Saturday, April 9, 2011

മരണാനന്തരം

രാത്രി പതിവില്ലാതെ അസമയത്തു കേട്ട ഫോണ്‍ വിളി വല്ലാതെ ഞെട്ടിച്ചു. നാട്ടില്‍ ആര്‍ക്കെങ്കിലും ആപത്തു പറ്റിയോ എന്ന ഉദ്യോഹമാണ് ആദ്യം മനസ്സില്‍ ഊളിയിട്ടത്. അച്ഛനോ അമ്മയ്ക്കോ വല്ലതും..! അസമയത്തുള്ള ഫോണ്‍ കാള്‍ കേല്‍ക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഉയരുന്ന ഭയമാണ്.. പലപ്പോഴും അത് നാട്ടില്‍ നിന്നും വരുന്ന ഒരു സാധാരണ ഫോണ്‍ കാള്‍ ആയിരിക്കും.

ഇപ്രാവശ്യം അനിയനായിരുന്നു ലൈനില്‍. എടുത്തപാടെ അവന്റെ മൌനം ഭയപ്പെടുത്തി. ‘എന്തുപറ്റി മധൂ..! അച്ഛനോ അമ്മയ്ക്കോ വല്ലതും പറ്റിയോ?!’ എന്നു തന്നെയാണു ചോദിച്ചതും.
അവന്‍ ഫോണ്‍ ഭര്‍ത്താവിന്റെ കയ്യില്‍ കൊടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞു,
അതെ, താന്‍ വര്‍ഷങ്ങളായി ഭയത്തോടെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന ആ നിമിഷം വന്നിരിക്കുന്നു..
ആരാകാം ഈ ഭൂമിയില്‍ നിന്നും വിടപറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവുക?
അതോ ആപത്തു വല്ലതും പറ്റിയതാകുമോ?
ഞടുക്കത്തോടെ ഫോണുമായി ഭര്‍ത്താവിന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടി.
ചെവി കൂര്‍പ്പിച്ച് ഞാനും മകളും അരികിലായി ഇരുന്നു
അമ്മയ്ക്കാണ് എന്തോ സംഭവിച്ചത്..!
അമ്മ കോണിപ്പടിയുടെ മുകളില്‍ നിന്നും വീണു!
ദൈവമേ!
പ്രായമായ ആ ശരീരം! നന്നായി വേദനിച്ചുകാണും!
ഭര്‍ത്താവ് ഔദ്യോഹത്തോടെ ചോദിക്കുന്ന കേട്ടു, “എപ്പോള്‍ സംഭവിച്ചു?”
‘സംഭവിച്ചു’ എന്നു വച്ചാല്‍ മരിച്ചു എന്നല്ലെ
തന്റെ അമ്മ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഭൂമിയില്‍ നിന്ന് വിടപറഞ്ഞോ?
ദൈവത്തിന്റെ ഒരു തമാശയായാണ് ആദ്യം തോന്നിയത്.തന്നെ പറ്റിക്കാനായി ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു തമാശ!
അമ്മയെ ഓര്‍ത്ത് അത്ഭുതത്തോടെ മൂക്കില്‍ കൈവച്ച് നിന്നുപോയി
ശരിക്കും ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കണോ?!
ഇത്ര പെട്ടെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് പോകാന്‍ കഴിഞ്ഞോ?!
ഒരുമിച്ച് ഇണങ്ങിയും പിണങ്ങിയും കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരാള്‍ ഇടയ്ക്ക് കുഴഞ്ഞുവീഴുമ്പോള്‍ അറിയാതെ അവനോട് മല്ലടിക്കാന്‍ നില്‍ക്കുന്ന എതിര്‍ പാര്‍ട്ടിയുടെ ഒരു അനിശ്ചിതാവസ്ഥ.
എറിയാന്‍ തുടങ്ങിയ പന്ത് അന്തരീക്ഷത്തില്‍..
പറയാന്‍ കരുതിയിരുന്ന വാക്കുകള്‍ പാതിവഴിയില്‍..
ഇല്ല! വിശ്വാസം വരുന്നില്ല. എന്റെ ചുണ്ടില്‍ വീണ്ടും പുഞ്ചിരി മിന്നിമറഞ്ഞു! എനിക്കുപോലും അപരിചിതമായ ഒന്ന്!
പിന്നെ പതിയെ മകളുടെ മടിയില്‍ തലചായ്ച്ചു
പതിയെ കരഞ്ഞു തുടങ്ങി.. അവള്‍ പതിയെ തലോടി ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നതറിഞ്ഞു.

സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. അതെ.. എല്ലാം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു..
ഇനി കളിക്കായി കരുക്കള്‍ നീക്കേണ്ടതില്ല. കളിക്കാരനെ ദൈവം വിദഗ്ദ്ധമായി മാറ്റിക്കൊണ്ടുപോയിരിക്കുന്നു!
നല്ലവനായതുകൊണ്ടാകുമോ? ഇത്രപെട്ടെന്ന്!കൂടെ കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കളിക്കാരന്‍ നഷ്ടപ്പെട്ട ഞാന്‍ വിതുമ്പി..

പെട്ടെന്ന് ഒരു ഭയം വന്നു നിറഞ്ഞു! ആത്മാവിന്‍് സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യം കാണുമല്ലൊ! അമ്മ ഇവിടെ എത്തിയിട്ടുണ്ടാകുമോ? എന്റെ അടുത്തു!
മകളെ മുറുകെ പിടിച്ചു. അജ്ഞാതമായതിനെപ്പറ്റിയുള്ള ഭയം.നാട്ടില്‍ ചെന്നെത്തണം..

ഭര്‍ത്താവ് പറഞ്ഞു,‘എല്ലാം ബാഗില്‍ എടുത്തു വയ്ക്കൂ..നാളെ ഒരുപക്ഷെ, നിനക്കതിനാവില്ല. ആൾക്കാരൊക്കെ വരും..’(അതെ, താന്‍ ഈ ഷോക്ക് തീരുമ്പോൾ ഒരുപക്ഷെ, തളർന്നുപോയേക്കാനും മതി. സത്യം ആഴങ്ങളില്‍ ആക്രമിച്ച് കീഴ്പ്പെടുത്തും മുന്‍പ് തന്നെ തയ്യാറാക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.. ആ സത്യത്തെ അംഗീകരിക്കാന്‍!

പിറ്റേന്ന് ഓരോരുത്തരായി വന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആശ്വസിക്കുമ്പോള്‍ പലപ്പോഴും വിതുമ്പിപ്പോയി..
ചിലര്‍ പറഞ്ഞു, “മീരേ, ഉറക്കെ കരയാന്‍ ശ്രമിക്കൂ.. ഉള്ളില്‍ അധികം അടക്കിയാല്‍ മറ്റു വല്ല അസുഖവും വരും”
പക്ഷെ, എനിക്ക് ഒന്നുറക്കെ കരയാന്‍ മാത്രം ഹൃദയ ബന്ധമുള്ള ആരുമില്ലല്ലൊ,
എനിക്ക് തലചായ്ക്കാന്‍ ഒരു തോള്‍ ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു.. ഉണ്ടായിരുന്നു..തന്റെ ഉള്ള് കണ്ടുപിടിക്കും എന്ന് ഭയന്ന് മനപൂര്‍വ്വം അകന്നു നിന്നു!

പകലൊക്കെ യാന്ത്രികമായി വന്നവരോട് മരണത്തെപ്പറ്റി വിവരിച്ചുകൊടുത്തപ്പോള്‍ ആവശ്യത്തിനും അളവിനും മാത്രം കരയാന്‍ പഠിച്ചു..
ഉള്ളില്‍ ഹൃദയം ആര്‍ത്തു വിളിക്കാന്‍ പരുവത്തിന് നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും.

അമ്മ തന്നെയും കൊണ്ട് ചെറുതിലെ താമസിച്ചിരുന്ന വീട്ടുകാരെല്ലാം ഇപ്പോള്‍ ഈ നാട്ടില്‍ ഉണ്ട്. എല്ലാവര്‍ക്കും ചേച്ചിയെപ്പറ്റി നല്ല ഓര്‍മ്മകളേ ഉള്ളൂ..
അമ്മാമനും ഭാര്യയും മക്കളും ഒക്കെ ഷോക്കടിച്ചപോലെ വന്നു, പോകും വരെ വീട്ടില്‍ നിന്നു.
എത്ര കൂട്ടുകാരാണ് എനിക്കുള്ളത്! അത്ഭുതം തോന്നി!
തന്റെ അവസ്ഥയോര്‍ത്ത് നിസ്സഹായതയും.
അമ്മ നഷ്ടപ്പെട്ടവള്‍
തനിക്കെന്തോ വലിയ ആപത്ത് വന്നുപെട്ടിരിക്കുന്നു!
അമ്മ നാട്ടില്‍ ജീവന്‍ വെടിഞ്ഞ ശരീരവുമായി കിടക്കുകയാവും.
മോര്‍ച്ചറിയിലാകുമോ?
അവിടെ അടുത്ത് ആരും കാണില്ല. അമ്മയ്ക്ക് ഭയമാകില്ലേ?
താന്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഒരു നോക്കു കാണാന്‍ കഴിയുമോ?

കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം വേര്‍പിരിയുമ്പോള്‍ ചേര്‍ത്തു കെട്ടിപ്പിടിച്ചത് ഓര്‍മ്മ വന്നു..
അമ്മയുടെ ഹൃദയം വല്ലാതെ വീക്കായിരുന്നപോലെ.. ഒരു നിമിഷം, അച്ഛനെക്കാളും ദുര്‍ബ്ബലമായിരുന്നു അമ്മയെന്ന് ഓര്‍ത്തു.. തന്റെ കണ്ണുകളില്‍ കുറ്റപ്പെടുത്തലും ശാസനയും കലര്‍ന്ന ഒരു നോട്ടം സമ്മാനിച്ചു..
അതായിരുന്നു അമ്മയുടെ അവസാനത്തെ നോട്ടം!

പെട്ടെന്ന് കരച്ചില്‍ വന്നു..
അമ്മയ്ക്ക് വേദനിച്ചോ വീണപ്പോള്‍?
ഭയമുണ്ടോ ഒറ്റക്ക് മറ്റേ ലോകത്ത് നില്‍ക്കാന്‍?
എവിടെയാണ് ഇപ്പോള്‍?
പിന്നെ, ചോദിച്ചു, എന്തിനാ ഇപ്പോള്‍ കുറ്റാ കുറ്റിരുട്ടത്ത് താഴെ ഇറങ്ങന്‍ നോക്കിയത്?
സൂക്ഷിച്ചുകൂടായിരുന്നോ?
സാരമില്ല ട്ടൊ, ഇപ്പോള്‍ വേദനയൊന്നും ഇല്ലല്ലൊ അല്ലെ,
എന്റെ വിഷമം ഞാന്‍ സഹിച്ചോളാം..
അച്ഛനെ ഞാന്‍ സമാധാനിപ്പിക്കാം.
അനിയനെ പോയി കണ്ട് എങ്ങിനെ സംഭവിച്ചു എന്ന് തിരക്കാം..
അമ്മയുടെ ശരീരം കൊതിതീരെ നോക്കി വിടപറയാം..
അതിനായി ഞാന്‍ യാത്രയ്ക്ക് ഒരുങ്ങട്ടെ,

നാട്ടില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ പാതിരാത്രിയായിരുന്നു.
അമ്മ നഷ്ടപ്പെട്ട എന്റെ ആദ്യ രാത്രി.
അതിനു അധികവും ഒരു വിഷാദ കാമുകിയുടെ നൊമ്പരമായിരുന്നു.
എന്നെ നേരില്‍ കാണാതെ മറവിലെങ്ങോ നില്‍ക്കുന്ന അമ്മ!
കാറിലിരുന്ന് വെളിയിലത്തെ രാത്രിയെ‍ വെറുതെ നോക്കിയിരുന്നു.. അന്യനാട്ടില്‍ നിന്നും എത്തുന്ന മകളെയും കൊച്ചുമക്കളെയും കാത്ത് കണ്ണിലെണ്ണയുമൊഴിച്ചിരിക്കാന്‍ ഇനി ഈ നാട്ടില്‍ ആരുമില്ല! അമ്മ ഇപ്പോള്‍ എവിടെയാകും?!

വീട്ടില്‍ ചെന്നു കയറുമ്പോള്‍ നിറയെ ആള്‍ക്കാരുണ്ടായിരുന്നു. ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞ് കാത്തിരിക്കയാണ്..
അമ്മയെ പെട്ടിയില്‍ കുളിപ്പിച്ച് വൃത്തിയാക്കി കിടത്തിയിരിക്കുന്നു.
മുഖത്ത് ഒരു പോറല്‍ പോലും ഇല്ല!
കൂടുതല്‍ സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നപോലെ
ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍‍ ആ സൌന്ദര്യത്തിനു എന്തോ ഒരു അപാകത തോന്നിയിരുന്നു.
ഇപ്പോള്‍ ഒന്നുമില്ല. പൂര്‍ണ്ണത മാത്രം!
കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കി നിന്നു..
ഉറക്കെ കരയാന്‍ തോന്നിയില്ല.
അമ്മയുടെ അടുത്തെത്തിയ ഒരാശ്വാസം മാത്രം!
ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി കാണാനായപോലെ.

നാത്തൂന്റെ അരികില്‍ ചെന്നിരുന്നപ്പോള്‍ അവള്‍ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു,
അതെ, അവരാണ് അമ്മയുടെ അവസാനം അരികിലുണ്ടായിരുന്നത്..
അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു, എനിക്ക് പരാതിയൊന്നും ഇല്ല കുട്ടീ,
എന്റെ അമ്മയെ നിങ്ങള്‍ നോക്കിയില്ലെന്നോ ഒന്നും..
ആരോട് പരാതി പറയാനാണിനി

പിന്നെ പതിയെ അച്ഛന്റെ കട്ടിലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.
പാവം! വെളിയില്‍ വരാന്‍ കൂടി തളര്‍ന്ന് കട്ടിലില്‍ ചുരുണ്ട് കിടക്കുകയാണ്,
കട്ടിലില്‍ ഇണയെ നഷ്ടമായ ഒരു വയസ്സന്‍!
അതെ! അവര്‍ രണ്ടുപേരും വളരെ വയസ്സായിരുന്നു, നിസ്സഹായരായിരുന്നു.
പര്‍സ്പരം സഹായിച്ചും, പഴിപറഞ്ഞും, വാര്‍ദ്ധക്ക്യത്തെ നേരിടുകയായിരുന്നു..
അച്ഛന് എപ്പോഴും അമ്മ സുന്ദരിയായ, സാമര്‍ത്ഥ്യമുള്ള കുഞ്ഞു ഭാര്യയായിരുന്നു.
അവസാനം വരെ അമ്മ അങ്ങിനെ ആയിരുന്നു താനും.

‘അവള്‍ സീരിയലൊക്കെ കണ്ടിട്ട്, എന്റെ കൂര്‍ക്കം വലി കാരണം, മറ്റേ മുറിയില്‍ പോയി കിടക്കാന്‍ പോയതാണ്. വാതില്‍ തെറ്റി കോവണിപ്പടിയിലേക്കു പോയതാകും..അപ്പോള്‍ കാല് തെറ്റിയിട്ടുണ്ടാകും...’അച്ഛന്‍ വിതുമ്പി.

‘സാരമില്ല അച്ഛാ.. അമ്മയ്ക്ക് അധികം വേദനിച്ചൊന്നും ഇല്ലല്ലൊ, പെട്ടെന്ന് എല്ലാം കഴിഞ്ഞില്ലേ.. സമാധാനിക്കൂ..’
അച്ഛന്‍ കരയുന്നു.
തന്റെ കയ് പിടിച്ച് നെഞ്ചോട് ചേര്‍ത്ത് വിമ്മി വിമ്മി കരയുന്നു..
അതുകണ്ട് എന്റെ മക്കള്‍ക്കും കരച്ചില്‍ വരുന്നു..
ഞാന്‍ അരികില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ മകള്‍ അപ്പുപ്പന്റെ കട്ടിലിന്റെ ഓരത്തായി ഒതുങ്ങി കിടക്കുന്നു..
തീര്‍ത്തും ഒറ്റപ്പെട്ടെന്നു കരുതി ഒരുപോള‍ കണ്ണുകൂടി അടയ്ക്കാന്‍ കഴിയാതെ രണ്ടുദിവസമായി കിടന്നിരുന്ന അച്ഛന് അത് ആശ്വാസമാകുന്നു..
അച്ഛന്‍ കട്ടിലില്‍ അല്പം മനസ്സമാധാനത്തോടെ സുരക്ഷിതത്വത്തോടെ ഒതുങ്ങി കിടക്കുന്നു.അച്ഛന്‍ ഉറങ്ങുന്നവരെ കയ്യില്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ട് താന്‍..

അച്ഛന്‍ ഉറങ്ങീട്ടുവേണം അമ്മയുടെ അരികില്‍ പോയി രാത്രി മുഴുവന്‍ ഇരിക്കാന്‍!
ഈ ഒരു ദിവസം കൂടി മാത്രമേ ഇരിക്കാന്‍ പറ്റുകയുള്ളൂ.

നേരം വെളുക്കും വരെ അവിടെ, അമ്മയുടെ അരികില്‍ ഇരുന്നു.. പിന്നെ കൂട്ടിനെന്നോണം കിടന്നു..
ഒടുവില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനകളോടെ ചിതയിലേക്കെടുക്കുമ്പോള്‍ കാത്തിരുന്ന നിമിഷം വന്നണഞ്ഞപോലെ താന്‍ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആ നെറ്റിയില്‍ മുത്തമിട്ടു സമാധാനിപ്പിച്ചു.. സാരമില്ല ഇനി വേദനിക്കില്ലല്ലൊ,
പിന്നെ കവിളുകളിലും താടിയിലും ഒക്കെ തടവി, തലയില്‍ തലോടി കാല്‍കളില്‍ പിടിച്ച് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു..ശാന്തിക്കായി.
ആദ്യം വായ്ക്കരി ഇട്ടത് ഞാനാണ്..
ഒരു ചെറിയ പൂവ് മൂക്കില്‍ തട്ടിയപ്പോല്‍ ഭയത്തോടെ മാറ്റിവച്ചു.
അമ്മയ്ക്ക് ശ്വാസം മുട്ടില്ലേ.. ശ്വാസം വലിക്കുമ്പോള്‍ മൂക്കിനകത്ത് കയറില്ലേ..
പിന്നെ ബോധം വന്നു.. ഇല്ല ഇനി ഒന്നും ഇല്ല.. ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ച് പിന്തിരുഞ്ഞു..
കൂടിയിരുന്നവര്‍ പലരും വാവിട്ടു നിലവിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
താന്‍ ശബ്ദമില്ലാതെയും.. പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചുകൊണ്ട്..കരഞ്ഞു..

നിറയെ പരിചയക്കാരായിരുന്നു. അന്യനാട്ടില്‍ തനിക്കും അമ്മയ്ക്കും ഒക്കെ പ്രിയപ്പെട്ടവരും ചിലര്‍ ആ സമയത്ത് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു!!
തന്റെ ദുഃഖത്തില്‍ പങ്കുചേരാനായി ദൈവം നിയോഗിച്ചവര്‍!!!

പിറ്റേന്ന് ഊണ്‍ മേശയ്ക്കരികില്‍ ഇരുട്ടില്‍ ഇരുന്ന് അനിയന്‍ കൊച്ചുകുട്ടികളെപ്പോലെ കരഞ്ഞ് കഥകളൊക്കെ പറഞ്ഞു.. രക്തം കണ്ട് പകച്ച് കുട്ടികളുടെ നൊമ്പരം.. പരിഭവം പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കാതെ പെട്ടെന്ന് വിടപറഞ്ഞ അമ്മയെ ഓര്‍ത്തുള്ള പശ്ചാത്താപം.. അനിയനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു..എന്നെക്കാളും ഒരു വയസ്സിനുമാത്രം ഇളയ അനിയന്‍, വലിയ ഗവഃഉദ്യോഗസ്ഥന്‍, ഞാന്‍ അവനെ ആശ്വസിക്കാം മാത്രം വളര്‍ന്നിരിക്കുന്നു എന്ന ബോധം എന്നെ അല്പം കൂടി പക്വമതിയാക്കി..
താന്‍ ആരോടാവും ഇതുപോലെ ഒന്ന് ഹൃദയം തുറന്ന് പറയാന്‍ പറ്റുന്നത്! അറിയില്ല!!
***

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ അമ്മ പലപ്രാവശ്യം കോണിപ്പടിയിലൂടെ പലവിധത്തില്‍ വീണു തലപൊട്ടി മരിച്ചു!
പക്ഷെ, എല്ലാ മരണവും വേദന തീരെയില്ലാതെയായിരുന്നു..
താഴെ മകനെ വിളിക്കാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ തല‍ചുറ്റി വീണു..
ലൈറ്റിടാന്‍ സ്വിച്ചില്‍ കൈവയ്ക്കും മുന്‍പ് കാലിടറി വീണു..
വിളിക്കാന്‍കൂടിയാകാതെ വെപ്രാളപ്പെട്ട് താഴെയിറങ്ങുമ്പോള്‍ വീണു..
വാതിലാണെന്നു കരുതി കോണിപ്പടിയില്‍ എത്തി വീണുപോയി..
എല്ലാം അബോധാവസ്ഥയിലെന്നപോലെ.. ഒന്നിനും വേദന തീരെയില്ല..
പക്ഷെ, ഒടുവില്‍ രക്ത പ്രവാഹമായിരുന്നു..
ഒരായിരം പ്രാവശ്യം ഈ കഥ പുനരാവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..
മകള്‍ക്ക് പുളിവേണം എന്നും പറഞ്ഞ് നടന്നത്,
വൈകിട്ട് നടക്കാന്‍ പോയപ്പോല്‍ വഴിവക്കിലുള്ളവരോടൊക്കെ പറഞ്ഞ വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍..
എല്ലാം പുനരാവര്‍ത്തിച്ചു..
ഒന്നല്ല പിന്നീടുള്ള പതിനാറു ദിവസങ്ങളിലും!

അതിനിടയില്‍ എന്റെ ഭര്‍ത്താവും മക്കളും തിരിച്ചുപോയിരുന്നു..
പകല്‍ മുഴുവന്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചാവര്‍ത്തിച്ച് ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്ന എന്റ അമ്മയുടെ മരണരംഗം ഉള്‍ക്കൊണ്ട് തളരുമ്പോള്‍ രാത്രി അലാറം വച്ച് മക്കളെ സമയത്തിന് ഉണര്‍ത്തുകയും, ഉറങ്ങാന്‍ നേരം ഗുഡ്നൈറ്റ് പറയുകയും ധൈര്യപ്പെടുത്തുകയും വേണം.. അവര്‍ എനിക്കും ഒരുപാടു ധൈര്യം തന്നു..

