Sunday, March 5, 2017

ഒരു കൊച്ച് അനുഭവചിത്രം

ഒരു കൊച്ച് അനുഭവചിത്രം

(കഥയുമല്ല കവിതയുമല്ല)

ഇത്ര അടുത്ത്, മഴ കണ്ടുകൊണ്ട്,
മഴയെ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്
കിടക്കാന്‍ ഒരു മുറി ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നത്
ഇന്നാണ് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നത്!!
ഈ മുറിയിലെ ജനലുകളും കതവും എല്ലാം
കൊട്ടിയടച്ചിരിക്കയായിരുന്നു
തുറന്നിട്ടാല്‍ എന്റെ സ്വകാര്യത ആരെങ്കിലും അപഹരിക്കുമോ എന്ന് ഭയന്ന്!
ഇതില്‍ നിറയെ പഴയ തുണികളും ഉപയോഗശൂന്യമായ വസ്തുക്കളും ആയിരുന്നു.

രണ്ടു ദിവസം മുന്‍പ് പതിവുപോലെ ആ പാഴവസ്തുക്കളുടെ ഇടയിലെ കട്ടിലില്‍  സ്വകാര്യത തേടി കിടക്കുമ്പോള്‍
പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന എന്റെ മകള്‍ കുട്ടിക്കാലത്തെപ്പോലെ എന്റെ അരികില്‍ വന്ന് കിടക്കയും ഓരോന്ന് പറയുകയും ചെയ്തു
എന്തോ! എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു ജീവന്‍ വച്ചപോലെ!

പിറ്റേന്ന് തന്നെ ഞാനീ മുറി അറിയാതെ വൃത്തിയാക്കിത്തുടങ്ങി.
ആവശ്യമില്ലാത്ത ഓരോന്നായി പുറത്തുകൊണ്ടു കളഞ്ഞു..
ഒടുവില്‍  കട്ടിലും തലയിണയും ഒരു കുഞ്ഞു മേശയും കസേരയും
പിന്നെ എന്റ്രെ പ്രിയ പുസ്തകങ്ങളും മാത്രമായി.

എന്നിട്ടും ഞാന്‍ ജനലുകളോ കതവോ തുറന്നില്ല.
മുറിയിലെ സൌകര്യം ഓര്‍ത്ത് സന്തോഷിച്ചിരുന്നു.

ഇന്ന് പെട്ടെന്ന് ഒരു മഴ പെയ്തു. ഞാന്‍ റെസ്റ്റ് എടുക്കാനായി
റൂമില്‍ കയറിയ സമയം.
വെളിയിലെ പ്രഷര്‍കുക്കര്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നത് കേള്‍ക്കാതെ പോയാലോ എന്നോര്‍ത്ത് കതവു തുറന്നിട്ടു!

പുറത്ത് കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴ!!
ഞാന്‍ ഉടന്‍ എന്റെ ഇടതുവശത്ത് മാറ്റാതെ ഇട്ടിരുന്ന കര്‍ട്ടനുകള്‍
പതിയെ വകഞ്ഞുമാറ്റി.
വെളിയില്‍, തൊട്ടരികിലായ് ഒരു ജനാലയ്ക്കപ്പുറം,  കറിവേപ്പിലമരവും പുളിഞ്ചിമരവും വാഴയും മന്ദാരവും
ഒക്കെ നിന്ന് മഴയത്ത് ആടിത്തിമിര്‍ക്കുന്ന മനോഹരമായ കാഴ്ച!!

എന്തേ ഇത്രനാള്‍ ഞാനീ കതവുന്‍ ജനലുകളും ബന്ധിച്ചു!
ആരെ ഭയന്ന്!!
ഇപ്പോള്‍ തുറന്നതോ!
ആരും വരില്ലെന്ന ഭയമില്ലായ്മയോ
അതോ എന്റെ മക്കള്‍ എനിക്ക് നല്‍കിയ സുരക്ഷിതത്തിലോ!!
എത്ര ദുരൂഹമാണ് മനുഷ്യമനസ്സുകള്‍!!!

2 comments:

കുഞ്ഞൂസ് (Kunjuss) said...

അത് കഷ്ടമായി ല്ലോ ആത്മ, എന്തേ ആ ജനലുകളെങ്കിലും നേരത്തെ തുറക്കാതിരുന്നേ... ?

ആത്മ said...

ഓരോന്നിനും ഓരോ സമയം ഉണ്ടായിരിക്കാം..:))
കമന്റിനു നന്ദി