Wednesday, May 24, 2017

ഇന്നില്‍, ഈ നിമിഷത്തില്‍ ജീവിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാം.

ഈ ലോകത്തിന്റെ നശ്വരത ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഭയവും ഒപ്പം ആശ്വാസവും ഉണ്ട്.
നശ്വരമായ ഈ ലോകത്തില്‍ അതിലും അല്പപ്രാണികളായ ജീവികളില്‍ ഒന്നായ എന്റെ കടമ എന്തെന്നറിയില്ല. എന്തിനായാണ് ഞാന്‍ ജനിച്ചതെന്നോ ജീവിക്കുന്നതെന്നോ ഒന്നും തന്നെ അറിയില്ല. ചുറ്റുമുള്ള ജീവികള്‍ കൊച്ചു കൊച്ചു നേട്ടങ്ങളില്‍ അഭിമാനിച്ചും അഹങ്കരിച്ചും നഷ്ടങ്ങളില്‍ ശോചിച്ചും ഒക്കെ എല്ലാം മറന്ന് ജീവിക്കുമ്പോള്‍ നേട്ടങ്ങളില്‍ ഊറ്റം കൊള്ളാനോ നഷ്ടങ്ങളില്‍ ഒരു പരിധിയില്‍ കവിഞ്ഞ് ഖേദപ്പെടാനോ(സ്വതവേ ഉള്ള മ്ലാനതയില്‍ കവിഞ്ഞ്} ഒന്നും തന്നെ എനിക്കാവുന്നില്ല.
ചുരുക്കത്തില്‍, മറ്റ് മനുഷ്യരെപ്പോലെ ഈ ലോകത്തിലെ ആഘോഷങ്ങളില്‍ പങ്കുചേരാനാവുന്നില്ല എന്നത് എന്റെ ഒരു ജന്മനാ ഉള്ള കുറവാണ്.

ഇപ്പോഴും ആ കുറവുമായി ഞാനെന്റെ കടമ എന്തെന്നാലോചിച്ച് സമയം കൊല്ലുന്നു. ഒരു സിനിമ വയ്ക്കുമ്പോള്‍ എന്തിനു കാണുന്നു അന്ന ചിന്ത, ഒരു നല്ല ബുക്ക് വായിച്ച് മതിമറന്നിരിക്കാനും ആവുന്നില്ല.
ഒരു നല്ല ഡ്രസ്സ് അണിഞ്ഞ് മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരമോ മതിപ്പോ നേടാനോ ഒന്നും എനിക്കാവുന്നില്ല.

ഇന്ന് ഒരു വാര്‍ത്ത വായിച്ചു. പുരാണങ്ങളിലും ബൈബിളിലും ഖുറാനിലും ഒക്കെ പ്രതിപാദിക്കും പോലെ ഒരു ദിവസം അപ്രതീക്ഷിതമായി ഞൊടിയിടയ്ക്കുള്ളില്‍ ഈ ഭൂമി മൊത്തം വെള്ളം നിറയുമത്രെ! സകല ജീവികളും ഇല്ലാതാകും, ചില കടല്‍ ജീവികള്‍ ഒഴിച്ച്! അതുവരെയേ ഉള്ളൂ നമ്മുടെ ഈ അക്ഷരങ്ങളും ചിന്തകളും ബ്ലോഗും റ്റ്വിറ്ററും ഫേസ് ബുക്കും ഒക്കെ.

പിന്നെ കോടിവര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും മനുഷ്യര്‍ ഉണ്ടാവുമ്പോള്‍(?) പണ്ടു പണ്ട് കുറെ മനുഷ്യര്‍ ജീവിച്ചിരുന്നു. അവര്‍ ഭൂമിമുഴുവനും ഒരേ സമയം ഒരുപകരണത്തിലൂടെ കണ്ട് സംസാരിച്ചിരുന്നുവെന്നോ, ആകാശത്തുകൂടി ഭൂമി മുഴുവനും സഞ്ചരിച്ചിരുന്നുവെന്നോ, ചന്ദ്രനില്‍ പോയിരുന്നെന്നോ, അവയവങ്ങള്‍ മാറ്റി വച്ചിരുന്നുവെന്നോ, കുഞ്ഞ് കുഞ്ഞ് അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ പരസ്പരം പല ചിന്തകളും കൈമാറിയിരുന്നെന്നോ ഒക്കെ ചിന്തിച്ചെടുക്കുവാന്‍ പോലും ആവില്ല! ഇപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ പുരാണങ്ങളിലെ ദൈവങ്ങളുടെയും രാക്ഷസന്മാരുടെയും മറ്റും കഥകള്‍ കേട്ട് ‘അസംഭാവ്യം!’ എന്നു പറഞ്ഞ് ഉള്‍ക്കൊള്ളാനാവാതെ വിഷമിക്കും പോലെ..

അപ്പോള്‍ പറഞ്ഞുവന്നത്.. ഈ ലോകത്തില്‍ എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല എന്നതാണ്.
രാവിലെ ചോറു വച്ചു, ഒരു കറിയും..ഇനി കടയില്‍ പോകണം.. സമയം കൊല്ലാനും കൂടിയാണ്. വീട്ടില്‍ ആരും ഇല്ലാത്തതിനാല്‍.
അവധിദിവസങ്ങളില്‍ എങ്ങും പോകാനാവില്ല.പിന്നെ
ഫേസ് ബുക്കില്‍ പോയി കുറെ ലൈക്കുകളും ഇട്ട്, റ്റ്വിറ്ററില്‍ പൊയി കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു ചിന്തകളും കുറിച്ചിടുമ്പോള്‍ എന്റെ ദിവസം പൂര്‍ണ്ണമായി.

തല്‍ക്കാലം എനിക്ക് അല്പമെങ്കിലും പ്രയോജനമുള്ളത്, ശാശ്വതം എന്ന് തോന്നുന്നത് ഈ ബ്ലോഗെഴുത്ത് മാത്രമാണ്.. പിന്നീട് പ്രളയം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് മനുഷ്യര്‍  വീണ്ടും  അവതരിക്കുമ്പോള്‍ ഇവിടം ശൂന്യമായിരിക്കും എന്നും കമ്പ്യൂട്ടറും അക്ഷരങ്ങളും ഒക്കെ മായയായി മറയുമെന്നും ഒക്കെ തല്‍ക്കാലം മറക്കാം. ഇന്നില്‍, ഈ നിമിഷത്തില്‍ ജീവിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാം.



No comments: