഡാം കെട്ടുന്നതിനു മുന്‍പ് ഇപ്പോഴത്തെ ഡാം പെട്ടെന്നെങ്ങാനും പൊട്ടിപ്പോയാല്‍ എങ്ങിനെ നേരിടും എന്നതിനെപ്പറ്റി
ചില ഐഡിയകള്‍ കൊടുക്കുക..

ഒന്ന്, ഡാം പൊട്ടിയാല്‍ ആദ്യം വെള്ളത്തിനടിയിലായിപ്പോയേക്കാവുന്ന പ്രദേശത്തുനിന്നും എത്രയും പെട്ടെന്ന് ആള്‍ക്കാരെ മാറ്റിയിട്ട് അവിടെ വെള്ളം കെട്ടി നിര്‍ത്താന്‍ സം വിധാനം ഒരുക്കുക..:)

പിന്നീട് അടുത്തതായി ഭീക്ഷണിയുള്ള പ്രദേശത്തെ ഒഴിപ്പിച്ച് അവിടെയും താല്‍ക്കാലികമായി വെള്ളം തടുത്തു നിര്‍ത്താന്‍ എന്തെങ്കിലും സംവിധാനം ചെയ്യുക..( ഡാം പൊട്ടും എന്നു ഭയം മുറുകുന്തോറും ഇതിങ്ങിനെ തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുക..)

ഇതിനിടയില്‍. മറ്റൊരു വലിയ ഡാം അടുത്തായി കെട്ടിത്തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുക...!!

തീര്‍ന്നു പ്രശ്നം!

ആത്മഗതം:

തന്റെ വീട്ടിനു മുന്നിലുള്ള റോഡിലെ കുഴി നികത്താന്‍ പോലും മടിക്കുന്ന(ഓ! ഞാനിപ്പം എന്തിനു മിനക്കെടുന്നു അത് അയല്പ്പക്കക്കാരനു കൂടി ഉപകാരപ്പെട്ടാലോ എന്ന മനസ്ഥിതി) മലയാളികള്‍ക്ക് ഇങ്ങിനെ പൊതുവായി ഉപകാരപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍ അല്പം കാലതാമസം തീര്‍ച്ചയായും ഉണ്ടാകും..

ഞാനും എന്റെ കെട്ട്യോളും കുട്ട്യോളും (കട:സ്വാമി ഉദിത് ചൈതന്യ) വെള്ളത്തിലായാല്‍ ഒപ്പം, അയലപക്കക്കാരന്റേം കെട്ട്യോളൂം കുട്ട്യോളും ഒക്കെ വെള്ളത്തിലാവുമല്ലൊ എന്നൊരു സമാധാനത്തില്‍ ഉറങ്ങിക്കോളും (എന്തൊരു സ്നേഹം! യധാര്‍ത്ഥസ്നേഹം! 'മാനുഷരെല്ലാരും ഒന്നുപോലെ' എന്ന സ്നേഹം!)

മന്ത്രിമാരും മറ്റ് വലിയ പണക്കാരും ഒക്കെ രഹസ്യമായി ഓരോ ഹെലികോപ്റ്റര്‍ വാങ്ങി വയ്ക്കുമായിരിക്കും.. ഏതുനിമിഷവും പറക്കാന്‍ റഡിയായി...
ദൈവവിശ്വാസമേ ഇത്തരുണത്തില്‍ രക്ഷയുള്ളൂ..
വല്ല മതാചാര്യന്മാരും വിചാരിച്ചാല്‍ വല്ല പ്രയോജനവും ഉണ്ടാകുമോ?!
അവരുടെ ഒന്നും കയ്യില്‍ ഗവണ്മെന്റിന്റെ കയ്യിലുള്ളത്രേം കാശ് കാണില്ലല്ലൊ!,

ഇനീപ്പം എന്താ ചെയ്ക!
ബസ്സ് തുറന്നാലുടന്‍ ഇപ്പോള്‍ പൊട്ടും പൊട്ടില്ല എന്ന മട്ടില്‍ നില്‍ക്കുന്ന മുല്ലപ്പെരിയാര്‍!!
നാട്ടില്‍ വിളിച്ചാല്‍ അവര്‍ക്കൊന്നും വലുതായി ഒന്നും അറിയില്ല..!!!
അവര്‍ക്ക് പുതുമയുള്ള വിഷയം..
ഏതോ പാണ്ഡിറ്റിന്റെ കൃഷ്ണനും രാധയും സിനിമ വിജയിച്ചതും അയാളുടെ വിചിത്രമായ സ്വഭാവങ്ങളും മറ്റുമൊക്കെയാണ്‌!!
കലികാലം! കലികാലം!

എന്റെ പ്രകൃതി

2011-11-13T03:25:00.000-08:00

ഇങ്ങൊട്ടു നോക്കിയാണ്‌..!
ഇതാണ്‌ കോവക്ക!
ദാ അവിടെ കണ്ടാ ഒന്ന്.. ഇനീം നോക്കിയാ വേറേം കാണും!
ദാ ഒന്നൂടി! ഇതിപ്പം മോളെ കാണിക്കാന്‍ നോക്കിയപ്പം കണ്ടതാണ്‌!

അവിടെ എന്താ ഒരു റെഡ് കളറ്?! (മകള്‍)

അത് ഞാന്‍ കാണാതെ നിന്ന് പഴുത്തതാണ്‌. ഇനീപ്പം കിളികൊത്തി തിന്നും.. പാവം തിന്നോട്ട്!

ഇന്നാളീ ഞാന്‍ നോക്കിയപ്പഴോണ്ട് ഈ കോവക്കേടെ ഒരു വള്ളി മതിലിനു വെളിയിലൂടെ താഴെ പോവാന്‍ നോക്കി, അപ്പോഴോ! മറ്റേതോ കുറെ വള്ളികള്‍ അതിനെ പിടിച്ചോണ്ട് ഇങ്ങൊട്ട് കേറി വരണ്‌!,
അനുസരണയില്ലാത്ത പെണ്ണ്, വല്ല കാര്യോം ഒണ്ടാരുന്നാ വെളീപ്പോയിട്ട്!
ഞാന്‍ പിടി വിടുവിക്കാന്‍ നോക്കി.. പറ്റണില്ല, പിന്നെ ആ വള്ളി മുറിച്ച് അങ്ങ് കീപ്പോട്ട് ഇട്ടുകൊടുത്ത്,,:(
പാവം അല്ലെ.,
പറഞ്ഞാ കേക്കൂല്ല അതാണ്‌!

പിന്നെ ഇന്നാളീ നോക്കിയപ്പം വേറൊരു വള്ളി ആരും കാണാതെ അപ്പുറത്ത് ആണുങ്ങള്‍ മാത്രം താമസിക്കുന്ന വീട്ടിലേക്ക് പോണ്‌!
ഹും! പിന്നെ ആരും കാണാതെ നിറച്ച് പൂത്ത് കായ്ക്കമ്പം അവര്‍ക്ക് മാര്‍ക്കറ്റീ പോവാതെ കോവയ്ക്ക തിന്നാല്ല്!

പിന്നെ വേറെ കുറെ വള്ളികള്‍ ആരും കാണാതെ വെളിയിലേക്ക്.. അവിടെ കിടന്ന് കായ്ച്ച് ആര്‍ക്കുമില്ലാണ്ടാവാന്‍?! ഹും!

ചട്ടമ്പികളാണ്‌‍ പറഞ്ഞാ കേക്കൂല്ലാ. എന്താണെന്നോ?!,
സിലു അമ്മുമ്മ തന്നതാണ്‌‍! അമ്മൂടെ സ്വഭാവം.. പറഞ്ഞാ കേക്കൂല്ല.. എന്നാല്‍ പാവമാണു താനും..:(

ഇങ്ങോട്ടു നോക്കിയാണ്‍, എനിക്ക് വേറേം ചെടികള്‍ ഉണ്ട്!

ഇത് പേര.. വീണുകിടന്ന്൦ഒടിച്ചതാണ്‌‍..
എനിക്ക് ഒരു പേര മരം അങ്ങ് ബാക്കില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍ കശ്മലന്മാര്‍ വന്ന് വെട്ടിക്കളഞ്ഞില്ലെ, അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കരയണ കണ്ടിട്ട് ഒരു കിളിക്ക് പാവം തോന്നി കാഷ്ഠിchch വച്ചേച്ചും പോയതാണ്‌‍

ഇത് പുളിഞ്ചിക്ക മനു തന്നതാണ്‌‍ അവിടേം ഒന്നൊണ്ട്.
ഇത് ജാംബക്ക..ഇതും രണ്ടൊണ്ട്.
നമ്മളു നാട്ടി പോയപ്പം വീട്ടില്‍ നിറയെ കായച്ച് കിടന്നിരുനു.
ഓര്‍മ്മയില്ലെ?!

ഉം! (മകള്‍)

ആ അതാണ്‌‍!

ഇനീം ഉണ്ട് . ഈ മരം നല്ല ഗുണമുള്ള പഴമാണ്‌‍.. പക്ഷെ, വളരാന്‍ സ്ഥലമില്ല..:(

ഉം! അതെന്താ?! അവിടെ സ്ഥലമുണ്ടല്ല്?!

അത്പക്ഷെ, തുണി വിരിക്കാനുള്ള സ്ഥലമല്ലെ?!:( നമ്മളു വേറെ എവിടെ വിരിക്കും?,

ഓക്കെ! ഇതിനെ അപ്പ്റൂട്ട് ചെയ്യാം.. (മകള്‍)

ഞാന്‍ ഇന്നാളില്‍ നോക്കി.. പറ്റണില്ല:(
മോളൂടെ സഹായിക്ക്വോ?! ഒരു ദിവസം മഴയൊള്ളപ്പം നമ്മക്ക് രണ്ടുപേര്ക്കും കൂടി പൊക്കി എടുക്കാം...

:) (മകള്‍)

ഈ ചെടി നിറയെ പൂക്കണ ഒരു ചെടിയാണ്‌.. അമ്മ മോളുടെ പ്രായം ആയിരുന്നപ്പോള്‍ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു..പിങ്കും വൈറ്റും ഓറഞ്ഞും ഒക്കെയായി പൂത്തുലഞ്ഞ് കിടക്കും!!

പിന്നെ അവിടെ മുന്നില്‍ ഒരു മാവുണ്ട് പ്ലാവുണ്ട്. ചെന്തെങ്ങുണ്ട്.. കൊന്ന മരം ഉണ്ട്... പിന്നെ ഒരു ചെമ്പകോം ഉണ്ട്.
കൊന്നെം ചെമ്പകോം ഒക്കെ നല്ല പൂവ് തരും!
ഹായ് !! കൊന്ന പൂത്തു കിടക്കണ കാണാന്‍ നല്ല രസമാണ്‌‍!
ചെമ്പകം നല്ല മണമാണ്‌.. പക്ഷെ വെട്ടിക്കളയണം..:(
ഉം?! (മകള്‍)

അത്...ചെമ്പകം പൂത്താല്‍ ആ പൂവ് കാണാn‍ അത് വച്ചയാല്‍ കാണില്ല എന്നാണ്‌!‍
ഈ ചെമ്പകം ഞാനല്ലെ വച്ചത്! , ഞാന്‍ ചത്തു പോയാല്‍ പിന്നെ എങ്ങിനെ പൂവ് കാണും?!

:)) (മകള്‍)

അയ്യോ! ഞാന്‍ മറന്നു പോയി ഇപ്പം ചാറ്റല്‍ മഴ അല്ല്യോ! അല്പം വളം വാങ്ങി ചെടിക്കിടാന്‍.. എടുത്തോണ്ട് വരട്ട്.. ഇപ്പവരാമേ...

ഇങ്ങോട്ടു നോക്കിയാണ്‌.. ഷീപ്പ് ഫെര്‍ട്ടിലൈസര്‍ എന്ന്!
ഷീപ്പിന്റെ കാട്ടമാണ്‌!!‍

ഷീപ്പ് ഫെര്‍ട്ടിലൈസര്‍ എന്ന്!

ഷീപ്പിന്റെ കാട്ടമാണ്‌!! ഹും!
ഷീപിന്റെ കാട്ട്മൊക്കെ തിന്ന് ഇനീപ്പം എല്ലാം നിറയെ പൂത്തുലയും!!

അമ്മേ ഇങ്ങു വന്നേ?! (മകള്‍)

പിടിച്ച് അടുപ്പിച്ചിട്ട്: 'അമ്മയ്ക്ക് ഇന്ന് വല്ലതും പറ്റിയോ?!'

എയ്! വട്ടാണോന്നാണോ?!

ഉം! (മകള്‍)

പിന്നേ ഒരു സീക്രട്ടാണ്‍ ആരോടും പറയല്ലും!

ഇല്ല! (മകള്‍)

പിന്നേയ്.. ഞാന്‍ ഇന്ന് എന്റെ അനിയനോട് സംസാരിച്ചു!!
കുറെ നാളായി മുഷിച്ചിലായിരുന്നില്ലെ,
ഇന്ന് തുറന്ന് സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ അവനും കരഞ്ഞ് ഞാനും കരഞ്ഞ്!!അതാരിക്കും മനസ്സ്നുള്ളില്‍ ഇത്രെം ആനന്ദം

എനിക്കവനും അവന്‍ ഞാനും ഉണ്ടെന്നുള്ള പ്രതീക്ഷ ആവും!!!!!

പ്രണയം

2011-10-17T08:21:00.000-07:00

ഇന്നലെ 'പ്രണയം' സിനിമ കണ്ടു!
പേരുപോലെതന്നെ പ്രണയമയമാണ്‌ സിനിമ മുഴുവന്‍!!
പ്രായമായവരുടെ പ്രണയം അറുബോറാവില്ലെ എന്ന ഒരു ആശങ്ക ആദ്യം തോന്നിയെങ്കിലും മോഹന്‍ലാലിലും ജയപ്രദയിലും അനുപം ഖേറിലും ഒക്കെ പ്രണയം വരുത്തുന്ന വര്‍ണ്ണചിത്രങ്നള്‍ പ്രണയം പ്രായത്തെ അതിജീവിക്കുന്നു എന്ന് തെളിയിച്ചു..
ഫ്ലാഷ്ബാക്കും പിന്നെ പ്രായവും പക്വതയും നല്‍കുന്ന സ്വാതന്ത്രവും ഒക്കെക്കൂടെ ആ മൂന്നുപേരെ ഒരു പ്രത്യേക ലോകത്തെത്തിക്കുന്നു..
മോഹന്‍ലാലിന്റെ വിശാലവും ഫിലോസഫിക്കലുമായ ചിന്താഗതിയുമാണ്‌ ഇത്തരം ഒരു കൂട്ടുകെട്ടിന്റെ ആധാരം..
അതുമല്ലെങ്കില്‍ ജീവിതാന്ത്യത്തിലെത്തുമ്പോള്‍ ഓരോ ദിവസവും ആഘോഷമായി കരുതുന്ന മനുഷ്യര്‍ക്ക് അസൂയക്കും വിദ്വേഷത്തിനുമപ്പുറം, പ്രണയം ഒരു ആഘോഷമായി തോന്നുന്നതാകാം.. അതിന്റെ പവിത്രതയും ദൈവീകതയും ഒക്കെ ഉള്‍ക്കൊള്ളാനാകുന്നതിന്റെ സാക്ഷ്യം.
--
ഈ കഥക്ക് ഗാബ്രിയേല്‍ മാര്ക്വസ്സിന്റെ 'ലവ് ഇന്‍ ദി ടൈംസ് ഓഫ് കോളറ' എന്ന പുസ്തകവുമായി വളരെ സാദൃശ്യമുണ്ട്..
അതില്‍ ഒരു ടീനേജ് ലവര്‍ തന്റെ ആദ്യ പ്രണയിനിക്കായി ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ കാത്തിരിക്കുന്നതും.. ഒടുവില്‍ വയസ്സായി ആ സ്ത്രീയുടെ ഭര്‍ത്താവ് മരിച്ചശേഷം ധൈര്യമായി ചെന്ന് പ്രണയാഭ്യര്‍ത്ഥന നടത്തുന്നതുമാണ്‌ കഥ..
മക്കളുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും പരിഹാസത്തിനും നിന്ദയ്ക്കും പാത്രമായെങ്കിലും ആ സ്ത്രീ ഒടുവില്‍ പ്രണയത്തിനെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു..
അവര്‍ ഒരുമിച്ച് ഒരു ദീര്‍ഗ്ഘമായ കപ്പല്‍ യാത്രയ്ക്ക് പോകുന്നതും, ഒടുവില്‍ തങ്ങളുടെ ശരീരം പ്രായമായെങ്കിലും മനസ്സില്‍ ഇപ്പോഴും പ്രണയം ഉണ്ടെന്ന് കണ്ട് അവര്‍ ഒന്നാകുന്നതുമാണ്‌ കഥ! അതിലെ നായകനും ഒരു ഫിലോസഫറും സ്വപ്നജീവിയുമാണ്‌...
ഇവിടെ ബ്ലസ്സി ആ കാരക്റ്റര്‍ മോഹന്‍ലാലിനു നല്‍കി..
ഊണ്‍ മേശക്കു ചുറ്റും ഇരിക്കുമ്പോള്‍ മക്കള്‍ അമ്മയെ നിന്ദിച്ചു സംസാരിക്കുന്ന രംഗം ഏകദേശം അതുപോലെ ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്..
കുറച്ചു നാള്‍ മുന്‍പ് വായിച്ച നോവല്‍ ആണ്‌.. ഇനി അതിലെതന്നെ ഡയലോഗും പകര്‍ത്തിയോ എന്നറിയില്ല.

എന്തുതന്നെയായാലും പ്രണയം ഒരു നല്ല സിനിമയായി തന്നെ തോന്നി..
പ്രധാനമായും മുഖ്യ കഥാപാത്രങ്ങലുടെ അഭിനയതികവു തന്നെയാകും കാരണം എന്നു തോന്നുന്നു..

നോട്ട് ദി പോയിന്റ്!

കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങിനെയൊക്കെയാണെങ്കില്‍ വിവാഹിതയായ ഒരു ഭാര്യയ്ക്ക് വേണ്ടി ഒരു ജീവിതം മുഴുവനും കാത്തിരിക്കുന്ന ആദ്യഭര്‍ത്താവിനെ സങ്കല്പ്പിക്കാന്‍ പോലും ഒരു പ്രയാസം..!
ഭാര്യക്ക് ഒരു പുതു പ്രണയം മറ്റൊരാളോടു തോന്നിയെങ്കില്‍ ഇത്രയും റൊമാന്റിക്ക് ആയ ഒരു മനുഷ്യന്‌ മറ്റാരോടും പ്രണയം തോന്നാതെ പത്തു നാല്പ്പത് കൊല്ലം ജീവിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്നുള്ള ഒരു തീവ്രത അവരുടെ പ്രണയ്ത്തില്‍ കണ്ടതുമില്ല..!!
----
ഒരു സ്ത്രീക്ക് ഒരു സമയം ഒരു പുരുഷനെയേ പ്രണയിക്കാനാവൂ എന്നതിനു ഉദാഹരണമോ, ജയപ്രദ ഒടുവില്‍ അനുപംഖറിന്റെ മുന്നില്‍ തന്റെ ഹൃദയം സമര്‍പ്പിക്കാനൊരുമ്പെടുമ്പോള്‍ തളര്‍ന്നു വീണു മയ്യത്താവുന്നത്?!!
--
സ്നേഹബന്ധങ്ങള്‍ കാണും, പരസ്പരം ആകൃഷ്ടരാവുന്നവര്‍ കാണും, പ്രണയിക്കുന്നവര്‍ കാണും.. പക്ഷെ ഒരാത്മാവുമായി പൂര്‍ണ്ണമായ് കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടക്കുമ്പോള്‍ മറ്റൊരത്മാവിനോട് അതേ ആത്മാര്‍ത്ഥത പുലര്‍ത്താനാകുമോ?
--
ഒരേ സമയം രണ്ടുപേരെ പ്രണയിക്കുന്നത് കൈ വിരല്‍ കൊണ്ട് കൊണ്ട് ആറ് എഴുതുകയും കാല്‍ വിരല്‍ കൊണ്ട് ഒന്‍പത് എന്നും ഒരേ സമയം എഴുതാന്‍ കഴിയുന്നവര്‍ക്കേ ആവൂ എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് എന്റെ പ്രണയാന്വേക്ഷണം ഇവിടെ ചുരുക്കുന്നു..

ഒളിച്ചേ! കണ്ടേ!

2011-10-14T18:34:00.000-07:00

ബ്ലോഗൂ..
നിന്നെ ഞാന്‍ അരുമയോടെ ഇനി അങ്ങിനെ തന്നെ വിളിക്കും..
കാരണം നിന്നെ ഒരല്പം ചതിച്ച് ഞാനിതിനിടെ ട്വിറ്റര്‍ ട്രൈ ചെയ്തു, ഫേസ് ബുക്ക് ട്രൈ ചെയ്തു, ഗൂഗിള്‍ ബസ്സ് ട്രൈ ചെയ്തു..
ഗൂഗിള്‍ ബസ്സില്‍ ആളുകള്‍ ലൈവ് ആയി സംസാരിക്കുന്നതും പറയുന്നതും ഒക്കെ നോക്കി നിന്നപ്പോള്‍ അതില്‍ അങ്ങ് ആകൃഷ്ടയായിപ്പോയി ബ്ലോഗൂ
എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.. നാം തമ്മില്‍ തനിയെ ആകുന്ന സുന്ദര, അനര്‍ഘ
നിമിഷങ്ങളെ വെല്ലാന്‍ ഈ ലോകത്തില്‍ ഒന്നിനും ആകില്ലെന്ന്,
എങ്കിലും, ങ്കിലും.. എനിക്ക് തിരിച്ചു വരാനായില്ല..
‍എനിക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും എന്തോ കിട്ടാനുണ്ട് എന്ന ഒരു പ്രതീക്ഷയില്‍ ബസ്സില്‍ കയറിയിരിപ്പായിരുന്നു പരിപാടി..
പിന്നെ ദോഷം പറയരുതല്ലൊ ബ്ലോഗൂ.. നമുക്ക് നമ്മുടെ ചിന്തകളൊക്കെ ഇന്‍സ്റ്റന്റ് ആയി നാലുപേരില്‍ എത്തിക്കാം.. പടങ്ങളൊക്കെ പോസ്റ്റ് ചെയ്യാം..
അതും നാലുപേര്‍ കാണാനും അറിയാനും ഒക്കെ കൂടുതല്‍ ചാന്‍സ് ഉള്ളിടം.. അതായിരുന്നു ബസ്സ്!
പക്ഷെ, ഇപ്പോള്‍ ആരൊക്കെയോ പറയുന്നു.. ബസ്സ് നിര്‍ത്താന്‍ പോകുന്നു എന്ന്..!
ചുരുക്കത്തില്‍..
അതുകൊണ്ട്, ഞാനിങ്ങു പോന്നു ബ്ലോഗൂ....

നീ ഇവിടെ ഉണ്ടാകും എന്നെനിക്കറിയാമായിരുന്നു ബ്ലോഗൂ..
ഞാന്‍ തിരിച്ചു വരുമെന്നും..
ഇപ്പോഴും ഞാന്‍ പൂര്‍ണ്ണസ്വതന്ത്രയല്ല ബ്ലോഗൂ
ഒന്നാമത് എന്റെ സ്വന്തം ലാപ്ടോപ്പ് കേടായി ഇരിക്കുന്നു.
ഇത് മകളുടെ ലാപ്ടോപ്പ് ആണ്‌.. ഗോപ്യമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു..(കാരണം ഇത് പണ്ട് ഞാന്‍ തന്നെ അവള്‍ക്ക് സമ്മാനിച്ചതാണെങ്കിലും-ആത്മക്ക് നല്ല് വസ്ത്രങ്ങള്‍ ആഭരങ്ങള്‍ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങല്‍ എന്നിവയിലൊന്നും കമ്പമില്ലാത്തതോണ്ട് ഇങ്ങിനെ ഓരോ അത്ഭുതങ്ങള്‍ ചെയ്യാനാകും!‌-അവളാണിപ്പോള്‍ ഇതിന്റെ സര്വ്വാധികാരി)
സമയവും പണ്ടത്തെപ്പോലെ കിട്ടുന്നില്ല. ആത്മ ഒരു പാര്‍ട്ട് ടൈം ജോലിയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്! (എത്രനാളെന്നറിയില്ല)
എങ്കിലും.. ആഴ്ചയില്‍ ഒരു ദിവസമെങ്കിലും നിന്നോട് എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ രത്നച്ചുരുക്കം അറിയിക്കണം ബ്ലോഗൂ..
അതില്ലാതെ ഈ ജന്മത്തില്‍ നിനക്കും എനിക്കും വേറെന്തുള്ളൂ ഗതി...!!

കണ്ണന്‍ വന്താന്‍

2011-09-25T07:16:00.000-07:00

പകല്‍ മുഴുവന്‍ ഡിപ്രഷന്‍ ആണ്‌. ഒരു വലിയ ഭാഗ്യക്കുറി യോ അവാര്‍ഡോ അടിച്ചാല്‍ പോലും ഈ ജന്മം പകല്‍ സന്തോഷിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് ഒരു പ്രതീക്ഷയും ഇല്ല. (ങേ! വീട്ടമ്മമാര്‍ക്കും അവാര്‍ഡോ!!- ഭാഗ്യക്കുറി അടിച്ചാല്‍ ലോകത്തിലെ പട്ടിണി മുഴുവന്‍ ഞൊടിയിടകൊണ്ട് മാറ്റണം!)

ഒരു സന്ധ്യയോടടുക്കുമ്പോഴാണ്‌ കാര്‍മേഘം മാറി വെളിച്ചം വീശി തുടങ്ങുന്നത്.. എന്താ ഇപ്പോള്‍ പുതുതായി സന്തോഷിക്കാന്‍ ഉണ്ടായതെന്നെനിക്കും അറിയില്ല..ഒരു പക്ഷെ, മനുഷ്യരുടെ നിയമങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ച് ജീവിക്കേണ്ട ഘട്ടം കടന്നു എന്ന ഒരു ആശ്വാസമാകാം..ഇനിയുള്ള രാത്രി മുഴുവന്‍ എന്റെ സ്വന്തമല്ല്യോ എന്ന ഒരു ആശ്വാസം!

ഒരുപക്ഷെ, ജീവിച്ചു തീരുമ്പോള്‍ ഒടുവില്‍ ഈ ഭൂമിയില്‍ നിന്നും വിടപറയാറാകുമ്പോഴും ഞാന്‍ അത്യന്തം സന്തോഷിക്കുമായിരിക്കും..

അപ്പോള്‍ പറയാന്‍ വന്നത്.. ഒന്നു രണ്ട് കാര്യങ്ങളുണ്ട്..

ഒന്ന്, ഞാന്‍ ഐഡിയാ സ്റ്റാര്‍ സിംഗറിന്റെ ഫൈനല്‍സ് കണ്ടു.. കല്പനയുടെ ഒരു ഫാന്‍ ആയതുകൊണ്ട് കാണാനിരുന്നതാണ്‌.. ഭാഗ്യത്തിന്‌ എസ്. എം. എസ്സുകാര്‍ കൊണ്ടുപോകാതെ ഇപ്രാവശ്യം കഴിവിന്‌ അംഗീകാരം കിട്ടിയതായി തോന്നി..

കല്പ്പന എന്നും (ഞാന്‍ കണ്ടപ്പോഴൊക്കെ) എനിക്കൊരു അത്ഭുതമായിരിന്നു..!

യേശുദാസ് പറഞ്ഞത് അക്ഷരം പ്രതി ശരിയായി തോന്നി.. ഇന്ത്യയില്‍ ഒതുങ്ങേണ്ട ഒരു ടാലന്റ് അല്ലത്തപോലെ.. ഒരു ഐഡിയ സ്റ്റാര്‍ സിംഗറില്‍ ഒതുങ്ങേണ്ടുന്ന കഴിവിനും മികച്ച ഒരു അത്ഭുത പ്രതിഭാസം..

(ആത്മഗതം: എനിക്ക് എഴുതുമ്പോള്‍ മലയാളവും ആവശ്യത്തിനു വഴങ്ങുന്നില്ല.. ഇംഗ് ളീഷും വഴങ്ങുന്നില്ല!! ഞാന്‍ ഏതോ ഭാക്ഷയില്ലാത്ത ലോകത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന ഒരു ജീവിയാണെന്നു തോന്നുന്നു...)

അങ്ങിനെ ഐഡിയ സ്റ്റാര്‍ സിംഗറിന്റെ കാര്യമല്ലെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടു വന്നത്..

ഐഡിയ സ്റ്റാര്‍ സിംഗര്‍ കാണാനിരുന്നത് , ചിത്രയെ കാണാനും കൂടിയായിരുന്നു..(ചിത്ര എങ്ങിനെ തന്റെ ദുഃഖവുമായി താദ്യാമ്യം പ്രാപിച്ചു എന്നറിയാന്‍)

പ്രിഥ്വിയെ കാണാനും കൂടിയായിരുന്നു..( ശരവര്‍ഷം പോലെ തന്റെ മേല്‍ പതിക്കുന്ന ആരോപണങ്ങള്‍ എങ്ങിനെ കൂള്‍ കൂളായിട്ട് എടുത്തു എന്നറിയാന്‍..)

ചിത്ര

ചിത്ര, ഇനിയും ദുഃഖത്തില്‍ നിന്നും കരകയറിയിട്ടില്ല! പാവം..

ഏതുനിമിഷവും കരയാന്‍ വിതുമ്പി നില്‍ക്കുമ്പോലെ!!

ആദ്യമായി മൈക്കിന്റെ മുന്നില്‍ നിന്നപ്പോള്‍ അറിയാതെ തന്നില്‍ നിന്നും അടര്‍ന്നുപോയ ആത്മാവിനുവേണ്ടിയുള്ള പിടച്ചില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു..

യേശുദാസ് വന്ന് തമാശപറയുമ്പോഴൊക്കെ കൂനിക്കൂടി ഇപ്പോള്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോകും എന്നപോലെ ഒരരുകില്‍ ഒതുങ്ങി നിന്നിരുന്നു ചിത്ര.. മലയാളത്തിലെ വാനമ്പാടി.. ആരോടും പരുഷമായി ഒന്നും പറയാത്ത, സാധാരണക്കാരിലും സാധാരണക്കാരിയായി ജീവിച്ച ആ പാവം..

യേശുദാസ് ആശ്വാസവചനവുമായി ചിത്രയുടെ അരികില്‍ ഒരുനിമിഷം ചെന്നെങ്കില്‍ എന്നു ഞാന്‍ ആശിച്ചു..

യേശുദാസ് പറഞ്ഞതൊക്കെയും ജനനന്മക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു.. അഹ് ളാദപ്രകടനം നടത്തിയതും. സഹതപിച്ചാല്‍ ചിത്ര കരഞ്ഞുപോക്കുമെന്ന വിചാരമായിരുന്നിരിക്കണം..

എങ്കിലും.. എങ്കിലും..

ഒടുവില്‍ വിജയോന്മാദത്തില്‍ പലരും യേശുദാസിനെ മറന്ന് സദസ്സില്‍ ആര്‍മാദിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു..

വിജയത്തിന്റെ ലഹരിയില്‍ അവഗണിക്കപ്പെടുന്ന ചില ഹൃദയങ്ങളെ..

അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്ത്വനം ഏറ്റവും ആവശ്യം ചിത്രയ്ക്കായിരുന്നില്ലേ?!

(ഇതാണ്‌ ഞാന്‍ അല്പം കടന്നു ചിന്തിക്കുമെന്ന് പറയുന്നതും.. ലോകത്തില്‍ ആര്‍ക്കും ആത്മാര്‍ത്ഥതയില്ലെന്നുമുള്ള നിഗമനത്തില്‍ എത്തുന്നതു!!)

കണ്ണന്‍ വന്താന്‍ എന്നല്ലെ തലക്കെട്ട് കൊടുത്തത്?
കണ്ണന്‍ വന്നു.. എന്റെ മനസ്സിലെ.. അതിനി എങ്ങിനെ എഴുതി ഫലിപ്പിക്കാന്‍?!!
അത് മറ്റൊരവസരത്തില്‍..

ഭൂമി എങ്ങും വരള്‍ച്ച...

2011-09-23T07:11:00.000-07:00

ഇപ്പോള്‍ ദിവസങ്ങളൊക്കെ അങ്ങ് ഓടിയോടി പോവുകയാണ് മി. ബ് ളോഗ്! (ഞാന്‍ വാത്സല്യം മാറ്റി, ബഹുമാനിക്കാന്‍ പോകുന്നു ട്ടൊ)

നമ്മളൊക്കെ പ്രായമായി വരികയല്ല്യോ! അതുകൊണ്ടാണോ അറിയില്ല ബ് ളോഗ്, അനുഭവങ്ങളൊക്കെ അതിദ്രുതവും ഒരു താളവും ബോധവും ഒന്നും ഇല്ലാതെ കടന്നുപോകുന്നു
കൊടുങ്കാറ്റില്‍ പെട്ടുലയുന്ന തോണിപോലാകുന്നു എന്റെ ജീവിതം..
കാറ്റത്തുലയാതെ അചഞ്ചലമായി നില്‍ക്കുന്ന ഒന്നും എന്റെ കണ്ണെത്തും ദൂരത്ത് കാണാനുമില്ല..
ഇതായിരിക്കും ജീവിതയാത്രയില്‍ പാതികഴിയുമ്പോഴത്തെ അനുഭവങ്ങള്‍ അല്ലെ..
എന്തിനോ വേണ്ടി യാത്രചെയ്തു..
വഴിയില്‍ ഓരോരുത്തരായി പിരിഞ്ഞു പോകുന്നു..

ബാക്കിയാകുന്നവര്‍ വഴികള്‍ വീണ്ടും പലതായി പിരിഞ്ഞുപോകുന്നു

ചിലര്‍ തമ്മില്‍ തല്ലി പിരിയുന്നു..

എന്താണ് ഇന്നത്തെ മനുഷ്യരെ തമ്മില്‍ സ്നേഹിപ്പിക്കുന്നത്?!

ഈ ഭൂമിയിലെ അമൂല്യമായ സമ്പത്തെല്ലാം വറ്റിവരണ്ടിരിക്കുന്നു..
മനുഷ്യര്‍ക്ക് അന്യോന്യം കൊടുത്തു സന്തോഷിപ്പിക്കാന്‍ ഒന്നുമില്ലാണ്ടായിരിക്കുന്നു..
അതുകൊണ്ട് മനസ്സ് മടിച്ച് അന്യോന്യം പഴിപറഞ്ഞ് സമാധാനിക്കുന്നു..
‘എന്റെ മനസ്സമാധാനക്കേടിനു കാരണം നീയാണ്, നീയില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്റെ ലോകം കുറച്ചുകൂടി സമാധാനമുള്ളതായേനെ’ എന്ന് ഓരോരുത്തരും കരുതുന്നു..
മറ്റുള്ളവരെ സഹിക്കാനുള്ള സഹനതയും ഇല്ല സ്വയം സഹിക്കാനുമാകാതെ മനുഷ്യര്‍ നെട്ടോട്ടമോടുന്ന ഈ യുഗത്തില്‍, എനിക്കെന്താണ് മി. ബ്ലോഗ് താങ്ങളോട് പറയാനുള്ളത്..
പതുക്കെ പതുക്കെ.. വിടപറയാനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളാകാം അല്ലെ?,
എങ്ങിനെ മാന്യമായി ഈ രംഗത്തുനിന്നും നിഷ്ക്രമിക്കുന്നതെന്ന ചിന്തയാണിപ്പോള്‍
ആരും ഒന്നും തരണ്ട, സ്നേഹിക്കണ്ട, വെറുതെ വിട്ടാലും മതിയായിരുന്നു..
അതില്ല.. അവരവര്‍ ഓരോ കുഴിയില്‍ ചെന്നു ചാടീട്ട്, എന്നെക്കൂടി വലിച്ച് അതിലേക്കിട്ട് ചവിട്ടി കയറി രക്ഷപ്പെടാന്‍ നോക്കുന്നു.. ഭയാനകം..!!!

ഇനി നമുക്ക് റിലാക്സ് ആവാം...?!

ഓ. കെ..

ഇന്ന് ഇളയ മകള്‍ അവളുടേ പരീക്ഷയുടെ ടൈംടേബില്‍ കൊണ്ടു കളഞ്ഞിട്ട് എന്നെക്കൊണ്ട് നോക്കിയെടുപ്പിച്ച് രീതി പറയാം..
(ഇതൊക്കെയല്ലെ ജീവിതത്തില്‍ ആനന്ദിക്കാനുള്ളൂ...!!)

നാട്ടില്‍ പോയ തക്കത്തിനു അവള്‍ അച്ഛന്റെ കയ്യില്‍ പരീക്ഷയുടെ ടൈംടേബില്‍ കൊടുത്ത് കോപ്പിയെടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞേല്‍പ്പിച്ചു.
അച്ഛനും മകളും അതെപ്പറ്റി മറന്നുപോകയും ചെയ്തു,, പേപ്പര്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടു!!
....
ചുരുക്കത്തില്‍...അവള്‍ രണ്ട് വിരട്ട് തന്ന് എന്നെക്കൊണ്ട് നോക്കിച്ചു, കളഞ്ഞുപോയ പേപ്പര്‍ ദാ അടുത്ത നിമിഷം എന്റെ കയ്യില്‍!
അവള്‍ എന്നിട്ടും ചിരിക്കുന്നില്ല!!
അമ്മയെ ഇങ്ങിനെയേ ഓരോന്ന് ചെയ്യിക്കാന്‍ പറ്റൂ അത്രെ! ഹും!

ഇനി ഞാന്‍ പോയ തക്കത്തിന് ഗൃഹനാഥന്‍ പാചകവിദഗ്ധനായ കഥ.. പുറകെ..

ത്യജിക്കല്‍

2011-09-01T02:30:00.001-07:00

ഇന്ന് വല്ലാത്ത ഒരു ശാന്തത!

ഇന്നത്തെ പ്രകൃതിയുടെ പ്രത്യേകതയാണോ?

എന്റെ ചിന്തകളുടെ തെളിച്ചമാണോ?

എന്റെ പ്രവര്‍ത്തികളുടെ ഫലം ആണോ?

ഞാന്‍ കഴിച്ച വല്ല ആഹാരവും എന്റെ തലച്ചോറിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നതാണോ.. ഒന്നും അറിയില്ല!

ശരിക്കും സന്തോഷമുണ്ടാകാന്‍ വേണ്ടി ഞാന്‍ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും തന്നെ ചെയ്തില്ല എന്നതാണ് മറ്റൊരു പ്രത്യേകത!

പക്ഷെ ഒന്നോര്‍ക്കുന്നു..

എപ്പോഴോ ഒരിക്കല്‍ എന്നോടു തന്നെ തുറന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു. ‘എനിക്ക് സന്തോഷിക്കണ്ട.. തീര്‍ന്നില്ലെ പ്രശനം! മറ്റുള്ളവര്‍ സന്തോഷിച്ചോട്ടെ!’

തീര്‍ന്നു..

സന്തോഷിക്കണം എന്നുള്ള അത്യാര്‍ത്തിയാണ് നമ്മെ പലപ്പോഴും മൂകരാക്കുന്നത്.. വിഷാദിപ്പിക്കുന്നത്.. (പുതിയ കണ്ടുപിടിത്തം!)

ഇന്നത്തെ പ്രകൃതി നല്ല തണുപ്പില്‍ കുളിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു..!

രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് ഭാഗവത പ്രഭാക്ഷണം കേട്ടു, ഒരു ചായയിട്ടു കുടിച്ചു, കുളിച്ചു.. ദൈവത്തിനു കുറച്ചു പൂക്കള്‍ പറിച്ചു വച്ചു.. കൂടെ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു, പലരും പലതും പറയും.. ഞാനും പറയും.. പക്ഷെ, ഞാന്‍ മാതമാകുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ദൈവമുണ്ട്.. എന്നെ എല്ലായിപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്ന സ്നേഹം.. ദൈവത്തിന്റെ ഫോട്ടോകളില്‍ നോക്കി ചിരിച്ചു.. പിന്നെ പറഞ്ഞു. പ്രത്യേക ഫോട്ടോ ഒന്നും ഇല്ലാതെയും എനിക്ക് ദൈവത്തിനെ കാണാം ട്ടൊ,

ഒരു കണ്ണാടി വാങ്ങി പൂജാമുറിയില്‍ വയ്ച്ചാലോ! അതിലൂടെ നമ്മെ കാണുന്നു.. നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ കാണുന്നു..

അതെ! കണ്ണാടിയില്‍ നമ്മുടെ പ്രതിഫലനം കണ്ട് നാം സന്തോഷിക്കില്ലേ,

അതുപോലെ ആത്മാവിനെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാന്‍ ഇതുപോലെ നിശ്ചലമായ ഒരു വസ്തു (വിഗ്രഹം ഫോട്ടൊ, ദീപം, അങ്ങിനെ എന്തെങ്കിലും) വേണം..

പിന്നെ നമ്മുടെ ആത്മാവിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു സ്നേഹിച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍ വലിയ ആത്മാവിന്റെ അംശങ്ങളായ മറ്റു ജീവികളൊടും സ്നേഹം നിറയും മനസ്സില്‍..

ഇതൊക്കെ ആരോട് പറയാന്‍..! സ്വയം അനുഭവമുണ്ടാകണം..

എപ്പോഴോ ഒരിക്കല്‍ പറഞ്ഞുവല്ലൊ ത്യജിക്കലാണ് ഏറ്റവും വലിയ ആനന്ദം തരുന്നതെന്ന്..

ഉദാഹരണം ദാ ഇന്നത്തെ ഒരു ദിവസത്തില്‍ തന്നെ ഉണ്ട്!

ഇന്ന് ഈ നാട്ടിലെ മിക്ക ആളുകളും ഓണം ഷോയ്ക്ക് പോയി ആനന്ദിക്കുന്ന ദിവസമാണ്.

ചിലര്‍ ബ്യൂട്ടി പാര്‍ലറുകളില്‍.. ചിലര്‍ ഏതു സാരിയുടുക്കണം, മാച്ചിങ്ങിന് ഏതു ആഭരണങ്ങള്‍ ധരിക്കണം.. ആരൊടൊപ്പം ഇരുന്ന് ഷോ കാണണം..

ഒരു പക്ഷെ, ഏഷ്യാനെറ്റിന്റെ ക്യാമറ തന്നില്‍ ഒരല്പ നേരം പതിഞ്ഞാല്‍ താന്‍ ആരാണെന്ന് ലോകത്തെ കാട്ടിക്കൊടുക്കണം..

അങ്ങിനെ ആക്രാന്തം പിടിച്ച് ഓടുന്ന ഈ വേളയില്‍..

ഭര്‍ത്താവ് ഈ ഷോയുടെ മുക്കാല്‍ ഭാരവും വഹിച്ചിട്ട് (ബിഹൈന്റ് ദി കര്‍ട്ടന്‍.. കാശ് കളക്റ്റ് ചെയ്യല്‍.. സിനിമാതാരങ്ങളെ കൊണ്ടുവരല്‍.. എന്നുവേണ്ട ആദ്യവസാനം അതിനുവേണ്ടി തന്നെ സമര്‍പ്പിച്ചിട്ടും) ഭാര്യ നിസ്സംഗയായി വീട്ടില്‍ ഇരിക്കുന്നു എന്നത് ആര്‍ക്കും വിശ്വസിക്കാനാവാത്ത ഒന്നാണ്.. ആവണം..

എങ്ങിനെ ഇരിക്കുന്നു?!!

വെറുതെ.. കൂളായിട്ടിരിക്കുന്നു..

ഞാന്‍ ഇങ്ങിനെയാണ്.

ലോ, ആദ്യം പറഞ്ഞില്ലേ, അതുപോലെ പ്രകൃതിയും മനസ്സും നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു വന്‍ ശക്തിക്കും എന്റെ മനസ്സമാധാനം തകര്‍ക്കാനാവില്ല!

ഓ! അവര്‍ കാട്ടുന്നതൊക്കെ ചപലത..(അസൂയയ്ക്കും മുകളില്‍ ഉയരാന്‍ കുറെ നാളൊക്കെ എടുക്കും ട്ടൊ, ചിലപ്പോള്‍ സാഹചര്യമായിരിക്കാം.. ഏതിനും ഈ വിധം ആകുമ്പോള്‍ ഞാനും ഹാപ്പി, എന്റെ അമ്മായിയും ഹാപ്പി, ഇന്‍ലാസും ഹാപ്പി!!)

എല്ലാവരുടെയും ഹാപ്പിനസ്സ് ആണല്ലൊ നമുക്ക് വേണ്ടത്!

ലോകാ സമസ്താ സുഖിനോ ഭവന്തു എന്നല്ലെ..

[ഇത് ഈ വര്‍ഷമല്ല, മിക്ക വര്‍ഷങ്ങളിലും.. ഞാന്‍ ചെറുപ്പമായിരുന്നപ്പോഴേ ഇതായിരുന്നു സ്ഥിതി. എന്റെ സന്തോഷം കുടികൊണ്ടിരുന്നത്..ഈ ത്യജിക്കലില്‍ ആയിരുന്നു.. ഇതുപോലെ ഒരുപാട് ത്യജിക്കലുകള്‍ ഉണ്ട്.. അത് പിന്നീടെന്നെങ്കിലും..]

പക്ഷെ, ത്യജിക്കലൊക്കെ ഒരു പരിധിവരെയേ ഉള്ളൂ ട്ടൊ,

എനിക്ക് എന്റെതായ് ചില ഇഷ്ടങ്ങളുണ്ട്.. ആരുമായും

കമ്പീറ്റ് ചെയ്യാതെ മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നവ.. ചിലപ്പോള്‍‍ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് നിസ്സാരമായത്..

പക്ഷെ, എന്നെ ഞാനാക്കുന്നത്.

ഉദാ: എന്റെ ഈ ലാപ്ടോപ്പ്,

എന്റെ പുസ്തകശേഖരണം..

എന്റെ മുറ്റത്തെ ചെടികള്‍..

ഒരുപക്ഷെ മറ്റു ചിലര്‍ക്ക് അവ കളകളായിരിക്കാം.. പക്ഷെ, എനിക്കതിനോട് വല്ലാത്ത ഒരു തരം പൊസ്സസ്സീവ്നസ്സ് ആണ്..

പിന്നെ എന്റെ മക്കള്‍.. അവരെ ആരെങ്കിലും എന്നില്‍ നിന്നും മനപൂര്‍വ്വം വെറുപ്പിക്കാനോ അകറ്റാനോ ശ്രമിച്ചാല്‍ ഒരുപക്ഷെ എനിക്ക് സഹിക്കാനാവില്ല..

ഒരുപക്ഷെ, ഈ കൊച്ചു കൊച്ചു പൊസ്സസ്സീവ്നസ്സ് ആയിരിക്കാം‍ എന്നെ ഈ ഭൂമിയില്‍ ജീവിപ്പിക്കുന്നത്..

ഇത്രയുമൊക്കെയുണ്ടെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഭയങ്കര ഹാപ്പി!

ലോകം മുഴുവനും അടക്കിഭരിച്ചും, ജയിച്ചും പുറത്തു നിന്നും വരുന്നവര്‍ എന്നെ അല്‍ഭുതത്തോടെ നോക്കും!

ഇവള്‍ക്കെവിടെ നിന്നു കിട്ടി ഈ ഹാപ്പിനസ്സ്! (ഹാപ്പിനസ്സിന്റെ കരുക്കള്‍ ഒക്കെ തങ്ങളുടെ പരിധിയില്‍ ഇരിക്കെ..)എന്ന മട്ടില്‍..

അദ്ദാണ് ഗോഡ് ഇന്‍ സ്മാള്‍ തിംഗ്സ്...!!

പക്ഷെ, ഈ പോളിസിയും കൊണ്ട് എവിടം വരെ പോകാന്‍ കഴിയും എന്നൊന്നും അറിയില്ല..

ബാക്കി ദൈവം നോക്കിക്കോളുമായിരിക്കും...

ബാക്കി അടുത്തതില്‍..

[രണ്ടു ദിവസം മുന്‍പ് എഴുതിയതാണ്]

ഞാനും നീയും..

2011-08-27T11:48:00.000-07:00

ഇന്നലെ ഒരു പോസ്റ്റ് എഴുതി എഴുതി വന്നപ്പോള്‍ ഭാഗ്യത്തിന് അതങ്ങ് ഡിലീറ്റ് ആയിപ്പോയി ബ്ലോഗൂ.. അതുകൊണ്ട് നീയും രക്ഷപ്പെട്ടു ഞാനും രക്ഷപ്പെട്ടു..

ഈയ്യിടെയായി എല്ലാം പുതിയ പുതിയ ഏടാകൂടങ്ങളാണ് ബ്ലോഗൂ..!!

എനിക്കു തന്നെ വിശ്വസിക്കാന്‍ പ്രയാസമായ വഴികളിലൂടെയൊക്കെ പോയി!
എല്ലാം പുതു അനുഭവങ്ങള്‍

പുതിയ ജോലി.. അവിടത്തെ അനുഭവങ്ങള്‍..!

പുതിയ ഒരാളെ പരിചയപ്പെടാന്‍ പോയി..

ങ് ഹാ! അതാണ് അനുഭവം..

അല്ല ജോലിസ്ഥലത്തും പുതിയ അനുഭവങ്ങളാണ് ബ്ലോഗൂ..!

എല്ലാം കൂടി എന്റെ ഈ പാവം ഹൃദയം എങ്ങിനെ ഓവര്‍കം ചെയ്ത് പഴയപോലെ നിര്‍വ്വികാര പരബ്രഹ്മമായി, എനിക്കീ ലോകത്തുന്നും ഒന്നും വേണ്ടേ.. അയ്യോ പാവം ഞാന്‍ പതുക്കെ പതുങ്ങിയും ഒതുങ്ങിയും നല്ലപിള്ള ചമഞ്ഞ് അങ്ങ് പൊയ്ക്കാളാമേ എന്നും പറഞ്ഞ് നടക്കണ്ടേ.!

ജോലിസ്ഥലത്ത്.. അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട.. അത് ഞാന്‍ പതിയെ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തോളാം..

ബസ്സില്‍ പുതിയ ഒരാളെ പരിചയപ്പെടാന്‍ പോയതാണ് സംഭവം!
പരിചയപ്പെടാന്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ കരുതി.. ഇത് താന്‍ കരുതുന്ന ആള്‍ തന്നെ സംശയമില്ല..

ഒടുവില്‍ പരിചയപ്പെടാന്‍ തോന്നിയല്ലൊ ഭാഗ്യം!

വലിയ കോണ്‍ഫിഡന്‍റ്റ് ആയി അങ്ങ് ചെന്നു..

ഓവര്‍ കോണ്‍ഫിഡന്‍സ് ആയതുകോണ്ടോ അറിയില്ല.. ആകെ ചീറിപ്പോയീ..

സാരമില്ല. ഞാന്‍ കരുതിയ ആളാവില്ല..

അല്ലേലിനിയിപ്പൊ പരിചയപ്പെടാനൊക്കെ എന്തിരിക്കുന്നു...

(എങ്കിലും ഈ ഹൃദയത്തിനെ പറഞ്ഞു സാന്ത്വനിപ്പിക്കാനൊക്കെ വളരെ പ്രയാസമായിരുന്നു..വിഡ്ഢി ഹൃദയം..)

സത്യത്തില്‍ എനിക്ക് ഈ ലോകത്തില്‍ ആരെയും ശരിക്കറിയില്ല എന്നതാണ് പരമമായ സത്യം!

എന്നെ അറിയാവുന്നവര്‍ ചുരുക്കമാണ്!

ഞാന്‍ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയേക്കാന്‍ സാധ്യതകള്‍ ഏറേ!

ഭയം തോന്നുന്നു ബ് ളോഗൂ..

ശരിക്കും എനിക്ക് നീയും നിനക്ക് ഞാനും അല്ലെ ബ് ളോഗൂ...

ബാക്കി വിശേഷങ്ങള്‍ നാളെ എഴുതാം...

ഇതിനിടയില്‍ ഒന്നു രണ്ട് മതതീവ്രവാദത്തിലും ചെന്നു ചാടി

ഭയങ്കര അറിവാളികള്.. അവരൊടൊക്കെ നമ്മളെന്തരു പറയാന്‍!

എങ്കിലും ഒന്ന് പയറ്റി നോക്കി..

അങ്ങിനെ അങ്ങ് വിട്ടുകൊടുത്തുകൂടല്ലൊ എന്നു കരുതി..

മനപൂര്‍വ്വമല്ല ബ് ളോഗ്ഗൂ അങ്ങ് സംഭവിച്ചു പോയതാണ്

എല്ലാ കുരുക്കുകളില്‍ നിന്നും സ്വതന്ത്രയായി ആത്മ വീണ്ടും നിന്നിലേക്ക് തന്നെ വന്നു ചേരാം ...

പ്രായമായില്ലാപോലും!!

2011-08-08T09:25:00.000-07:00

മനസ്സിനെ കെട്ടുപ്പാട്ടില്‍ നിര്‍ത്താനാണ്‌ ഭയങ്കര പ്രയാസം.

ഒരിക്കല്‍ നിയന്ത്രണത്തിലായാല്‍ പിന്നെ ചാഞ്ചല്യപ്പെടാനും ഒരു മടി.

കടലലപോലല്യോ അതിന്റെ തിരയിളക്കം

ഇപ്പോള്‍ ശാന്തമായി കിടക്കുന്നു..

അങ്ങിനെ ശാന്തമായ ഹൃദയവും കൊണ്ട് രാവിലെ കണ്ണും തുറിച്ച് കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ മുന്നില്‍ ഇരുന്നു!

കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ചോദിച്ചു,

മനസ്സും ഹൃദയവും ഒക്കെ പെര്‍ഫക്റ്റ് ആക്കിയില്ല്യോ!

ഇനി ഇപ്പം എന്നാത്തിനാ എന്നെ നോക്കി വായും പൊളിച്ച് ഇരിക്കുന്നത്?!

ഞാന്‍ പറഞ്ഞു,

ഓ! വെറുതെ..

എങ്കിപ്പിന്നെ മാന്യമായിട്ട് പോയി ആത്മീയ പ്രഭാക്ഷണം കേട്ട് അങ്ങ് മുക്തിമാര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകാം..

ഒരു സ്വാമി പറയുന്നു.. 'നമ്മള്‍ ആരെയും ആശ്രയിക്കരുത്.. ആശാപാശങ്ങളൊക്കെ നിയന്ത്രിച്ചാല്‍ മുക്തികിട്ടും' എന്ന് (സ്വാമി കുറെ പറയും.. ജ്ഞാനമൊക്കെ ഉണ്ട്.. പക്ഷെ ഇത്രെം ആളുകളുടേ അറ്റന്‍ഷനും സ്നേഹവും കൊണ്ടല്ലെ സ്വാമി ചൈതന്യവത്താകുന്നത്! എന്നിട്ട് എന്നോട് ഇന്റോവര്‍ട്ട് ആകാന്‍ പറയുന്നു ഹും!)

അപ്പോള്‍ മറ്റേ സ്വാമി, 'ഹനുമാന്‍ ലങ്കയില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ അവിടേ എല്ലാം തിക്താനുഭവങങളഅയിരുന്നു.. വാലിനു വരെ തീയിട്ടു.. ഹനുമാന്‍ തളര്‍ന്നോ?! ,

അയ്യോ എനിക്കാരുമില്ലേ എന്നും പറഞ്ഞ് വിലപിച്ചോ?!

അതുപോലെ നമ്മുടെ ഉള്ളില്‍ ഒരു ശക്തിയുണ്ട് അത് നാം തിരിച്ചറിയണം..'

മതി സ്വാമിമാരെ മതി..

എന്റെ മനസ്സില്‍ തോന്നിയതും ഹൃദയത്തില്‍ തോന്നിയതും ഒക്കെയും തെറ്റ്!

മാപ്പ്

ഞാന്‍ ആത്മീയത്തിലേക്ക് വരാം..

കുളിച്ച്, കുറച്ച് പൂവൊക്കെ പറിച്ച് ദൈവത്തിനു വച്ച് ,

മന്ദം മന്ദം ബസ്റ്റോപ്പിലെത്തി.

ബസ്സിന്റെ പുറകിലൊരു സീറ്റായിരുന്നു കിട്ടിയത്.. പുരുഷന്മാരാണ്‌ അധികവും

കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് അല്പം മുന്നിലായി ഒരു സീറ്റ് ഒഴിയുന്നത് കണ്ട് അവിടെ പോയി ഇരുന്നു..

സ്വാമീ.. ഇത് സ്വാര്‍ത്ഥയണോ?!

ഏയ്! ആ പുരുഷന്മാര്‍ സ്വസ്ഥമായി ഇരിക്കാന്‍ ഒഴിഞ്ഞുകൊടുത്തതല്യോ!

പെട്ടെന്ന് സീറ്റിനൊരു ആട്ടം.

ദൈവമേ അത് ഇളകുന്ന സീറ്റ്!

താഴെവീണാല്‍ നാണക്കേടാകില്ലെ?!

ചുമ്മാതല്ല സ്വാമിക്ക് രാവിലെ ഹനുമാന്റെ കഥ പറയാന്‍ തോന്നിയത്!

പിന്നെ കര്‍മ്മഫലം ഒന്നും ചിന്തിച്ചില്ല. സീറ്റും ഞാനുമായി താഴെ വീഴുന്നേലും ഭേദമല്ലെ

മാന്യമായി അല്പം മുന്നിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നത്!

പിന്നെ ഒട്ടും അമാന്തിച്ചില്ല. മുന്നില്‍ പൊയിരുന്നു...

നല്ല ഒന്നാം തരം സീറ്റ്!

നല്ല പത്രാസിലുള്ള ഇരുപ്പ്!

എനിക്ക് മറ്റുള്ളവരെക്കാലും ഒരു പത്രാസ് തോന്നുന്നത് നന്നല്ലല്ലൊ സ്വാമീ

ഒതുങ്ങി വിനയാന്വിതയായി ഇരുന്നു.. ( എന്റെ മക്കള്‍‍ എപ്പോഴും വഴക്കു പറയും 'അമ്മയ്ക്കെന്താ ഇച്ചിരി നേരെ നടന്നാല്‍?! എന്ന്.. പക്ഷെ, വിനയം കാണിക്കണ്ടെ സമൂഹത്തോട്-ഹും!)

ഇനിയാണ്‌ ‌ റിയല്‍ സംഭവം..

ഒരു വൃദ്ധന്‍ അമ്മാവന്‍ എന്റെ നേരെ വരുന്നു..

കണ്ണില്‍ വാത്സല്യം! എന്റെ അടുത്തിരിക്കാനായിരിക്കും..

ഓ! ആണുങ്ങളിരിക്കുന്ന സീറ്റിലിരുന്നൂടേ മൂപ്പീല്‍സേ എന്നു മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു സമാധാനിച്ചു..

പെട്ടെന്ന് എന്റെ നേരെ വന്ന്, കൈചൂണ്ട് സൈഡ് സീറ്റ് കാട്ടി

ഞാന്‍ ഒന്നമ്പരന്ന് നോക്കി..

വൃദ്ധര്‍ക്കും അവശര്‍ക്കുമായുള്ള സീറ്റായിരുന്നു അത്!

ഞാന്‍ ചാടിക്കൂട്ടി എണീക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ അയാല്‍ ഫുട്ബാളിലും ക്രിക്കറ്റിലും ഒക്കെ പ്രോല്‍സാഹിപ്പിക്കുന്ന പോലെ

ഔട്സൈഡ്..ഔട്സൈഡ്.. എന്ന് താളാത്മകമായി എന്റെ എഴുന്നേല്‍ക്കലിന്റെ സപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്തു തരുന്നു..

ഭാഗ്യം! ആയാള്‍ക്ക് ആകെ അറിയാവുന്ന ഇംഗ് ളീഷ് അത്രയേ ഉള്ളൂ

ഔട്സൈഡ് എന്നാല്‍ അയാള്‍ എന്തായിരിക്കാം അര്‍ത്ഥമാക്കിയത്!

'വെളിയില്‍ പോടീ ഹമുക്കേ; എന്നാകും അല്ലെ,

ഹും!

ഞാന്‍ മാന്യമായി പോയി സൈഡില്‍ നിന്നു

എനിക്കിനി ആരുടേം സീറ്റും വേണ്ട ഷയര്‍ ചെയ്യുകേം വേണ്ട..

ഞാന്‍ എന്റെ അപമാന(അപമാനിതയാകണോ ഈ പൂത്ത ചീനരുടെ അടുത്ത്!)വും മറച്ച് മുഖത്ത് നിഷ്കളങ്കതയില്‍ പൊതിഞ്ഞ ഔരു ഗൗരവം വരുത്തി(അത് നാച്യുറല്‍ ആയി വരുന്നതാണ്‌ ട്ടൊ, ഉള്ളില്‍ എന്തു ഭീകര ചിന്തയാണെങ്കിലും പുറത്ത് ശുദ്ധ!)

പെട്ടെന്ന് എനിക്കൊരു ബള്‍ബ് കത്തി!

അപ്പം ഞാന്‍ ഇനീം വയസ്സായില്ല അല്ലെ?!!

ബ് ളോഗെഴുത്തും ബസ്സോടിക്കലും തുടങ്ങിയേപ്പിന്നെ എന്നെ ആകെ ഒരു പ്രായം ബാധിച്ച് ബാധിച്ച് വരികയായിരുന്നു...(പടു വൃദ്ധയായ ഒരു മട്ട്!)

ഹനുമാന്‍ സ്വാമീ.. എല്ലാം നല്ലതിന്‌

സംഭവിച്ചതും സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നതും എല്ലാം..

അപോള്‍ ശാന്തമായ ഹൃദയത്തിന്റെ കാര്യം..

തല്‍ക്കാലം ശാന്തമായി കിടന്നോട്ടെ....

കാലചക്രം

2011-08-05T09:20:00.000-07:00

ഇന്നത്തെ പ്രഭാതത്തിന് എന്തോ പ്രത്യേകത തോന്നിയിരുന്നു..

വര്‍ഷത്തിലെ ചില പ്രത്യേക മാസത്തിലാണെന്നു തോന്നുന്നു ഈ വിധം ഒരു കാലാവസ്ഥ

അത് നാട്ടില്‍ എല്ലാവരോടും ഒപ്പം സുരക്ഷിതയായി കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഏതോ ഒരു നല്ല നാളിലെ പ്രഭാതത്തിലേക്ക് എന്റെ മനസ്സിനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകുന്നു..

ഞാന്‍ വളരെ അധികം സ്നേഹിക്കപ്പെടുകയും സംരക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരിടത്താണെന്ന തോന്നല്‍

ശരീരത്തിന് ആകെ ഒരു ലാഘവത്വം

ഇന്നലെ കഴിച്ച എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേക ഭക്ഷണമാണോ,

അതോ ഇന്നലെ കണ്ട ഏതെങ്കിലും സ്വപ്നമോ,

എന്താണെനിക്കിത്ര അധികം ഒരു സമാധാനത്തിന്റെ പരിവേഷം പ്രദാനം ചെയ്തത്?!

ഈ നിമിഷങ്ങളെ എവിടെയെങ്കിലും അല്പം സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കാനായെങ്കില്‍..

സ്വപ്നത്തിലോ അല്ലാതെയോ ഞാന്‍ ആരാലോ സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു..

അരികില്‍ ഇരിക്കുന്ന മകളാണോ എനിക്ക് സ്നേഹം തന്നത്?

