Thursday, July 4, 2013

മനുഷ്യ മനസ്സ്..

ഈ വിഷമത്തിലും ഡിപ്രഷനിലും അമളിയിലും ഒക്കെ പെട്ട് എന്നിൽ എഴുതാനുള്ള കഴിവ് നശിച്ചോ എന്നും ഒരു ഭയം ഉണ്ട്..
അതുകൊണ്ട് വല്ലതും ഒക്കെ എഴുതി നോക്കാം..
ആദ്യം ഈയ്യിടെ കണ്ട ചില സിനിമകൾ ഓർത്തു നോക്കട്ട്.

അന്നയും റസൂലും കണ്ടു.പലർക്കും എന്നപോലെ, എനിക്കും വളരെ ഇഷ്ടമായി..
നിഷ്ക്കളങ്കരായ രണ്ട് പ്രേമിതാക്കളെ സമൂഹം ജീവിക്കാനനുവദിക്കാതെ പിരിക്കുന്നതാണ് കഥ.
വളരെ ലളിതവും സരസവും തന്മയത്വവും ആയി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു കഥ.
അന്ന മരിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ റസൂലിൽ വന്നുമൂടുന്ന ആ ശൂന്യത.. അന്നയെ കാണാൻ പോകുന്ന റസൂലിന്റെ ടെൻഷൻ, കാണുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആത്മസംതൃപ്തി, അങ്ങിനെ ഒട്ടേറെ രംഗങ്ങൾ ഫഹദും നായികയും വളരെ സ്വാഭാവികതയോടെ അവതരിപ്പിച്ചതായി തോന്നി..

പിന്നെ വേറേ..

ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ വേണ്ടെ..,
എന്തെങ്കിലും നല്ല ബുക്കുകൾ വായിക്കാം എന്നു കരുതി..
വായിച്ചവ തന്നെ മനസ്സിലാക്കി വായിക്കാൻ ഒരാഗ്രഹം..

പിന്നെ എന്തെങ്കിലും പ്രാവർത്തികമാക്കാനാവുന്ന ലക്ഷ്യങ്ങാൾ സ്വപ്നം കാണണം..

ഹോ! എന്നാലും എന്നെ സമ്മതിക്കണം..
ഈ ജന്മം മുഴുവൻ വെറും സാങ്കൽ‌പ്പികമായി ഉള്ള ഒരു മനസ്സ് ഉണ്ടാക്കയും ആ മനസ്സിന് എന്നെ അതിഭയങ്കരമായ ഇഷ്ടമാണെന്നും എനിക്ക് അതിലും വലിയ ഇഷ്ടമാണെന്നും ഒക്കെ ഭാവന ചെയ്ത്, കണ്ണടച്ച് ഇരുട്ടാക്കി ജീവിച്ച്, ഒടുവിൽ ഒരു നാൾ നാം സങ്കൽ‌പ്പിച്ചതൊക്കെ വങ്കത്തരമായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവോടെ അടുത്ത ഒരു സങ്കല്പത്തിനെ തേടിപ്പിടിച്ച് ഒളിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു ജന്മം..ബ് ളോഗൊക്കെ ഉണ്ടാവും മുന്‍പും ഉണ്ടായിരുന്നു ഈ വങ്കത്തരം.. ആരെയെങ്കിലും ഇഷ്ടമാണെങ്കില്‍ ചുമ്മാ അങ്ങു സങ്കല്‍പ്പിക്കും അവര്‍ക്ക് എന്നോടും പെരുത്ത് ഇഷ്ടമാണെന്ന്.. വേറെ ആശയപ്രകടനം ഒന്നും ഇല്ല..
പലര്‍ക്കും ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു.. ഭീകരമായിരുന്നു അവര്‍ക്കെന്നോടു തോന്നിയത് എന്നിപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു.. (അഥവാ വല്ലതും തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍..)..പെണ്‍കുട്ടികളെയും മനസ്സില്‍ ആരാധിച്ച്, എന്നോടും അതേ ഇഷ്ടം ആണെന്നു കല്‍പ്പിച്ചു കൂട്ടിയിട്ടുണ്ട് കോളേജ് പഠനകാലത്തൊക്കെ.. ആണ്‍കുട്ടികളൊന്നും ഇല്ലാത്ത കൊണ്ടാവും..ചുരുക്കം ഒരു 4,5 തോന്നലുകളേ ആകെമൊത്തം(ആണും പെണ്ണും) ഉണ്ടായിട്ടുള്ളൂ എന്നത് ആശ്വാസം..

ഇന്ന് ഞാൻ കരുതി എനിക്ക് വെറുതെ സാങ്കല്പിക സ്നേഹങ്ങളിൽ വിശ്വസിക്കാം എങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ട് മരിച്ചുപോയ എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയുടെയും സ്നേഹത്തിൽ വിശ്വസിച്ചുകൂടാ..
അവരും ശരീരം ഇല്ലെങ്കിലും മനസ്സും ആത്മാവും ഒക്കെ എവിടെയോ ഉണ്ടാവുമല്ലൊ,

അങ്ങിനെ ഞാൻ എന്നിലെ അനാധത്വത്തെ പാടെ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഇന്ന് വൈകിട്ട് ഭക്ഷണം കഴിച്ചത് എന്റെ അച്ഛന്റെയും സ്നേഹമയിയായ അമ്മയുടെയും അടുത്തിരുന്നാണ്..

മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിനു എന്തെല്ലാം കഴിവുകൾ ഉണ്ടെന്നോ..!

2 comments:

ajith said...

മനുഷ്യമനസ്സ് കഴിവുകളുടെ ഒരു കേദാരമാണ്

ആത്മ said...

അതെ അതെ...:)