Friday, September 10, 2010

ജാപ്പനീസ് വൈഫ് (വംശനാശം വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പ്രേമകഥ!)

അപര്‍ണ്ണാസെന്നിന്റെ ‘ജാപ്പനീസ് വൈഫ്’എന്ന ബംഗാളി സിനിമ കണ്ടു!

വളരെ അന്തര്‍മുഖനായ ഒരു സ്ക്കൂള്‍ ടീച്ചറായ‘സ്നേഹമോയ്’ഉം, ജപ്പാനിലെ വളരെ ഏകാകിയും ലജ്ജാശീലയും ആയ ഒരു ഗ്രാമീണയുവതിയായ ‘മിയാഗി’യും തമ്മില്‍ ഒരു പെന്ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ് ഉടലെടുക്കുകയും അത് പതിയെ വളര്‍ന്നു വളര്‍ന്ന് ഒടുവില്‍ വിവാഹത്തില്‍ എത്തിച്ചേരുകയും, മാനസികമായി വിവാഹിതാരായെങ്കിലും ഇരുവരും പരസ്പരം കണ്ടുമുട്ടാനാകാതെ ഒറ്റപ്പെട്ട് ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് കഥ.

രണ്ടു രാജ്യത്താണെങ്കിലും പരസ്പരം പ്രേമബദ്ധരായിരുന്നതിനാല്‍ ജീവിതാവസാനം വരെ അവര്‍ പരസ്പരം വിശ്വസ്തത പുലര്‍ത്തിയിരുന്നു.

മിയാഗി ജപ്പാനില്‍, ഒരു തീരാവ്യാധിയുമായി മരണത്തോട് മല്ലടിക്കുമ്പോഴും നായകന് ഒന്നു പോയി കാണാനാവാതെ ഇന്ത്യയില്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനയും വഴിപാടും ഒക്കെയായി, അതിന്റെ പ്രസാദം വരെ തപാലില്‍ നായികയ്ക്കെത്തിക്കുന്നു.. കൂടാതെ ആയൂര്‍വേദ ഔഷധങ്ങളും പാര്‍സല്‍ ചെയ്തയ്ക്കുന്നു..നായികയുടെ അസുഖത്തെപ്പറ്റിയുള്ള അമിത ഉള്‍ക്കണ്ഠതന്നെ സ്നേഹമോയിയുടെ ആരോഗ്യം ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു. ഒടുവില്‍ സ്നേഹമോയ് മരിച്ചുപോവുകയും മിയാഗി അല്‍ഭുതകരമായി രക്ഷപ്രാപിക്കയും ചെയ്യുന്നു.

ഒടുവില്‍, നായകന്റെ വിധവയായ ഭാര്യ ഇന്ത്യയില്‍ തന്റെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ വീട്ടില്‍ തല മുണ്ഡനം ചെയ്ത്, വിധവയുടെ വെള്ള വസ്ത്രവും ഒക്കെയായി വരുന്നു, തന്റെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ വീടും പരിസര‍വും ഒക്കെ കാണാന്‍. അവള്‍ നായകന്റെ റൂമില്‍, താന്‍ കൊടുത്തയച്ച ജാപ്പനീസ് സമ്മാനങ്ങളും ഭദ്രമായി അടുക്കി വച്ച്, തന്റെ ഫോട്ടോയും വച്ച്, ഒരു ജന്മം മുഴുവന്‍ തന്റെ വരവും പ്രതീക്ഷിച്ച് കാത്തിരുന്ന മുറിയില്‍ കയറി തന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ, തനിക്കായി തുടിച്ചിരുന്ന സ്നേഹിതന്റെ ആത്മാവ് തേടുന്നു!

*

നീലത്താമരയും ജപ്പാനീസ് വൈഫും കണ്ടിട്ട് ഏകദേശം രണ്ടും ഒരു റേഞ്ജില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോലെ! രണ്ടു സിനിമയും കാണാന്‍ നല്ല ക്ഷമവേണം. രണ്ടും വ്യത്യസ്ഥമാ‍യ കഥകള്‍. സ്വാഭാവികതയും/സമകാലീനതയും തീരെ കുറവ്.

ജപ്പാനീസ് വൈഫില്‍ മാനസിക പ്രണയത്തിനു പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുമ്പോള്‍ നീലത്താമര പഴയകാലത്തെ ഒരു വെറും സാദാ ഒത്തുചേരല്‍ മനസ്സില്‍ പ്രണയം നാമ്പിടുകപോലും ചെയ്യാന്‍ അവസരം കൊടുക്കാത്ത വിധത്തിലും!

പക്ഷെ, നീലത്താമരയുടെ എന്‍ഡിംഗില്‍ ഒന്നും ഒന്നും കിട്ടാതെ പോകുമ്പോള്‍, ജപ്പാനീസ് വൈഫ് എന്ഡിംഗില്‍ കൊണ്ട് മികവുറ്റതായി!!.

ജപ്പാനീസ് വൈഫ് കണ്ടുകഴിയുമ്പോള്‍ സ്നേഹം, വിശ്വാസം,സത്യം ഒക്കെ വിജയിച്ചു എന്ന ഒരു ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യം! നായികാനായകന്മാര്‍ സ്നേഹത്തിന്റെ വിജത്തിനുവേണ്ടി യധാര്‍ദ്ധ ജീവിതത്തെ ഹോമിക്കുകയായിരുന്നു. ഒടുവില്‍, ‘ഇറ്റ് ഈസ് ബെറ്റര്‍ ടു ഹാവ് ലവ്ഡ് ആന്‍ഡ് നെവര്‍ സീ ഈച്ച് അതര്‍ ദാന്‍ നെവര്‍ ടു ഹാവ് ‍ ലവ്ഡ് അറ്റ് ഓള്‍..’ എന്ന തത്വത്തെ ശരിവച്ച് പടം അവസാനിക്കുന്നു.(ഈ ചൊല്ല് ഒരു റിവ്യൂവില്‍ നിന്നും കോപ്പിയടിച്ചതാണു ട്ടൊ)

രണ്ടു സിനിമയും ഇക്കാലത്ത്,ഇനിയത്തെക്കാലത്ത്,നടക്കാന്‍ അസാദ്ധ്യമായവയായതുകൊണ്ടു തന്നെ പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക് ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ പ്രയാസമായിരിക്കും. പക്ഷെ, ഒരിക്കല്‍ എവിടെയോ ഇങ്ങിനെ ഒരു കഥ നടന്നിരുന്നു.ഇത്തരത്തില്‍ പ്രണയങ്ങള്‍ പൂത്തുലഞ്ഞിരുന്നു എന്നൊക്കെ സമ്മതിക്കാതെ വയ്യ!

*

അപര്‍ണ്ണാസെന്നിന്റെ മറ്റു സിനിമയെപ്പോലെയൊന്നും പെര്‍ഫക്റ്റ് ആയില്ല ജപ്പാനീസ് വൈഫ് എന്ന് പലയിടത്തും എഴുതിക്കണ്ടു!

പക്ഷെ, എനിക്കു തോന്നുന്നത് അപര്‍ണ്ണാസെന്‍ ഈ കഥയിലൂടെ എടുത്തുകാട്ടുന്നത് ഇപ്പോള്‍ സമൂഹത്തില്‍ പലരും ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദജീവിതത്തെയല്ലെ?

സ്നേഹം പലര്‍ക്കും മനസ്സില്‍ ഭദ്രമായി വയ്ക്കുവാനുള്ളതായിരുന്നു. ഹൃദയത്തില്‍ സൂക്ഷിക്കുവാനുള്ളതായിരുന്നു..
എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ പലര്‍ക്കും മനസ്സ് തുറക്കുവാനും ഹൃദയം പങ്കുവയ്ക്കാനും ഒക്കെയാകുന്ന ഒരു യുഗത്തില്,പലരും ഒരു ഡബിള്‍ ലൈഫ് ജീവിക്കുന്നുണ്ടാവാം..
വെളിയില്‍ ഭാര്യയും മക്കളും അല്ലെങ്കില്‍ ഭര്‍ത്താവും മക്കള്‍ക്കും വേണ്ടി ശരീരികാധ്വാനം
ചെയ്യുമ്പോള്‍.. ഉള്ളില്‍ രഹസ്യമായി ഒരു ലോകം!
അവിടെ അവര്‍ സ്നേഹിക്കുന്നു, സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നു..

വെളിയിലത്തെ സ്നേഹത്തിനെക്കാളും സ്വാധീനം ഈ ഉള്ളിലെ ലോകത്തുനിന്നും ആയിരിക്കണം..
സിനിമയിലെ നായകന്‍ ഒരു പടി കൂടി മുന്നോട്ടുപോയി എന്നേയുള്ളൂ.
അയാള്‍ ആത്മാവിന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കലിനു നൂറുശതമാനവും തന്റെ ജീവിതം അര്‍പ്പിക്കുന്നു.
അയാളെ കുറ്റം പറയാനാവില്ല.
വെളിയില്‍ ഒരു ബന്ധത്തില്‍ അയാള്‍ കുരുങ്ങിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. നായികയും സ്വതന്ത്ര
അവരുടെ ഹൃദയങ്ങള്‍ പരസ്പരം അദൃശ്യസ്നേഹത്തില്‍ ഒന്നാകുന്നു.
ഉള്ളില്‍ അവര്‍ കണ്ടെത്തിയ സ്നേഹം അവര്‍ക്ക് പുറത്തുള്ള ബ്ന്ധങ്ങളില്‍ ഒന്നും കണ്ടെത്താനും ആകുന്നില്ല.

ഇതുപോലെ പെന്‍ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പിലും ഇന്റര്‍നറ്റ് റിലേഷന്‍ഷിപ്പിലും ആത്മാവു പണയപ്പെടുത്തുന്നവരും, അവരുടെ ചുറ്റിനും അവര്‍ക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നവരെ, അവരുടെ ജീവിതം മെച്ചപ്പെടുത്താന്‍ ഉതകുമായിരുന്ന ബന്ധങ്ങളെയൊക്കെ അവഗണിച്ച്
യധാര്‍ത്ഥജീവിതം മെച്ചപ്പെടുത്താന്‍ വ്യഗ്രതകാട്ടാതെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം വിജയിപ്പിക്കാനായി ജീവിതം ഹോമിക്കുന്നവരും നിരവധി ‍ കാണും ഈ യുഗത്തിലും. അവര്‍ക്കതാണു വിജയമായി തോന്നുന്നത്. ഒന്നിനും വേണ്ടിയല്ലാതെ, സ്നേഹത്തിനു വേണ്ടി മാത്രം സ്നേഹിച്ചു ജീവിക്കുന്നവര്‍!!

കഥാനായകനും,അടുത്ത് നല്ല ഒരു പെണ്‍കുട്ടി അയാളുടെ ഭാര്യയാകാന്‍ മോഹിച്ചു നിന്നിട്ടും അവളോട് അടുക്കാന്‍ ആഗ്രഹം തോന്നിയിട്ടുകൂടി അകലെയുള്ള തന്റെ കാമിനിയോട് വിശ്വസ്ഥത പുലര്‍ത്താനായി എല്ലാം ത്വജിക്കുന്നു.തന്റെ പ്രേമത്തിനു പാവനത നല്‍കുന്ന പ്രണയിതാക്കള്‍. ശരിക്കും പറഞ്ഞാല്‍ ഈ വിശ്വസ്തതയല്ലെ യധാര്‍ത്ഥ പ്രണയിതാക്കളുടെ പ്രണയത്തിന്റെ പാവനത?!


ജീവിതത്തില്‍ ഒരാളെ മാത്രം അത്യന്തം തീവ്രമായി സ്നേഹിക്കാനും.. ജീവിതം തന്നെ അയാള്‍ക്കുവേണ്ടി സമര്‍പ്പിക്കാനും സാധ്യമാകുന്നതല്ലെ യധാര്‍ത്ഥ പ്രണയം?!.
അങ്ങിനെ ഒരു പൂര്‍ണ്ണ സമര്‍പ്പണം ഇന്നില്ല. തമ്മില്‍ കാണാന്‍കൂടി സാധ്യമാകാതിരുന്നിട്ടും ഒരു സ്ത്രീയ്ക്കുവേണ്ടി തന്റെ ജന്മം ഹോമിച്ച ആ സ്ക്കൂള്‍ മാഷ് ഒരു അത്ഭുതമായി ശേഷിക്കുന്നു..!(ലോകത്തില്‍ വംശനാശം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ആത്മാവ്!)

ഇന്ന് അപൂര്‍ണ്ണമായ സ്നേഹങ്ങളിലൂടെ പൂര്‍ണ്ണത തേടി തളരുന്ന ആത്മാക്കള്‍..
അവര്‍ക്ക് ഒരാശ്വാസമാകും ‘ജാപ്പനീസ് വൈഫ്’. അതെ! ഇതാണ് യധാര്‍ത്ഥ സ്നേഹം! ഇങ്ങിനെയും സ്നേഹങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് എന്നു ചൂണ്ടിക്കാട്ടാനായി ഒരു പടം!!

23 comments:

Rare Rose said...

നീലത്താമര കണ്ടിട്ട് ഒരു നിര്‍വ്വികാരതയാണു തോന്നിയത്.ഒരു പുതുമയുമില്ല.പിന്നെ സ്നേഹത്തിന്റെ വിജയമോ അങ്ങനെ പോസിറ്റീവായി ഒന്നും തോന്നിയില്ല.:(

ജാപ്പനീസ് വൈഫ് കണ്ടിട്ടില്ല.ആത്മേച്ചി എഴുതിയത് വായിച്ചിട്ട് ഒന്നു കാണണമെന്നു തോന്നുന്നു.സിനിമയിലെങ്കിലും അങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള സ്നേഹം കാണുന്നത് ഒരു രസമല്ലേ..

ആത്മ said...

ജപ്പാനീസ് വൈഫും അങ്ങിനെ ഒരു തണുപ്പന്‍ മട്ടില്‍ എടുത്തതാണു.. സ്വാഭാവികത തീരെ കുറവ്, പക്ഷെ, സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചാല്‍ മനസ്സില്‍ സ്നേഹം കാത്തു സൂക്ഷിക്കുന്ന രണ്ട് പരിശുദ്ധാത്മാക്കളെ കണ്ട ഒരു ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യം കൈവരിക്കാം..! :)

ഒഴാക്കന്‍. said...

വൈഫിനെ ഒന്ന് കാണുന്നുണ്ട് ഐ മീന്‍ ജപ്പാനീസ് വൈഫ്‌ :)

ആത്മ said...

സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍ കാണാന്‍ ശ്രമിക്കൂ..:)

സു | Su said...

കേട്ടറിഞ്ഞിരുന്നു. കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ഇരിക്കുന്നു. അപർണ്ണ സെന്നിന്റെ, 15 പാർക്ക് അവന്യൂ എന്ന സിനിമ കുറേ നാൾ മുമ്പ് കണ്ടു. ആത്മേച്ചി കണ്ടിരുന്നോ? കുറച്ചൊരു വിഷമം ഒക്കെ തോന്നുമെങ്കിലും ചിത്രം നന്നായിട്ടുണ്ട്. എനിക്കിഷ്ടമായി.

ആത്മ said...

ഞാന്‍ അപര്‍ണ്ണാസെന്നിനെപ്പറ്റി ധാരാളം കേട്ടിട്ടുണ്ട്.. മറ്റു പടങ്ങളൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ല. പക്ഷെ, ഇനി കാണണം എന്നുണ്ട്..

സൂവിനു സുഖം തന്നെ എന്നു കരുതുന്നു, കണ്ടതില്‍ സന്തോഷം!

ചന്ദ്രകാന്തം said...

ഈ പടം കണ്ടിട്ടില്ല; കാണാന്‍ തോന്നിപ്പിയ്ക്കുന്ന രീതിയില്‍ പരിചയപ്പെടുത്തിയതിനു നന്ദി.
റോസേ, നീലത്താമരയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞത്‌ തികച്ചും ശരിതന്നെ.

ബാര്‍കോഡകന്‍ said...

വേണ്ടിയിരുന്നില്ല ...കടലും കടലാടിയും തമ്മില്ലൊരു താരതമ്യം

ആത്മ said...

ചന്ദ്രകാന്തം,

വന്നു വായിച്ചതിനും അഭിപ്രായം രേഖപ്പെടുത്തിയതിനും വളരെ വളരെ നന്ദി!

ആത്മ said...

ബാര്‍കോഡകന്,

ശരിയാണ്‌ വേണ്ടിയിരുന്നില്ല!
നീലത്താമരയില്‍ പ്രേമമല്ല, വെറും ഇന്‍ഫാച്വേഷന്‍ എന്നൊക്കെ പറയാം അല്ലെ? അല്ലെങ്കില്‍ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ഉള്ളില്‍ കുറച്ചുകൂടി ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാന്‍ ശ്രമിക്കണമായിരുന്നു..

ജാപ്പനീസ് വൈഫില്‍ നേരേ മറിച്ചും!

smitha adharsh said...

ജീവിതത്തില്‍ ഒരാളെ മാത്രം അത്യന്തം തീവ്രമായി സ്നേഹിക്കാനും.. ജീവിതം തന്നെ അയാള്‍ക്കുവേണ്ടി സമര്‍പ്പിക്കാനും സാധ്യമാകുന്നതല്ലെ യഥാര്‍ത്ഥ
പ്രണയം?!.
ആണോ?ഇപ്പൊ പ്രണയത്തിന്‍റെ ഡെഫിനിഷന്‍ ഒക്കെ മാറീന്നെ.കഴിഞ്ഞ തവണ കണ്ടപ്പോള്‍ നാട്ടിലെ ഫ്രണ്ട്ന്‍റെ അനിയത്തിക്കുട്ടി നല്ല അസ്സല്‍ കലക്കന്‍ മൊബൈല്‍ പ്രണയത്തിലായിരുന്നു.ചീത്തപ്പേര് കേള്പ്പിക്കണ്ട എന്ന് വച്ചു വീട്ടുകാര്‍ 'എന്‍ഗേജ്മെന്‍റ്' എന്ന ലൈസെന്‍സ് സംഘടിപ്പിച്ചു കൊടുത്തു. എവടെ? വല്ല കാര്യോം ഉണ്ടോ? അവര് ഫോണിലൂടെ തുടങ്ങിയത് ഫോണിലൂടെ തന്നെ അവസാനിപ്പിച്ചു.ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ അടിച്ചു പിരിഞ്ഞു.എന്നിട്ട് കല്യാണത്തിനു മുന്പായത് നന്നായി എന്ന പറച്ചിലും.കണ്ണില്ലാത്ത പ്രേമമൊന്നും ഇപ്പോഴില്ല.എല്ലാവരും 'പ്രാക്ടിക്കല്‍' ആയീത്രേ..
പോസ്റ്റ്‌ നന്നായീട്ടോ.

Sukanya said...

അപര്‍ണസെന്നിന്റെ മിസ്റ്റര്‍ & മിസ്സിസ് അയ്യര്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഈ അപൂര്‍വ പ്രണയം പരിചയപ്പെടുത്തിയതിനു നന്ദി. മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ നന്മ കാണിച്ചുതരുന്ന സിനിമകള്‍ എന്നപ്രത്യേകത
അവര്‍ക്കവകാശപ്പെടാം

Kalavallabhan said...

സിനിമാവലോകനം നന്നായി.

ആത്മ said...

smitha adharsh,

ഒരു കണക്കിനു അതും നല്ലതു തന്നെ എന്നു കരുതാം..അല്ലെ,
വയസ്സാകുമ്പോള്‍, അയ്യോ എനിക്ക് പ്രേമിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ലല്ലൊ എന്നു വിഷാദിക്കയൊന്നും വേണ്ടല്ലൊ.
എന്നാലും.. ജീവിതം വച്ചല്ലേ കളിക്കുന്നത്! ശിവ! ശിവ!

സ്മിതയെ കണ്ടതില്‍ വളരെ സന്തോഷം!
കുറേ നാളായി കണ്ടിട്ട്!

ബ്ലോഗ് മാതൃഭൂമിയില്‍ വന്നതിനു ഹൃദ്യം നിറഞ്ഞ അഭിനന്ദനങ്ങള്‍!

സസ്നേഹം
ആത്മ

ആത്മ said...

Sukanya ,

വായിച്ച് അഭിപ്രായം അറിയിച്ചതിനു വളരെ വളരെ നന്ദി!

ആത്മ said...

Kalavallabhan,

നന്ദി!

നന്നായി എന്നറിഞ്ഞതില്‍ വളരെ വളരെ സന്തോഷം!

Diya Kannan said...

രണ്ടും കണ്ടിട്ടില്ല.. ജാപ്പനീസ് വൈഫ്‌ കാണാന്‍ നോക്കട്ടെ ..പക്ഷേ നീലത്താമര കാണാന്‍ തോന്നുന്നെയില്ല.
പിന്നെ അത്മേച്ചി ഞാന്‍ തമിള്‍ രാവണ്‍ കണ്ടു,,,പക്ഷേ ഹിന്ദി ബെറ്റര്‍ ആയി തോന്നി...ചിലപ്പോള്‍ ആദ്യം കണ്ടതു അതായതു കൊണ്ടാവാം.. :)

ആത്മ said...

സമയമുണ്ടെങ്കില്‍ നീലത്താമര കണ്ടു നോക്കൂ.. നല്ല ഭംഗിയുള്ള സീനുകള്‍, നായിക, പാട്ടുകള്‍..കഥ വലുതായില്ലെന്നേ ഉള്ളൂ..സിനിമയൊക്കെ കണ്ടുകഴിയുമ്പോള്‍ പൊയി മെഡിറ്റേഷന്‍ ചെയ്യാനുള്ള ഒരു ശാന്തത/നിസ്സംഗത കൈവരും..

തമഴ് രാവണ്‍ ആണ്‌ എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടത്.. അഭിഷേക് ബച്ചന്റെ പല ഭാവവിഹ്വാദികളും വിക്രമിനെ അനുകരിക്കാനാവുനില്ലെന്നതുപോകട്ടെ, അടുത്തെത്താനുമാവുന്നില്ല, ഒരു തരം വികൃതമായും തോന്നി. അപ്പോള്‍ ഐശ്വര്യയ്ക്കും സ്വാഭാവികത നഷ്ടപ്പെട്ടപോലെ.. വിക്രം ഹിന്ദിയില്‍ അഭിനയിച്ച ഭാഗവും പൃഥ്വി അഭിനയിച്ച ആ ഒറിജിനാലിറ്റി തോന്നിയില്ല.

ദിയ പറഞ്ഞപോലെ ഒരു പക്ഷെ, ആദ്യം തമിഴ് കണ്ടതുകൊണ്ടാകും..

പക്ഷെ, ഇതിനൊരു മറുവശവും ഉണ്ട്..
ചുരുക്കത്തില്‍ രണ്ടു സിനിമയും സാമാന്യം തരക്കേടില്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെടാം..അല്ലെ!!,

അപ്പോള്‍ പിന്നെ സിനിമയെ പരാജയപ്പെടുത്തിയത് എന്താകും?!!( പരാജയമായിരുന്നെന്ന് എവിടെയോ വായിച്ചു)

Echmukutty said...

ജാപ്പനീസ് വൈഫ് കണ്ടിട്ടില്ല.
നീലത്താമരയെപ്പറ്റി ഒന്നും പറയാനില്ല.
എന്തായാലും ജാപ്പനീസ് വൈഫ് കാണുവാൻ ശ്രമിയ്ക്കും.

ആത്മ said...

ഒരു വ്യത്യസ്ഥമായ കഥ കണ്ടതുകൊണ്ട് എഴുതിയതാണു ട്ടൊ,:)

ലച്ചുമുവെ കണ്ടതില്‍ വളരെ സന്തോഷം! കഥകളൊക്കെ വായിക്കാറുണ്ട്..

ശ്രീ said...

കാണാനൊക്കുമോന്ന് നോക്കട്ടെ

ആത്മ said...

:)
കാണൂ, കാണൂ, എന്നിട്ട് പറ്റുമെങ്കിൽ അഭിപ്രായം അറിയിക്കൂ...

sivaprasad said...

സ്നേഹമോയ്ക്ക് വിശ്വസ്തത പുലര്ത്താനായോ? ഒരു സംശയം.. മാര്‍കെറ്റില്‍ പോയി വന്ന രാത്രി ആ സ്ത്രീ കരയുകയും സ്നേഹമോയ് ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും, പിന്നെ ആ രാത്രിയെക്കുറിച്ച് മിയഗിക്ക് എഴുതുകയ്യം ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ??