Monday, December 6, 2010

എന്റെ സൂര്യന്‍

നിന്നിലെ നന്മ എന്നെ ഉയിര്‍ത്തെണീപ്പിക്കട്ടെ!
നീ എന്നും മറയാത്ത സൂര്യനായി ജ്വലിച്ചു നില്‍ക്കട്ടെ!
നിന്നെ കാണുന്നതുവരെ എന്റെ മനസ്സ് ഉണരില്ല.

നീ മാനത്ത് ഉദിക്കുന്നത് കാത്തിരുന്ന് ക്ഷീണിക്കുന്ന എന്നില്‍
ആശ്വാസത്തിന്റെ പൊന്‍‌കിരണങ്ങള്‍ പതിപ്പിച്ചു
അജ്ഞാതമായി നീ എന്നെ പതിയെ തലോടി ഉറക്കുന്നു.

നീ അകലെ ജ്വലിച്ചു നില്‍പ്പുണ്ടെന്ന വിശ്വാസത്തില്‍
ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ഓരോന്നായി
ഉല്‍‌സാഹത്തോടെ ചെയ്തു തീര്‍ക്കുന്നു
.
നീ മറയാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സും മങ്ങുന്നു..
നിനക്കായെന്നോണം യാന്ത്രികമായി പല പ്രവര്‍ത്തികളും ചെയ്ത് ഞാന്‍
നിന്റെ വരവിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു.

നിന്റെ പ്രകാശമല്ലാതെ എന്നില്‍ യാതൊരു ചൈതന്യവുമില്ല
നീ എന്നിലെ നന്മയുടെ ബഹിര്‍സ്പുരണമാണ്
നീ എന്റെ സൂര്യനും!

6 comments:

Manoraj said...

വ്രും.. എന്തിനേയും മറികടന്ന് ആ സൂര്യന്‍ വരും.വാക്കായി.. തീയായി.. തോഗോളമായി.. ഇനിയും നല്ല കവിതകളായി ആ സൂര്യന്‍ വരട്ടെ..

ആത്മ said...

ആരും ഒന്നും പറയുന്നില്ലല്ലൊ എന്നു കരുതിയിരിക്കയായിരുന്നു..

എല്ലാ പരാതിയും ഈ ഒരൊറ്റ കമന്റുകൊണ്ട് തീര്‍ന്നുകിട്ടി!

നന്ദി!

സു | Su said...

മനസ്സിലെ സൂര്യൻ എന്നും ഉദിച്ചുനിൽക്കട്ടെ. പ്രതീക്ഷയുടെ, സ്നേഹത്തിന്റെ, നന്മയുടെ ഒക്കെ പ്രകാശം വിതറി നിൽക്കട്ടെ. ദൈവമെന്ന സൂര്യൻ ഒരിക്കലും മറയുന്നില്ലല്ലോ അല്ലേ?

(എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും വായിക്കാറുണ്ട്. ഫോൺ വാങ്ങിയതൊക്കെ ഞാനറിഞ്ഞു. എനിക്കൊരു മിസ്സ് കോൾ പോലും അയച്ചില്ലല്ലോ എന്നിട്ട്. ;))

ആത്മ said...

അതെ,
പക്ഷെ, ചിലപ്പോഴൊക്കെ മനസ്സിലെ സൂര്യനെ കട്ടിയുള്ള കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ മറക്കുന്നു സൂ..,

സൂര്യന്‍ ശക്തമായി ഉദിച്ചു നില്‍ക്കട്ടെ..
ആ വെളിച്ചത്തില്‍ ജീവിക്കാനും കഴിയട്ടെ,

ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ ഒന്നും ഇല്ലാതെ ഞാന്‍ എങ്ങിനെ വിളിക്കാന്‍?! ഹും!

Rare Rose said...

അങ്ങനെ സൂര്യനെ തുറന്നു വിട്ടല്ലേ.:)
പിന്നെ കട്ടിയുള്ള കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ മറച്ചാലും എത്ര നേരത്തേക്ക്?
എത്ര മൂടിക്കെട്ടിയാലും സൂര്യന്‍ ഞൊടിയിടയില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് നമ്മളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാറില്ലേ.മഴയ്ക്കൊടുവില്‍ മഴവില്ലിന്റെ ഭംഗി കാട്ടി കൊതിപ്പിക്കാറുമില്ലേ..അതു പോലെ ഈ സൂര്യനും ജ്വലിച്ചു നില്‍ക്കട്ടെ.

ആത്മ said...

റോസൂന്റെ കമന്റു കണ്ടപ്പോള്‍ സൂര്യനെ കണ്ട ഒരു പ്രതീതി!

താങ്ക്സ്! :)

ഇനി ഞാന്‍ ഉറങ്ങട്ടെ...