Wednesday, February 29, 2012

സ്വയം രക്ഷക...

കായലിന്റെ ഒത്ത നടുവിലേയ്ക്കായിരുന്നു അവരെന്നെ തോണിയിലേറ്റി കൊണ്ടുപോയത്..
ഒടുവില്‍ എന്റെ ഭാരം കൊണ്ട് തോണി ഉലയാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍
പതിയെ ഉന്തി താഴെയിട്ടു..

ഞാന്‍ വെള്ളത്തില്‍ താണുപോകാതെ, തോണിയുടെ ഓരറ്റത്ത് പിടിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച് നില്ക്കെ,
നിന്റെ തോണി കണ്ടു..!

എന്റെ നിസ്സഹായതയാണ്‌ നിന്നെ അവിടെ എത്തിച്ചത് എന്ന തോന്നലില്‍
ഞാന്‍ കൈകളുയര്ത്തി പ്രാണരക്ഷയ്ക്കായി കേണു..
അപ്പോള്‍ തോണിയിലുള്ളവര്, -എന്നെ തള്ളി വെള്ളത്തിലിട്ടവര്-
അതിലും ഭയാക്രാന്തരായി നിന്നെ തങ്ങളിലേക്കാവാഹിക്കുമ്പോലെ!!
വിശ്വസിക്കാനായില്ല!!
എന്നെ രക്ഷിക്കാനായി പ്രാര്‍ദ്ധിച്ചാവാഹിച്ച നീ തന്നെ
അവരെ രക്ഷിക്കണം എന്ന നില..

മുങ്ങിപ്പോകാന്‍ തുടങ്ങും മുന്പ് ഞാന് ഒരിക്കല്ക്കൂടി പിടച്ചു...
ജീവനു വേണ്ടി..
ആ പിടച്ചിലിടയ്ക്ക് ഞാന്‍ സ്വയം നീന്താന്‍ പഠിച്ചു..!!!

തുളകള്‍ വീണ അവരുടെ തോണി മുങ്ങി താഴുന്നതും ഞാന്‍ കണ്ടു..
അകന്നകന്ന് അവരോടൊപ്പം പോകുന്ന നിന്റെ കപ്പല്‍ എനിക്ക് കാണാം..
പക്ഷെ, ഞാന്‍ നിശ്ശബ്ദമായി എന്റെ സ്വന്തം വേഗതയില്‍
പതിയെ പതിയെ കരയിലടുക്കും
പക്ഷെ, അത് എന്റെ മാത്രം യാത്രയായിരിക്കും...
സ്വച്ഛന്ദമായ ഒരു യാത്ര...

അലസം, ആഘോഷപൂര്‍വ്വം നിന്റെ തോണി
അവരെയും വഹിച്ചുകൊണ്ട്
ഇടയ്ക്കിടെ എന്നെ കടന്നുപോകുന്നുണ്ട്
നിന്റെ കണ്കള്‍ എന്റെ രക്ഷയില്‍ ശങ്കിക്കുന്ന ഒരു തോന്നല്‍
ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്..
ഞാന്‍ രക്ഷക്കായി കയ്യുയര്‍ത്തിയാല്‍ നീ എന്നെ രക്ഷിക്കുമെന്നും..
പക്ഷെ, അതവരുടെ നഷ്ടത്തില്‍ വേണ്ട...

സാരമില്ല, നിനക്കെന്നെ രക്ഷിക്കാനായില്ലെങ്കിലും
നീ മറ്റൊരു തരത്തില്‍ രക്ഷകനായി അറിയപ്പെടുന്നതില്‍
ഒരു സംതൃപ്തി!!!

(പണ്ടത്തെ ഒരോര്മ്മ വന്ന് മുട്ടി വിളിച്ചപ്പോള്‍ എഴുതിപ്പോയത്..)

2 comments:

Echmukutty said...

അത് അധികമാർക്കും മനസ്സിലാകാത്ത സംതൃപ്തിയാണ്.... ചിലപ്പോഴൊക്കെ വിശദീകരിച്ചാൽ പോലും.......

ആത്മ said...

അതെ! യച്ചുമു!!:)
അറിയാതെയെങ്ങാനും നാം അല്പം മുന്‍പിലായിപ്പോയാല്‍ എന്തോ അപരാധം ചെയ്ത ഭീതിയും.. അസ്വസ്ഥതയും..!!

അവരുടെ കപ്പല്‍ ആദ്യം ഉദ്ദിഷ്ടസ്ഥലത്തെത്തണമെന്നും.. എല്ലായിടത്തും അവര്‍ തന്നെ മുന്നില്‍ ആയില്ലെങ്കില്‍ താന്‍ സ്വയം തോറ്റുപോകുമെന്നും വരെ തോന്നുന്ന ഒരു പ്രത്യേക സംതൃപ്തി.
തോല്‍വിയില്‍ സംതൃപ്തി കണ്ടെത്തുന്നവര്‍ അല്ലെ?!