Sunday, October 3, 2010

മുഖംമൂടി

ചില ബന്ധങ്ങൾ കഷായം പോലെ കയ്ക്കും!
അതിന്റെ കയ്പ്പ് കുറയ്ക്കണമെങ്കിൽ നല്ല മധുരമുള്ള ഹൃദയങ്ങളെ കാണണം.
അതിനെ നാം സ്നേഹം എന്ന പേരിട്ടു വിളിക്കുന്നു.
എല്ലാ സ്നേഹത്തിന്റെയും പുറകിൽ ശാരീരികാവശ്യങ്ങൾ ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല.
മിക്കവരും സനേഹിക്കുന്നത് അല്ലെങ്കിൽ പ്രണയിക്കുന്നത് നമ്മെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാത്മാവിനെ കണ്ടെത്തുമ്പോഴാണ്.

സ്വർണ്ണവും, രത്നങ്ങളും ഒക്കെ പോലെ പ്രണയം (ഉള്ളില്) ‍മനസ്സിൽ തന്നെ ഭദ്രമായി സൂക്ഷിക്കുന്നതാണ് സുരക്ഷിതവും.
വെളിയിലെ ടെൻഷനിൽ പെട്ടാൽ എത്ര മനസ്സിലാക്കുന്ന ഹൃദയവും, തമ്മിൽ മനസ്സിലാക്കാനാകാതെ വിഷമിക്കും.
പ്രഭ മങ്ങാൻ തുടങ്ങും..

പല മുഖം മൂടികളുമണിഞ്ഞല്ലേ നാം നമ്മുടെ ശരീരം, മുഖം, ഒക്കെ പൊതുദർശനത്തിനു വയ്ക്കുന്നത്..
നമ്മുടെ പരുക്കൻ മുഖം മൂടി കാണുമ്പോൾ സ്നേഹത്തിനു നോവും..
അത് പതിയെ നമ്മിൽ നിന്ന് അകലും, പറിച്ചുമാറ്റപ്പെടുന്നപോലെ.
അത് കണ്ട്, അണിഞ്ഞു ശീലിച്ച മുഖം മൂടി എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ അഴിച്ചു വച്ച്
സ്നേഹത്തിനെ എതിരേല്ക്കാൻ കാത്തു നില്കുന്ന ഹൃദയം മരവിക്കും.
പിന്നെ അന്യോന്യം മനസ്സിലാക്കിയ ഹൃദയങ്ങൾ തന്നെ പതിയെ
അപരിചിത്വത്തിന്റെ മുഖം മൂടി അണിയും.. നിസ്സംഗതയുടെ മുഖം മൂടി അണിയും.

‘എന്റെ ചീത്ത വശങ്ങളേ നിനക്ക് കാണാനായുള്ളുവല്ലൊ’ എന്ന പരിഭവവുമായി
കുറച്ചു നാൾ കൂടി തങ്ങും.
പിന്നെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും അടർന്നു വീഴും.

[രണ്ടുമൂന്നു ദിവസം മുന്‍പ് എഴുതി ഡ്രാഫ്റ്റില്‍ ഇട്ടിരുന്നത.. പുതിയ പരിഭവങ്ങള്‍ (അന്നം പൊന്നലുകള്‍) അടുത്ത പോസ്റ്റുകളില്‍..]

2 comments:

സു | Su said...

മനസ്സിലാക്കിയ ഹൃദയങ്ങൾ, മിടിപ്പ് നിലയ്ക്കുമ്പോൾപ്പോലും അകലില്ല എന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു പാവം ഹൃദയമാണ് എന്റേത്. അല്ലാത്ത അകലങ്ങളൊക്കെ തൽക്കാലത്തേക്കുള്ളതാണ്. വെറുതേ പേടിപ്പിക്കല്ലേ ആത്മേച്ചീ. ;)

പോസ്റ്റുകളൊക്കെ വായിച്ചു. ഉള്ളടക്കം വ്യത്യസ്തമായതു തന്നെ. ഇനിയും എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കൂ.

ആത്മ said...

പേടിപ്പിച്ചാലും പേടിക്കാതിരുന്നാല്‍ മതി ട്ടൊ, :)

‘കണ്ടുവെന്നുരപ്പവര്‍ കണ്ടവരല്ല,
കാണാന്‍ നാം സ്വയം യത്നിക്കേണം..’
എന്നോ മറ്റോ എതോ ഒരു കവി പാടിയിട്ടുണ്ട്.. ദൈവത്തെ പറ്റി.

അതുപോലെ ഹൃദയങ്ങളെപ്പറ്റിയും
സ്വയം കണ്ടുപിടിക്കുന്നതായിരിക്കും സത്യം! അല്ലെ,