Sunday, October 3, 2010

സ്വയനിന്ദ

രാവിലെ എണീറ്റുവരുമ്പോള്‍ തലേ ദിവസം മഴയില്‍ കുതിര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന പ്രകൃതി.
എന്തൊക്കെയോ പരിഭവങ്ങള്‍ പറയാനുള്ളപോലെ!
മഴ അലങ്കോലമാക്കിയിട്ട ഭൂമി, സൂര്യന്റെ വരവും പ്രതീക്ഷിച്ചു കിടക്കുമ്പോലെ!

മഴയെയാണോ സൂര്യനെയാണോ ഭൂമി അധികം പ്രണയിക്കുന്നത് ?!
സൂര്യനെ പ്രണയിച്ച ദേഷ്യത്തില്‍ തന്റെ രോക്ഷം ഭൂമിയോടു തീര്‍ത്തതാകുമോ മഴ!
വല്ലാത്ത ഒരഭംഗി പ്രകൃതിക്ക്!
മഴയില്‍ വല്ലാതെ മതിമറന്നാഹ്ലാദിച്ച കുറ്റത്തിനു സൂര്യന്‍ പിണങ്ങിനില്‍ക്കുന്നതുകൊണ്ടാകുമോ ഈ നനവും വൃത്തികേടും തോന്നിക്കുന്നത്!

സൂര്യന്‍പിതാവും മഴ കാമുകനുമായാലോ!
രണ്ടു വ്യത്യസ്ത സ്നേഹത്തില്‍ പെട്ടുഴലുന്ന ഭൂമി..
പാവം ഭൂമി!

സൂര്യനെപ്പോലെ ഒരു വശം മടുക്കുമ്പോള്‍ മറുവശത്തുപോയി ജ്വലിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ അവള്‍ക്കാവില്ല.
മഴയെപ്പോലെ പലയിടങ്ങളിലായി പെയ്തു മദിക്കാനും ആവില്ല.
തന്നില്‍ വന്നു പതിയുന്ന ജലകണങ്ങളെ ഒപ്പിയെടുത്ത് സന്തുഷ്ടയാകുന്ന ഭൂമി.

മഴ പെയ്യുന്നത് മുഴുവനും ഭൂമികളിലാണല്ലൊ എന്ന ആശ്വാസത്തില്‍
ഭൂമി മുഴുവന്‍ ഒന്നാണെന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ ഒരാശ്വാസം.
സൂര്യന്‍ മറുവശത്ത് ജ്വലിക്കുമ്പോള്‍
ആ ഭൂമിയും തന്നെപ്പോലെ, തന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍, ഒരാശ്വാസം.

പക്ഷെ, എത്രനാള്‍ ഈ ആശ്വാസം നിലനില്‍ക്കും!
എപ്പോഴും ഉല്‍ക്കണ്ഠകളാണ്‌, പരിഭവങ്ങളും, അസൂയയുമാണ് ഭൂമിക്ക് ..
സൂര്യന്‍ കൂടുതല്‍ സന്തോഷത്തോടെ തിളങ്ങി നിന്നത് മറ്റേ പകുതിയിലായിരുന്നു..
മഴ കൂടുതല്‍ ഭംഗിയായി ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും പെയ്തത്ത് മറ്റു ഭൂപ്രദേശങ്ങളിലായിരുന്നു..
മഴ തന്നെ ഒത്തിരിനാള്‍ വിരഹിണിയാക്കി നിര്‍ത്തി..
എന്നിങ്ങനെ..

ചപലനായ മഴയെ പ്രതീക്ഷിക്കാതെ സ്വതന്ത്രയായി ജീവിക്കാന്‍ അവള്‍ ആഗ്രഹിച്ചു.
അപ്പോള്‍ സൂര്യന്‍ വല്ലാതെ പൊള്ളി നോവിച്ചു.
വറ്റി വരളുന്ന മണ്ണ്!
വിണ്ടു കീരിയ മണ്ണ് ഒരിറ്റു വെള്ളത്തിനായി വാപിളര്‍ന്ന് പരിഹസിക്കുന്നു!

എന്തെ താന്‍ ഇത്ര അബലയായിപ്പോയി?! ഭൂമി കേണു...
ചപലനായ മഴയില്‍ നിന്നും ഉഗ്രകോപക്കാരനായ സൂര്യനില്‍ നിന്നും തനിക്കൊരിക്കലും മോചനമില്ലേ!!
അപ്രതീക്ഷിതമായി മഴയെക്കാണുമ്പോള്‍ ആനന്ദനൃത്തം ചെയ്യുന്ന തന്റെ ഹൃദയത്തോട് അവള്‍ക്ക് സഹതാപം തോന്നി.
സൂര്യന്‍ വളരെ നേരം മറഞ്ഞു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ തോന്നുന്ന അരക്ഷിതാവസ്ഥയോര്‍ത്ത് അവള്‍ക്ക് സ്വയം നിന്ദതോന്നി.

No comments: