Wednesday, February 25, 2015

ഏതു നിമിഷവും വിടപറയാവുന്ന മനുഷ്യര്‍…

എന്റെ ജോലിയൊക്കെ ഒരുവിധം ഒതുങ്ങിയത് ഇപ്പോഴാണ് ..
എങ്കിപ്പിന്നെ ഇന്നത്തെ ദിവസത്തെ ഒരു റീവൈന്റ് ചെയ്ത് നോക്കിയിട്ട് ഉറങ്ങാം എന്നു കരുതി..

ഇടയ്ക്ക് രാവിലെ ട്രയിനില്‍ ഇരുന്നപ്പോള്‍ ഒന്നു രണ്ട് വിചിത്ര ചിന്തകള്‍ തോന്നുകയും ചെയ്തായിരുന്നു.. അതും കൂടി..

കോട്ടുകള്‍ ഒക്കെ നല്ല കാര്യമായിട്ട് ലൈക്ക് ചെയ്യുകയും ഫോര്‍വേഡ് ചെയ്യുകയൌം ഒക്കെ ഒരു ബഹളം ആണ്. മനസ്സില്‍ എവിടെയോ ഒന്ന് തട്ടിയിട്ട് അങ്ങ് സ്ക്രോള്‍ ചെയ്ത് പോവും.. അത്ര തന്നെ..

എന്നാല്‍ ഇന്നലെ ആദ്യമായി ഒരു സത്യം പ്രായോഗികമായി/പ്രത്യക്ഷമായി അനുഭവപ്പെട്ടു..

അടുക്കളയില്‍ അങ്ങിനെ ഉലാത്തവേ, പെട്ടെന്ന് ഒരു ബോധം.. ഈ അടുക്കളയില്‍ ഞാന്‍ എന്നും കാണില്ല. ഞാന്‍ ഇവിടെ തികച്ചും ഒരു അതിഥി ആണ്.. ഞാന്‍ ഒരു പ്രത്യേക വെളിച്ചത്തില്‍ ചുറ്റുമുള്ളവയെ നോക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അതെ ആ വസ്തുക്കളുടെ അത്രപോലും നിലനില്പില്ല എനിക്ക് ഈ ഭൂമിയില്‍..  ഏതു നിമിഷവും വിടപറയാവുന്ന മനുഷ്യര്‍..!

എന്നിട്ടും ഞാന്‍ ഈ ചുറ്റുമുള്ളതൊക്കെ എന്റേത് എന്ന് കരുതാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു..
ഒന്നും എന്റേതല്ല. എനിക്ക് വേണമെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍, ഈ നിമിഷത്തില്‍ എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളവ ആസ്വദിക്കാം.. അനുഭവിക്കാം.. അതിലപ്പുറം, എന്റേതെന്നു കരുതി സൂക്ഷിച്ചുവക്കുന്നതില്‍ അര്‍ത്ഥം ഒന്നും ഇല്ല എന്ന ഒരു തിരിച്ചറിവ്..

ഒരു കാഴ്ചബംഗ്ലാവിനെ പോലെ ഞാന്‍ വീടിനകവും പുറവും ഒക്കെ കയറിയിറങ്ങി നടന്നു..

പ്രായം ആയി വരുമ്പോള്‍ മറ്റൊരു വലിയ മാറ്റം കൂടി ഉണ്ട്. എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു മാറ്റം..

അതുവരെ നാം വാശിയോടും വൈരാഗ്യത്തോടും അല്ലെങ്കില്‍ തോറ്റുപോകുമെന്ന ഭയ ത്തോടും, ജയിക്കണമെന്നും എന്ന ആഗ്രഹത്തോടെയും ഒക്കെ കാണികള്‍ ഉറ്റുപാര്‍ക്കുന്നു എന്ന ടെന്‍ഷനോടും കളിച്ചിരുന്ന കളി പെട്ടെന്ന് റിലാക്സ് ആവുന്നു..
നാം കളിക്കുന്നു.. ചുമ്മാ.. ജയവും തോല്‍ വിയും ഇല്ല, ഭയവും പരിഭ്രമവും ഇല്ലാതെ റിലാക്സ് ആയി കുറച്ചു നാള്‍..  ഒടുവില്‍ ഈ ശരീരമാകുന്ന പുറം ചട്ട ഉപേക്ഷിച്ച് ആത്മാവ് മറ്റൊരിടത്തേയ്ക്ക് യാത്രയാവും വരെ.

4 comments:

ajith said...

നീര്‍പ്പോള പോലെ ജീവന്‍‌മാര്‍

ആത്മ said...

അതെ...

Rehna Khalid said...

ലൈഫ് ഈസ് ബ്യൂട്ടിഫുൾ എന സിനിമയിൽ മോഹൻലാൽ ഡസ്കിൽ കയറി നിന്ന് നോക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഓര്മ്മ വന്നു.

ആത്മ said...

Rehna,

:))

thanks for the comment…