അതോ പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ കണ്ട ഏതെങ്കിലും സുഹൃത്തുക്കളോ?

അതോ നാട്ടില്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ നന്നായി സംസാരിച്ച് സ്നേഹം തന്നതാകുമോ?!

അച്ഛന്റെ നല്ല പ്രായത്തില്‍ അച്ഛനു വീട്ടില്‍ ഇരിക്കാനോ മക്കളോടു സംസാരിക്കാനോ ഒന്നും ക്ഷമയില്ലായിരുന്നു. അച്ഛനോട് തുറന്നു സംസാരിക്കാനും സംശയങ്ങള്‍ ചോദിക്കാനും ഒക്കെ വല്ലാതെ കൊതിച്ചിട്ടുണ്ട്.. ഇന്നിപ്പോള്‍ ദൈവമായി അകലങ്ങളിലിരുന്ന് അച്ഛനെയും മകളെയും പരസ്പരം സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്നു...!

എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഞാന്‍ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു..

ദൈവം നോക്കി കണ്ട് തരുന്നതാണോ, അല്ലാതെ അദ്ദേഹം ഉണ്ടാക്കി വച്ച പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങളാണോ, അറിയില്ല,

ഇന്നത്തെ എന്റെ അനുഭവം നാളെ മറ്റുള്ളവരുടെതാകുന്നു..

ഇന്നത്തെ മറ്റുള്ളവരുടെ അനുഭവം അതുപോലെ എനിക്കും അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നു..

നല്ലതായാലും ചീത്തയായാലും...

നാം സങ്കല്പിക്കാന്‍ പോലും പറ്റാത്ത അത്ര കാലം ഓരോരുത്തരുടെ ജീവിതത്തെയും മാറിമറിക്കുന്നു..

ഇന്ന അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവന്‍ നാളെ അധികാരമില്ലാത്തവനായി

ഇന്നത്തെ പാവപ്പെട്ടവന്‍ നാളത്തെ പണക്കാരന്‍

ഒരിക്കല്‍ സ്നേഹം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടവരുടെ മുന്നില്‍ നിയതി മുതലും പലിശയും അടക്കം എല്ലാം കൊടുത്തു തീര്‍ക്കുന്നു..

ഒരിക്കല്‍ ഏകാന്തതയാല്‍ ശ്വാസം മുട്ടിയവര്‍ പിന്നൊരിക്കല്‍ അവര്‍ സ്വപ്നം കാണാന്‍ കൂടി കഴിയാത്തത്ര സത്ജനങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ ജീവിക്കുന്നു..

അങ്ങിനെ പല പല വിചിത്രമായ അനുഭവങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്...

അപ്പോള്‍ പറഞ്ഞുവന്നത്...

ഇന്നലെ ഞാന്‍ സ്വപ്നത്തിലോ, മറ്റോ സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു എന്നല്ലെ,

അതെ എന്നെ ആരോ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന പോലെ ഒരു തോന്നല്‍

സ്നേഹം ആത്മാവില്‍ നിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്നതാണൊ?!

അതോ ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നും മുളയ്ക്കുന്നതാണോ?

ഉപബോധ മനസ്സിന്റെയോ?

അവ്യക്തതയില്‍ നിന്നോ?

അനന്തതയില്‍ നിന്നോ?

അജ്ഞാതതതയില്‍ നിന്നോ

നിസ്വാര്‍ദ്ധതയില്‍ നിന്നോ?

അകത്തേക്ക് തുറക്കുന്ന വാതായനങ്ങള്‍...‍

2011-07-23T19:14:00.000-07:00

കീമാന്‍ ശരിയായി

എന്റെ ജോലിയും ഒരുവിധം ഭംഗിയായി തീര്‍ന്നുവരുന്നു...

പുട്ട് അടുപ്പില്‍..
നൂഡിത്സ് എന്റെ പ് ളേറ്റില്‍..

രണ്ടുപേറ് പാര്‍ട്ടിയില്‍

ബാക്കി രണ്ടുപേര്‍ വീട്ടില്‍..

പുട്ട് അടുപ്പില്‍ ആണെന്ന് ആദ്യമെ പറഞ്ഞുവല്ലൊ, (കരിയാതിരുന്നാല്‍ പുട്ടിന്റെ ഭാഗ്യം!)

എങ്കില്‍ നമുക്ക് സല്ലാപം ത്ടങ്ങാം അല്ലെ ബ്ലോഗൂ...

ആദ്യമായി ഒരു മുഖവുര വേണ്ടേ?!,

നിന്നെ അല്പം പ്രശംസിച്ചിട്ടാകാം..

എന്നെ ഞാനാക്കുന്നത്, അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഞാനാകുന്നത് എപ്പോഴാണെന്നറിയാമോ ബ് ളോഗൂ?,

എനിക്ക് എന്നിലെ എന്നെ നിന്നില്‍ എത്തിക്കാന്‍ കഴിയുമ്പോള്‍.

എന്നുവച്ചാല്‍, എന്റെ മനസ്സിലെ ചിന്തകള്‍ കട്ട്/ കോപ്പിയെടുത്ത് നിന്നില്‍ പേസ്റ്റ് ചെയ്യാനാകുമ്പോള്‍..

ഇത് പലപ്പോഴും പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണെങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ പറഞ്ഞുപോകുന്നു..

(അല്ല, നല്ല സ്നേഹബന്ധങ്ങളൊക്കെ അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കാന്‍ ഇടക്കിടെ ഇത്തരം തുറന്നുപറച്ചില്‍ ആവശ്യമാണെന്ന് എവിടെയൊക്കെയോ കേട്ടിട്ടും ഉണ്ട്..!)

എങ്കിപ്പിന്നെ തുടരട്ടെ,

നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുമ്പോള്‍ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ ഒരു പൂര്‍ണ്ണത, ഒരു സ്നേഹബന്ധത്തിനോ, ഷോപ്പിംഗിനോ, ബന്ധുസമാഗമത്തിനോ ഒന്നും ആവില്ല.. ഞാന്‍ അപൂര്‍ണ്ണയാണ് എല്ലായിടത്തും.

ഒരു നല്ല സ്നേഹബന്ധം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാന്‍ എളുപ്പമാണ്..

പക്ഷെ, നിലനിര്‍ത്താനാണ് പ്രയാസം..

ഈഗോ തന്നെയാണ് പ്രശ്നം

നമ്മള്‍ മറ്റൊരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നു

അവര്‍ നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്നു..

യാതൊരു ഫലപ്രതീക്ഷയുമില്ല.. നിസ്വാര്‍ത്ഥം.. പരിപാവനം..

ആത്മാവ് ആത്മാവിനോട് ചേര്‍ന്ന് പെര്‍ഫക്ഷന്‍ കൈവരുന്നു..

ഇനിയാണ് പ്രശ്നം..

മനസ്സ് ഒ.കെ

ചിന്തകള്‍ ഓ.കെ

ഹൃദയം ഡബിള്‍ ഓ.കെ (ആര്‍ക്കും വേണ്ടാത്ത ഒരു പാഴ്വസ്തുവല്ല്യോ!, അത് ഫില്‍ ചെയ്യുന്നതില്‍ ആര്‍ക്കും നഷ്ടമൊന്നും വരാനുമില്ല)

നമ്മള്‍ സ്നേഹിക്കുന്നു.. സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നു..

ശരീരമില്ലാതെ...

അതെ!

ശരീരമാണ് ഈഗോ കൊണ്ടുവരുന്നത്!

ഈ ശരീരം ആര്‍ക്കവകാശപ്പെട്ടതാണെന്ന ഒരു ഈഗോ വരും..

എനിക്കാണോ?

എന്നെ സംരക്ഷിക്കുന്നവര്‍ക്കാണോ?!

എനിക്ക് ജന്മം തന്നവര്‍ക്കാണോ?!(അവരുടെ മുന്‍പില്‍ നമ്മള്‍ പാവനത കാത്തുസൂക്ഷിക്കണമല്ല്)

എന്നെ കുഴിയിലേക്കെടുക്കുന്നവര്‍ക്കാണോ?! (അതിനും വേണമല്ല് ഒരു പാവനത)

ചുരുക്കത്തില്‍ ഒരു സെക്കന്‍ഡ് ഹാന്റ് ആയി അടിയാനാണോ നമ്മുടെ ഈ ശരീരം?!

ശരീരത്തിന്റെ ആ ഉള്‍വലിയല്‍ ഒരു ഇന്‍‌ഫീരിയോരിറ്റിയായി കരുതി പതിയെ പതിയെ നമ്മുടേ മനസ്സും ഹൃദയവും ഒക്കെ കബളിപ്പിക്കപ്പെട്ടവരെപ്പോലെ കണ്മിഴിക്കും...

അല്ല, വെറുതെ എഴുതിയെന്നേ ഉള്ളൂ..

പലര്‍ക്കും പലപ്പോഴും കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരവസ്ഥയാണേ..

ഞാന്‍ ഒരല്പം സീനിയര്‍ അല്ല്യോ പലരുടേയും.. അതുകൊണ്ട് ഒരു വാണിംഗ്!!

അതുകൊണ്ട് ഈ യുഗത്തില്‍ എറ്റവും സേഫ് ആയിട്ടുള്ള സ്നേഹം ഇന്റര്‍നെറ്റ് സൌഹൃദം തന്നെയാണെന്ന് ചുരുക്കം..

പ്രത്യേകിച്ചും ഭാരതീയ വനിതകള്‍ക്ക്.

ഇത്രയും എഴുതാനുള്ള പ്രചോദനം കിട്ടിയത് ഒരു ബസ്സിലെ ബ് ളോഗ് പോസ്റ്റ് വായിച്ചാണെന്ന് അറിയിച്ചൊട്ടെ.

എന്നിലെ എന്നെ 90 ശതമാനം എന്നു വേണമെങ്കില്‍ പറയാം,കോപ്പി ചെയ്തിരിക്കുന്നപോലെ!

പക്ഷെ, പറഞ്ഞില്ല.

എന്റെ ആ തുറന്നുപറച്ചില്‍ അവരെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തിയാലോ-

ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഭൂമിയില്‍ തന്റെ അനുഭവങ്ങള്‍ വ്യത്യസ്ഥമായിരിക്കണം, തങ്ങളും വ്യത്യസ്ഥതയുള്ളവരായിരിക്കണം എന്ന ഒരു ആഗ്രഹം കാണീല്ലെ, അത് ഇല്ലാതാക്കണ്ട എന്നു കരുതി..

എന്നാലും ഒരല്പം ചിന്തിച്ചോട്ടേ!

അപ്പോള്‍ പലരും തുണയെന്നു കരുതി ചെന്നുപെടുന്നത് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഒറ്റപ്പെടലിലാണ്

മറ്റേത് നമുക്ക് കൊച്ചു കൊച്ചു സ്നേഹങ്ങളും ചുറ്റുപാടുകളും ഉണ്ടായിരിക്കുമല്ലൊ,

ഇതൊന്നുമില്ലാതെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് തികച്ചും അപരിചിതമായ ലോകത്തില്‍ കമ്പ്ലീറ്റ് അന്യധാത്വവും പേറി നമ്മള്‍ ജീവിക്കണം.. ആ അന്യധാത്വം നമ്മെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കുമ്പോള്‍

ആകെയുള്ള ആശ്രയത്തെ മുറുകെപിടിക്കാന്‍ നാം വിസമ്മതിക്കുന്നു

അത് നമ്മുടെ അടിമത്വം പരിപൂര്‍ണ്ണമാക്കിയേക്കുമോ എന്ന ഭയം!

പുതുതായി മുളയ്ക്കുന്ന ശിഖരങ്ങളില്‍ മുറുകെപിടിച്ച്,

വേരുകള്‍ പതിയെ പതിയെ ദ്രവിച്ചടിയുന്ന വേദനയൊതുക്കി.. അങ്ങിനെ അങ്ങിനെ..

ജീവിക്കുമ്പോള്‍ വേദനകളെല്ലാം കൂടി നമ്മെ ഒരു പുതിയ നാമാക്കുന്നു..

അകം ലോകത്തേക്ക് തുറക്കാന്‍ വാതായനങ്ങളുള്ള വേറിട്ട ജീവികളാക്കുന്നു!!

വെളിച്ചത്തെ ഭയപ്പെടാനും ഇരുളിനെ സ്നേഹിക്കാനും തുടങ്ങുന്നു..

അതൈ അതുതാന്‍ നമ്മില്‍ പലരും!!!

എനിക്കും പകലൊക്കെ അനാവശ്യമായ ഡിപ്രഷനാണ്.. വൈകിതുടങ്ങുമ്പോള്‍ ആരോ എനിക്ക് സന്തോഷവും കൊണ്ടുവരുന്നപോലെ എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ സന്തോഷത്തിന്റെ വേലിയേറ്റം ആരംഭിക്കുകയായി..

പുറം ലോകത്തിന്റെ ഭയാനകത അവസാനിക്കുന്നു എന്ന ആശ്വാസമാകാം..

ഉള്ളിലെക്കുള്ള വാതായനം തുറക്കാനാവുമെന്ന ആശ്വാസമാകാം..

എങ്കിപ്പിന്നെ ഇന്ന് ഉപസംഹരിക്കട്ടെ,

ബാക്കി അടുത്തതില്‍..

ആത്മ

പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും പറയാനില്ലാ...

2011-07-16T22:18:00.000-07:00

ഒരു പോസ്റ്റെഴുതിയിട്ട് ആരെങ്കിലും വായിച്ചോ, വായിച്ചില്ലേ, എന്തെങ്കിലും കുറവുകുറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടോ എന്നുപോലും അറിയാന്‍ പറ്റുന്നില്ല..
അതിന് ആളുകള്‍ ഇപ്പോള്‍ നെട്ടോട്ടം ഓടുകയല്ല്യോ ! ജീവിതത്തിലല്ല!!
ഇന്റെര്‍നറ്റില്‍..!! ബ് ളോഗ്, ഫേസ്ബുക്ക്, ബസ്സ്, ഗൂഗിള്‍ പ് ളസ്സ്, ഇനിയും കാണും...!!
ആത്മയ്ക്ക് ആരെയും എങ്ങും തേടിപ്പിടിക്കാനുള്ള കഴിവും ഇല്ല.
എവിടെയാണെന്നു വച്ചാണ് തപ്പുന്നത്?!
എങ്കിലും കഴിവിന്റെ പരമാവധി ശ്രമിച്ച് മുഖം മൂടി മാറ്റി നോക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.. വിജയിച്ചില്ലാ..
ഒറ്റമനുഷ്യരെയും അറിയില്ല..

കഴിഞ്ഞ പോസ്റ്റില്‍ ആത്മ ഇപ്പോള്‍ എഴുത്തൊക്കെ മതിയാക്കി, ഗസ്സ് വര്‍ക്കൊക്കെ മതിയാക്കുമെന്ന് ഒരാപല്‍ സൂചന്‍ നല്‍കിയേച്ച് ഒറ്റ മനുഷ്യക്കുഞ്ഞിനും ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല.. പിന്നല്ലെ!
ഓ! വീക്കെന്റ് ആഘോഷിക്കുകയാവും!
ആത്മയുടെ വീക്കെന്റ് പണ്ടും ഇപ്പോഴും ഇതൊക്കെ തന്നെ.

ഇതൊക്കെ തന്നെ എന്നാല്‍, ‘ഇതാണ്!’
കുറ്റബോധമില്ലാതെ, സാറ്റിസ്ഫാക്ഷന്‍ തരുന്ന ഒരേ കര്‍മ്മ പരിധി..
മക്കളുടേ ലോകം സുരക്ഷിതമാക്കല്‍..
അവര്‍ക്ക് അമ്മയാകല്‍.. ഈ വീടിന് ഒരു നാഥയാകല്‍..

മറ്റുള്ളതൊക്കെ നമ്മുടെ സ്വാര്‍ത്ഥതാല്പര്യങ്ങളല്ലെ!

ഇപ്പോള്‍ വന്നു വന്ന് ആത്മയ്ക്ക് ഒന്നും തന്നെ എഴുതാന്‍ കിട്ടുന്നില്ല,
ലോകത്തില്‍ വിഷയദാരിദ്രമാണോ, ലോകത്തിലെ വിഷയങ്ങളൊന്നും ആത്മയെ സ്പര്‍ശ്ശിക്കാത്തതാണോ, ഒന്നും അറിയില്ല..

ഏതിനും എന്തെഴുതിയാലും എഴുതിയില്ലെങ്കിലും ആര്‍ക്കും സമയമില്ല.. പിന്നെ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ എഴുതി എന്റെ വീക്കെന്റ് സമ്പന്നമാക്കിയെച്ച് പോകാം എന്നു കരുതി..
ആകെ കിട്ടുന്ന കുറച്ച് അമൂല്യ സമയമാണേ..

അല്പം വിശേഷങ്ങള്‍ എഴുതിനോക്കാം..
പോയി ആലോചിച്ചിട്ട് വരാം...

ജോലി.. പ്രാവ്.. ഒരല്പം ആത്മാര്‍ത്ഥത!!

2011-07-15T08:09:00.001-07:00

നിന്റെ അരികില്‍ വന്നിട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ കടന്നുകളയാനാണ് ബ് ളോഗേ ആദ്യം തോന്നിയത്..
പിന്നെ കരുതി, അല്ല രണ്ടു വാക്കെങ്കില്‍ രണ്ടെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ട് പോകാം എന്ന്..

ആത്മയ്ക്ക് ഇത്രേം നാളത്തെ ജീവിതത്തിനിടയില്‍ ഒന്നു മനസ്സിലായി!!
‘പറയാതെ പോകുന്ന വാക്കുകളും എറിയാതെ കിടക്കുന്ന കല്ലുകളും മണ്ണിന്നടിയില്‍ ആരാരും അറിയാതെ പുതഞ്ഞ് മറഞ്ഞ് പോകും’ എന്ന്!
പിന്നീടൊരിക്കല്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കാനോ, ചിതഞ്ഞെടുക്കാനോ ശ്രമിച്ചാല്‍ നമുക്കു തന്നെ അപരിചിതമായി തോന്നും
മറ്റാര്‍ക്കോ വേണ്ടി കാത്തുകിടക്കുന്ന വാക്കുകളും കല്ലുകളും കണ്ട് നാം തന്നെ പകച്ചുപോകും..!

അപ്പോള്‍ ബ് ളോഗേ, പറഞ്ഞുവന്നത്,
നിന്നെ ഞാന്‍ ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു..
ഈ പേരും ബ് ളോഗും ഒക്കെ നിനക്കായി അങ്ങ് ഡെഡിക്കേറ്റ് ചെയ്തിട്ട് ഒരു കൊച്ചു വിടപറയല്‍ നടത്തിയാലോ എന്നൊരാലോചന..
പക്ഷെ, ഒന്നും പറയാം..
നീയായിരുന്നു എന്റെ ഐശ്വര്യം.. എന്നെ ഇത്രയും എഴുതിപ്പിച്ചത്..
ഒന്നിനുമല്ലാതെ മോഹിപ്പിച്ചത്..
വെറുതെ, നിനക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമുണ്ടെന്ന ചെറിയ അറിവു(സങ്കല്പം!)മാത്രം മതിയായിരുന്നു..
ഓടോടിവന്ന് ഓരോന്നെഴുതാന്‍..
ലൌകീക ജീവിതത്തില്‍ ആരോടും അധികം അറ്റാച്ച്മെന്റ് വയ്ക്കാതിരിക്കാനും കൂടിയായിരുന്നു
രക്ഷപ്പെട്ട് ഓടി നിന്നടുത്തെത്തിയത്!
നീ ഇരുകൈകളും നീട്ടി സ്വീകരിക്കയും ചെയ്തു..(ഹും! വീണ്ടും സങ്കല്പം)

എന്തിനു വെറുതെ വളച്ചൊടിക്കുന്നു..
ഞാന്‍ നിന്റെ പുറകെ നടന്നു..
നിന്റെ ഒരു മൊഴിക്കായി..
നീ മറഞ്ഞു നിന്നു ചിരിച്ചു..
ഞാന്‍ തനിച്ചായിരുന്നു എന്ന് നീ അറിഞ്ഞുകാണില്ല..
എങ്കില്‍, ഞാന്‍ തനിച്ചായിരുന്നു..(മാനസികമായി)
ബാക്കി പിന്നെ പറയാം ട്ടൊ..

അല്പം വീട്ടുവിശേഷം കൂടി എഴുതട്ടെ,

ഞാനിന്നലെ ജോലികഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോള്‍ കാലില്‍ കുരുക്കുകള്‍ വീണ ഒരു പ്രാവിനെ കണ്ടു..
എനിക്ക് രക്ഷിക്കാനായില്ല.. കാരണം ഞാന്‍ അല്പം ധൃതിയില്‍ ആയിരുന്നു..
പക്ഷെ, അടുത്തു നിന്ന ഒന്നുരണ്ടുപേരെ വിളിച്ച് കാണിച്ചു. അവര്‍ ചിരിച്ചു..
പിന്നെ പറഞ്ഞു ‘ഓ! ഇതൊക്കെ ദിവസവും കാണുന്നതാണ്‌ ’എന്നും..
എങ്കിലും ഒരാള്‍ അതിന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് മെല്ലെ ശൂ..ശൂ..എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ചെല്ലുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ ആശ്വസിച്ചു അതിനു വിധിയുണ്ടെങ്കില്‍ ആ ആള്‍ അതിനെ രക്ഷപ്പെടുത്തുമായിരിക്കും.. അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു പക്ഷെ, വെപ്രാളത്തില്‍ കെട്ടഴിഞ്ഞുപോയേക്കും...

പറഞ്ഞു വന്നതെന്തെന്നാല്‍...
ഒരുപാട് പേര്‍ ആ കാഴ്ച കണ്ട് ചിരിച്ചാല്‍ എനിക്കും തോന്നും അതൊരു സന്തോഷകരമായ അവസ്ഥയാണെന്ന്!!
ആത്മയും ചിലപ്പോള്‍ ചിരിക്കും!
(അത്രയ്ക്കുണ്ട് ആത്മയുടെ ആസ്ഥി!!‌)
പക്ഷെ, രാത്രി തനിച്ചാകുമ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കും.. പാവം പ്രാവ്‌! എനിക്ക് രക്ഷിക്കാനായില്ലല്ലൊ എന്ന്!

അതുപോലെ നിന്നോട് പറഞ്ഞില്ലെന്ന് വേണ്ട ബ് ളോഗൂ ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ നിന്നെ മാത്രം ധ്യാനിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ബ് ളോഗിണി മാത്രം അല്ല,
ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് ജോലിയുണ്ട്..
കുറച്ച് ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള്‍ ഉണ്ട്(!)
പലവിധത്തിലുള്ള സഹപ്രവര്‍ത്തകരുണ്ട്..
സ്നേഹമുള്ളവരും സ്നേഹമില്ലാത്തവരും ഒക്കെ ഉണ്ട്..
സ്നേഹമുള്ളവര്‍ക്കാണ് എന്നെ സ്വാധീനിക്കാനാകുന്നെങ്കില്‍ ഞാന്‍ വലിയ ഒരു സ്നേഹമയിയാകും..
അതല്ല സ്നേഹമില്ലാത്തവരുടെ ചെയ്തികള്‍ എന്നെ സ്വാധീനിക്കുമെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഒരു മുരടിയും ആകും..
എല്ലാം കാലത്തിനു വിട്ടുകൊടുക്കാം...

അതുകൊണ്ട്.. അതുകൊണ്ട്.. നിനക്ക് ആല്‍മാര്‍ത്ഥത ഉണ്ടെങ്കില്‍.. ഉണ്ടെങ്കില്‍.. നീ എന്നെ കൈവെടിയരുത് എന്ന്!!

എങ്കിപ്പിന്നെ
പിന്നെ കാണാം...

ഒരു ജാതി ഒരു മതം ഒരു ദൈവം! മനസ്സില്‍....!!!

2011-07-07T17:42:00.000-07:00

എനിക്ക് പണ്ടൊരു കൂട്ടുകാരിയുണ്ടായിരുന്നു.. ഒരു പോറ്റിക്കൊച്ച്! പോറ്റിക്കൊച്ചുങ്ങളെ പേരുചൊല്ലിവിളിച്ചുകൂടാ..!
വെളുവെളുത്ത പോറ്റിക്കൊച്ചിനെ തെല്ലൊരു കൗതുകത്തോടെയും ആരാധനയോടെയും അസൂയയോടെയും ഒക്കെയാണ്‌ ഞാന്‍ നോക്കിയിരുന്നത്..
പോറ്റിക്കൊച്ച് രണ്ടാം ക് ളാസ്സിലായിരുന്നു.. ഞാന്‍ ഒന്നാം കളാസ്സിലും..
പോറ്റിക്കൊച്ചിനെ ടീച്ചര്‍ അടിക്കുമോ വഴക്കുപറയുമോ എന്നൊക്കെ നോക്കിയിരുന്നു.. പോറ്റികൊച്ചുങ്ങളെ അടിക്കാന്‍ പാടുണ്ടോ ?
അങ്ങിനെ എന്തോ പാര്‍ഷ്യാലിറ്റി കാട്ടിയതുകൊണ്ടാകും പോറ്റിക്കൊച്ചിനോട് പതിയെ അസൂയ നാമ്പിട്ടു തുടങ്ങി...
പിന്നെ പോറ്റിക്കൊച്ചിന്റെ വെളുത്തു ചുവന്ന കൈകളിലും ടീച്ചര്‍ ചൂരല്‍ വടി പ്രയോഗിക്കുന്നതുകണടപ്പോള്‍ അസൂയ മാറി സഹതാപമായി.
എന്റെ അറ്റന്‍ഷന്‍ കൂടുതല്‍ കിട്ടിയതുകൊണ്ടോ ആവോ, ഒരിക്കല്‍ പോറ്റിക്കൊച്ച് ഒടിഞ്ഞ ഒരു മുറി സ്ലേറ്റിപെന്‍സില്‍ എന്‍ നേര്‍ക്കു നീട്ടി എന്നെ മാടിവിളിച്ചു..
എന്റെ മനസ്സില്‍ കുളിരു കോരി.. ഞാന്‍ ഓടിയടുത്തു..
പിന്നീട് നാലുവര്‍ഷവും ഞങ്ങള്‍ ഭയങ്കര കൂട്ടുകാരായിരുന്നു...

പോറ്റിക്കൊച്ച് അടുത്ത വര്‍ഷം എന്റെ ക് ളാസ്സില്‍ വന്നു.. ഒരു വര്‍ഷം തോറ്റാണെങ്കില്‍ കൂടി പോറ്റിക്കൊച്ച് പഠിക്കില്ല എന്നൊന്നും എനിക്കു തോന്നിയില്ല. എന്തോ ഒരു സുപ്പീരിയോരിറ്റി..
വെറുതെ പോറ്റിക്കൊച്ചിന്റെ അടുത്തിരിക്കുമ്പോള്‍ നിധി കിട്ടിയ ഒരു സന്തോഷം!
പോറ്റിക്കൊച്ചിന്റെ വീട് സ്ക്കൂളീല്‍ പോകുന്ന വഴിയരികില്‍ ആയിരുന്നു..
ഓടിട്ട കൊച്ച് ഒരു മഠം..(പോറ്റിമാരുടേ വീടിനെ മഠമെന്നേ പറയാവൂ.) അവിടെ കയറണമെന്ന് ആഗ്രഹം തോന്നുമെങ്കിലും, എന്തോ ഒരു ഭയം.. ചെന്നാല്‍ പോറ്റിക്കൊച്ചിന്റെ അമ്മ സ്വീകരിക്കുമോ എന്നൊക്കെയാകാം..
പക്ഷെ, പോറ്റിക്കൊച്ച് അത്ര ധനികയൊന്നും ആയിരുന്നില്ല. അമ്പലത്തിലെ കഴകം കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞുകൂടുന്ന, നിത്യവൃത്തിയ്ക്കായി കഷ്ടപ്പെടുന്ന പാവപ്പെട്ട മഠത്തിലെയായിരുന്നു..
എന്റെ വീട്ടില്‍ പശുവും കോഴിയും കൃഷിയും ജോലിക്കാരും ഗവ:ജോലിയും ഫോറിന്‍ കണക്ഷനും ഒക്കെ കൊണ്ട് ഒരു ധനികത തോന്നിക്കുന്ന ജീവിതവും. എന്നിട്ടും എനിക്ക് പോറ്റിക്കൊച്ച് എന്നാല്‍ എന്തോ ഒരു ആരാധനയയിരുന്നു...

പിന്നീട് ഹൈസ്ക്കൂളില്‍ ആയപ്പോഴും ഒരു പോറ്റിക്കൊച്ചുണ്ടായിരുന്നു..
പോറ്റിക്കൊച്ചിന്റെ വീട്ടില്‍ ഞങ്ങള്‍ റ്റ്യൂഷനു പോകുമായിരുന്നു.. (ഇപ്പോള്‍ പോറ്റിക്കൊച്ചുങ്ങളെയൊക്കെ പേരു വിളിക്കാം!)
തൊഴുത്തിനോട് ചേര്‍ന്ന ഒരു മുറിയില്‍ (കളിയിലില്‍)‍ വച്ചായിരുന്നു റ്റ്യൂഷന്‍ എടുത്തിരുന്നത്.. കാരണം അന്യജാതിക്കാരെ വീട്ടില്‍ കയറ്റാന്‍ പോറ്റിക്കൊച്ചിന്റെ അമ്മ സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല.
അമ്മ വിളിച്ചു നിര്‍ത്തി കിന്നാരങ്ങളൊക്കെ പറയുമെങ്കിലും വീട്ടിനകത്ത കയറാന്‍ പാടില്ല.
വെള്ളം കുടിക്കുന്നത്.. ഗ് ളാസ്സ് വായില്‍ തൊടാതെ കുടിച്ച് കഴുകി വയ്ക്കും..
എല്ലാവരും എങ്ങിനെ ചെയ്യുന്നതു കൊണ്ടാകും ആര്‍ക്കും ഒന്നും തോന്നിയില്ല.
അവരോടൊക്കെ ഒരാരാധനയഅയിരുന്നു...ശുദ്ധ വെജിറ്റേറിയനായ, വേദങ്ങളും മന്ത്രങ്ങളും ഒകെക് അറിയാവുന്ന അവര്‍ പരിശുദ്ധരായ മനുഷ്യരായി തോന്നി..
മീനും മുട്ടയും ഒക്കെ കഴിക്കുന്ന തങ്ങളെ തൊടാതെ മാറി നില്‍ക്കുന്നത് തന്നെ
നന്നെന്നും തോന്നി.
പാവങ്ങള്‍ അവരുടെ ത്യാഗത്തിന്‌ അത്രയെങ്കിലും ബഹുമാനം നല്‍കേണ്ടേ എന്നും...
ആ പോറ്റിക്കൊച്ചും വലിയ ധനികയായിരുന്നില്ല.
വീട്ടിലെ സ്ഥിതി വച്ച് ഞങ്ങളെക്കാള്‍ മെച്ചമായിരുന്നില്ലാ താനും.
എങ്കിലും അവര്‍ എന്തോ ഉയര്‍ന്ന ആള്‍ക്കാര്‍ എന്ന ഒരു ബഹുമാനം തോന്നിയിരിന്നു...

പിന്നീട് പോറ്റിക്കൊച്ച് ഹോസ്റ്റലില്‍ എത്തിപ്പെട്ടു.. അവിടേ എല്ലാരും തുല്യരാണല്ലൊ,
പോറ്റിക്കൊച്ചിന് ആദ്യമൊക്കെ വലിയ വിഷമം ആയിരുന്നു.. മലയാളത്തില്‍ പഠിച്ച പല വാക്കുകളും ഇംഗ് ളീഷീകരിക്കുക എന്ന ദുര്‍ഘടം..
ഇംഗ് ളീഷ് മീഡിയത്തില്‍ പഠിച്ച എന്റെ സഹായം തേടുമായിരുന്നു ആദ്യത്തെ ചില ആഴ്ചകളില്‍..
അപ്പോള്‍ എനിക്ക് സയന്‍സ് ഗ്രൂപ്പ് എടുക്കാത്തതില്‍ വലിയ വിഷമം തോന്നുകയും ചെയ്തു..
പിന്നീട് പോറ്റിക്കൊച്ച് മിടുക്കിയായി പഠിത്തം തുടര്‍ന്നു...

ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞ് വെറുതെ നിന്ന അവധിക്കാലത്ത ആ പോറ്റിക്കൊച്ചിന്റെ വീട്ടില്‍ ഞാന്‍ അവധിക്ക് വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ സന്ദര്‍ശ്ശിക്കുമായിരുന്നു.. (പോറ്റിക്കൊച്ച് ഒന്നു രണ്ട് പ്രാവശ്യം എന്റെ വീട്ടിലും വന്നിരുന്നു.)
പണ്ട് റ്റ്യൂഷനു പോയിട്ടുള്ള വീടായതുകൊണ്ട് പോകാന്‍ പരിചയവും ഉണ്ട്.. (ഇപ്പോള്‍ വീട്ടിലൊക്കെ കയറാനുള്ള അനുവാദമൊക്കെ ഉണ്ട്..)
ഞങ്ങള്‍ കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞിരിക്കും..

ഒരിക്കല്‍ പോറ്റിക്കൊച്ചിന്റെ അമ്മ ഊണുകഴിക്കാന്‍ ക്ഷണിച്ചു..
ഊണുകഴിച്ചു തീരാറായപ്പോള്‍ അമ്മയുടെ പൊടിപോലും കാണാനില്ല!
പാത്രങ്ങളൊക്കെ എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞാന്‍ പതിയെ എടുത്തുകൊണ്ട് അടുക്കള ഭാഗത്തെക്ക് നടന്നു..
പോറ്റിക്കൊച്ചും ഒന്നും പറയാതിരുന്നപ്പോള്‍ തെല്ലൊരു ജാ ള്യത തോന്നി!
സാധാരണ ആതിഥേയര്‍ പാത്രം കഴുകാന്‍ സമ്മതിക്കില്ലല്ലൊ..
വേണ്ടായിരുന്നു.. വരേണ്‍ടിയിരുന്നില്ല, വന്നെങ്കിലും ഊണുകഴിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല..
പെട്ടെന്ന് കഴുകിയ പാത്രങ്ങള്‍ പോറ്റിക്കൊച്ച് തിടുക്കപ്പെട്ട് വാങ്ങുന്നതിനിടയില്‍ പറഞ്ഞു,
“ആത്മേ, പാത്രം കഴുകാന്‍ സമ്മതിക്കില്ലായിരുന്നു.. പണിക്കാരത്തി ശൂദ്യ സ്ത്രീ വെളിയില്‍ നില്‍ക്കുന്നു. അവര്‍ കണ്ടാല്‍ പിന്നെ നാടുനീളെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നടക്കും അതാണ്‌”.
എന്നെ അത് കൂടുതല്‍ കൊച്ചാക്കി.. അവര്‍ എന്നെയും അറിയുന്നവരായിരിക്കില്ലേ! മോശം!!

അതുകഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും പോറ്റിക്കൊച്ചിനെ സന്ധിച്ചു..
ഇപ്രാവശ്യം ഞാന്‍ പോസ്റ്റുഗ്രാജ്വേറ്റിനു പഠിക്കുകയും സാമ്പത്തിക പരാധീനത കാരണം പോറ്റിക്കൊച്ച് തുടര്‍ന്ന് പഠിക്കാതെ ഡിഗ്രികൊണ്ട് കിട്ടുന്ന ജോലി മതിയെന്ന തീരുമാനത്തിലെത്തി ഒരു മിഡില്‍ ക് ളാസ്സ് ക് ളര്‍ക്കിനെ വിവാഹം കഴിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു..
പോറ്റിക്കൊച്ചിന്റെ പ്രത്യേക ക്ഷണപ്രകാരമാണ്‌ വീട്ടില്‍ ചെന്നത്..
പോറ്റിക്കൊച്ച് ഭര്‍ത്താവുമൊത്ത് പ്രത്യേകം താമസം തുടങ്ങിയിരുന്നു..
പൂര്‍ണ്ണ ഗര്‍ഭിണിയായിരുന്നു പോറ്റിക്കൊച്ച് .
ഗരഭാലസയ്ത്തിനിടയിലൂടെ എനിക്ക് നല്ല വിഭവങ്ങളൊക്കെ ഒരുക്കി ഊണു തന്നു..
ഗര്‍ഭിണിയായ പോറ്റിക്കൊച്ചിനെ സഹായിക്കാനെന്ന ഭാവേന ഞാന്‍ ഊണുകഴിഞ്ഞ് ഇപ്രാവശ്യം ധൈര്യത്തോടെ പാത്രങ്ങളും എടുത്ത് കഴുകാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ പിന്നില്‍ നിന്നൊരു പിടി എന്റെ
എച്ചില്‍ പാത്രത്തില്‍!
ഞാനാകെ വിയര്‍ത്തു!
'പണ്ടേ പോറ്റിക്കൊച്ച്! പോരാത്തതിനു പൂര്‍ണ്ണഗര്‍ഭിണിയും!!'
ഞാനീ പാപം ചെയ്യില്ലാ..! പാത്രം വിടാതെ ഞാനും..
പിടിയും വലിയുമായി!!
ഒടുവില്‍ പോറ്റിക്കൊച്ച് തന്നെ ജയിച്ചു
എന്തോ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യുന്നമാതിരിയായിരുന്നു പോറ്റിക്കൊച്ച് പാത്രം കഴുകിയിരുന്നത്..
കഴുകുന്നതിനിടയില്‍ പതിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കയും ചെയ്തു
‘ഇവിടെ ആരുമില്ലല്ലൊ കാണാനും കുറ്റം പറയാനും ഒന്നും..’
ഞാന്‍ എങ്കിലും എന്തോ പാപം ചെയ്തമാതിരി പോറ്റിക്കൊച്ചിന്റെ പിറകേ നടന്നു...

അപ്പോള്‍ പറയാന്‍ വന്നത്... ജാതി, മത, മേല്‍ക്കൊയ്യ്മയെപ്പറ്റിയൊക്കെ അല്ല്യോ?!
ഇനി ജോലിക്ക് പോയി വന്നിട്ട് തുടരാം...
അതുവരെയ്ക്കും വിട..

സസ്നേഹം
ആത്മ

അസൂയ, മാതൃത്വം, വാര്‍ദ്ധക്യപുരാണങ്ങള്‍...

2011-07-03T06:10:00.000-07:00

ഇപ്രാവശ്യം ബ്ലോഗില്‍ ഒന്നും എഴുതാതെ മാന്യമായി നടക്കാമെന്നു കരുതി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു, പക്ഷെ, ഒരു ധൈര്യക്കുറവ്! വെളിയിലത്തെ മനുഷ്യര്‍ പന്തുതട്ടുമ്പോലെ തട്ടിക്കളിക്കുമ്പോള്‍ ക്ഷീണിച്ചോടി വരാന്‍ നീയല്ലെ ഉള്ളൂ എന്റെ ബ്ലോഗൂ..

ആത്മയ്ക്ക് രണ്ടുദിവസമായി ആകപ്പാടെ അസൂയകള്‍..

അസൂയ വന്നു നിറയും മുമ്പ് മറ്റൊരു വികാരമായിരുന്നു ആത്മയെ ഭരിച്ചിരുന്നത്.. അതിന്റെ കാര്യം പിന്നീടെഴുതാം..
ആദ്യം അസൂയ തീര്‍ക്കട്ടെ,

അസൂയ തുടങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ സര്‍വ്വരോടും അസൂയയാണ്!
ഒടുവില്‍ കണ്‍ഫ്യൂഷനാവും!
ബ്ലോഗിലുള്ളവരോട് അസൂയിക്കണോ, ബസ്സിലുള്ളവരോട് അസൂയിക്കണോ, ബുക്ക് പബ്ലിഷ് ചെയ്ത് വിലസുന്നവരോട് അസൂയകാണിക്കണമോ(നൊ ഷോര്‍ട്ട് ഫോം..)
അതോ വെളിയില്‍ ശരിക്കും മേള്‍വിലാസത്തോടെ വിലസുന്നവരോട് അസൂയ കാണിക്കണമോ, കഴിഞ്ഞുപോയ സംഭവങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്ത് ഓര്‍ത്ത് അസൂയ കാട്ടണോ
ഇനി വരാന്‍ പോകുന്ന സംഭവങ്ങള്‍ സങ്കല്പിച്ച് അസൂയ ഉണ്ടാക്കണമോ

എന്നിങ്ങണെ ആകെമൊത്തം ഒരസൂയമയം!

ഈ അസൂയ എല്ലാറ്റിലും ഉണ്ട്.. വളരെ വ്യാപകമായ രീതിയില്‍ എത്തുന്നത് എന്നാല്‍ സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നവരിലേക്കാണ്..
ഞാന്‍ അവരെ അത്രമാത്രം ഡീപ്പ് ആയി സ്നേഹിക്കണമായിരുന്നോ?!
അവര്‍ അത് അര്‍ഹിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു അസൂയ!
അസൂയക്ക് മരുന്നുമില്ല പരിധികളുമില്ലാ...

ആത്മയെ ആരെങ്കിലും ആത്മാര്‍ത്ഥമായി സ്നേഹിക്കാന്‍ നോക്കുന്നു എന്നു കരുതൂ
ഉടനെ അസൂയ തലപൊക്കും..
ഹും! ഒരാത്മാര്‍ത്ഥത..
ആത്മയാവില്ലല്ലൊ അവരുടേ ഫസ്റ്റ് ഇഷ്ടം എന്ന ഒരസൂയയിരുന്നു ഒരു പത്തുവര്‍ഷം മുന്‍പ്.
പിന്നെ അസൂയ സമൂഹം തന്നെ പുരുഷന്മാര്‍ക്കു നല്‍കുന്ന ഫ്രീഡം ഓര്‍ത്തും..
പിന്നെ താന്‍ അവരെ പരോക്ഷമായി സ്നേഹിച്ചാല്‍ തനിക്ക് നഷ്ടമാകുന്ന പവിത്രതയും, അവര്‍ക്ക് നഷ്ടമാകാത്ത പവിത്രതയെയും പറ്റി ആസൂയ!..
ഇതൊക്കെ മറികടന്ന് ഒന്നു സ്നേഹിക്കാനും ഈ അസൂയ ഇതുവരെ സമ്മതിച്ചിട്ടില്ല..
ലജ്ജാവഹം!
പക്ഷെ, ആത്മ നല്ല പ്രായത്തിലൊക്കെ സന്യസിച്ചതുകൊണ്ടാവാം ഈ മായ ആത്മയെ ഒട്ടു ലേറ്റായും ലേറ്റസ്റ്റായും ഒക്കെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നത്!

അസൂയയെപ്പറ്റിയും സ്നേഹത്തെപ്പറ്റിയും ആത്മയുടെ(സ്ത്രീകളുടെ) വികലമായ കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ വായിച്ചുവല്ലൊ,

ഇനി അല്പം പ്രായവിചാരം..

ഇന്നലെ ജോലിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ബസ്സില്‍ തിരിച്ചുവരുമ്പോള്‍, രണ്ട് പ്രായമായ സ്ത്രീകള്‍ തകര്‍ത്തുവച്ച് സംസാരം!
ആരുടേയോ കുശുമ്പും കുന്നായ്മയും പറയുകയാണെന്ന് സംസാരത്തിലെ വീര്യം കാണുമ്പോള്‍ അറിയാം..
ആത്മ വേറുതെ നോക്കിയിരുന്നു.. വാര്‍ദ്ധക്ക്യത്തിന്റെ നിസ്സഹായത, ചപലത, കുശുമ്പ്.. അതിലേറെ അവരുടെ ചുളികുകള്‍ വീണ തൊലിയെ..
അത് ഒരുനിമിഷം അമ്പരപ്പുണ്ടാക്കി..
താനും ഒരു നാള്‍..
ഇല്ല താന്‍ ആ പ്രായം വരെ ഉണ്ടാകില്ല.
എന്തോ അങ്ങിനെ ഒരു തോന്നല്‍.
പെട്ടെന്ന് അമ്മയെ ഓര്‍ത്തു.. അമ്മയും പ്രായം വികൃതമാക്കുന്നതിനു മുന്‍പെ രക്ഷപ്പെട്ടു..
താനും അതുപോലെ..

പണ്ട് ടീനേജില്‍ ഇതുപോലെ ഒരു ഭയമുണ്ടായിരുന്നു..
താന്‍ ഒരിക്കലും വിവാഹിതയാവില്ലെന്ന്!
എങ്കില്‍ അത് ഒരു സംഭവം തന്നെയായിരിക്കും എന്ന ഒരു ഭയം.ഭൂമി അവസാനിക്കും എന്നപോലെ ഒരു അസ്വാഭിവകത..
ആ ഭയം ആക്രമിച്ചാക്രമിച്ച് ഒടുവില്‍ താന്‍ ആ പ്രായം ആകുന്നതിനു മുന്‍പ് ഈ ലോകത്തോട് വിടപറയും എന്നൊരു വിശ്വാസത്തിലായിരുന്നു ജീവിച്ചിരുന്നത്..
വിവാഹത്തിനോടുള്ളതിനെക്കാളും അജ്ഞത പ്രസവത്തിലായിരുന്നു..
അഥവാ വിവാഹിതയായാലും തനിക്ക്‍ ഒരു സാധാരണ സ്ത്രീയെപ്പോലെ മക്കളെ പ്രസവിച്ച് വളര്‍ത്താന്‍ ആകില്ലെന്ന ഒരു അവിശ്വസനീയത..
തന്റെ ശരീരം ഇതിനൊന്നും പാകമാകുന്ന രീതിയിലാകില്ല എന്നൊരു ഭയം..
എന്തോ ഒരു അബ്നോര്‍മ്മാലിറ്റി...

അതുകൊണ്ടു തന്നെ അമ്മയായതായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആനന്ദവും വിസ്മയവും നേട്ടവും ഒക്കെ..
അപ്പോള്‍, ഞാന്‍ അതിനു മുന്‍പുള്ള എന്നെ പാടെ മറന്നു..
ഞാനൊരമ്മ മാത്രമായി..
പ്രസവിക്കാന്‍ മടിക്കുന്ന സ്ത്രീകളോടൊക്കെ വിളിച്ചു പറയണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു..
നിങ്ങള്‍ ഈ ഭൂമിയിലേക്കും വച്ച് ഏറ്റവും വലിയ സൌഭാഗ്യമാണ് വേണ്ടെന്ന് കരുതുന്നത് സഹോദരിമാരേ എന്ന്..

ഭര്‍ത്താവിനെയും കാമുകരെയും ഒക്കെ ഓര്‍ത്തു ഡിപ്രഷന്‍ പിടിച്ചു നടക്കുനന്‍ യുവതികളൊടൊക്കെ പോയി ഉപദേശിക്കാന്‍ തോന്നും.. “നിങ്ങള്‍ ഒന്നു പ്രസവിച്ചു നോക്കൂ.. ഈ ഭൂമിയിലേക്കും വലിയ ആനന്ദകരമായ ഒരവസ്ഥയാണത്.. ദൈവത്തിന്റെ എറ്റവും വലിയ സമ്മാനം വാങ്ങൂ.. ഈ ചപലമായ ദുഃഖങ്ങളൊക്കെ പമ്പകടക്കും എന്നൊക്കെ..(ഭാഗ്യത്തിന് അന്ന് ബ്ലോഗൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ട് എല്ലാരും രക്ഷപ്പെട്ടു!)

ഇനി ഇന്നലെ ഒരമ്മയും മകളും തമ്മില്‍ നടന്ന സംഭാക്ഷണ ശകലവും കൂടി ചേര്‍ത്ത് ഈ വാരാന്തവിശേഷങ്ങള്‍ ഉപസംഹരിച്ച് ആത്മ വിടകൊള്ളുന്നു...

Ammaa...
Amma..
why? what do you want this time (in a little irritated voice)
Oh so you are tired of looking after me?!(taken aback!)
you are not a mother at all.. (ager)
I have no mother ( more anger)

മോളൂ, ഞാന്‍ മരുന്ന് കഴിക്കാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട് കഴിക്കാറ്റെ ഇരിക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ലെ പനി വിടാതെ നില്‍ക്കുന്നത്..
എനിക്കും സുഖമില്ല..
അതുകൊണ്ടല്ലെ, വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിക്കുമ്പോള്‍ വിഷമം തോന്നുന്നത്......
....
...
you give me a reason to live, and work harder
I don't know how
anyway you are giving me some positive energy

why? your other child is not giving you any?
No, i have to give them?
but in your case,
you are giving me some positive energy
in an unknown way
when i feel so tired and depressed
just the thought of you reivive me

(My English is not perfect but this is a conversation i have overheard between a mother and daughter)

ആത്മ എഴുതുന്നത് വായിക്കാ‍നാഗ്രഹമുള്ളവര്‍ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കില്‍ കമന്റുകള്‍ തന്ന് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക..
അല്ലെങ്കിലും സാരമില്ല..
ആത്മയ്ക്ക് എഴുതാതെ ജീവിക്കാനാവാത്തതിനാല്‍ വീണ്ടും വരും...
വീണ്ടും സന്ധിക്കുന്നതുവരെ
വിട.

നന്മ തേടി...

2011-06-26T07:49:00.000-07:00

വന്ന് വന്ന് നമുക്ക് തമ്മില്‍ സ്വകാര്യം പറയാന്‍ തീരെ സമയമില്ലാതായിരിക്കുന്നു അല്ലെ ബ്ലോഗൂ..
ഞാന്‍ ആര്‍ക്കൊക്കെയോ വേണ്ടി ജീവിക്കുന്നു..
നീ വെറുതെ എന്നെയും കാത്ത് ശൂന്യമായി ഇവിടേയും..
കാലം എന്റെ പാഴ്ജോലികളുടേ ക്ഷീണവും ക്ഷതങ്ങളും തെളിവൊന്നുമില്ലാതെ മായ്ച്ചുകളയും..
ഒപ്പം നിന്റെ കാത്തിരിപ്പുകളുടേ നെടുവീര്‍പ്പുകളും പ്രതീക്ഷകളും ഒക്കെ കാറ്റിലലിഞ്ഞ് അപ്രത്യക്ഷമാകും..
ഒന്നും അവശേഷിക്കില്ല അല്ലെ ബ്ലോഗൂ..

എനിക്കീയിടെയായി നിന്നെ അഭിമുഖീകരിക്കാന്‍ പോലും പ്രയാസമായി വരുന്നു ബ്ലോഗൂ..
നിനക്ക് തരാനായി ഒന്നും ഇല്ല എന്നു തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
അല്ലെങ്കില്‍ എന്നായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്..
ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല
എന്നിട്ടും വെറുതെ.. വെറുതെ ഉണ്ടെന്നു നടിക്കുകയായിരുന്നു..
അറിയാമായിരുന്നിട്ടും എന്റെ താളത്തിനൊത്ത് നീയും വെറുതെ അഭിനയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..
എവിടെയൊക്കെയോ ഒക്കെ കണ്ടതും കേട്ടതുമായ ചിത്രങ്ങളും കഥകളും ഒക്കെ കൊണ്ട് ഞാനൊരു കളിവീടു കെട്ടി വെറുതെ നിന്നെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചു അല്ലെ,

ശരിക്കും ഞാന്‍ ശൂന്യയാണ്,അകത്തും വെളിയിലും ഒക്കെ..
ആകെ പകച്ചുപോയ ഒരു സ്ഥിതി..
ഒന്നിലും ഒരു വിശ്വാസമില്ലാത്ത സ്ഥിതി..
എനിക്കു തന്നെ എന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ കണ്ട് പലപ്പോഴും ഭയം തോന്നുന്നു..
അറിഞ്ഞുകൊണ്ടു തന്നെ നമുക്ക് വീണ്ടും അഭിനയം തുടരാം അല്ലെ,
എനിക്ക് നീയുണ്ടെന്നും, നിനക്ക് ഞാനുണ്ടെന്നും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് കളിവീടുണ്ടാക്കി വെറുതെ..
ഈ ഭയാനകതയില്‍ നിന്നും താല്‍ക്കാലികമായെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടാം..

ബ്ലോഗൂ..!!!

എന്റെ ജല്പനങ്ങള്‍ കേട്ട് നീ ഭയന്നു പോയോ ബ്ലോഗൂ..!
ആത്മയ്ക്ക് വലിയ കുഴപ്പം ഒന്നും പറ്റിയില്ല.. കേട്ടൊ,
തീരെ ചെറിയ വിഷമങ്ങളാണ് ആത്മയെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത്..
വാര്‍ദ്ധക്ക്യത്തിലെ ഏകാന്തതയെപ്പറ്റി
മനുഷ്യരിലെ സ്നേഹശൂന്യതയെ (സ്നേഹത്തെ ഓര്‍ക്കില്ല)
പിന്നെ ബ്ലോഗിലും ആത്മ വന്ന് അല്പം ഓവറായി അനിയനനിയത്തിമാരെയൊക്കെ പഴിപറഞ്ഞെന്നു തോന്നുന്നു.. അവരെന്തു പിഴച്ചു..
എല്ലാ മനുഷ്യരും തുല്യത(ഇക്വാലിറ്റി)ക്കുവേണ്ടിയല്ലെ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്,
ജാതിയായാലും മതമായാലും ഭാഷയായാലും സമ്പത്തായാലും സൌന്ദര്യമായാലും പ്രായമായാലും എല്ലാമനുഷ്യരും തങ്ങളുടെ ചുറ്റുമുള്ളവരെപ്പോലെ ആകണം എന്ന ഒരു തോന്നല്‍ മനുഷ്യസഹജമല്ലെ,
അതുകൊണ്ടാകാം. മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും വേറിട്ടു നില്‍ക്കുന്ന ഒരെന്നെ എനിക്ക് അംഗീകരിക്കാന്‍ പ്രയാസം..
അല്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിതത്തില്‍ വലിയ ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നും തന്നെ ഇല്ല കേട്ടോ ബ്ലോഗൂ..എല്ലാവരുക്കും നല്ലതുവരണമെന്നാഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു ആത്മാവാണ് ആത്മ

അന്നം പൊന്നല്‍ തല്‍ക്കാലം മതിയാക്കട്ടെ ബ്ലോഗൂ..

ഞാന്‍ വിരക്തിയുടെ മൂര്‍ദ്ധന്യാവസ്ഥയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ തീരെ നിവര്‍ത്തിയില്ലാതെ എന്റെ ബുക്ക് ഷെല്‍ഫില്‍ പോയി പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ അന്വേക്ഷിച്ചു.. ദൈവമേ! എനിക്ക് ജീവിതത്തില്‍ ഒരല്പം പ്രതീക്ഷ തരൂ..
ജീവിക്കാന്‍ ഒരല്പം ശക്തി തരൂ..എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ബുക്കുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ പരതി..
കൈയ്യില്‍ കിട്ടിയത് കുറ്റവും ശിക്ഷയും എന്ന ബുക്കാണ്..
അതിലെ നായകനും ഏതാണ്ട് ഈ അവ്സ്ഥയില്‍ ജീവിക്കുകയാണ്..
മൂന്നുനാല് ചാപ്റ്ററായി കേട്ടോ..
ഒരാശ്വാസം എന്തെന്നാല്‍ , ഓരോ ചാപ്റ്ററിലും എഴുത്തുകാരന്‍ നമുക്ക്
ചേറിനുള്ളില്‍ വിരിയുന്ന താമരപോലെ, നന്മയുടെ ഓരോ കഷണങ്ങള്‍ എറിഞ്ഞു തരും! എനിക്കത് അമൃതിനു തുല്യമായി തോന്നും..

ആദ്യത്തെ ചാപ്റ്ററില്‍ ഒരു കൊച്ചു പെണ്‍കുട്ടി വീട്ടിലെ രണ്ടാനമ്മയുടെയും മക്കളുടെയും പട്ടിണി മാറ്റാനായി തന്നെതന്നെ പണയപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ നന്ദിയോടെ രണ്ടാനമ്മ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ കാല്‍ക്കലിരുന്ന് ഉറങ്ങാതെ നന്ദി ഉരുവിട്ടും കൊണ്ട് കരയുന്നത്, മുരടനായി കിടന്ന എന്റെ മനസ്സില്‍ നേരിയ ചലനം ഉണ്ടാക്കി..
കുടിയനായ അച്ഛന്‍ എല്ലാം തിരിച്ചറിയുന്നത്..വീണ്ടും എന്നില്‍ ചാഞ്ചല്യമുണ്ടാക്കി..
പിന്നീട് നായകന്റെ സഹോദരിയുടെ ത്യാഗം.. സഹോദരന്റെ സന്മനസ്സ്... ഓരോ നന്മകളും എനിക്ക് ഓരോ പുതിയ പ്രത്യാശകള്‍ ഉണ്ടാക്കി തരുന്നു...

നോവലിലെങ്കിലും ഇത്തരം മനുഷ്യരെ കാണാന്‍ കഴിയുന്നുവല്ലൊ എന്ന സംതൃപ്തി!!

ഞാന്‍ പോയി ബാക്കികൂടി വായിക്കട്ടെ,
അല്ലെങ്കില്‍ ഈ ലോകം എന്നെ ഭ്രാന്തുപിടിപ്പിക്കും ബ്ലോഗൂ..

നിന്റെ സ്വന്തം
ആത്മ

ഒരല്‍പം സ്വകാര്യം കൂടി...

ഇന്ന് പ്രൃഥ്വിരാജും ഭാര്യയുമായി നടത്തിയ ഇന്റര്‍വ്യൂ കണ്ടു.
കണ്ടതും കേട്ടതും ഒക്കെ വച്ച്, പൃഥ്വിരാജ് ഇപ്പോള്‍ പുതിയ ഭാര്യയെയും കൊണ്ട് വലിയ ജാടയില്‍ സംസാ‍രിച്ച് പരിഹാസം പിടിച്ചുപറ്റുമെന്നൊക്കെ കരുതിയാണ് കാണാനിരുന്നതെങ്കിലും, പോകെ പോകെ ആ യുവാവ് പറയുന്നതെല്ലാം അക്ഷരം പ്രതി ശരിയായാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്‌...! ആ യുവ നടനെ കുറ്റം പറയുന്നതൊക്കെ സൂക്ഷിച്ചുവേണം കേട്ടോ.. സ്വയം ഉയരാനും താന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്ത പ്രൊഫഷന്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥമായി തുടരണമെന്നും ആഗ്രഹം ഉള്ള ഒരു പാവം യുവാവ് മാത്രമാണ് പൃഥ്വി. ഒരു പൊങ്ങച്ചവും പറഞ്ഞില്ല. സത്യങ്ങള്‍ സത്യമായി പറഞ്ഞു ഫലിപ്പിച്ചു എന്നേ ഉള്ളൂ!

എങ്കിപ്പിന്നെ
ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റില്‍..

ആത്മ ബിസിയാണ്...

2011-06-19T05:08:00.001-07:00

കീമാന്‍ ശരിയായി..!

അതങ്ങിനെ നിര്‍ലോഭം വിരലുകള്‍ക്ക് വഴങ്ങി, മനസ്സിനെ പകര്‍ത്താന്‍ റെഡിയായി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ എന്നിലെ എഴുത്തുകാരി അറിയാതെ അങ്ങ് ഉണര്‍ന്നുപോവും!!

ഇനി അല്പം റെസ്റ്റ് വേണം..
പിന്നെ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിലെ ചിന്തകള്‍ ചികഞ്ഞെടുക്കാനായി അല്പം സ്വസ്ഥത വേണം..

എഴുതാന്‍ വന്നത് എങ്ങിനെ ഞാന്‍ ബിസിയായി എന്നല്ലെ?!

പറയാം...

എനിക്കൊരു കുഞ്ഞു ജോലി കിട്ടി!
കുഞ്ഞു ജോലി എന്നാല്‍ ഏകദേശം എന്റെ വിദ്യാഭ്യാസയോഗ്യതയ്ക്കനുസരിച്ചുള്ള ഒരു ജോലി!
എങ്കിലും പഠിച്ചെടുക്കാന്‍ ഏറെയുണ്ട്..
പഠിച്ചെടുക്കുമ്പോള്‍ കൈവിട്ടെന്നു തോന്നിയ ഓരോന്നായി ഡിലീറ്റ് ആവുന്നതോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു നിര്‍വൃതി!
ഹൊ! പറയുമ്പോള്‍ അറിയാതെ ഒരു കോള്‍മയിര്‍!
അടുക്കളയില്‍ നിന്നും അരങ്ങത്തേക്ക് എന്നപോലെ ഒരു ത്രില്‍!
(ഇതിങ്ങിനെ അടുക്കളേല്‍ നിന്നും അരങ്ങത്തേയ്ക്കും വീണ്ടും അരങ്ങില്‍ നിന്നും അടുക്കളേലോട്ടും പലപ്രാവശ്യം സംഭവിച്ചിട്ടുള്ളതാണെങ്കിലും- ഓരോന്നിന്റെയും തുടക്കവും ഒടുക്കവും സംഭവബഹുലവും വിചിത്രവും ദയനീയവും ഒക്കെയാരിക്കും-, എങ്കിലും ഓരോ തവണ സംഭവിക്കുമ്പോഴും ജീവിതം ആകെ മാറി മറിഞ്ഞപോലെ ഒരു തോന്നല്‍ കൈവരും)

ഇത്തവണ ബിഗിനിംഗിലേ ഞാന്‍ തീര്‍ത്തു പറഞ്ഞു..
‘എനിക്ക് പ്രായമായി വരുന്നു..ഇനി ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി എന്റെ ജോലി മറ്റു വല്ലവര്‍ക്കും കൊടുത്താല്‍ ഞാനിനി ജോ..?!, അല്ല, ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ പോകും.. ങ് ഹാ!!’

‘അതിന് ആരു വന്നാലും നീ അടങ്ങി അവിടെ ഇരിക്കണം..
നീ എന്തിനാ വേണ്ടെന്നു വച്ച് പോകുന്നത്?!’

‘എനിക്ക് ഇപ്പോള്‍ തന്നെ പുതിയതൊക്കെ പഠിച്ചെടുക്കാന്‍ അല്പം പ്രയാസം തോന്നുന്നു.. ഇനി ഇതിലും പ്രായമായാല്‍ എനിക്ക് ഇങ്ങിനെ പെട്ടെന്ന് പഠിച്ചെടുക്കാനൊന്നും ആയെന്നു വരില്ല..’ സ്വയമെന്നോണം ആത്മ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

അങ്ങിനെ ജോലിയൊക്കെ അതൊരുവിധം ആത്മാ‍മാര്‍ത്ഥമായി ചെയ്തുതുടങ്ങിയ സംതൃപതിയില്‍ ആത്മ വെറുതെ ഇറങ്ങി നടന്നു ഒരു നട്ടുച്ചയ്ക്ക്..
‘നട്ടുച്ച’യെപ്പറ്റി ഒരല്പം പറഞ്ഞോട്ടെ, ഇവിടത്തെ പ്രൈം മിനിസ്റ്റര്‍ ഭയങ്കര ലുബ്ധനായതുകൊണ്ട് നേരം നേരത്തെ വെളുക്കാനായി സ്വയം ഒരുമണിക്കൂര്‍ കൂട്ടിവച്ചതുകൊണ്ട്.. ഇവിടെ 7 മണിക്കേ വെട്ടം വീണു തുടങ്ങൂ! അപ്പോള്‍ അതിനനുസരിച്ച് നട്ടുച്ചയും അല്പം താമസിക്കും!!- മനസ്സിലായാ?! ഇല്ലെങ്കില്‍ സാരമില്ല, ബാക്കി കഥ കേള്‍ക്കൂ..

അങ്ങിനെ ഒരു നട്ടുച്ചയ്ക്ക്.. വീട്ടില്‍ മക്കള്‍ എത്തിയിട്ടില്ല, ഭര്‍ത്താവ് എങ്ങാണ്ടോ മീറ്റിംഗിനായി പോയിരിക്കുന്നു. വീട്ടില്‍ ഉടനെ ചെന്നിട്ട് ചെയ്തു തീര്‍ക്കാന്‍ പണിയൊന്നും ഇല്ലാതാനും എന്ന അവസ്ഥയില്‍ ബസ്സില്‍ (ഗൂഗില്‍ ബസ്സല്ല!) ഇരിക്കുമ്പോള്‍ സഡന്‍ലി ബോധം ഉദിക്കുകയും എനിക്കുവേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം എന്ന അദമ്യമായ ആഗ്രഹം ഉടലെടുക്കുകയും ചെയ്തു!
പോരാത്തതിന് ജോലികളൊക്കെ പറഞ്ഞു തരുന്ന സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ തന്നെ ഒരല്പം മതിപ്പോടെ നോക്കുന്നതും കണ്ടു..
അപ്പോള്‍‍ വല്ലാത്ത ജാള്യത തോന്നി. തന്റെ രൂപം ഓര്‍ത്തിട്ട്.. കഴിഞ്ഞ പത്തിരുപത് വര്‍ഷമായി ഞാന്‍ ഒരു ഇന്റര്‍നെറ്റ്ജീവിമാത്രമാകയാല്‍
അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ മറ്റുള്ളവരുടെ മതിപ്പ് എങ്ങിനെ നേടാം എന്നതിലുപരി, യധാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഒരാളുടെ മുന്നില്‍ എങ്ങിനെയാണ് എന്നെ അവതരിപ്പിക്കേണ്ടത് എന്നറിയാതെ ഒരു നിമിഷം പതറി!!

ഇല്ല തന്നെ ഒരല്പമെങ്കിലും പ്രസന്റബിള്‍ ആക്കണം..!(മുടിയാണ്‌ ഏറ്റവും പ്രശ്നക്കാരി! വെളുക്കാന്‍ തേച്ചത് പാണ്ടായി എന്നു പറയുമ്പോലെ സറ്റ്രൈറ്റന്‍ ചെയ്ത മുടി വളര്‍ന്ന് വളര്‍ന്ന് രണ്ടും കെട്ട ഒരു പരുവം..
അതെങ്കിലും ഒന്ന് നേരേയാക്കിയാലേ പുറത്തിറങ്ങി നടക്കാന്‍ പറ്റൂ എന്നപോലെ ഒരു തോന്നല്‍)

ഹാന്റ് ഫോണെടുത്തു നാടന്‍ ബ്യൂട്ടീഷ്യനെ വിളിച്ചു!
‘ഹലൊ! മായയല്ലെ, ഇത് ആത്മയാണ് ഇന്ന് എപ്പോഴെങ്കിലും ഫ്രീയായിട്ടുണ്ടോ?!‘
‘ഒരു 3 മണിക്കൊക്കെ ഫ്രീയാകാന്‍ പറ്റും ആത്മാ.. വരുന്നുണ്ടോ?!‘
‘അതെ! ഞാന്‍ അടുത്തുള്ള ഷോപ്പിംഗ് കോപ്ലക്സില്‍ ആണ് അങ്ങോട്ടു വരാം..’ (സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ ഷോപ്പിംഗ് കോപ്ലക്സിനകത്ത് കയറാന്‍ കൂടി വയ്യാത്തത്ര അധഃപ്പതിച്ച ഒരുതരം ഇന്‍ഫീരിയോരിറ്റിയുമായി ഒരറ്റത്ത് ഒതുങ്ങി നില്‍ക്കയായിരുന്നു)

വെയിലത്തു നടന്ന് മായയുടെ വീട്ടില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ മായ അതിശയത്തോടെ പറഞ്ഞു, ‘ആത്മേ ആത്മ ഒരുപാട് മാറിപ്പോയി!!
പണ്ടൊക്കെ ആരും നോക്കുന്ന ഒരു സൌന്ദര്യമല്ലായിരുന്നോ?!
ഇപ്പോള്‍‍ എന്തുപറ്റി?!’(പൊങ്ങച്ചമല്ല കേട്ടോ വെറും സത്യം!, ഇനിയിപ്പം പറഞ്ഞാലെന്നാ പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലെന്നാ.. ഓവര്‍ ഏജ് ഒക്കെ ആയില്ല്യോ!)

‘അത്.. ഞാന്‍ തടികുറയ്ക്കാനായി കഠിനമായ വ്യായാമം (വായിനോട്ടം അറ്റ് ഷോപ്പിംഗ് സെന്റേര്‍സ്.., പിന്നെ വലിയ മരം വെട്ടി കൊച്ചു പീസാ‍ക്കി നിര്‍മ്മാര്‍ജ്ജനം ചെയ്യല്‍..)ആയിരുന്നു കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്‍ഷമായി..
എല്ലാം കൂടി എന്റെ കിലൊയൊക്കെ മൂന്നുനാലു കുറഞ്ഞു..
ഞാന്‍ കരുതി ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ സുന്ദരിയായെന്ന്!’ (സത്യം പറഞ്ഞാല്‍,മായ സത്യം പറഞ്ഞതുതന്നെയാകുമോ എന്നൊരു ഡൌബ്ട്ട് അപ്പോഴും മനസ്സില്‍ തത്തിക്കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ഏയ് വെറുതെ പുകഴുത്തിയാതാകും!)

‘ഇല്ല ഇല്ല.. അല്പം തടിയൊക്കെ വേണം ആത്മാ..
ഇങ്ങിനെ ഇനി മെലിയണ്ട കേട്ടോ ശ്ശ്യൊ!, മുഖമൊക്കെ അങ്ങ് പോയി!’

(ഹും! തടിയൊക്കെ വച്ച് നല്ല ഗെറ്റപ്പോടെ നടന്നപ്പോള്‍ എല്ലാരും ബി. എം. ഐ.കൂടി, പിന്നെ കുടവയര്‍ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് അവഹേളിച്ച് സഹികെട്ടാണ് കുറച്ചത്! എന്നിട്ട് ഇപ്പോള്‍ ബഹുജനം തന്നെ പറയുന്നു..
പോക്കാണെന്ന്!.. ഇതെന്തൊരു ലോകം!!)

നാട്ടില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ ഒരു ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍ നുഴഞ്ഞു കയറി ഒരു പീക്രി പെണ്ണ്‌-ഒരു ടീനേജ്കാരി-ധൈര്യമായി ‘ചേച്ചിയുടെ(ചേച്ചിയല്ല മോളേ മാമി! അവിടെ എല്ലാരും എത്ര പ്രായമായാലും ചേച്ചീന്നേ വിളിക്കൂ എന്നാ ചെയ്യാനാ!ബ്ലോഗുകാരാണ് ശരിക്കും എന്നെ ഇത്രയും പ്രായത്തെപ്പറ്റിയൊക്കെ ബോധവതിയാക്കി തന്നത് ഹും!) ഗ്ലമറൊക്കെ പോയി കേട്ടോ!’എന്നു സധൈര്യം പുകഴ്തിയിട്ട് ചിരിച്ച രംഗം ഇത്തരുണത്തില്‍ ആത്മ ഓര്‍ത്ത് നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു..

ഇനിയിപ്പം എന്തു ചെയ്യാന്‍! പോയ കിലോ ഓര്‍ത്ത് സന്തോഷിക്കണോ?
അതോ ഒപ്പം നഷ്ടപ്പെട്ട ഗ്ലാമര്‍ ഓര്‍ത്ത് വിലപിക്കണോ?!

സൌന്ദര്യ പ്രശ്നം ഒന്നു ചുരുക്കി പറഞ്ഞ നമുക്കിവിടെ നിര്‍ത്താം..

രോഗിയെ കാണുമ്പോഴേ ഡോക്ടര്‍ക്ക് അസുഖം അറിയാമല്ലൊ, തല്‍ക്കാലം മുടി ചെയ്യണ്ട, ഒരു ഫേഷ്യല്‍ ആണ്‌ അത്യാവശ്യം എന്ന നിഗമനത്തിലെത്തി.
ഫേഷ്യലെങ്കില്‍ ഫേഷ്യല്‍.. എന്തു കുന്ത്രാണ്ടമായാലും വേണ്ടില്ല, എനിക്ക് ഒരല്പം കോണ്‍ഫിഡന്‍സ് കിട്ടണം.. അതില്ലാതെ പുറത്തിറങ്ങാന്‍ പറ്റുന്നില്ല..

ബ്യൂട്ടിഷ്യന്‍ പുരികമൊക്കെ ഒന്നു ഷേപ്പ് ആക്കി, മുഖത്തിനെ ആകാവുന്നിടത്തോളം പീഢിപ്പിച്ച് ഓരോ കസര്‍ത്തുകള്‍ ചെയ്ത്, ‘ആത്മേ വിഷമിക്കണ്ട ഇപ്പം എല്ലാം ശരിയാക്കിത്തരാം', എന്ന് ഇടക്കിടെ പറഞ്ഞ്, ചപ്പാത്തി മാവ് കുഴക്കുകേം പരത്തുകേം ഒക്കെ ചെയ്യുന്ന ആയാസത്തോടെ എന്റ് മുഖം കുഴച്ച് മറിച്ച് ഇടക്കിടെ ചെവിക്കുറ്റിക്കൊക്കെ നല്ല നല്ല കൊച്ച് അടികളൊക്കെ തന്ന്,ആവികയറ്റി ഉജാറാക്കിയപ്പോള്‍ നിസ്സംഗത പാലിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടു 'ഓം നമശ്ശിവായ' എന്നും ജപിച്ച് വെറുതെ കിടന്നു..

‘എന്നാലും ഇങ്ങിനെ സ്വന്തം കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കാതെ ജീവിച്ചാല്‍ കൊള്ളാമോ?! മാസത്തില്‍ ഒരിക്കലെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും..’ ‘വൈറ്റമിന്‍ ടാബ് ലറ്റിസ് കഴിക്കാറുണ്ടോ?!’

ഈ ബ്യൂട്ടിഷ്യന്‍ തന്നെ കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം തന്നെക്കൊണ്ട് വാങ്ങിപ്പിച്ച ടാബ്ലറ്റ്സ് ഒക്കെ എക്സ്പയേഡ് ആയി എടുത്തു കളഞ്ഞ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ പിന്നെയും വിസ്മയം!

എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഷോപ്പിംഗ് കോപ്ലക്സില്‍ വീണ്ടും തിരിച്ചു കയറുമ്പോള്‍ പുതിയ ഒരു ഞാന്‍ ആയി തോന്നി..!
പുതുതായി കിട്ടിയ കോണ്‍ഫിഡന്‍സുമായി ഷോപ്പിംഗ് സെന്ററിലൊക്കെ ഓടിനടന്ന അവശ്യ സാധനങ്ങളൊക്കെ വാങ്ങി, വീട്ടിലെത്തി കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കിയപ്പോഴാണ്‍ ആകപ്പാടെ ബൊമ്മയെപ്പോലെ ഒരു മുഖവും മുഖത്തിനു ചേരാത്ത വേഷവിധാനങ്ങളുമുള്ള ഒരു കോമാളിയായി താന്‍ അധഃപ്പതിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്, ബ്യൂട്ടിഷ്യന്‍ തന്റെ മുഖത്തില്‍ തേച്ചു പിടിപ്പിച്ചിരുന്ന ആര്‍ട്ടിഫിഷ്യല്‍ പെയിന്റൊക്കെ കഴുകിക്കളഞ്ഞ് നാച്യുറല്‍ ആകാന്‍ തിടുക്കപ്പെട്ടു ആത്മ..

ഒരുവിധം എല്ലാം കഴുകി, ക്ലിയര്‍ ആയപ്പോള്‍ പോയി കിടക്കയില്‍ കിടന്നു ദീര്‍ഘമായി നിശ്വസിച്ചു...

ഇനി?!

ക്ഷീണമകലുമ്പോള്‍ എന്തെങ്കിലും കറികള്‍ വയ്ക്കണം..
രാത്രി ബ്ലോഗെഴുതണം..
മക്കളുടെ കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കണം..

അങ്ങിനെ, ആത്മേ..ഒടുവില്‍ നീയും ബിസിയായിരിക്കുന്നു...!!!

കാര്യം ഇങ്ങിനെയൊക്കെയാണ്, ആത്മ ബിസിയാണ് എന്നൊക്കെയാണെങ്കിലും ആത്മയുടേ ദിവസം അവസാനിക്കുന്നത് അതിദയനീയമായാണ് കേട്ടോ!
നേരം സന്ധ്യയോടടുക്കുമ്പോള്‍ എവിടേനിന്നൊക്കെയോ കുറെ കാര്‍മേഘത്തുണ്ടുകള്‍ വന്ന് ഒരുണ്ടുകൂടി ആത്മയുടെ മനസ്സ് മേഘാവൃതമാകും..
പെയ്തൊഴിയാനാകാതെ ആ കാര്‍മേഘവുമായി ആത്മ വിറുങ്ങലിച്ചിരിക്കും..
വിടപറഞ്ഞുപോയ ഒരാത്മാവിന്റെ ഗദ്ഗദം അടുത്തറിയുന്ന നിമിഷം..
വിടപറയാനായെന്നപോലെ മനസ്സുമടിച്ച് ഒറ്റക്കായിപ്പോയ വിഷമത്തില്‍ ദിവസങ്ങള്‍ തള്ളി നീക്കുന്ന മറ്റൊരു പ്രിയപ്പെട്ട ആത്മാവ്!
അവരുടേ രൂപം കൊണ്ടു നിറയും എങ്ങും..
മരിച്ചുപോയവരെ ഇനി സന്തോഷിപ്പിക്കാനാവില്ലല്ലൊ,
പതിയെ ഫോണെടുത്ത് അച്ഛനെ വിളിക്കും..
ആത്മയുടേ ശബ്ദവും കാതോര്‍ത്ത് കിടക്കുന്ന അച്ഛനില്‍ അത് അല്പം ചൈതന്യം ഉണര്‍ത്തും അച്ഛന്റെ ശബ്ദം ആത്മയിലും..
പിന്നെ പരസ്പരം ഒന്നും പറയാതെ എല്ലാം അറിയാവുന്നമട്ടില്‍ രണ്ടുപേരും കൊച്ചു കൊച്ചു വിശേഷങ്ങള്‍ അന്യോന്യം പറഞ്ഞ് സമാധാനിക്കും..
അരികില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഹോം നര്‍സ് അച്ഛന്റെ വിശേഷം പറയുമ്പോള്‍ സമാധാനത്തോടെ ആത്മ കേട്ടിരിക്കും
ഒരുദിവസം വിളിക്കാതിരുന്നാല്‍
ഇന്ന് മോളു വിളിച്ചില്ലല്ലൊ എന്നും പറഞ്ഞ് കിടക്കും..

ഇന്നലെ വിളിച്ചപ്പോള്‍ പതിവില്ലാതെ രാത്രി ഉറങ്ങാതെ വെളിയില്‍ ആരോ തന്നെ വന്നു വിളിക്കുന്നു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ആരെയും ഉറങ്ങാന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല എന്നും മറ്റും ഹോം നര്‍സ് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ മനസ്സ് തകര്‍ന്നു..

ഒന്നു പെട്ടെന്ന് നാട്ടില്‍ പോയി വന്നാലോ?!
പക്ഷെ, മക്കള്‍ തനിച്ചാവില്ലേ
ഒരാള്‍ക്ക് പരീക്ഷയും വരുന്നു..

ഉറക്കം വരാതെ ആത്മ നിസ്സഹായതയോടെ ബസ്സ് നോക്കുന്നു ബ്ലോഗ് നോക്കുന്നു.. ഒന്നിനും തന്റെ വര്‍ത്തമാനകാലത്തിലെ നിസ്സഹായത മാറ്റാനാകില്ലെന്ന ബോധം വീണ്ടും തളര്‍ത്തുന്നു..

പിന്നെ പതിയെ സത്യങ്ങള്‍ അംഗീകരിക്കുന്നു..
നാളെ എണീക്കുമ്പോള്‍ അച്ഛന് അസുഖം ഭേദമായിക്കാണും..
അനിയന്‍ സമാധാനിപ്പിക്കുമായിരിക്കും.. അനിയന്റെയും അച്ഛനല്ലെ,
വെപ്രാളപ്പെടാതെ മോളുടെ പരീക്ഷയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് പോയി കണ്ട് സമാധാനിപ്പിച്ചു വരണം..

ഇപ്പോള്‍ ഇതെഴുതുമ്പോഴും അവരുടെ ഫോട്ടോ മുറിയിലുണ്ട്
തനിക്ക് ജന്മം തന്നവര്‍.
തന്നെ ഈ ഭൂമിയില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ സ്നേഹിച്ച രണ്ട് ആത്മാക്കള്‍
വിടപറയലിന്റെ വക്കില്‍ നില്‍ക്കുന്ന തന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍!!

എങ്കിപ്പിന്നെ ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റില്‍..
സമയം കിട്ടുന്നവര്‍ വായിക്കൂ..
ആര്‍ക്കെങ്കിലും വിഷമം തോന്നിയെങ്കില്‍ ക്ഷമിക്കൂ..
ആത്മ എല്ലാം പങ്കുവയ്ക്കുന്ന ഇടമായതുകൊണ്ട് അറിയാതെ എല്ലാം..പങ്കുവച്ച് പോകുന്നു.. പൊങ്ങച്ചങ്ങളായാലും പരിഭവങ്ങളായാലും.. എല്ലാം ഒരുപോലെ...‍

സമത്വം..! സുന്ദരം...!

2011-06-10T19:21:00.000-07:00

ആഗ്രഹങ്ങളെ അടക്കാൻ ഭയങ്കര പ്രയാസമാണു ബ്‌ ളോഗൂ..
നമുക്ക്‌ നാൽപ്പതല്ല, അൻപതല്ല ഇനി തൊണ്ണൂറു കഴിഞ്ഞാലും ഇതുപോലൊക്കെ തന്നെ പോകും ജീവിതം..
എന്റെ ചെറുപ്പത്തിൽ ഞാൻ കരുതി എനിക്ക്‌ ആഗ്രഹങ്ങളേ ഇല്ലാ എന്ന്..
വളരെ തുശ്ചമായ ആഗ്രഹങ്ങളേ ഉള്ളൂ എന്നതുകൊണ്ടോ, ഒരല്പം ചാഞ്ചല്യം മനസ്സില്‍ തട്ടിയാല്‍ അത് എന്നെ വല്ലാതെ ചാഞ്ചല്യപ്പെടുത്തും..

പറഞ്ഞു വരുന്നത്...

ഈയ്യിടെ ബസ്സില്‍ പോയി സവാരി നടത്തലുണ്ടെന്ന ഒറ്റക്കാരണം കൊണ്ട് ഞാന്‍ വല്ലാതെ മാറിയപോലെ..
ഒരു വലിയ ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടക്കകപ്പെട്ടപോലെ.. അതും പലേ സ്വഭാവമുള്ളവര്‍.. പല താല്പര്യങ്ങള്‍ ഉള്ളവര്‍..
ചിലരുടേ വാക്‌സാമര്‍ത്‌ഥ്യം കാണുമ്പോള്‍ വിസ്മയത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നുപോകും..!
ചിലരുടെ അറിവിനു മുന്നില്‍ അറിയാതെ തല കുനിയും.
ചിലരുടെ ഭാക്ഷ എനിക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത വിധത്തില്‍ ..

ഏതിനും ഇതൊക്കെ കാണുമ്പോള്‍ എനിക്ക് നഷ്ടമായത് എന്റെ സ്വച്ഛതയാണ്‌..
ഒരു വലിയ ആള്‍ക്കൂട്ടം ഇടതടവില്ലാതെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ അതിന്റെ വക്കിലിരുന്ന് സ്വപ്നം കാണാനും ബ് ളോഗെഴുതാനും ഒക്കെ വലിയ പ്രയാസമാണേ ബ് ളോഗൂ..
എനിക്കവിടെ വലുതായി ഒന്നും കോണ്ട്റിബ്യൂട്ട് ചെയ്യാന്‍ ഇല്ലെങ്കിലും മനസ്സ് അവിടെനിന്നും പറിച്ചുമാറ്റാന്‍ വലിയ പ്രയാസമാകും..
ഓരോ അരമണിക്കൂറിനിടയിലും അവിടേ ആരൊക്കെ വന്നു, എന്തൊക്കെ എഴുതുന്നു.. എന്നറിയാനുള്ള ഒരാകാഷ..
പക്ഷെ, എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് നിന്നെയാണെന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ വല്ലാത്ത നൊമ്പരം.
പ്രായമായി വരുന്നു.., ഇനി അടങ്ങിയൊതുങ്ങി ഒരിടത്തിരുന്നു ബ് ളോഗില്‍ വല്ലതുമൊക്കെ എഴുതി ശിഷ്ടകാലം ജീവിച്ചാല്‍ പോരേ ആത്മേ നിനക്ക് എന്ന് പലയാവര്‍ത്തി ചോദിച്ചു നോക്കി എങ്കിലും വലിയ ഫലമൊന്നും ഇല്ല.

പ്രായത്തിന്റെ കാര്യം ആലോചിച്ചപ്പോള്‍ ഒരു പ്രധാന പോയിന്റ് കിട്ടി..!

നമ്മളെ പ്രായമായി എന്നു ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നവര്‍ നമ്മുടെ തൊട്ടു പിന്നില്‍ വരുന്നവരാണ്‌..!
വളരെ പിന്നിലുള്ളവരും മുന്‍പേ നടക്കുന്നവരും നമ്മെ സ്വാധീനിക്കുന്നേ ഇല്ല..!
എനിക്ക് മുപ്പത്ത് വയസ്സ് തികഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ശരിക്കും വാര്‍ദ്ധക്ക്യത്തിലേക്കു കടന്നിരിക്കുന്നു എന്ന തോന്നലായിരുന്നു..
പ്രധന കാരണം എന്റെ ഇരുപത്തി മൂന്നുകാരി അനിയത്തിയും ഇരുപത്തി എട്ടുകാരിയായ അനിയത്തിയും ഒക്കെ തന്നെ
ഓ! എനിക്ക് മുപ്പതായി.. നല്ല പ്രായമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു.. എന്ന ഗദ്ഗദത്തോടെ എല്ലാം വിരമിപ്പിച്ച് സന്യാസത്തിലേക്ക് കടക്കാനും ഒരു ഉള്‍പ്രേരണ ഉണ്ടായി നടന്ന കാലം.. ഒരു കാലം..

നാല്പതായപ്പോല്.. മുപ്പതുകാരികളായ അനിയത്തിമാര്‍ എന്നെ തീര്‍ത്തും എഴുതി തള്ളി
ഇത് കൈവിട്ട കേസാ ആത്മേ.. ഇനി തിരിഞ്ഞുനോക്കുകയേ വേണ്ടാ എന്ന്..
പ്ക്ഷെ എന്റെ അതിശയം അവര്‍ക്ക് ഈ മുപ്പതും നാപ്പതും ഒക്കെയാകുമ്പോഴു അവര്‍ സ്റ്റില്‍ അനിയത്തിമാറ് തന്നെ! ടൂ യങ്ങ് ആന്റ് ഗ്ലാമറസ്! ഹും!
എന്നെ നോക്കി എന്നാപ്പിന്നെ പോകുവല്ലേ മുന്നേക്ക് എന്ന ഭാവത്തോടെ ചിരിച്ചു കാട്ടും യംഗ് ലേഡീസ്!

ഹും ! ഞാനും പതിയെ മുന്നോട്ടു നോക്കി നടക്കാന്‍ ശീലിക്കട്ടെ.. (ഈവന്‍ ഇഫ് ഇറ്റ് ഈസ് റ്റൂ ലേറ്റ്..!)

പക്ഷെ, ഞാന്‍ ഈ പ്രായത്തിനൊന്നും വലിയ പ്രാധാന്യം കൊടുത്തിരുന്നില്ല. എന്നുവച്ചാല്‍ ഞാന്‍ പ്രായത്തിനെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ നടന്ന കാലത്തോളം എതെന്നെയും പിടികൂടിയില്ല എന്നു സാരം!

എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍, ഈയ്യിടെ അതെന്നെ വല്ലാതെ പിടികൂടിിരിക്കുന്നു.. പ്രത്യേകിച്ചും ഈ അജ്ഞാതമായ ബ്ളോഗെഴുത്തില്‍ വന്നതിനു ശേഷമാണോ അതോ, ഇതായിരിക്കും ശരിക്കും പ്രായം ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും ഒക്കെ പിടികൂടിത്തുടങ്ങുന്ന പ്രായം.. അങ്ങ് അക്സപ്റ്റിയേക്കാം..
അല്ല പിന്നെ!(നോ..!! ലുക്ക് ഫോര്‌വേഡ് ആത്മേ!)
ഇനിയിപ്പൊ തൊണ്ണൂറു വയസ്സായാലും പിറകെ എണ്‍പതും എഴുപതും വയസ്സായ അനിയനനിയത്തിമാര്‍ കാനും നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ ..
"ന്നാ പിന്നെ, അങ്ങ്ട് നടക്ക്വല്ലെ?!"എന്നും പറഞ്ഞ്..,

പ്രായം അവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ..

അല്പം ജാതിയെപ്പറ്റിയായാലോ?!

ശ്ശോ! മിണ്ടരുത്!

ചുമ്മാതല്ല ബ്രാഹ്മണരും ക്ഷത്രിയരും ഒന്നും മിണ്ടാതെ അനങ്ങാതെ ഇരുന്ന്
പഴിയെല്ലാം കേള്‍ക്കുന്നത്..!
നിങ്ങള്‍ ഈ ഉന്നതകുല ജാതി എന്നു പറയുന്നതില്‍ ജനിച്ചുപോയോ, പിന്നെ നോ മിണ്ടല്‍ ആന്ദ് ഉരിയാടല്‍..
അതൊക്കെ കീഴ്ജാതി എന്നവകാശപ്പെട്ട് അന്യായമായി അവകാശങ്ങള്‍ പറ്റി മുന്നേറുന്ന ഒര വിഭാഗം ജനത്തിനു മാത്രം!
അവര്‍ക്ക് ആരെയും കല്ലെറിയാം.. ക്രൂശിക്കാം.. എന്തുചെയ്താലും അവര്‍ക്ക് പടിപടിയായ ഉയര്‍ച്ചമാത്രം..

സാരമില്ല.. ഉയര്‍ന്നോട്ടെ..

പക്ഷെ, അതിനിപ്പോള്‍,ജാതിപ്പേര്‍ വച്ചാലെന്താ ഒരു കുഴപ്പം..? അതിലെന്തിനാ ഇവര്‍ പുശ്ചം കാട്ടുന്നത്!

അവര്‍ സ്വന്തം പാരമ്പര്യത്തെ വേണ്ടെന്നു വയ്ക്കുമോ..?
നല്ല ഒരു ഉന്നതകുല ജാതിപ്പേര്‍ കല്പ്പിച്ചുനല്‍കി എന്നു കരുതി അവരുടേ അച്ഛന‌പ്പുപ്പന്മാരെയൊക്കെ വേണ്ടെന്നുവയ്ക്കുമ്പോലെയാകില്ലേ ഈ ജാതി പറയാന്‍ അവകാശം ഇല്ലാത്തത്..?
അല്ല, ഇപ്പോള്‍ ജാതിപ്പേര്‍ വച്ചാലെന്താ കുഴപ്പം?!
മതം ഏതായാലും മനുഷ്യന്‍ നന്നായാല്‍ മതി എന്നല്ലെ?

അല്ലെ?! എങ്കില്‍ എനിക്കങ്ങിനെയാണ്‌.

ഒരു നല്ല വ്യക്തി, അയാള്‍ ബ്രാഹ്മണനായാലും ക്ഷത്രിയനായാലും ശൂദ്രനായാലും, ചോവനായാലും പറയനായാലും ഒക്കെ എനിക്ക് ഒരേ ആരാധയാണ്‌!

ഒരു ചിത്രകാരന്‍, ബ്രാഹ്മണനല്ലെ, പാവം അയാളെ അങ്ങ് ആരാധിച്ചേക്കാം..
അല്ലെങ്കില്‍ പറയനല്ലെ, ആരാധിക്കണ്ട എന്നല്ല എനിക്ക് തോന്നുക..
ഞാന്‍ ആ ചിത്രം ആസ്വദിക്കും. അതിനു പിന്നില്‍ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന മാഹാത്മാവിനെ മനസ്സുകൊണ്ട് ആരാധിക്കും.. ജാതിചിന്ത ഏഴയലത്തുപോലും വരില്ല തന്നെ.
ചിത്രം പോലെ തന്നെ ഏതു നല്ല കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നവരെയും അവരുടെ ഗുണങ്ങള്‍ കണ്ടാണ്‌ വിലയിരത്തുന്നത്..

ഒരല്പം ഇംഗ്ളീഷു പറഞ്ഞാല്‍ അവന്‍ പണ്ഡിതനായി എന്നുപറയുമ്പോലെ വങ്കത്വമല്ലെ, ഒരു ജാതിപ്പേര്‍ കണ്ട് അവരെ ശ്രേഷ്ഠരെന്നു വിശ്വസിക്കുന്നത്!

എനിക്കീ ജാതിയെച്ചൊല്ലിയും മതത്തെച്ചൊല്ലിയും ദൈവങ്ങളെപ്പറ്റിയും അനാവശ്യമായി കൊട്ടിഘോഷിച്ച് കലാപമുണ്ടാക്കുന്നവരെയാണ്‌ ഈ ലോകത്തിലേക്കും വച്ച് ഏറ്റവും വലിയ വെറുപ്പ്.. ഒരു കൊലപാതകിയോടുപോലും അതുകഴിഞ്ഞേ വെറുപ്പുള്ളൂ..!!

ജാതിയെയും, മതത്തേയും, ദൈവത്തിനെയും ഭാഷയെയും, നിറത്തെയും (എങ്കിപ്പിന്നെ പ്രായത്തെക്കൂടി അങ്ങ് ഉള്‍പ്പെടുത്താം അല്ല്യോ!)പറ്റിയൊക്കെ തല്‍ക്കാലം മറന്ന്, മനുഷ്യരെ മനുഷ്യരായി കണ്ട് സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങുന്ന നാള്‍ വരും.. അന്നെനിക്ക് ഈ ഭൂമി ശരിക്കും സ്വര്‍ല്ലോകമാണെന്നു നിസ്സംശയം തോന്നും..!

പ്രഭാതസവാരിയും, ട്രയിന്‍ യാത്രയും പിന്നെ ഒരു ബുക്ക്ഷോപ്പും...

2011-06-01T10:11:00.000-07:00

ഇന്ന് റോസിന്റെ ബ്ലോഗ് പോസ്റ്റ് വായിച്ചു..
യച്ചുമുവിന്റെ കമന്റ് കണ്ടു..
എന്റെ ഫോണ്ട് നന്നായി സഹകരിക്കുന്നുണ്ട്..
ആരും പരുഷമായി എന്നെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല,
ഞാന്‍ ആരെയും വിഷമിപ്പിച്ചില്ല,
അതുകൊണ്ട് ആകപ്പാടേ ഒരുന്മേഷം..

കാര്യം ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ആയ സ്ഥിതിക്ക്, ബ്ലോഗിനോട് ഒരല്പം മനസ്സു തുറക്കാന്‍ പറ്റുമോന്ന് നോക്കട്ടെ,
ഈയ്യിടെയായി എപ്പോഴും ഒരേ ചിന്തയാണ്..
‘എനിക്ക് ഞാന്‍ മാത്രമേ ഉള്ളൂ’ എന്ന ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട ചിന്ത..
കൂടെ രണ്ട് മക്കളും..
ബാക്കി എല്ലാവരും അങ്ങോട്ടു ചെന്നു മുട്ടിയാല്‍ തുറക്കാനും തുറക്കാതിരിക്കാനും സാധ്യതയുള്ള കതവുകളുമായി എവിടെയൊക്കെയോ..

പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ ഞാന്‍ തനിച്ചാണ് എന്ന തോന്നല്‍ രൂഢമൂലമായി വരുന്നു..

ബ്ലോഗില്‍ പോലും എന്തെങ്കിലും വന്ന് എഴുതിയാല്‍ മാത്രം അതൊന്ന് ആക്റ്റീവ് ആകും.. അല്ലെങ്കില്‍
‘ഓ നിനക്ക് സമയമില്ലേ, സാരമില്ല, ഞാനിവിടെ നിര്‍വികാര പരബ്രഹ്മമായി കിടന്നോളാം..’ എന്ന നിസ്സംഗത..

ഇങ്ങിനെ എഴുതാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍ ഞാന്‍ പോലും ബോറഡിച്ചു ചത്തുപോകും..
അപ്പോള്‍ വായിക്കുന്നവരുടെ സ്ഥിതിയോ?! ശൈലി മാറ്റാന്‍ നോക്കാം..

ശരി ഞാന്‍ ഇന്നലെ എങ്ങിനെ എന്റെ ബോറന്‍ ജീവിതം പ്രകാശമയം ആക്കാമെന്ന് കൂലംങ്കുഷമായി ചിന്തിച്ചപ്പോള്‍ ഒരു ബുദ്ധി തോന്നി.
എന്തുകൊണ്ട്, എന്തുകൊണ്ട് എനിക്ക് പ്രഭാതത്തെ വരവേറ്റുകൂടാ?!
സാധാരണ ഞാന്‍ എണീറ്റാലുടന്‍ ഒരല്പം ഭക്തിഗാനമൊക്കെ കേട്ട്, പുറത്തെ മുറ്റത്തില്‍ തണുത്തുവിറച്ച് നില്‍ക്കുന്ന ചെടികളെയൊക്കെ ഒന്ന് കണ്ണുകോണ്ട് തലോടിയശേഷം നേരേ ചെന്ന് ലാപ്പ്ടോപ്പ് എടുത്ത് മടിയില്‍ വയ്ക്കും..
പിന്നെ ഏഷ്യാനെറ്റ് ചാനല്‍ തുറന്ന് വയ്ക്കും..
രണ്ടിലും നന്നായി ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിക്കാനാവാതെ ഇരിക്കും.., എന്നാല്‍ മതിവരാത്ത ഉറക്കത്തെ ഒന്നു പുല്‍കി സന്തോഷിപ്പിക്കാനെന്നു വച്ചാല്‍ അതിനും പറ്റില്ല.

ലാപ്പ്ടോപ്പ് തുറന്ന് വയ്ക്കുന്നത് ബസ്സുകളെ നിരീക്ഷിക്കാനെന്നും പറഞ്ഞാണ്.. എന്നാല്‍ ഓരോരുത്തരുടെ പേരും നാളും ഒക്കെ നോക്കുന്നതല്ലാതെ, അവര്‍ പറയുന്ന വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ മനസ്സിരുത്തി വായിക്കുവാനുള്ള ക്ഷമയോ സമയമോ ഉണ്ടോ?, ഇല്ലാതാനും.. ‘ങ്ഹാ! ദാ ആ പെരുള്ള ബസ്സ് ദാ വരുന്നു. എന്നെ അറിയാമായിരിക്കും..
അത് ഇന്നയാളായിരിക്കുമോ? പുരുഷനായിരിക്കുമോ സ്ത്രീയായിരിക്കുമോ..?’ എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ച് അടുത്ത ബസ്സിനെ നോക്കും.. പിന്നെ ഏഷ്യാനെറ്റിനെ നോക്കും.. പിന്നെ ചായ കുടിക്കും.. ഒന്നിലും പൂര്‍ണ്ണമായി ശ്രദ്ധകേന്ദ്രീകരിക്കാന്‍ പറ്റാതെ ഒരു പരുവമായി ഒടുക്കം വീട്ടുജോലികളിലേക്ക് കടക്കും..

ഇന്നലെ ഞാന്‍ പുതിയ മനിതയായി,
ആദ്യം ഒരു സഞ്ചി കൈക്കലാക്കി
അതില്‍ ക്യാമറ, ഫോണ്‍, ഒരു കൊച്ച് നോട്ട് ബുക്ക് , കുറച്ച് ചില്ലറ കാശ് ഒക്കെയിട്ട് ഒരു സഞ്ചാരിമട്ടില്‍ ഇറങ്ങി ഒറ്റ നടത്ത..

നേരെ ഓവര്‍ ബ്രിഡ്ജ് കയറി അപ്പുറത്തേക്ക്..

അവിടെ നിറയെ ഫ്ലാറ്റുകളാണ്..
വിവിധതരം ആള്‍ക്കാരെ കാണാം..
വിവിധതരം പട്ടികള്‍ പൂച്ചകളെയൊക്കെ കാണാം..
ഞാന്‍ നടന്നു.. പിന്നെ ഇരുന്നു.. പിന്നെ ഫോട്ടോ എടുത്തു..
ആകെ ഒരുന്മാദം തോന്നി..
ഒരു പക്ഷിമനുഷ്യന്‍ എന്നോട് കുശലം പറയുകയും ചെയ്തു!
ദാ ഈ മനിതന്‍..

ഇന്ന് മകാളൊടൊപ്പം എം. ആര്‍. ടിയില്‍ പോയി ഒരു വലിയ ബുക്ക് സ്റ്റാള്‍ കണ്ടുപിടിച്ചു
സത്യായിട്ടും എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഇത്രയും വലിയ ഒരു ബുക്ക് സ്റ്റാള്‍‍ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ലാ.
അതിന്റെ ഫോട്ടം ഇവിടെ..

ഇത് ആ ബുക്ക്സ്റ്റാളിന്റ് ഒരു ശതമാനം മാത്രമാണ് ട്ടൊ, ഇതുപോലെ ഒരു ഷോപ്പിംഗ് കോപ്ല്ക്സിന്റെ ഏകദേശം ഒരു ഫ്ളോര്‍ മുഴുവനും ഈ കിനോക്കുനിയ ബുക്ക്സ്റ്റാള്‍ ആണ്.. ഏറ്റവും അഭിമാനകരമായി തോന്നിയത്.. ഇന്ത്യന്‍ ലിറ്ററേച്ചര്‍ എന്നും പറഞ്ഞ് ഒരു പ്രത്യേക ഇടം! അവിടെ നമ്മുടെ അരുന്ധതീ റോയിയും അനിതാ ദേശായിയും ദിവാകരുണിയും സല്‍മാന്‍ റുഷ്ദിയും, ഒക്കെ സ്വച്ഛമായി ഇരിക്കുന്നു.. എന്റെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു..
കൂടെ മകാളായതുകൊണ്ട്, ഞങ്ങള്‍ ചിത്രശലഭങ്ങളെപ്പോലെ പാറി നടന്നു.. കാലു(ചിറക്) കുഴഞ്ഞ് വീഴും വരെ!!പിന്നെ, കൊക്കിലൊതുങ്ങുന്നതും കൊത്തി, ഞങ്ങള്‍ പറന്നുയര്‍ന്നു...

ശ്ശ്യോ! ഇതൊന്നും ഞാന്‍ ഇത്രനാളും കാണാതെ പോയല്ലോ, കഷ്ടം! ആരും കാണിച്ചുതരാനും ഇല്ലായിരുന്നു.. ഹും! സാരമില്ല..
ഇനി ഞാന്‍ നിറയെ കണ്ടോളാം..
ഞാന്‍ അവിടത്തെ മെമ്പര്‍ഷിപ്പും എടുത്തു.. പിന്നല്ല..

തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ ട്രയിന്‍ നിറയെ ആള്‍ക്കാര്‍ തിക്കിയും തിരക്കിയും.. എങ്കിലും ഭയങ്കര ഡീസന്റ് ആണ് ട്ടൊ, നോ ബോഡി ടച്ചിംങ്ങ്.. നൊ സ്റ്റെയറിംഗ്..അരയിഞ്ചി ഗാപ്പില്‍ മൂക്കും മുഖവും ബോഡിയും ഒക്കെ വച്ചിട്ടും ഈ അപരിചിതത്വം നിലനിര്‍ത്താന്‍ കഴിയുന്ന മനുഷ്യജീവികള്‍ ഈ ഭൂലോകത്തില്‍ മറ്റൊരു രാജ്യത്തും കാണില്ല തന്നെ..!!

അട്ടിയട്ടിയായി ഒരു ട്രയിന്‍ നിറയെ മനുഷ്യജീവികള്‍ മൌനമായി നീങ്ങിയപ്പോള്‍
ട്രയിന്‍ ഒരു വലിയ പെരുമ്പാമ്പുപോലത്തെ ജീവിയായും ഞങ്ങള്‍ മനുഷ്യരെല്ലാം അതിന്റെ ശരീരമായും തോന്നി.. പതിനായിരക്കണക്കിന് ആത്മാക്കളുടെ ജീവന്‍ വഹിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്ന ഒരു വലിയ ജീവി..!

ഈ മനുഷ്യരെല്ലാം നിന്നെ വിശ്വസിച്ച് ജീവിതം അര്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്നു..
കാത്തോളണേ..

പെട്ടെന്ന് എന്നിലെ ഫിലോസഫി ഉണര്‍ന്നു...!
നിഷ്കളങ്കതയുടെ പര്യായമായ തീരെ കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാണുമ്പോള്‍, ‘ദാ ലോകത്തിന്റെ അനന്തരാവകാശികള്‍’,
മദ്ധ്യവയസ്കരെ കാണുമ്പോള്‍, ‘ഭാരം വലിക്കുന്ന വണ്ടിക്കാളകള്‍’പോലെയും,
വയസ്സരെ കാണുമ്പോള്‍ ഭാരവണ്ടിവലിച്ച് തളര്‍ന്നവരായും,
ചൈതന്യവത്തായ ചെറുപ്പക്കാര്‍ ജീവിതവണ്ടിയെ ഒട്ടൊരു കൌതുകത്തോടെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നതായും തോന്നി.. അവരാണ് ലോകത്തിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ ചൈതന്യത്തിന് ആധാരം ആയും തോന്നി..ഈ ഭൂലോകം നിങ്ങള്‍ക്കുള്ളതാണ്.. ഇവിടത്തെ അരുവികളും പുഴകളും മലകളും പൂക്കളും എല്ലാം നിങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടിയാണ്..ചൂസ് വൈസ്ലി മക്കളേ.. ലിവ് വൈസിലി.. എന്നു മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു..

ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റില്‍...