Wednesday, February 8, 2012

എന്നിലെ നന്മയെല്ലാം വറ്റി...

എന്നിലെ നന്മയെല്ലാം വറ്റി..എനിക്ക് ക്ഷമയില്ലാണ്ടായി...
വിവേകം നശിച്ചു..
ചെറിയ തെറ്റുകള്‍ പോലും എന്നില്‍ നീരസം ഉളവാക്കി..
സ്വതവേ ക്ഷമാശീലയായ ഞാന്(?)‍ വല്ലാതെ അപ്സെറ്റ് ആയി..
ആ വൈക്ളബ്യം പടര്ന്ന് ഞാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരെയും ഞാന്‍ ആശ്രയിക്കുന്നവരെയും വെറുപ്പിച്ചു..
പിന്നെ എന്നെ ആശ്രയിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുന്നവരെയും കൂടി ഞാന്‍ നശിപ്പിക്കാനൊരുങ്ങി നില്ക്കുന്ന കണ്ട്, എനിക്ക് ഭയമായി..
ഞാന്‍ ഇറങ്ങി ഓടി.. എങോട്ടെന്നില്ലാതെ..
എല്ലാം വലിച്ചെറിഞ്ഞ്...
നിന്റെ അഭാവമാണ്‌ എന്റെ സമനില തെറ്റിക്കുന്നതെന്ന് സമ്മതിക്കാന്‍ അപ്പോഴും മടിച്ചു..
ഒക്കെയും എന്റെ തോന്നലുകളാണെന്നും , അതില്‍ നിന്ന് എങ്ങിനെ മുക്തയാവാമെന്നും ഓര്ത്ത്..
ഈ ലോകത്തിലുള്ള യാതൊന്നിലും വിശ്വാസമില്ലാത്ത വിധം നിരാശയായി,
ഇരുട്ട് കയറിയമാതിരി ഇരിക്കുമ്പോള്..
അങ്ങകലെ നിന്റെ നിഴല്‍ കണ്ടു..
അതെന്നില്‍ ഒരു തിരിനാളം അറിയാതെ കൊളുത്തി..
 നിന്റെ ചൈതന്യം ഞാനറിയാതെ തന്നെ,
ഹൃദയത്തില്‍ പതിയെ പടര്ന്ന് പടര്ന്ന്
എനിക്ക് വീണ്ടും ലോകത്തെ കാണുമാറായി..!!!

അവള്‍ വെളിച്ചത്തെ നോക്കി പുന്ചിരിച്ചു..!
ഇനി ഞാന്‍ എന്റെ മുറിവുകള്‍ എല്ലാം മറക്കും
എന്നോട് തിന്മ കാട്ടിയവരെ സ്നേഹിക്കും ..
ഒരുപക്ഷെ, നിന്നിലെ ചൈതന്യമാവാം അവരില്‍ സ്നേഹം കണ്ടെത്താന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്..

'Everything in this world is interrelated!!'
കണ്ടു കണ്ടങ്ങിരിക്കുന്നതും..
കണാതെയിരിക്കുന്നതും..
ഭാവനയിലുള്ളതും..
ഹാ പ്രപഞ്ചമേ!! നീയൊരു മായയോ?!, സത്യമോ?!,
എന്നു തോന്നും വിധം കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞ ഒരു പ്രതിഭാസം!!
തോറ്റു തുന്നം പാടിക്കഴിഞ്ഞു ഞാന്!!

(കവിതയുടെ അടുത്തുകൂടി പോകുന്ന കുറച്ചു ചിന്തകള്‍ മനസ്സില്‍ തൊന്നിയപ്പോള്‍ എഴുതിയതാണ്‌..
ഇതിലെ 'നീ' മറ്റാരെയോ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിന്നതാകാം ...
അത് ഫ്യൂച്ചര്‍ ടെന്സ് അല്ലെ!, സസ്പെന്സ്! അവളും മറ്റാരെങ്കിലും ആകാം..വീണ്ടും സസ്പെന്സ്!)

(ബാക്കി അടുത്ത പോസ്റ്റില്...)

2 comments:

വല്യമ്മായി said...
This comment has been removed by the author.
വല്യമ്മായി said...

ബാക്കി എവിടെ?