Tuesday, March 8, 2016

സന്തോഷിക്കാനാവാതെ..

ഇപ്പോള്‍ ബ്ലോഗ് ഒക്കെ ഔട്ട് ഓഫ് ഫാഷന്‍ ആയി.

ഫേസ്ബുക്ക് പേജുകള്‍ ആണ് പ്രചാരം. ആയിരവും അതിലധികവും ലൈക്കുകളും കമന്‍സും ഒക്കെ പെട്ടെന്ന് കിട്ടുമ്പോള്‍ തീര്‍ച്ചയായും ആള്‍ക്കാന്‍ അതുതന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കും.

പക്ഷെ, എനിക്ക് സത്യസന്ധമായി വല്ലതും എഴുതണമെങ്കില്‍ ഇവിടെയാണ് സൌകര്യം. ഞാന്‍ ആരും വായിക്കാന്‍ ഇല്ലെങ്കില്‍ കൂടി ഇവിടെ എഴുതിക്കോട്ടെ,

എന്നും രാവിലെ ലോകത്തോടുമുഴുവന്‍ പരാതിയും പരിഭവങ്ങളും ആയാണെണീക്കാറ്.
ഈ ജീവിതത്തില്‍ എനിക്ക് ഒരിക്കലും സന്തോഷിക്കാനായിട്ടില്ല. കാരണം, സന്തോഷിക്കാനും ഒരു മിനിമം യോഗ്യത/തന്റേടം ഒക്കെ വേണം! അതെനിക്കില്ല.

സന്തോഷം എന്നാല്‍ എനിക്ക് തോന്നുന്നത് മറ്റൊരാളിന്റെ ഒന്ന് കിട്ടുമ്പോള്‍ ആണ് എന്ന് തോന്നുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരാളിനെക്കാള്‍ നല്ലതൊന്ന് കൈക്കലാക്കാനാവുമ്പോള്‍ കിട്ടുന്ന ഒന്ന്. എനിക്കങ്ങിനെ ഒരു മറ്റൊരാള്‍ ഇല്ല. അല്ലെങ്കില്‍ അങ്ങിനെ ഉള്ളവരെ കടത്തിവെട്ടാനുള്ള ആത്മവിശ്വാസം ഇല്ല.അല്ലെങ്കില്‍ അവരുടെ ദുഃഖം കണ്ട് സന്തോഷിക്കാനുള്ള മനസ്ഥിതി ഇല്ല. അങ്ങിനെ എന്തൊക്കെയോ എന്റെ സന്തോഷത്തിന് തടസ്സമാകുന്നുണ്ട്..

ഇപ്പോള്‍ ഏറ്റവും പുതിയ വിഷമം എന്തെന്നാല്‍, എന്റ് എന്റെ മക്കള്‍ക്ക് അവര്‍ ഇഷ്റ്റപ്പെടുന്ന ആഹാരം കൊടുത്ത് സന്തോഷിപ്പിക്കാനാവുന്നില്ല എന്നതാണ്. ഇന്നലെ രാത്രി 2 മണിക്ക് ഒരാള്‍ക്ക് സൂപ്പ് വേണം എന്നു പറഞ്ഞു (പഠിക്കുകയായിരുന്നു). ഞാനെങ്ങിനെ അപ്പോള്‍ സൂപ്പ് ഉണ്ടാക്കാന്‍! ഒന്നാമത് വെജിറ്റബിള്‍സ് ഇല്ല. രണ്ടാമത്  പാതിരാത്രി.

മറ്റൊരാള്‍ അവളുടെ ഇഷ്ട ആഹാരം എനിക്ക് ഉണ്ടാക്കാനേ അറിയില്ല എന്ന മട്ടില്‍ കഴിയുകയാണ്. ഇന്നലെ ഞാന്‍ കാബേജ് തോരനും പുട്ടും ഉണ്ടാക്കി. 2 , 3 മണിക്കൂറിലധികം എടുത്തുകാണും. ചിക്കണ്‍കറി ഉണ്ട്, മുട്ട തീയല്‍ ഉണ്ട്, നഗട്ട്സ്, ചപ്പാത്തി, ഇടിയപ്പം ഒക്കെ സ്റ്റോക്ക് ഉണ്ട്. ഇതൊന്നും അവരുടെ ഫുഡ് അല്ലത്രെ! വേണമെങ്കില്‍ എനിക്ക് നൂഡിത്സും ഉണ്ടാക്കാന്‍ അറിയാം. അതും വേണ്ട.

ഞാന്‍ ശരിക്കും അവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാന്‍ പറ്റാത്തതില്‍ വിഷമിച്ച് നടക്കുകയാണ്. അവര്‍ക്ക് ലോകത്തെ പറ്റി അറിവില്ലാത്തതുകൊണ്ടുകൂടിയാണ് ഈ വിഷമങ്ങള്‍ എന്ന് എനിക്കറിയാം.

ഈ പ്രായത്തില്‍ ഞാന്‍ ഹോസ്റ്റലില്‍ അവര്‍ വച്ചുവയ്ക്കുന്ന ആഹാരം കഴിക്കുകയോ കഴിക്കാതെ പട്ടിണികിടക്കുകയോ ചെയ്യാം എന്ന പോലെയോ, അല്ലെങ്കില്‍ അമ്മ വച്ചുവയ്ക്കുന്ന ആഹാരം കുറ്റബോധത്തോടെ (ഞാന്‍ സഹായിച്ചില്ലല്ലൊ എന്ന) കഴിച്ച് വിശപ്പടക്കിയിരുന്ന ഒരുകാലം ആയിരുന്നു. എനിക്കിഷ്ടമുള്ള ആഹാരമോ, വസ്ത്രമോ ഒന്നും തന്നെ ആരോടും ചോദിക്കാനാവില്ലായിരുന്നു.

ആ ഞാന്‍ ഒരുപാട് വളര്‍ന്ന്, എന്റെ മക്കള്‍ക്കായി ജോലിവേണ്ട, വീട്ടില്‍ ജോലിക്കാരി വേണ്ട എന്നൊക്കെ കരുതി ഒരുപാട് സുഖങ്ങള്‍ ത്വജിച്ച് ജീവിച്ചവള്‍ ആണ്. ഇപ്പോള്‍ എല്ലാം എന്നെ തന്നെ കുരുക്കിലാക്കുന്നു!

എങ്ങിനെ ഈ പ്രോബ്ലം സോള്‍വ് ചയ്യാന്‍ പറ്റും എന്ന ഒരു അങ്കലാപ്പില്‍ ആണ്..
അതൊന്ന് പകര്‍ത്തിയേച്ച് പോകാം എന്നു കരുതി അത്രയേ ഉള്ളൂ

ബൈ.. 

2 comments:

ajith said...

കാലം മാറി കഥ മാറി

ആത്മ said...

:))