ഇതിനകം അച്ഛനെ നോക്കാന്‍ ഒരു ഹോം നേര്‍സിനെ കിട്ടിയപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ ദുഃഖം ഒട്ടൊക്കെ മറന്ന് പുതിയ ജീവിതവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്ന തിരക്കിലായി.
എല്ലാവരും പൂര്‍വ്വസ്ഥിതിയിലായിരുന്നു.. കുട്ടികള്‍ സ്ക്കൂളില്‍ പോയി.. ജോലിയുള്ളവര്‍ ഓഫീസുകളില്‍..
ഞാന്‍ മാത്രം എന്റെ മക്കളെ വിട്ട്.. തനിയെ..
പതിനാറു തികയാനായി..കാത്തിരുന്നു..
എല്ലാ ദിനചര്യകളും തെറ്റിച്ച്, പ്രഷറും പനിയും പിടിച്ച്.. ഒറ്റയ്ക്ക്..
ആഹാരം കഴിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍,വീണ്ടും കൂടെയിരിക്കുന്നവര്‍ അമ്മയെ പടികളുടെ മുകളില്‍ നിന്ന് തള്ളിയിടും, അല്ലെങ്കില്‍ ഉന്മേഷത്തോടെ തന്റെ കാര്യങ്ങള്‍ പറയുന്ന അമ്മയെ പുനര്‍ജ്ജീവിപ്പിക്കും. താന്‍ ഭക്ഷണത്തിന്റെ മുന്നില്‍ വെറുങ്ങലിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞ ആശ്വാസത്തോടെ ആഹാരം കഴിക്കും..

ഒടുവില്‍ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു, എനിക്ക് ഒരുവിധം പിടിച്ചുനില്‍ക്കാമെന്നായി. ഇനി നീ മക്കളുടെ അരികില്‍ എത്തിയാല്‍ മതി. അവര്‍ തനിച്ചല്ലേ ഉള്ളൂ..

അന്യനാട്ടില്‍,ഭര്‍ത്താവ് തിരക്കുപിടിച്ച് പുതിയ ഷോ നന്നാക്കുന്നതില്‍..
തന്റെ കയ്യില്‍ ചിലവിനുള്ള കാശുള്ളതാണ് തന്റെ ബലം.
തന്റെ ആത്മവിശ്വാസവും അതു തന്നെ..സ്നേഹത്തിനു പകരം കാശ്!

ബലിയിടലും അസ്ഥിയൊഴുക്കും ഒക്കെ മകനുമാത്രമുള്ള കര്‍മ്മങ്ങളാണ്!
താന്‍ പതിനാറു ദിവസം മക്കളെ പിരിഞ്ഞു നിന്ന് ദുഃഖം ആചരിക്കുന്നു..
അനിയന്‍ പിരിയാതെയും, നഷ്ടം വരാതെയും!അചരിച്ചു.

ഞാന്‍ ആരാധനയോടെ എല്ലാ കര്‍മ്മങ്ങളും കണ്ടു നിന്നു. മറ്റു പെണ്ണുങ്ങളോടൊപ്പം അനിയനെ അനുഗമിച്ചു..അമ്മയുടെ ആത്മാവിനു വേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു..
കൂട്ടത്തില്‍ മനസ്സില്‍ കരുതി, ഞാന്‍ മരിക്കുമ്പോള്‍, കഴിയുമെങ്കില്‍ എന്റെ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ എന്റെ പെണ്മക്കളെ കൊണ്ട് ചെയ്യിക്കണം..
പെണ്മക്കളെ പ്രസവിച്ച അമ്മയ്ക്ക് എന്നാലേ മുക്തി,ശാന്തി ലഭിക്കൂ..

16 comments:

Jazmikkutty said...

ആത്മേ എന്താ പറയാ..ഉപചാരവാക്കുകളില്‍ ഒതുക്കാനാവുന്നില്ല..പ്രാര്‍ഥിക്കാം...........

Vayady said...

ആദ്യമായാണ്‌ ഞാന്‍ ഇവിടെ. ആത്മയുടെ തീരാനഷ്ടവും, വേദനയും ഞാനും പങ്കിട്ടെടുക്കുന്നു.

Vayady said...
This comment has been removed by the author.
SHANAVAS said...

അമ്മയുടെ ക്ഷിപ്ര വേര്‍പാടിന്റെ ദുഖം അറിഞ്ഞവനാണ് ഞാനും.അത് വാക്കുകളില്‍ ഒതുക്കാവുന്ന ഒന്നല്ല.ആത്മയുടെ വേദനയുടെ ആഴം വളരെ വലുതാണ്.ഞാനും ഈ ദുഖത്തില്‍ പങ്കുചേരുന്നു.

കണ്ണിമാങ്ങ said...

മരണത്തോടെ എല്ലാം തീരുന്നില്ല

ചില വേര്‍പാടുകള്‍ ഉമിത്തീപ്പോലെ മനം നീറ്റുന്നു.

മകളുടെ മരണം ആപിതാവിന് താങ്ങാവുന്നതിലപ്പുറമായിരുന്നു. പെട്ടന്നുണ്ടായ പനി കുഞ്ഞിനെ മരണത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. ആറ്റുനോറ്റുണ്ടായ ഒരേയൊരു സന്താനം, ഒരുകൊച്ചു മാലാഖ.

മാസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടും അയാളുടെ ദുഃഖം ഒട്ടും ശമിച്ചില്ല. ഒരു അര്‍ദ്ധരാത്രി അസ്വസ്ഥനായ പാതിമയക്കത്തില്‍ അയാളൊരു സ്വപ്നം കണ്ടു.

ആകാശച്ചെരുവിലൂടെ, മെല്ലെ നടന്നു പോകുന്ന മാലാഖമാര്‍. അവരുടെ കൈയ്യിലെല്ലാം പ്രഭചൊരിയുന്ന തൂവെള്ള മെഴുകുതിരി. ആ വെട്ടത്തില്‍ മാലാഖമാരുടെ മുഖം പരിശോഭിതമായിരുന്നു.

ഏറ്റവും പുറകില്‍ ഒരു കുഞ്ഞുമാലാഖ,അവളുടെ മെഴുകുതിരി പെട്ടന്ന് ഒന്നാളി,കെട്ടുപോയി. ആ വെളിച്ചത്തില്‍ അയാള്‍ക്ക് കുഞ്ഞു മാലാഖയെ തിരിച്ചറിയാന്‍ സാധിച്ചു. തന്റെ പൊന്നുമോള്‍. അയാള്‍ ഗദ്ഗദത്തോടെ തിരക്കി…”മോളേ..എന്തേ നിന്റെ മെഴുകുതിരി കെട്ടുപോയത്?”

“ഞാന്‍ പലവട്ടം കത്തിച്ചതാ.. പക്ഷേ അച്ചന്റെ കണ്ണുനീര്‍ വീണ് അത് വീണ്ടും കെട്ടുപോകുന്നു.”

പെട്ടന്ന് അയാള്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ നിന്നും ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു. മനസ്സ് പ്രാര്‍ത്ഥനാ നിര്‍ഭരമായി. അയാളുടെ മനം മന്ത്രിച്ചു. “ദൈവമേ…ഞാനിനി ദുഃഖിക്കില്ല. എന്റെ കുഞ്ഞിനെ വിഷമിപ്പിക്കില്ല.”

മരണം അതീവ ദുഃഖകരം തന്നെ. പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ വേര്‍പാട് വലിയമുറിവ് സൃഷ്ടിക്കും. പക്ഷേ മരണം സത്യമാണ്. മരണത്തോടെ എല്ലാം തീരുന്നില്ല. പൂവില്‍ നിന്നും വായു,പൂവിന് കേടുവരുത്താതെ മണം കവര്‍ന്ന് കൊണ്ടുപോകും പോലെ കാലം നമ്മിലെ ജീവചൈതന്യം കവര്‍ന്ന് മറ്റൊരു ദിക്കിലേക്ക് കൊണ്ടു പോകുന്നു. നമ്മുടെ ദുഃഖം ആ ആത്മാവിന് ക്ലേശമേ ഉളവാക്കൂ. അതുകൊണ്ട് നാം ദുഃഖം നിയന്ത്രിക്കുക തന്നെ വേണം. മരിച്ചുപോയ, പ്രിയപ്പെട്ടവരെ അങ്ങനെ സ്നേഹിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ നാം അവരെ സങ്കടപ്പെടുത്തുകയായിരിക്കും എന്ന് ആദ്ധ്യാത്മിക ശാസ്ത്രം മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കുന്നു.

ഗീത അരുളുന്നു, “അര്‍ജുനാ, ശരീരമേ നഷ്ടപ്പെടുന്നുള്ളു. ഈ ശരീരത്തില്‍ ഞാന്‍ എന്നറിയപ്പെടുന്ന സത്ത ഒരിക്കലും ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. ശരീരം ഒരിക്കലും നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കുകയുമില്ല പരിഹാരമില്ലാത്ത ഇക്കാര്യത്തില്‍ ദുഃഖിക്കുന്നത് ശരിയോ?”

കടപ്പാട്: നല്ലൊരു നാളെ
(സത്യ സായി ബാബ)

ആത്മ said...

Jazmikkutty,

പ്രാര്‍ത്ഥനയ്ക്ക് നന്ദി!

ആത്മ said...

Vayadi,

വായാടിയെ ഒരുപാടിടത്തു കണ്ടിട്ടുണ്ട്.. ഇവിടെ വന്നതിലും പരിചയപ്പെട്ടതിലും വേദന പങ്കിട്ടെടുക്കാന്‍ തോന്നിയതിലും ഒക്കെ വലിയ വലിയ സന്തോഷം!

താങ്ക്സ്! :)

ആത്മ said...

SHANAVAS,

നന്ദി!
വേറേ പോസ്റ്റ് വല്ലതും എഴുതാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്..തല്‍ക്കാലം അമ്മയെ പറ്റി തന്നെ ഓരോന്ന് എഴുതിപ്പോകുന്നു..

വന്നതിനും ആശ്വസിപ്പിച്ചതിനും ഒക്കെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി!

ആത്മ said...

കണ്ണിമാങ്ങേ!,

കണ്ടതില്‍ വളരെ സന്തോഷം, സമാധാനം..

കണ്ണിമാങ്ങയെ ഓരോ പ്രാവശ്യം കാണുമ്പോഴും,
എന്നെ വിട്ടുപോകല്ലേ, എന്നു പറയാനാണ് ആദ്യം തോന്നാറ്!
അത്തരം ഒരു ആത്മബന്ധം!!

കുഞ്ഞൂസ് (Kunjuss) said...

അറിയാന്‍ വൈകി ആത്മാ .... അമ്മയുടെ വേര്‍പാടിന്റെ വേദനയില്‍ എന്താ പറയുക... ആത്മയുടെ അടുത്തിരുന്നു, കൈകള്‍ എടുത്തു പിടിക്കാന്‍ അല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനും കഴിയുന്നില്ല.

ആത്മ said...

കുഞ്ഞൂസ്,

വളരെ വളരെ നന്ദി കുഞ്ഞൂസ്!

Echmukutty said...

ഞാൻ വൈകിപ്പോയി.
അമ്മമാർക്ക് കർമ്മം ചെയ്യുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആത്മ എഴുതിയതിനോട് പൂർണമായും യോജിയ്ക്കുന്നു.

ഞാനും പ്രാർഥിയ്ക്കാം. ഈ നഷ്ടവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ ആത്മയ്ക്ക് കരുത്തുണ്ടാകട്ടെ......

Rare Rose said...

ഞാനൊരുപാട് തവണ ഇവിടെ വന്നുപോയി ആത്മേച്ചീ.വായിക്കുമ്പോഴൊക്കെ സങ്കടം വന്ന് എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ മിണ്ടാതെ തിരിച്ച് പോവും..
വേര്‍പിരിയല്‍ സഹിക്കാനുള്ള ശക്തി ആത്മേച്ചിക്ക് ദൈവം തരട്ടെ..

ആത്മ said...

Echmukutty,

ഇവിടെ വന്നതിനും ആശ്വാസവചനങ്ങള്‍ എഴുതിയതിനും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി!

ആത്മ said...

Rare Rose,

എന്തു ചെയ്യാന്‍ റോസൂ!
റോസൂനെയും മറ്റും സങ്കടപ്പെടുത്താനായി ഒന്നും എഴുതണ്ടാന്നു കരുതി ഇരിക്കയായിരുന്നു.. പക്ഷെ, എനിക്കും എന്റെ ദുഃഖങ്ങളും പ്രയാസങ്ങളും ഒക്കെ എവിടെയെങ്കിലും ഒന്ന് ഇറക്കി വയ്ക്കണ്ടേ!!,

ഇന്ന് ചിത്രയുടെ കാര്യം അറിഞ്ഞു. അതിന്റെ ഒക്കെ മുന്നില്‍ ഈ മരണം ഒക്കെ..

അല്ല എല്ലാം ഒരുതരത്തിലല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരു തരത്തില്‍ നഷ്ടവും വേദനയും ഒക്കെത്തന്നെ..
പോയവര്‍ ദൈവത്തിന്റെ അടുക്കല്‍ പോയി എന്നോ ദൈവത്തിന് അവരെ കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടമുള്ളതുകൊണ്ട് തിരിച്ചു വിളിച്ചു എന്നൊക്കെ കരുതുമ്പോള്‍ സമാധാനം കിട്ടുമെന്നു തോന്നുന്നു..

റിയാസ് (മിഴിനീര്‍ത്തുള്ളി) said...

പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ...