Thursday, May 19, 2011

ഏകാന്തത

ജീവിതം മടുത്തു തുടങ്ങി ബ്ലോഗു എന്ന് ഇന്നും ഇന്നലെയും പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയതല്ല,

അമ്മയെ ഭയന്ന് ഭാര്യയെ നോക്കാന്‍ ചങ്കുറപ്പില്ലാത്തവര്‍ കല്യാണം കഴിക്കാന്‍ പാടില്ല,
ഒരു പെണ്ണിന്റെ കൂടെ തന്റെ ജീവിതം ഒരു 20% എങ്കിലും ഷെയര്‍ ചെയ്യാന്‍ തയ്യാറല്ലാത്തവരും വിവാഹമേ കഴിക്കാന്‍ പാടില്ല..

എന്താണിത്രയും എഴുതിയതെന്നു ചോദിച്ചാല്‍,
വിവാഹപ്രായം എത്തിയാല്‍ ആണിനും പെണ്ണിമും ആക്രാന്തമായി.. നാലുക്കൊപ്പം വിവാഹം കഴിക്കണം എന്നത്. എന്നാല്‍ തങ്ങള്‍ ഒരിണയോടൊപ്പം തങ്ങളുടേ ജീവിത്ം പങ്കുവയ്ക്കാന്‍ മാനസികമായും ശാരീരികമായും തയ്യാറാണൊ എന്ന് ആരും സ്വയം ചോദിക്കാന്‍ തയ്യാറാവുന്നില്ല.

എല്ലാരും വിവാഹം കഴിക്കുന്നു താനും കഴിക്കുന്നു.. ഉദ്യോഗം ഉള്ള ഭാര്യ, സ്വത്തുള്ള ഭാര്യ, സൌന്ദര്യമുള്ള ഭ്യാര്യ എന്നിങ്ങനെ ഓരോ നിബന്ധനകള്‍ ഉണ്ടെന്നതൊഴിച്ചാല്‍
താനും ഭാര്യയും തമ്മില്‍ മാനസിക ഐക്യം ഉണ്ടോ, ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കാന്‍ ഇഷ്ടമുള്ളവരാണോ, അന്യോന്യം സഹിക്കാന്‍ കഴിവുള്ളവരാണോ, തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും ചേര്‍ന്ന് പോകുമോ എന്നൊന്നും ആരും ചിന്തിച്ചു മിനക്കെടാറില്ല


ഒരാള്‍ക്ക് ചൂടിഷ്ടമുള്ളപ്പോള്‍ ഒരാള്‍ക്ക് തണുപ്പ്.
ഒരാള്‍ക്ക് ജനല്‍ തുറന്നിടുന്നതിഷം ഒരാള്‍ക്ക് അടച്ചുമൂടി കിടക്കുന്നത്.
ഒരാള്‍ക്ക് എയര്‍കോണില്‍ കിടന്നാലേ ഉറക്കം വരൂ ഒരാള്‍ക്ക് എയര്‍കോണ്‍ അലര്‍ജി.
ഒരാള്‍ സസ്യഭുക്കെങ്കില്‍ മറ്റേയാല്‍ മാംസ്ഭുക്ക്.
ഒരാള്‍ക്ക് രാഷ്ടീയം ഹരമാണെങ്കില്‍ മറ്റേയാല്‍ക്ക് അലര്‍ജ്ജി.
ഒരാള്‍ക്ക് സാഹിത്യം ഇഷ്ടമെങ്കില്‍ മറ്റേയാള്‍ക്ക് പുച്ഛം.
ഇങ്ങിനെ ജീവിതത്തില്‍ 10% പോലും പൊതു ഇഷ്ടങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത എത്ര എത്ര ദമ്പതികളാണെന്നോ ദാമ്പത്യമെന്ന ഭാരവണ്ടിയും വലിച്ച് അന്യോന്യം പഴിപറഞ്ഞും നശിപ്പിച്ചും ചതിച്ചുമൊക്കെ മുന്നേറുന്നത്.

ഇതാണോ ജീവിതം? ഇതൊരു ജീവിതമാണോ?

ശാസ്ത്രം ഒരുപാട് പുരോഗമിച്ചു, ചന്ദ്രനില്‍ വരെ പോയി താമസിക്കാം വേണമെങ്കില്‍.
ആത്മീയവും വളരെ ഡീപ്പ് ആയി മനുഷ്യമനസ്സുകള്‍ അപഗ്രഥിക്കുകയും ലോകത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെപ്പറ്റിയും മറ്റും ഗവേഷണങ്ങള്‍ നടത്തുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുന്നുണ്ട്..
പക്ഷെ, മനുഷ്യന്‍ ബേസിക്കായി ഈ ഭൂമിയില്‍ എങ്ങിനെ സന്തോഷമായി ജീവിക്കാനാകുമെന്ന് ഒറ്റ ബുദ്ധിജീവികള്‍ക്കും ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്താനായിട്ടില്ല.

ഞാന്‍ ഒന്നു രണ്ടുദിവസമായി കമ്പ്ലീറ്റ് ഏകാന്തതയുമായി വീട്ടിനുള്ളില്‍ അടച്ചുമൂടിയിരിക്കയായിരുന്നു. എനിക്ക് കുറച്ചുനാളായി എന്റെ ജീവിതം എങ്ങോട്ട് പോകുന്നു എന്നൊന്നും അറിയാനാവാതെ വിഷമിക്കുകയായിരുന്നു. ആര്‍ക്കോ വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെട്ട് മരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ജീവിതം. ഒരു ദിവസം എനിക്കു മാത്രം വേണം എന്നൊരു തോന്നലുണ്ടായി.
ആ തോന്നലിലെ സ്വാര്‍ത്ഥത കണ്ട് എന്റെ ഉടമസ്ഥന്‍ പിണക്കവുമായി.

പക്ഷെ, എനിക്ക് വീണുകിട്ടിയ ആ ഏകാന്തത.. അത് വളരെ ദൈവീകമായി തോന്നി.
ഞാന്‍ തനിച്ചിരുന്ന് പുറത്തെ കാറ്റും മഴയും വെയിലും ഒക്കെ ആസ്വദിച്ചു.
വെറുതെ എനിക്കുവേണ്ടി എന്നെ ഫ്രീയാക്കി വച്ചു..

വേണമെങ്കില്‍ കൂട്ടുകാരെയാരെയെങ്കിലും വിളിച്ച് ഷോപ്പിംഗിനു പോകാമായിരുന്നു
ഒരു നല്ല പുസ്തകമോ സിനിമയോ കാണാമായിരുന്നു.. പക്ഷെ, ഒന്നിനുമല്ലാതെ, ഒന്നുമല്ലാതെ ശാന്തമായി ഒരു ദിവസം ജീവിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്ക് വല്ലാത്ത സംതൃതി തോന്നി.
ഞാന്‍ ഞാന്‍ മാത്രമായി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരാശ്വാസം

ഇനി പിണങ്ങിയവരെയൊക്കെ ഇണക്കണം..
ഒരു അല്പം പാടാണ്..എങ്കിലും ശ്രമിക്കണം.. പാടുപെട്ട് കെട്ടിപ്പടുത്ത മണല്‍‌വീട് ഇടയ്ക്ക് താന്‍ തന്നെ തല്ലിത്തകര്‍ത്ത് വീണ്ടും ആദ്യമെ പടുത്തുയര്‍ത്തുന്ന ഒരു അര്‍ത്ഥശൂന്യത..


ആരും ജീവിതം എങ്ങിനെ ജീവിക്കണം എന്ന് തെളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത സ്ഥിതിക്ക് ഞാനൊരു ഡെഫനിഷന്‍ പറയാം..

പരസ്പരം സ്നേഹമുള്ളവര്‍ മാത്രം ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കുക..!

വിവാഹം ആണിനും പെണ്ണിനും പരസ്പരം ആകര്‍ഷണം തോന്നീട്ടുതന്നെ വേണം നടത്താന്‍..
എന്നാല്‍ അവര്‍ ഒരുമിച്ച് താമസിക്കാനും പാടില്ല!
കാരണം, ആ ആകര്‍ഷണ്ം ഒന്നുമാത്രമാണ് അവരെ അടുപ്പിച്ചത് എന്നോര്‍ക്കുക.
ഈ ആകര്‍ഷണം ശാശ്വതമായി നിലനില്‍ക്കില്ല..!
അത്, നാം ഒരു ചങ്ങല വച്ച് ഒരു പുരുഷനെ സ്ത്രീയുമായി കെട്ടിയിട്ട് പാര്‍പ്പിക്കും പോലെയാകും..
ആകര്‍ഷണം കഴിയുമ്പോള്‍ രണ്ടുപേരും പര്‍സ്പരം അടിമവേലചെയ്യുമ്പോലെ ഒരു തോന്നലാകും..
അതിനു പകരം പെണ്‍കുട്ടി വിവാഹം കഴിഞ്ഞും പെണ്‍കുട്ടിയുടെ വീട്ടില്‍ തന്നെ ജീവിച്ചോട്ടെ,
അവിടെ അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും നല്‍കാന്‍ കഴിയുന്ന സ്നേഹം ഒരു അന്യപുരുഷനില്‍ നിന്ന് അവള്‍ക്കും അവളുടെ മക്കള്‍ക്കും കിട്ടില്ല..

സ്ത്രീക്ക് കുടുംബവും മക്കളുമാണ് വലുതെങ്കില്‍, സുരക്ഷിതമെങ്കില്‍, പുരുഷനു പുറത്തെ സ്നേഹബന്ധവും സമൂഹവും, സ്വന്തം കുടുബബന്ധങ്ങളും,  കൂട്ടുകെട്ടുകളും പേരും പെരുമയും ഒക്കെയാകും വലുത്.. അതിനയാളെ വിടുക..
അയാളും അയാളുടെ വീട്ടില്‍ തന്നെ കഴിയട്ടെ..

ഒരുകണക്കിന് ഇതിനൊക്കെ വളരെ സഹായിച്ചിരുന്ന ഒരു സമ്പ്രദായമായിരുന്നു പണ്ട് കേരളത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്. മരുമക്കത്തായം. അന്ന് പെണ്‍കുട്ടികള്‍ അന്യവീട്ടില്‍ പോകണ്ടായിരുന്നു..

മരുമക്കത്തായം ഒരല്പം ഭേദഗതി ചെയ്ത് ആണിനും പെണ്ണിനും കുടുംബത്തില്‍ ഒരേ അവകാശം കൊടുക്കണം..അബലകളായ പെണ്‍കുട്ടികളെ അന്യനാട്ടിലും അന്യവീട്ടിലും ഒക്കെ അയച്ചിട്ട് ബലവാനായ പുത്രനെ കൂടെ നിര്‍ത്തുന്നത് മാതാപിതാക്കളുടെയും സ്വാര്‍ദ്ധതയായി തോന്നുന്നു..
തുടരും...

16 comments:

Rare Rose said...

ആത്മേച്ചീ.,പറഞ്ഞതൊക്കെ മുഴുവന്‍ സത്യം !!
പക്ഷേ, എത്രയേറെ പൊരുത്തക്കേടുകളായാലും സഹിച്ചും,ക്ഷമിച്ചും ജീവിതം ഉന്തിത്തള്ളിക്കൊണ്ടു പോയേ പറ്റൂ എന്നാണല്ലോ നമ്മുടെ നാട്ടില്‍. :(

ഒന്നു രണ്ട് ദിവസത്തെ തന്നോട് മാത്രമായ ഏകാന്ത സല്ലാപങ്ങളില്‍ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് കടന്ന് ഒന്നൂടെ മനസ്സ് തെളിച്ച് ഉഷാറാവാന്‍ പറ്റട്ടെ ആത്മേച്ചിക്ക് :)

ആത്മ said...

ചിലപ്പോള്‍ തോന്നും ഞാന്‍ എന്നെ മാത്രമേ സ്നേഹിക്കുന്നുള്ളുവെന്ന് റോസൂ..

ഞാനും എന്റെ ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതിയും മാത്രമാകുമ്പോഴുള്ള സംതൃപ്തി അനിര്‍വചനീയമാണ്‌..

ഇങ്ങിനെയുള്ള ഞാന്‍ ഈ ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്നതുതന്നെ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ദോഷമകുമോ എന്ന ഒരു ഭയം..

SONY.M.M. said...

ആത്മെച്ചീ എനിക്ക് (എന്‍റെ വീട്ടുകാര്‍ക്കും) ഒത്തു പോകാന്‍ കഴിയുന്നവരാണോ ഞാന്‍ കല്യാണം കഴിക്കാന്‍ പോകുന്നത് എന്നറിയാന്‍ എന്താ ഒരു വഴി? അങ്ങനെ ജീവിച്ചു നോക്കുക അത് നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ നടക്കുമോ ? എവിടെയെങ്കിലും നടക്കുന്നുണ്ടോ ?( ഈ ഡേറ്റിംഗ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ ഞാനീ പറഞ്ഞ പോലെ ആണെന്നാ എന്‍റെ ഒരു വിശ്വാസം. അങ്ങനെ തന്നെയാണോ? ഈ കേരളം വിട്ടു പോയിട്ടില്ലാതതിനാല്‍ വലിയ ഉറപ്പില്ല പിന്നെ ആണും പെണ്ണും സ്വന്തം വീട്ടില്‍ താമസിച്ചാല്‍ കുട്ടികളോ ? അവര്‍ എവിടെ താമസിക്കും ?

ഉപാസന || Upasana said...

:-)

Manoraj said...

ഇത്രക്കൊക്കെ കടുത്ത തീരുമാനങ്ങള്‍ വേണോ ആത്മേ :) ജീവിതം തന്നെ കട്ടപ്പൊകയാകില്ലേ :)

ആത്മ said...

സോണി,
ഞാന്‍ വെറുതെ വിഭാവന ചെയ്ത ഒരു ലോകത്തെപ്പറ്റി പറഞ്ഞതല്ല്യോ,
ഇപ്പോള്‍ ഇങ്ങിനെ ഒന്നും ഇല്ല
അന്യനാട്ടില്‍ പോലും ഇല്ല.
എന്‍‌ഗേജ്മെന്റൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് വേണേല്‍ ഒന്ന് നന്നായി പരിചയപ്പെടാം..
എങ്കിലും ഒരു വലിയ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനൊന്നും സ്വാതന്ത്രമില്ല.
അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റ്, അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റ്.. അതുതന്നെ ജീവിതം മുഴുവന്‍
അതിനു തയ്യാറുള്‍ളവര്‍ വിവാഹിതരായാല്‍ മതി..

പെണ്ണിനെ ഇഷ്ടമുണ്ടെങ്കില്‍ പെണ്ണിന്റെ വീട്ടില്‍ സന്ദര്ശെനത്തിനു വരുമല്ലൊ, വീട് പെണ്ണിന്റേം കൂടിയല്ലെ,
ഭാര്യയേം മക്കളേം ഒക്കെ സ്നേഹിച്ചിട്ട്, ചിലവിനും കൊടുത്ത്, ഇന്ഡിപ്പെന്റന്റ് ആയി സ്വന്തം വീട്ടില്‍ പോയി കലുങ്കിലൊക്കെ ഇരുന്ന് പഴയപോലെ സൊള് ളിയിരിക്കാം..:)

ആത്മ said...

ഉപാസന,
കണ്‍ടതില്‍ സന്തോഷം! :)

ആത്മ said...

Manoraj,

എങ്ങിനത്തെ തീരുമാനങ്ങള്‍?!!

ഞാന്‍ വെറുതെ എന്റെ മനസ്സിലെ വിചാരങ്ങള്‍ ചേര്‍ത്ത് ഒരു പോസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കിയതല്ലെ, നാളെ വിചാരങ്ങളൊക്കെ മാറിക്കോളും.. അല്ലെങ്കില്‍ മാറ്റിക്കോളും. :)

ഇത് ഞാന്‍ വിഭാവന ചെയ്ത ഒരു ലോകം മാത്രമാണ്.

ഒരുപക്ഷെ ഒരിക്കല്‍ ഭാരതം ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ആയി തീര്‍ന്നേക്കും
അമേരിക്കയിലെ മോഡേണിസവും ഇന്ത്യയിലെ ഫാമിലി ദൃഢതയും ചേര്‍ന്ന്, ഇന്ഡിപ്പെന്റന്റ് ആയ ഒരു രാജ്യം..
പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍ അന്യരേയും സ്നേഹിക്കും..
അപ്പോള്‍ ലോകത്തില്‍ വെറുപ്പും സ്വാര്‍ദ്ധതയും കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന അഴിമതികള്‍ കുറയും അത്രയേ ഉള്ളൂ..:)

Diya Kannan said...

അത്മേച്ചി...അത്മേച്ചി കുറെയധികം ചിന്തിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു. :)

ഈ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളെല്ലാം പെര്‍സണ്‍ ടു പെര്‍സണ്‍ മാറികൊണ്ടിരിക്കും അല്ലെ. ഇതിപ്പോ ഏതു രിലെഷന്ഷിപ്പിലായാലും സന്തോഷത്തിന്റെ ഫോര്‍മുല adjustments , scarifice എന്നൊക്കെയനെന്നു തോന്നുന്നു. ഇതൊക്കെ രണ്ടു സൈഡില്‍ നിന്നും ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ റിസള്‍ട്ട്‌ ഹാപ്പിനെസ്സ്.. അതിപ്പോള്‍ ഫ്രെണ്ട്ഷിപിലും ഇങ്ങനെ തന്നെയല്ലേ. അവിടെ പക്ഷെ ഒരാള്‍ മാത്രം unconditional adjustments, scarifice ഒക്കെ ആയി തുടരില്ല.. പെട്ടെന്ന് തന്നെ ബൈ പറഞ്ഞു പോകും... പിന്നെ അച്ഛനും അമ്മയുമൊക്കെ (majority ) unconditional adjustments, scarifice അല്ലെ ചെയ്യുന്നത്.. മക്കള്‍ എന്ത് ചെയ്താലും അതില്‍ ശരി കാണാന്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥമായി ശ്രമിക്കുന്നവര്‍ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. :)

എന്തായാലും പെട്ടെന്ന് തന്നെ ചിന്താലോകത്ത് നിന്നും പുറത്തു വരൂ. :)

കുഞ്ഞൂസ് (Kunjuss) said...

ആത്മ വിഭാവന ചെയ്യുന്ന ആ ലോകം എത്ര സുന്ദരം ..., പക്ഷേ, അപ്പോഴും സ്വാര്‍ത്ഥത , അല്ലെങ്കില്‍ ഈഗോ അഥവാ അഹംഭാവം ഒക്കെ ഉണ്ടാവുന്നില്ലേ....? സ്നേഹമുണ്ടെങ്കില്‍ ക്ഷമിക്കാന്‍, സഹകരിക്കാന്‍ ഒക്കെ കഴിയും എന്നാണു എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്.
@സോണി : ഇവിടെയൊക്കെ ഡേറ്റിംഗ് എന്ന് വച്ചാല്‍ , അങ്ങിനെ തന്നെയാണ്.അതായതു, ആകര്‍ഷണം തോന്നുന്ന സ്ത്രീ - പുരുഷന്മാര്‍ വിവാഹം കഴിക്കാതെ കുറച്ചു നാള്‍ ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കുന്നു.പരസ്പരം ചേര്‍ന്ന് പോകാന്‍ കഴിയുന്നുവെങ്കില്‍ മാത്രം പിന്നീട് അവര്‍ വിവാഹം ചെയ്യുന്നു.ഇല്ലെങ്കില്‍ പിരിഞ്ഞു പോകുകയും ചെയ്യും.ചിലപ്പോള്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ കുട്ടികളും ഒക്കെ ആയതിനു ശേഷമാവും വിവാഹം.'ലിവിംഗ് ടുഗെതര്‍' എന്നും ഇവര്‍ പറയാറുണ്ട്.വിവാഹം കഴിയുന്നത്‌ വരെ ബോയ്‌ ഫ്രണ്ട് & ഗേള്‍ ഫ്രണ്ട് ആയിരിക്കും. ...പക്ഷേ, ഇപ്പോള്‍ ഇവരും ബ്രൌണ്‍ പീപ്പിള്‍ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഭാരതീയരുടെ സംസ്കാരം ആണ് നല്ലതെന്ന് പറയുന്നു....:)

ആത്മ said...

ദിയ,:)
അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും മാത്രമെ മക്കളെ അണ്കണ്ടിഷണലായി സ്നേഹിക്കാന് കഴിയൂ എന്നു പറഞ്ഞില്ലേ,
അപ്പോള് ആ സ്നേഹത്തില് സുരക്ഷിതത്വത്തില് സ്വാതന്ത്രത്തില് വളരാന് പെണ്മക്കളേയും അനുവദിക്കണം എന്നാണ്..
അപ്പോള് അവള് സ്നേഹം തേടി ജീവിതത്തിലുടനീളം അലയേണ്ടി വരില്ലല്ലൊ, ആരും സ്നേഹിച്ചില്ലെങ്കിലും നമ്മള് കണ്ടുവളര്ന്ന് ചുറ്റുപാടെങ്കിലും കാണുമല്ലൊ തുണയ്ക്ക്..

ആത്മ said...

കുഞ്ഞൂസ്,

ഞാന് ലിവിംഗ് റ്റുഗെതറി നുപോലും പ്രാധാന്യം നല്കുന്നില്ല.
ഓരോരുത്തര്ക്കും അവരവരുടെ വീട്ടില്, വളര്ന്ന സാഹചര്യത്തില് ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശമാണ് വേ ണ്ടത്..

വിവാഹം എന്നും പറഞ്ഞ് എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഒരു പുരുഷനു വേണ്ടി(അതും പരസ്പരം തെല്ലും അറിഞ്ഞുകൂടാത്ത ഒരാള്ക്ക്!) ശിഷ്ടകാലം അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യുക എന്ന ന്യായം! മൃഗങ്ങളില് പോലും ഇത്തരം ക്രൂരത കാണില്ല. ഭാരതത്തിലെ പെണ്മക്കള്ക്ക് മാത്രമേ ഉള്ളൂ ഈ ഗതി.
രണ്ടുപേര്ക്കും സ്വന്തം കുടംബത്തില് ജീവിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ പരസ്പരം കാണാനും ഇടപെടാനും ഒക്കെ സൌകര്യമുള്ള ഒരു ജീവിതം (പണ്ട് പണ്ട് കേരളത്തിലൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു..)

അറേഞ്ജ്ഡ് മാര്യേജ് ആയാലും ലവ് മാരേജ് ആയാലും കുറച്ചുനാള് കഴിയുമ്പോള് പരസ്പരം സഹിക്കാനാവാതെ സഹിക്കുന്നവരെയാണ് ഞാന് ജീവിതത്തിലുടനീളം കണ്ടിട്ടുള്ളത്! ഒന്നുകില് തമ്മില് പാര വയ്പ്പ് അല്ലെങ്കില് മൂന്നാമതൊരാളെ ക്രൂശിക്കല്! സ്നേഹം എന്ന രണ്ടക്ഷരം നിഘണ്ടുവിലേ കാണില്ല.
അല്ലെങ്കില് ഒരാള് കമ്പ്ലീറ്റ് സാക്രിഫൈസ് ചെയ്യുന്നിടത്തോളം മറ്റേയാല് സ്നേഹിക്കും.. മറിച്ചും.. എത്രനാള്.. ഒടുവില് അഭിനയമെല്ലാം മതിയാക്കി ഇരുവരും തളരും..

ഈ നൂലിന്മേല് കളി മതിയാക്കി സ്വന്തം കുടുംബത്തില് തന്നെ മക്കളേം വളര്ത്തി സ്ത്രീക്കും ജീവിക്കാം, തന്റെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളില് നിന്നും ബാധ്യതകളില് നിന്നുമൊക്കെ ഓടിയൊളിക്കാതെ പുരുഷനു അവന്റെ വീട്ടിലും ജീവിക്കാം...

പരസ്പരാകര്ഷണം, ഡേറ്റിംഗ്, ഒക്കെ ഒരു പ്രത്യേക സാഹചര്യത്തില് മാത്രം തോന്നുന്നതല്ലെ, (ഒരു വ്യക്തിയോട് മാത്രം തോന്നുന്നത്) ബാക്കിയുള്ള കുടുംബബന്ധങ്ങളല്ലെ ജീവിതം ഭദ്രമായും സുരക്ഷിതമായും തോന്നിപ്പിക്കാന് ഏറ്റവും ആവശ്യം?!

ചുരുക്കത്തില്, ശാശ്വതമായ, സ്ഥിരമായ, സ്വസ്ഥമായ, സുരക്ഷിതമായ ഒരു ഇടം വേണം സ്ത്രീകള്ക്ക് ജീവിക്കാനും മക്കളെ പ്രസവിച്ച് വംശം നിലനിര്ത്താനും ഒക്കെ..

SONY.M.M. said...

@കുഞ്ഞൂസ് എനിക്ക് ആ രീതിയാണ് നല്ലതെന്ന് തോന്നുന്നു പരസ്പരം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ തമ്മില്‍ സന്തോഷപൂര്‍വ്വം adjustments ചെയ്യും ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട സുഹൃത്തിനു വേണ്ടി ഇപ്പോള്‍ തന്നെ അത് ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ട് അക്കാര്യം ഉറപ്പാണ്. പാശ്ചാത്യര്‍ക്ക് ഇന്ത്യന്‍ രീതിയാണ് ഇഷടമെന്നോ :)അക്കരെ പച്ച syndrom?

ആത്മ said...

SONY.M.M,

ഇന്ത്യന്‍ പെണ്കുട്ടികള്‍ ഡേറ്റിംഗിനും ബോയ്ഫ്രണ്ട് ഗേള്ഫ്രണ്ട് റിലേഷന്‍ഷിപ്പിനും ഒക്കെ പോയാല്‍.. പിന്നെ അതൊക്കെ പരാജയപ്പെട്ട് വീട്ടില്‍ വന്നിരുന്നാല്‍ അവളെ ഒരു പുരുഷനും ധര്മ്മപത്നിയായി സ്വീകരിക്കാന്‍ പോണില്ല..
അതൊക്കെ നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ കഴിഞ്ഞ് ശരിയായി തീര്നേക്കാവുന്ന ഒന്നാണ്‍‌ ഇപ്പോഴേ സാഹസങ്ങള്‍ കാട്ടുന്നത് വളരെ സൂക്ഷിക്കണം..

കുഞ്ഞൂസ് പറഞ്ഞതുപോലെ, അമേരിക്കയിലൊക്കെ അങ്ങിനെ ആയിരിക്കാം. എന്നാലും അനുഭവമുള്‍ള അമേരിക്കക്കാരും ഇന്താക്കാരുടെ സുരക്ഷിതത്വമുള്‍ള കുടുംബമല്ലെ അഭിലഷിക്കുന്നത്..(ഈ സുരക്ഷിതത്വം അഭിനയിക്കാന്‍ കിടന്ന് പാടുപെടുന്നത് ഇന്ത്യന്‍ ദമ്പതികളുടെ മാത്രം സീക്രട്ട്!) അതിനര്‍ത്ഥം ഇപ്പോള്‍ ലോകത്തില്‍ ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഈ സുരക്ഷിതത്വമത്രെ!

അതിനായാണ്‍‌ ആത്മ ഒരു ഉപാധി വച്ചത്..
പെണ്കുട്ടികളെ വീട്ടില്‍ തന്നെ ജീവിക്കാന്‍ അനുവദിക്കുക..
ആണ്കുട്ടികളൊക്കെ എപ്പോഴും സ്വാതന്ത്രയ്ം കാംഷിക്കുന്നവരായിരിക്കും..
അവര്‍ ചിത്രശലഭങ്ങളെപ്പോലെ പാറി നടക്കട്ടെ,
പെണ്കുകട്ടികള്‍ കുടുംബഭദ്രതയ്കുള്ളില്‍ പാറിക്കളിച്ചാല്‍ മതി!:)

(ഹായ്! എത്ര സുന്ദരമായ; നടക്കാത്ത സ്വപ്നം!)

suttus ,s father said...

അത്മചി ഇതു സത്യമാണ് പക്ഷെ 'ഭാര്യാ അവളുടെ വിട്ടില്‍ ' ബര്തവ്വ് അയാളുടെയ വിട്ടില്‍ 'അപ്പോള്‍ ഇതിനെ ഒരു കുടബ ജിവിതം എന്ന് പറയുമോ

Malu said...

ആത്മ...എത്ര unconditional ആയി സ്നേഹിച്ചാലും കെട്ടിച്ചു വിട്ട മകൾ തിരിച്ചു വീട്ടില്‍ വന്നു ജീവിക്കുന്നത് അംഗീകരിക്കുന്ന എത്ര മാതാപിതാക്കൾ ഉണ്ടാകും ഈ കൊച്ചു കേരളത്തിൽ...സമൂഹം ചോദ്യശരങ്ങളെയ്ത് അവരെ വധിക്കില്ലെ??