Friday, June 18, 2010

ഞാന്‍ പാതി.. നീ പാതി...

ലോകം മുഴുവനും ബോറഡിയിലും ടെന്‍ഷനിലും പെട്ട് ഉഴലുമ്പോള്‍ തനിക്കു മാത്രമായി ഒരു ബോറഡിയും ടെന്‍ഷനും ഒക്കെ തിരഞ്ഞുപിടിക്കാനും ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട്! മീര ബോറഡി മാറ്റാനായി പോയി ഒന്നുരണ്ട് കറികള്‍ വച്ചു.. അപ്പോള്‍ തിരക്കായി.. ശരീരം അനങ്ങി ജോലിയൊക്കെ ചെയ്തപ്പോള്‍ ബോറഡി കുറഞ്ഞെന്നു തോന്നുന്നു..

‘നമുക്ക് നമ്മുടെ ബോറഡി മാറ്റുന്നതെങ്ങിനെ എന്ന് തല്‍ക്കാലം ആലോചിക്കാം.. നമ്മള്‍ രക്ഷപ്പെട്ടശേഷമല്ലെ ലോകത്തെ ആകമാനം വിഴുങ്ങുന്ന ബോറഡിയും ടെന്‍ഷനും ഒക്കെ മാറ്റുന്നതെങ്ങിനെ എന്ന് ആലോചിക്കാന്‍ കൂടി പറ്റൂ.. സ്വയം രക്ഷിക്കുന്നവനെയേ ദൈവ്ം തമ്പുരാന്‍ പോലും രക്ഷിക്കുകയുള്ളൂ എന്നാണ്‌ പ്രമാണം..’ മീര ആത്മഗതം ചെയ്തു..

ടെന്‍ഷനും ബോറഡിയും ജോലികളും എല്ലാം കൂടി മീരയ്ക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുമ്പോലെ... കുളിച്ചൊരുങ്ങി അമ്പലത്തില്‍ പോകാനും, വീട്ടില്‍ ഇരുന്ന് സമാധാനമായി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാനും ഒക്കെ വല്ലാത്ത മോഹം ഇടയ്ക്കൊക്കെ തോന്നും.. മീര ദൈവത്തോട് തീര്‍ത്ത് പറഞ്ഞു, ‘എനിക്ക് എന്നുമൊന്നും പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാനൊന്നും പറ്റിയെന്നു വരില്ല, ദയവുചെയ്ത്, ഞാന്‍ ഈ ചെയ്യുന്ന നിസ്വാര്‍ത്ഥ സേവനങ്ങള്‍ (വീട്ടുജോലികള്‍..) മുഴുവനും അങ്ങേക്കു വേണ്ടിയാണെന്ന് കരുതിക്കോളൂ.. എന്റെ കടമകള്‍ ഒക്കെ തീര്‍ന്ന് ഞാന്‍ ഫ്രീയാകുമ്പോള്‍ പിന്നെ കിട്ടുന്ന സമയം മുഴുവനും അങ്ങയുടെ അടുത്ത് ചിലവഴിക്കാം..’ (അപ്പോള്‍ കുറച്ചുകൂടി പ്രായമാവുകയും ചെയ്യും, പിന്നെ ബ്ലോഗെഴുതാനും തോന്നില്ലല്ലൊ, അപ്പോള്‍ കമ്പ് ളീറ്റ് സമയം അങ്ങയും ഞാനും! സുഖം സ്വസ്ഥം!..)

അതിനിടയില്‍ ‘മകന്‍’ വന്ന്, കുളിച്ച്, ആഹാരം കഴിച്ച്, വീണ്ടും വെളിയില്‍ പോയി..! വളരെ ബോറഡി തോന്നുമ്പോള്‍ ഭര്‍ത്താവിനെ മകനായി കരുതും.. അല്ലെങ്കില്‍ വഴക്കാവും.. ഒരു മകനെ അമ്മ നോക്കുന്നത് തിരിച്ചൊന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചല്ലല്ലൊ, അതുപോലെ കരുതിയാല്‍ പിന്നെ പരിഭവമൊന്നും തോന്നില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ വീക്കെന്റ് ആകുമ്പോള്‍ മറ്റ് ഭര്‍ത്താക്കന്മാരെപ്പോലെ ഭാര്യയെ ഷോപ്പിംഗിനു കൊണ്ടുപോകാനോ, മക്കളോടൊപ്പം വല്ല പിക്നിക്കിനോ ബന്ധുവീടുകള്‍ സന്ദര്‍ശിക്കാനോ ഒക്കെ പോകണം എന്ന ഒരു ആഗ്രഹം എത്ര അടിച്ചമര്‍ത്തിയാലും വീണ്ടും ഉയിര്‍ത്തെണീല്‍ക്കും.. തന്റെ ജീവിതത്തില്‍ അതൊന്നും ഉണ്ടാകാന്‍ പോകുന്നില്ല എന്ന് മീര അംഗീകരിക്കാന്‍ പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞു..

അതിനു സഹായകമാം വിധം ഒരു സംഭവവും ആയിടയ്ക്കുണ്ടായി..
തനിക്ക് ബോറഡി കോണ്ട് പൊറുതി മുട്ടുമ്പോഴോ ഭര്‍ത്താവിനോട് കടുത്ത പരിഭവം തോന്നുമ്പോഴോ, ഉറ്റസുഹൃത്തുക്കളോടോ നാട്ടില്‍ അമ്മയോടോ വിളിച്ച് പരിഭവം പറയുന്ന സ്വഭാവം മീരയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു..
മീര ഒരിക്കല്‍ തകര്‍ത്തുവച്ച് പരിഭവം പറഞ്ഞ് , ‘താന്‍ നായികയും മറ്റുള്ളവരെയൊക്കെ വില്ലന്മാരും വില്ലത്തികളുമാക്കി’ അല്പം സമാധാനത്തോടെ ഫോണ്‍ താഴെ വച്ച് നല്ല അമ്മയായി ചിരിച്ചും കൊണ്ട് മകാളുടെ അടുത്ത് എന്തോ കാര്യത്തിന് ചെല്ലുമ്പോള്‍.. മകള്‍ (രേവതിക്കുട്ടി) ചോദിച്ചു..
“ അമ്മേ നമ്മുടെ വീട്ടുകാര്യങ്ങള്‍ മറ്റുള്ളവരോട് പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അമ്മയ്ക്ക് സമാധാനം കിട്ടിയോ?!”
‘അതുപിന്നെ, തീരെ നിവര്‍ത്തിയില്ലാതെ വരുമ്പോള്‍ വിശ്വസ്ഥരായ ആരോടെങ്കിലും പറയുന്നത് ഒരാശ്വാസമല്ലെ?’ മീര അല്പം ശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു..
രേവതി: വിശ്വസ്ഥര്‍ അല്ലെ? അമ്മയ്ക്കെങ്ങിനെ അറിയാം അവര്‍ എല്ലാം രഹസ്യമായി വയ്ക്കും എന്ന്?
മീര: അവര്‍ നല്ലവരായതുകൊണ്ടാണ് പറയുന്നത്.. നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരോട് ഓരോ വിഷമങ്ങള്‍ പറയില്ലേ, അതുപോലെ..
രേവതി: അമ്മേ, ഇങ്ങിനെ വീട്ടുകാര്യങ്ങള്‍ മുഴുവന്‍ പറയുന്നത് നന്നല്ല. ഞാന്‍ അമ്മയെ വെറുക്കുന്നു..
മീര: എങ്കിപ്പിന്നെ അമ്മ എന്തുചെയ്യണം? മോളു തന്നെ പറയൂ.. (മീരയ്ക്കും അല്പം പശ്ചാത്താപം തോന്നിയിരുന്നു.. പരിഭവം തീരുമ്പോള്‍ മീര എല്ലാം മറക്കും പക്ഷെ, കേട്ടവര്‍ മറക്കില്ലല്ലൊ, അത് മക്കളുടെയും ഫാമിലിയല്ലെ..)
മീര: മോളോട് പറയട്ടെ അമ്മയുടെ വിഷമങ്ങള്‍?!
രേവതി: അമ്മേ ആദ്യം അമ്മ ആരോടും പറയാതിരിക്കാന്‍ ശീലിക്കൂ.. പിന്നെ ദൈവത്തോട് മാത്രം പരിഭവങ്ങള്‍ പറയാന്‍ ശീലിക്കൂ..അതും കഴിഞ്ഞ് അടുത്ത സ്റ്റെപ്പ് ആയി അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞോളൂ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കാം..(അത്രയുമായപ്പോഴേക്കും മകളുടെ ചുണ്ടില്‍ ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു..! അതു കണ്ട് മീരയുടെയും ഹൃദയം കുളിര്‍ത്തു..)
മീര അതിശയത്തോടെ മകളെ നോക്കി! കൊച്ചു കുട്ടി എന്നു കരുതിയിരുന്ന മകള്‍ വലുതായിരിക്കുന്നു.. വിവേകത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നു!
മീരയുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു, “ ഇല്ല അമ്മ ഇനി ആരോടും ഒന്നും പറയില്ല..”
അപ്പോള്‍ മകള്‍ വീണ്ടും, “ അമ്മേ അച്ഛനു അമ്മയെ വെളിയില്‍ കൊണ്ട് പോകാനും സന്തോഷിപ്പിക്കാനും പറ്റുന്നില്ല എന്നല്ലെയുള്ളൂ, അതില്‍ കൂടുതല്‍ സുരക്ഷിതത്വം മര്യാദ ഒക്കെ അച്ഛന്റെ ഭാര്യ എന്ന നിലയില്‍ കിട്ടുന്നില്ലേ?!”
മീര തലകുലുക്കി സമ്മതിച്ചു.
താന്‍ തന്റെ ഒറ്റപ്പെടല്‍, അവഗണന, അന്യായങ്ങള്‍ എല്ലാം സഹിച്ചത് മക്കളെ വളര്‍ത്താനായിരുന്നല്ലൊ, എന്നിട്ട് ദൈവം അവരില്‍ക്കൂടി സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ താന്‍ അത് ശ്രദ്ധിക്കാതെ വീണ്ടും പരിഭവങ്ങളുമായി നടക്കുന്നത് കഷ്ടം തന്നെ..! മീര ശരിക്കും പശ്ചാത്തപിച്ചു.. അതില്‍‌പിന്നെ മറ്റുള്ളവരോട് പരാതി പറച്ചില്‍ വളരെ കുറച്ചു.

[ കഥയായിട്ടെഴുതാമെന്നു വച്ചാലും ബോറാകുന്നു.. ആത്മഗതമായിട്ടെഴുതിയാലും ബോറാകുന്നു..
എല്ലാം ബോറായി തീരുന്ന ഈ ലോകത്ത് ആത്മയുടെ എഴുത്തുമാത്രം എങ്ങിനെ ബോറല്ലാതാകും?! അല്ലാ പിന്നെ!- അതിനെടേല്‍ മൊബൈല്‍ ഫൊണിലെ ഇന്റര്‍നറ്റ് കണക്ഷനും പോയീ! ഭയങ്കര ചാര്‍ജ്ജാകുന്നത്രെ!-ആത്മയും അറിഞ്ഞില്ല ഇത്രേം ആകുമെന്നു! ഇനി വിശേഷങ്ങളൊക്കെ അറിയാന്‍ ലാപ്ടോപ്പിനെ അഭയം പ്രാപിച്ചാലേ രക്ഷയുള്ളൂ..ഹും!]

തുടരും..

13 comments:

Rare Rose said...

ആത്മേച്ചീ.,കഥയായാലും,ആത്മഗതമായാലും ബോറാവുമെന്നാരാ പറഞ്ഞേ.കമന്റാന്‍ പറ്റിയില്ലെങ്കില്‍ തന്നെയും മുടങ്ങാതെ ഞാനിവിടെ വന്നു വായിക്കാറുണ്ട്.
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു എന്റെ മാതാശ്രീയും ഈ താളുകള്‍ മറിച്ചു നോക്കാറുണ്ട്..

പരിഭവവും,പരാതിയും,സ്നേഹവുമൊക്കെയായി എല്ലാവരിലുമിങ്ങനെ ഓരോയാത്മമാര്‍ ഏറിയും,കുറഞ്ഞും ഉള്ളതു കൊണ്ടാവും ഈ താളുകളെയിവിടെയെല്ലാര്‍ക്കുമിഷ്ടം.:)

വല്യമ്മായി said...

പാചകമായാലും വെറെ എന്ത് ജോലിയായാലും എന്തിന് ഒരോ ശ്വാസത്തില്‍ പോലും ഈശ്വരസ്മരണയുണ്ടെങ്കില്‍ അത് തന്നെയാണ് എറ്റവും വലിയ പ്രാര്‍ത്ഥന.

പല കാര്യത്തിലും എന്റെയും മോള്‍ക്കാണ് എന്നെക്കാള്‍ പക്വത :)

ശ്രീ said...

റോസ് പറഞ്ഞതു പോലെ ഇതു പോലെയുള്ള ചിന്തകളൊക്കെ എല്ലാവരിലും ഉണ്ടാകും ചേച്ചീ...

ആത്മ said...

ആത്മയ്ക്ക് വീണ്ടും പനി പിടിച്ചു!

മാണിക്യം said...

എനിക്ക് പനിയായി അതിനു ഡോക്ടറെ കണ്ടു അന്റിബയോട്ടിക്ക് തന്നു 5 കൊല്ലമായി ഒരു ആന്റിബയോട്ടിക്കും കഴിച്ചിട്ടില്ല . എന്തായാലും അതു എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല തലചുറ്റല്‍ വയറു വേദന എന്തിനു പറയുന്നു വീക്ക് എന്‍ഡ് ഒരു വഴി ആയി കിട്ടി.
പരാതി പറച്ചില്‍ ഞാന്‍ പണ്ടേ നിര്‍ത്തി സുഖമാണോ എന്ന് ചോദിക്കുന്നവരോട് അതെ സുഖം എന്നു മാത്രം പറയാം സുഖം എന്നു പറയുന്നതാണ് അതിന്റെ ഒരു സുഖം.അതു കേള്‍ക്കാനാണവര്‍ക്കിഷ്ടം ....
മീര എന്ന കഥാപാത്രത്തെ ഇഷ്ടമായി :)

ആത്മ said...

Rare Rose,:)

പനി പിടിച്ചു കിടപ്പിലായിപ്പോയി..
ഇപ്പോള്‍ ഭേദമായിവരുന്നു..

ബ്ലോഗിനെ പറ്റി ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍, ‘ഈ ബ്ലോഗിഷ്ടം..’ എന്നൊക്കെ റെയര്‍ റോസ് എഴുതിയത് ഓര്‍മ്മവരും
അപ്പോള്‍ ‍ ഒരു സംതൃപ്തി..!
നന്ദി!

ആത്മ said...

അമ്മായി,

എപ്പോഴും ദൈവം കൂടെയുണ്ടെന്നു കരുതി ജീവിച്ചാല്‍ പിന്നെ പ്രത്യേകം പോയി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുകയൊന്നും വേണ്ടായിരിക്കും അല്ല്യോ?!..:)

ആത്മ said...

ശ്രീ,:)

എല്ലാവരും ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ചിന്തിക്കും എന്ന് അറിയിച്ചതിനു ‍ വളരെ വളരെ സന്തോഷം!..

ആത്മ said...

മാണിക്ക്യം,

ആ പനി ചിലപ്പോള്‍ വൈറല്‍ ഫീവര്‍ ആയിരുന്നിരിക്കും..
അത് സൂക്ഷിക്കണം ട്ടൊ,
നല്ല റെസ്റ്റൊക്കെ എടുത്ത് ധാരാളം വെള്ളം ഒക്കെ കുടിച്ച് എത്രയും പെട്ടെന്ന് ആരോഗ്യം വീണ്ടെടുക്കൂ..

മീരയെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നറിഞ്ഞതില്‍ വളരെ സന്തോഷം!:)

Diya said...

കഥയായാലും അത്മഗതമായാലും പതിവായി വന്നു വായിക്കാറുണ്ട് ഇവിടെ.

പനിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു പിന്നെയും പിന്നെയും പോരട്ടെ ഈ ആത്മഗതങ്ങള്‍..

ആത്മ said...

പനി ഒരുവിധം കുറഞ്ഞു,
രണ്ടുമൂന്നു തവണ ബ്ളോഗ് എഴുതാൻ നോക്കി..
ശരിയാവുന്നില്ല..
നല്ല സുഖമില്ലാതിരുന്നപ്പോൾ ആശപൂർണ്ണാദേവിയുടെ പ്രഥമപ്രതിശ്രുതിയും സുവർണ്ണലതയും വായിച്ച്,വായിച്ച്, ഇപ്പോൾ ബകുളിന്റെ കഥയിൽ എത്തി.. ഇനി അതും കൂടി തീർത്തിട്ടേ എഴുത്ത് നടക്കൂ എന്നു തോന്നുന്നു..!
താമസിയാതെ എന്തെൻകിലുമൊക്കെ എഴുതും..
എഴുതാതിരിക്കില്ല.. വായിക്കാൻ മറക്കാതിരുന്നാൽ മതി..:)

ശ്രീ (sreyas.in) said...

നല്ല കഥ. ബോറടിച്ചാല്‍ ആ മനുഷ്യന്‍ ഈശ്വരനിലേക്കു അടുക്കുന്നു എന്നാണെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞതോര്‍മ്മവരുന്നു. ഈ ജീവിതത്തിലെ യാതൊന്നും നമ്മളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നില്ല എന്നത് തീവ്രവൈരാഗ്യം തന്നെയല്ലേ. ആ വിരക്തിയാണ് ഈശ്വരനെ, അവനവനെ, അറിയാനുള്ള prerequisite എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ആത്മേച്ചി രക്ഷപ്പെട്ടു... നമ്മളൊക്കെ അവിടെയെത്താന്‍ ഇനിയും എത്രകാലം തള്ളിനീക്കണം ഈശ്വരാ...

ആത്മ said...

ആത്മയെ പറ്റി എഴുതിയില്ലേ,
എങ്കില്‍ കുറച്ചുകൂടി ചേര്‍ത്തോട്ടെ,

ആത്മേച്ചിക്ക് ബോറഡി ഒരുപക്ഷെ, ജീവിതാരംഭം മുതല്‍ തുടങ്ങിക്കാണും..
ആ ബോറഡി നന്നായി ഉറച്ചത് ഒരു 20, 21, 22 കാലയളവിലാണെന്നു പറയാം..
തുടരെതുടരെയുള്ള കഷ്ട നഷ്ടങ്ങള്‍.. ദുഃഖങ്ങളല്ലെ മനുഷ്യനെ ഈശ്വരനോടട്പ്പിക്കുന്നത്..


ഈശ്വരന്‍ എന്നാല്‍ ലോകത്തോടു മുഴുവന്‍ വിരക്തി ആണെങ്കില്‍ ആത്മ എന്നേ അത് നേടിക്കഴിഞ്ഞു!

വിരക്തിയായിരിക്കില്ല ഈശ്വരന്‍ അതിലപ്പുറം എന്തോ ആണെന്നും പറഞ്ഞ് ആത്മീയത്തിന്റെ പടി വാതില്‍ക്കലും ചെന്ന് എത്തി നോക്കി..
അപ്പോള്‍ ദൈവം ഒരു ദൂതനെ അയച്ച് ആത്മയെ അവിടെനിന്നും അകറ്റി.. വെറുതെ..

മരണത്തിന്റെ പടിവാതിലും കണ്ടു!
വളരെ സ്വച്ഛവും ശാന്തവും ആയിരുന്നു..
പക്ഷെ, അപ്പോള്‍ ഒരു കുഞ്ഞുമുഖം
നിഷ്കളങ്കമായി ഭൂമിയിലൂടെ നടക്കുന്നതു കണ്ടു..അമ്മയെ കാണാതെ... അത് ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിച്ചു!

ഇപ്പോഴും വിരക്തയാണെന്നു തോന്നുന്നു.. ബ്ലോഗിലൂടെ എഴുതുന്നതൊക്കെ മനുഷ്യനില്‍ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന/അടിച്ചമര്‍ത്തപ്പെട്ട ഓരോ ആഗ്രഹങ്ങളാകും..

ആത്മ രക്ഷപ്പെട്ടൊന്നും ഇല്ല..
ഓരോ തവണയും ദൈവം ഒരു ദൂതനെ അയച്ചു(അവ്യക്തതിയില്‍ വിരാജിക്കുന്ന/നേരില്‍ കാണാനാകാത്ത ദൂതന്‍) വ്യാമോഹിപ്പിച്ച്
പാവം ആത്മയെ വല്യ്ക്കും..
ആത്മക്ക് ഇപ്പോള്‍ അറിയാം അതും ദൈവത്തിന്റെ ഓരോ ട്രിക്കുകളാണെന്ന്..ആത്മയെ കര്‍ത്തവ്യ നിരതയാക്കാനാകും!
അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ അങ്ങേര്‍ക്ക് സൊല്ലയാകും..

ഇതുപിന്നെ കുഴപ്പമില്ല്ലലൊ,
ആത്മയുടെ എഴുത്ത് സഹിച്ചാല്‍ മതിയല്ലൊ
ആത്മയെ സഹിക്കേണ്ടിവരില്ലല്ലൊ,
:)

[കമന്റ് കണ്ടപ്പോള്‍ ഹൃദയം അങ്ങ്
വീക്കായിപ്പോയി! ഇത് ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാക്ഷയാണേ.. സത്യമായും ആത്മക്ക് അറിയില്ല അതിന്റെ കാര്യങ്ങള്‍..!]