Friday, September 8, 2017

വിരഹം


ഉള്ളില്‍ വിരഹത്തിന്റെ ഒരു കടല്‍ ആര്‍ത്തിരമ്പുന്നുണ്ട്

വെളിയില മൌനത്തിന്റെ ഹിമവാന്‍ ഉയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നു

ഇതിനിടയിലെവിടെയോ പിടയുന്നെന്റെ ആത്മാവ്

മറക്കേണ്ടവയും ഓര്‍ക്കേണ്ടവയുമേതെന്ന് വേര്‍തിരിക്കാനാവാതെ..

 പണ്ടുപലപ്പോഴുമെരിഞ്ഞമര്‍ന്നിട്ടുണ്ടീയഗ്നിയെന്നുള്ളില്‍

പിറന്ന നാടില്‍ എന്നോ കളഞ്ഞുപോയൊരെന്‍ സ്വപ്നങ്ങല്‍ തന്‍ ചിത

മറന്നുകഴിഞ്ഞുവെന്നു നിനച്ചു വാഴുന്നിണ്ടിവിടെ എങ്കിലും

നിനവു തേടുന്നുണ്ടിപ്പൊഴും പവിഴമുത്തിനെ പഴയകാലങ്ങളില്‍ 



പറയുവാനിനി ബാക്കിയില്ലൊന്നും ഉറപ്പുവരുത്തി

വിടപറഞ്ഞുപോമെന്‍ ഗദകാലമിപ്പൊഴും

എങ്കിലും വീണ്ടുമൊരിക്കല്‍ കണ്ടിമുട്ടിടുമ്പോള്‍

നനവുവീണുകിളിര്‍ത്തു പൊന്തുന്നെന്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍


പാതി വഴിയില്‍ കളഞ്ഞു പോയതും, മുറിഞ്ഞുപോയതും

തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ചവയും, ചവിട്ടിത്തേച്ചവയുമൊക്കെയും

ഉയിര്‍ത്തെണീക്കുന്നുവീണ്ടുമെന്തോ പറയുവാനുണ്ടന്നപോല്‍

ഇല്ല നിങ്ങള്‍ക്കിവിടെ നിലനില്‍ക്കാനാവില്ലിവിടെ ഗദ്ഗദിക്കുന്നെന്നുള്ളവും


ഒരിക്കലും തിരിച്ചുവരാനാകാത്തവണ്ണം തേഞ്ഞുമാഞ്ഞുപോയൊരാ

കനവുകള്‍, എന്തിനായ് നീ ഊതിക്കൊളുത്തുന്നുവീണ്ടും

വെറുതെ വീണ്ടും പാഴ്‌മണ്ണില്‍ എറിഞ്ഞൊഴുഞ്ഞുപോകാനായല്ലൊ

എന്നും നീ വരുന്നു, പറയുന്നു, കരയുന്നു, ചിരിക്കുന്നു..പിന്നെ മറയുന്നു


ഇരുളില്‍ ശേഷിക്കുന്നു ഞാനനാധപോല്‍, നിലകിട്ടാത്തൊരീ വിരഹക്കടലില്‍

പെറ്റനാടിനെ പേറുന്ന ഹൃത്തില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടൊരു തേങ്ങലിപ്പൊഴും

കരയുവാനോ പറഞ്ഞൊഴിക്കുവാനോ കഴിയുവാതെഞാന്‍ പിടയുന്നു വീണ്ടും

ഇനിയും പലദിനം കഴിയേണമിവയൊക്കെ പട്ടു വീണ്ടും പുതിയവ കിളുര്‍ക്കുവാന്‍



Sent from my iPhone

No comments: