Tuesday, May 4, 2010

വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍‌...

സന്തോഷവും സന്താപവും ഒക്കെ എത്ര പെട്ടെന്നാണ് മാറി മാറി വരുന്നത്! അല്‍പ്പം മുന്‍പാണെഴുതിയത്.. ഇന്ന് എഴുതാന്‍ മൂഡില്ല എന്നൊക്കെ.. പക്ഷെ, ഒന്നു കുളിച്ച് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച് വന്നപ്പോള്‍ എല്ലാം ഓ.കെ!

ചില ദിവസങ്ങള്‍ കടന്നുപോകുന്നതേ അറിയില്ല. ചില ദിവസങ്ങളെ ഉന്തി തള്ളി വിട്ടാലേ കടന്നുപോകുള്ളൂ! ഇന്നത്തെ ദിവസം കടന്നു വന്നതും പോയതും അറിഞ്ഞേ ഇല്ല! ഇന്നലത്തെതിന്റെ ബാക്കിപോലെയായിരുന്നു.. കുളിക്കുന്നതുവരെ.. കുളീം തേവാരവുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞമാതിരി നടക്കുകയായിരുന്നു.. പെട്ടെന്നാണോര്‍മ്മ വന്നത് ദൈവമേ അതൊക്കെ ഇന്നലെയല്ലായിരുന്നോ?!

ഇന്നലെ ഒരു മാവിന്റെ ചായ്ഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന ശിഖരം വെട്ടി മുറിച്ച് താഴത്തിട്ട് വീണ്ടും ചന്നം പിന്നം വെട്ടി. ആകെയുള്ള അല്പം പുല്‍ത്തകിടി നിറയെ മാവുകളുടെ ശിഖരങ്ങള്‍ കൊണ്ടു നിറഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു.. അപ്പോഴത്തെ ഒരാവേശത്തില്‍ മാവു വെട്ടിയെങ്കിലും ശരീരം എവിടെയൊക്കെയോ പണിമുടക്കും എന്നു മുന്നറിയിപ്പു തന്നതിനാല്‍ പിന്നെ നിര്‍ത്തിവയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ഇനി ഒന്നുരണ്ടു ശിഖരങ്ങള്‍ കൂടി വെട്ടിയാലേ ശരിയാവൂ..!

‘ഈ ആത്മ എന്താ ഒരിക്കല്‍ ഒന്നു പറയും പിന്നീട് മറ്റൊന്ന് പ്രവര്‍ത്തിക്കും!’ എന്ന് ഈ പോസ്റ്റ് വായിക്കാനിടയാകുന്നവര്‍ ചിന്തിക്കുമല്ലൊ, ആത്മയും ചിന്തിച്ചുനോക്കട്ടെ..,

ഒരിക്കല്‍ എഴുതി, ‘മരം മനുഷ്യരെപ്പോലെയാണ് വെട്ടരുത്.. വെട്ടാന്‍ വരുന്നവര്‍ ദ്രോഹികളാണ്’ എന്നൊക്കെ.. പക്ഷെ ആത്മ നിവര്‍ത്തിയില്ലാതെ മാവു വെട്ടിയത് എന്തെന്നാല്‍...

മാവിന്റെ മൂട്ടില്‍ ഒരു നെല്ലി അങ്ങിനെ തഴച്ചു വളരാന്‍ തുടങ്ങീട്ട് കുറേ നാളായി! അതും കാട്ടുനെല്ലി.. ഒരു പക്ഷെ കായ്ച്ചാല്‍ ഈ അന്യനാട്ടില്‍ ആത്മേടെ മുറ്റത്ത് വൈറ്റമിന്‍ സി ഡിഫിഷ്യന്‍സി ഉണ്ടാകില്ലാ, പിന്നെ കാണുന്നവര്‍ മൂക്കത്ത് വിരല്‍ വച്ച് ‘എങ്കിലും ആത്മേ പറ്റിച്ചുകളഞ്ഞല്ലൊ!, കേരളത്തീന്ന് ഒരു നെല്ലിമരം ഇവിടെ മൂടുപിടിപ്പിച്ചല്ലൊ’ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് അഭിനന്ദിക്കുന്ന രംഗം.. അങ്ങിനെ ഒരുപാട് കൊച്ചു കൊച്ചു സ്വപ്നങ്ങള്‍ ഈ നെല്ലി മരത്തിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി വിരിയാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് ഈ മാവ് ഒരു പ്രതിബന്ധമായി തോന്നാന്‍ തുടങ്ങിയത്.. ഒരു തുള്ളി സൂര്യപ്രകാശം തട്ടാനാകാതെ നെല്ലിയുടെ മുകളിലൂടെ ചായ്ഞ്ഞ് ചരിഞ്ഞ്, പിന്നെ അടുത്തു നില്‍ക്കുന്ന പ്ലാവിന്റെ ഗതിയും തടസ്സപ്പെടുത്തി.., ഒരല്പം ആക്രാന്തം മാവിനു കൂടുന്നില്ലേ.. എന്നൊരു ശങ്ക!

പാവം നെല്ലിമരം പാത്തും പതുങ്ങിയും രണ്ടായി തിരിഞ്ഞ് ഒരു കവരം മതിലിനു വെളിയിലൂടെ ഞൂന്നിറങ്ങിയും മറ്റേത് താഴ്ന്ന് താഴ്ന്ന് തറയില്‍ മുട്ടും വിധം പുല്‍ത്തകിടിയിലേക്കും!

അങ്ങിനെ ഒടുവില്‍ ആത്മ കരുതി.. മാവിന്റെ ഒരു ശിഖരം വെട്ടിയെന്നു കരുതി ദോഷമൊന്നും ഇല്ല. ഒരു നെല്ലിയെ രക്ഷിക്കാനല്ലെ.. അപ്പോള്‍ അതു പാപമാകില്ല.. അങ്ങിനെ വെട്ടോട് വെട്ടല്‍ നടത്തി ക്ഷീണിച്ച് അവശയായി സംതൃപ്തിയോടെ കിടന്നുറങ്ങി ഇന്നലെ.. അപ്പോള്‍ ഒരു സ്വപ്നവും കണ്ടു , ‘സ്വന്തമായി കൃഷിയൊക്കെ ചെയ്ത് ഇതുപോലെ ദേഹം അനങ്ങി അധ്വാനിച്ച് കിടന്നുറങ്ങുന്ന ഭാഗ്യവാന്മാരെപ്പറ്റി..’ ഒപ്പം ആശ്വസിച്ചു, “ഒന്നു ചീഞ്ഞാലേ മറ്റതിനു വളമാകൂ”.. എല്ലായിടത്തും ഇതുതന്നെ ഗതി. പ്രകൃതി മുഴുവന്‍.. സെപ്പറേറ്റ് ആയി ചീഞ്ഞു വളമാകും ചിലര്‍.. ചിലര്‍ ഗ്രൂപ്പായി ചീഞ്ഞ് വളമാകും..

അങ്ങിനെ ആത്മയുടെ തലതിരിഞ്ഞ ചിന്തയും പ്രവര്‍ത്തിയൂം അല്ലായിരുന്നോ ഇന്നത്തെ ചിന്താവിഷയം.. അത് തുടരട്ടെ.. അടുത്ത ചിന്ത എഴുതട്ടെ..

ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്നവര്‍.. ഇംഗ്ലീഷിനെ അമിതമായി പൊക്കുന്നവര്‍.. അതിലുപരി മലയാളത്തെ കുറച്ചുകാട്ടുന്നവരെയൊക്കെ ആത്മ വേണ്ടാതീനം പറഞ്ഞല്ലൊ,

എന്നിട്ട് ആത്മ കൊച്ച് കൊച്ച് ഇംഗ്ലീഷ് നോവലും ഒക്കെ വായിച്ച്, തക്കം കിട്ടിയാല്‍ മക്കളോടും അല്പ സ്വല്പം ഇംഗ്ലീഷൊക്കെ കാച്ചി, ആരുമറിയാതെ ഒരല്പം ഇംഗ്ലീഷ് ബ്ലോഗിലും എഴുതി (വെറുതെ, ഇംഗ്ലീഷ് കുറേശ്ശേ.. കുറേശ്ശേ..ഇം‌മ്പ്രൂവ് ചെയ്യാനായി മാത്രം! ) സായൂജ്യമടയുന്ന ഒരു പരിപാടിയുണ്ട്! ഇതെങ്ങിനെ ഒന്നിച്ചുപോകും?!

ഉത്തരം പെട്ടെന്ന് കിട്ടി!

നിലനില്‍പ്പിന്റെ പ്രശ്നം!

ഈ മലയാളത്തിനെ എത്രകണ്ട് വിശ്വസിക്കാന്‍ പറ്റും?!

ഒപ്പം ഒരു പുതിയ പോയിന്റും കിട്ടി. മലയാളികള്‍ ഇംഗ്ലീഷ് മേല്‍ക്കോയ്മ സ്വീകരിക്കാനും ഒപ്പം ഇംഗ്ലീഷിനെ ആരാധിക്കാനും ഇംഗ്ലീഷുകാര്‍ സുപ്പീരിയര്‍ ആണെന്നുമൊക്കെ കരുതി വശായിരിക്കാനും‍ കാരണം എന്തായിരിക്കാം!!

വെറും സാമ്പത്തിക പരാധീനത..

ഫോറിന്‍ മണിയും കോട്ടും സൂട്ടും തൊപ്പിയും ടൈയും ഒക്കെയിട്ട് കപ്പലില്‍ വന്നിറങ്ങിയ വിദേശികളെ കണ്ട്, ഉടുതുണിക്ക് മറുതുണിയില്ലാതെ ജീവിച്ചിരുന്ന; ഒരു നേരം വിശപ്പടക്കാന്‍ പോലും നിവര്‍ത്തിയില്ലാതിരുന്ന പാവങ്ങള്‍.., പൊള്ളയായ കുറെ ദുരാചാരങ്ങളും പേറി അവരെ ഭരിച്ചു സ്വയം നന്നായി ജീവിച്ചിരുന്ന ജന്മിമാര്‍.., ഇവരെക്കാളൊക്കെ ആഡംഭരത്തോടെയുള്ള ഇംഗ്ലീഷുകാരുടെ ജീവിതം കണ്ട് അതില്‍ അങ്ങ് ഭ്രമിച്ച് വശായിപ്പോയതാകും കാരണം.. അല്ലെങ്കില്‍ റഷ്യാക്കാരും ജര്‍മ്മന്‍ കാര്‍ക്കും ഒന്നും ഇല്ലല്ലൊ ഈ ഇംഗ്ലീഷ് ആരാധന!(കാരണം..അവരും ഈ ആഡംബരമൊക്കെ കുറെ കണ്ടിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട് )

ബാക്കി തുടരും..

നല്ല മൂഡുവന്നപ്പോള്‍ കടമകള്‍ വിളിക്കുന്നു.. അടുക്കളേല്‍ നിന്നും...

അപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു വന്നത് മലയാളികള്‍ ഇംഗ്ലീഷുകാരെ അനുകരിക്കാനും ഇംഗ്ലീഷ് പറയാനും ഒക്കെ ഈ കൊതിയും വെമ്പലും ഒക്കെ എന്താകാം എന്നതിനെക്കുറിച്ചല്ല്യോ?,

ഉത്തരം സിമ്പിള്‍..

ഒന്നാമത് നിലനില്‍പ്പിന്റെ പ്രശ്നം.

രണ്ടാമതും നിലനില്‍പ്പിന്റെ പ്രശ്നം.. മൂന്നാമതും അതു തന്നെ...

ഇക്കാലത്ത് ഇംഗ്ലീഷ് തെറ്റുകൂടാതെ പെര്‍ഫക്റ്റ് ആയി കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്നത് വലിയ നേട്ടമാണേ..! ഇതിനെടേല്, ‘പാവം മലയാളത്തെ മറന്നുകളയരുതേ യുവജനങ്ങളേ..’ എന്നപേക്ഷിക്കാനേ തല്‍ക്കാലം നിവര്‍ത്തിയുള്ളൂ..

അങ്ങിനെ അങ്ങ് പറഞ്ഞ് പോയാല്‍ നമ്മുടെ മലയാള ഭാഷയെ രക്ഷിക്കണ്ടായോ?! നോക്കട്ടെ വല്ല പോയിന്റുകളും കിട്ടുമോന്ന്! കിട്ടുമ്പോള്‍ വരാം... ബോറായെങ്കില്‍ ദയവായി ക്ഷമിക്കുക..

ഇനി ഒരു വൈരുദ്ധ്യം കൂടിയുണ്ട് : ഇടയ്ക്കിടെ മാറിയും തിരിഞ്ഞും വന്ന് ആത്മയെ മോഹിപ്പിക്കയും മോഹഭംഗപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ചിന്തകള്‍..

ആത്മീയവും ഭൌതീകവും..

ഒരിക്കല്‍ കരുതും വെജിറ്റേറിയനൊക്കെയായി ഭാഗവതം ഒക്കെ മനസ്സിലാക്കി നല്ല ശുദ്ധമായി അങ്ങ് ദൈവത്തിന്റെ അടുക്കലേക്ക് പോകാമെന്ന്. പിന്നെ ചിലപ്പോള്‍ ടെമ്പ്റ്റേഷന്‍ വരുമ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കും.. ദൈവം എന്നു പറഞ്ഞു വെജിറ്റേറിയന്‍കാരാണ് നല്ലവരെന്ന്? പറഞ്ഞിട്ടേ ഇല്ലല്ലൊ, അപ്പോള്‍ പിന്നെ നാം നമ്മുടെ ബേസിക്ക് ആഗ്രഹങ്ങള്‍ തടഞ്ഞുവയ്ക്കുന്നതാവില്ലെ ഒരുപക്ഷെ ദൈവത്തിന് ഇഷ്ടക്കേടുണ്ടാക്കുന്നത്?!

ഈ രണ്ടു ചിന്തകളും കൂടി ഇടയ്ക്കിടെ ഒരു ത്രാസില്‍ അങ്ങിനെ പൊങ്ങിയും താണും ആത്മയുടെ എഴുത്തും പ്രവര്‍ത്തിയും തമ്മില്‍ ഇടയ്ക്കിടെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്...

ഇനിയും ഉണ്ടാകും വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍...

ഇനിയൊരു വൈരുദ്ധ്യം സ്നേഹത്തെപ്പറ്റി ആത്മയുടെ വിചാരങ്ങളാണ്

ആരില്‍ നിന്നും സ്നേഹം കിട്ടാതാകുമ്പോള്‍, വേഴാമ്പലിനെപ്പോലെ കാത്തിരിക്കും.. ‘ഹോ! ഒരിത്തിരി സ്നേഹം ഇല്ലാതെ ജീവിക്കാന്‍ പ്രയാസം തന്നെ..’ നിവൃത്തിയില്ലാതെ പഴയ കൂട്ടുകാരുടെയെങ്കിലും ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ തേടിപ്പിടിച്ച്.. അവരോട് കൊച്ചു വര്‍ത്തമാനം ഒക്കെ നടത്തി അവരുടെ ഹൃദയത്തില്‍ കയറിപ്പറ്റാന്‍ ശ്രമിക്കും..

എന്നാല്‍ ആരെങ്കിലും നിറയെ സ്നേഹവുമായി ആത്മയുടെ അടുത്തെത്തിയാലോ?!

അപ്പോള്‍ പിന്നെ ചിന്ത നേരെ മറിച്ചാവും.. “ഓ! ഒരു സ്നേഹം! ഇതെത്ര കണ്ടതാ..! ആര്‍ക്കും ഒരാത്മാര്‍ത്ഥതയും കാണില്ലെന്നേ.. എല്ലാ സ്നേഹവും എന്തെങ്കിലും സ്വാര്‍ത്ഥതയില്‍ പൊതിഞ്ഞതാകും.. വിഡ്ഡി ആത്മേ അതിലൊന്നും ചെന്ന് വീണ് ഇനി ഇല്ലാത്ത ചീത്തപ്പേരുണ്ടാക്കണ്ട.. അല്പം ദൂരെ നിന്നോളൂ.. അല്ലെങ്കില്‍ നീ വിഡ്ഡിയാകും..” എന്തിനധികം! പെറ്റമ്മയുടെ സ്നേഹം കാണുമ്പോള്‍ പോലും കണ്ണുമടച്ച് വിശ്വസിക്കാന്‍ ഒരു മടി!

ഒടുവില്‍ ഈശ്വരന്റെ സന്നിധിയില്‍ ചെന്നിരിക്കും..“അങ്ങ് മാത്രമേ ഉള്ളൊ ട്ടൊ, നിസ്വാര്‍ദ്ധമായി സ്നേഹിക്കാന്‍.. അങ്ങയോടുള്ള സ്നേഹം ഒന്നുമാത്രമേ പരിശുദ്ധമായിട്ടുള്ളൂ” ബാക്കിയെല്ലാം വെറുതെ..

എവിടെയും ഈ കുരങ്ങുബുദ്ധി (വൈരുദ്ധ്യബുദ്ധി) തലപൊക്കും.. ഈ വൈരുദ്ധ്യചിന്തകള്‍ കൊണ്ട് തോറ്റു ആത്മ.

25 comments:

കുഞ്ഞൂസ് (Kunjuss) said...

ആത്മാ,മനസ്സ് വല്ലാതെ ചാഞ്ചാടുന്നുവല്ലേ..... അത് നല്ലതാ....അപ്പോഴേ സ്വയം ചോദ്യം ചോദിക്കുകയും ഉത്തരം കണ്ടെത്താന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യൂ....

പിന്നെ,സായിപ്പിന്റെ ഭാഷയോട് ഇത്രയും പ്രതിപത്തി നമ്മള്‍ മലയാളികള്‍ക്ക് മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നാ എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. മറ്റുള്ളവരെല്ലാം മാതൃഭാഷയെ തന്നെ വിലമതിക്കുന്നത്. പിന്നെ ആത്മ പറഞ്ഞ നിലനില്‍പ്പിനായി ഇന്ഗ്ലീഷിനെ ആശ്രയിക്കുന്നു എന്നു മാത്രം.

ഒന്ന് ചീഞ്ഞാലേ മറ്റൊന്നിനു വളമാകൂ എന്നൊക്കെ, ഓരോന്ന് ചെയ്യുമ്പോഴും നമുക്ക് സമാധാനിക്കാനായി ഓരോന്ന് പറയാം ല്ലേ....

എല്ലാം ചിന്തക്കുതകുന്നവ തന്നെ ആത്മാ...

വല്യമ്മായി said...

നല്ല ചിന്തകള്‍,എല്ലാം വിശദമായി വായിച്ച് പിന്നീട് കമന്റാം :)

ആത്മ said...

കുഞ്ഞൂസ് (Kunjuss)

കണ്ടതില്‍ വളരെ സന്തോഷം!..:)

വായിച്ച് അഭിപ്രായം അറിയിച്ചതിനു വളരെ വളരെ നന്ദി!

ആത്മ said...

എങ്കിപ്പിന്നെ പിന്നെ കമന്റൂ അമ്മായീ..ആത്മ കാത്തിരിക്കാം..:)

കാത്തിരിപ്പിലും ഇല്ലേ ഒരു സുഖം..
ചിലതിനൊക്കെ ഒരു ജീവിതം മുഴുവനും കാത്തിരിക്കേണ്ടിവരുമ്പോള്‍,
ഈ കൊച്ച് കൊച്ച് കാത്തിരിപ്പ് ഒരു സുഖമായി കരുതാം.. അല്ലെ,..:)

ആത്മ said...

ഒരല്പം കൂടി ചേര്‍ത്തിട്ടുണ്ട് വലിയമ്മായീ..!

മാണിക്യം said...

മനസ്സ് ഒരു മരംചാടി കുരങ്ങന്‍ !!
ആത്മ പറഞ്ഞതിനോട് 100% യോജിക്കുന്നില്ല ..എന്നാല്‍ യോജിക്കാതിരിക്കാനും വയ്യ ...
നെല്ലിക്കായി മാവു വെട്ടി! :)

മലയാളത്തെ ജീവിപ്പിക്കാന്‍ വീട്ടില്‍ ശ്രമിക്കണം വീട്ടില്‍ മലയാളമേ പറയൂ അതും അക്ഷരസ്പുടതയോടേ സംസാരിക്കണം കുട്ടികള്‍ പറയുമ്പോള്‍ ശരിയായ ഉച്ചാരണത്തില്‍ പറയാന്‍ പഠിപ്പിക്കാം ..
'ബങ്ങി' അല്ല ഭംഗി എന്നും ഫാര്യയും ഫര്‍ത്താവും അല്ല ഭാര്യയും ഭര്‍ത്താവും ആണെന്നും ഒന്നു തിരുത്തി കൊടുക്കാം ...
'സ്റ്റെയെഴ്സില്‍ നിന്നു സ്ലിപ്പ് ചെയ്തു ഫാളായി ആങ്കിള്‍ ഒന്നു സ്പ്രെയിന്‍ ആയി': എന്നും 'മോനെ കം ആന്‍‌ഡ് ഈറ്റ് ചോര്‍ ആന്‍ഡ് ചിക്കന്‍' എന്നും ഒക്കെ മലയാലം പറയുമ്പോള്‍ കുത്തികൊല്ലണോ വെട്ടി ചാവണോ എന്ന് അറിയില്ല.
[ഇതു നിലനില്‍‌പ്പോ ഈശ്വരാ!!]

ഭക്ഷണം ശരീരത്തിനു വേണ്ടുന്നത് മനസ്സില്‍ പിടിക്കുന്നത് രുചിയും വൃത്തിയും ഗുണവും ഉള്ളത് കഴിക്കാം :)

പിന്നെ സ്നേഹം ആദ്യമായും അവസാനമായും അവനവനെ സ്നേഹിക്കുക.തന്നെ പോലെ തന്റെ അയല്‍ക്കാരനേയും സ്നേഹിക്കുക.
തന്നെ പോലെ കൂടാനോ കുറയാനോ പാടില്ല! ഈശ്വരന്‍ ഒരോ ജീവനിലും ഉണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുക അപ്പോള്‍ സ്നേഹിക്കുന്നത് ഈശ്വരനെ തന്നെ ആവും!
നിസ്വാര്‍ത്ഥമായി ആത്മാര്‍ത്ഥമായി നിറവോടെ നമ്മെ തന്നെയും നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ളവരേയും സ്നേഹിക്കുമ്പോള്‍ അതു തന്നെ ആണു പരിശുദ്ധമായ ഈശ്വരസ്നേഹം !!

ആത്മ said...

ഇത്രെം നേരം ഇരുന്ന് ഒരു വലിയ മറുപടി തയ്യാറാക്കി.
പക്ഷെ, ഒറ്റയടിക്ക് എല്ലാം ഡിലീറ്റ് ആയിപ്പോയി..
വല്ലാത്ത വിഷമം!
ഇനി അല്പം കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും എഴുതാം..

ആത്മ said...

എഴുതിയത് ഏകദേശം ഇങ്ങിനെയൊക്കെ വരും..
മക്കള്‍ക്ക് മലയാളം ഒരുവിധം പറയാനും അറിയാനും ഒക്കെ കഴിയുന്നത് ആത്മ വീട്ടില്‍ മലയാളം സംസാരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ.
അവരുടെ അച്ഛന്‍ ഇംഗ്ലീഷിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത്
കാരണം അവര്‍ക്കൊക്കെ പുറത്ത് ആള്‍ക്കാരുമായി ഇടപെടാനുള്ളപ്പോള്‍ ഇംഗ്ലീഷ് ഇമ്പ്രൂവ് ചെയ്താല്‍ ഗുണമാകും എന്നതുകൊണ്ടാകും..
അല്ലെങ്കിലും ഇവിടത്തെ പണ്ടത്തെ മലയാളികള്‍ക്ക് ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്ന മക്കള്‍ ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നത് എന്തൊരു ഗമയാണെന്നോ!
അവരുടെ മുന്നില്‍ ഒക്കെ പിടിച്ചു നില്‍ക്കണ്ടേ!
പിന്നെ മക്കള്‍ മുക്കാല്‍ സമയവും ഇംഗ്ലീഷല്ലെ കേട്ടുവളരുന്നത്.. അതുകൊണ്ട് അവരെ കുറ്റം പറയാനാവില്ല. വെളിനാട്ടിലൊക്കെ ജീവിച്ചിട്ട് മലയാളം മാതൃഭാഷപോലെ ആക്കാനൊക്കെ പ്രയാസമാണ്.. പിന്നെ അവരുടെ ചെറുതിലേ ഏഷ്യാനൊക്കെ ഇവിടേം കിട്ടിയിരുന്നെകില്‍ ഇതിലും നന്നാകുമായിരുന്നു അവരുടേ മലയാളം.(ഇവിടത്തെ ഇംഗ്ലീഷ് ശരിക്കുള്ള ഇംഗ്ലീഷ് അല്ലാ താനും!)

പിന്നെ സ്നേഹത്തെപ്പറ്റിയൊക്കെ എഴുതി തളര്‍ന്നു..
എത്ര എഴുതിയാലും എഴുതി തീരാത്ത ഒരു മഹാകാവ്യമല്ലേ സ്നേഹം (ചുമ്മാ.. തമാശ!)
നമുക്ക് സ്നേഹത്തെ സ്നേഹിക്കാം വെറുക്കാം കളിയാക്കാം എന്തുവേണേലും അകാം..
കാരണം അതൊരു ഫീലിംഗ് അല്ലെ,
ഒരു ചിത്രകാരനു ചിത്രം എങ്ങിനെവേണേലും വരക്കാം..
പക്ഷെ ഒറിജിനല്‍ ആകില്ലല്ലൊ,
അതൊരു ചിത്രം മാത്രമല്ലെ
ആ വ്യത്യാസമുണ്ട് സ്നേഹത്തെപ്പറ്റി ആത്മ എഴുതിയാല്‍...:)

കുഞ്ഞൂസ് (Kunjuss) said...

ആത്മാ, ഇവിടെ വരുമ്പോള്‍,ഏതോ ആശ്രമത്തില്‍ വരുന്ന പോലൊരു വികാരം! വെറുതെയെങ്കിലും ഒന്ന് കയറിനോക്കാന്‍, കമന്റുകള്‍ വായിക്കാന്‍ ഒക്കെ തോന്നിപ്പോകുന്നു.ഇന്ന്, മാണിക്യം ചേച്ചിയുടെ കമന്റ്‌,ആത്മയുടെ മറുപടി എല്ലാം കൂടെ മനസ്സിലിട്ടു....കൂട്ടിയും കിഴിച്ചും,തിരിച്ചും മറിച്ചും ഒക്കെയാണ് ഉറങ്ങാന്‍ പോകുന്നത്.

ശ്രീ said...

നെല്ലി മരത്തിനു വളരാനല്ലേ മാവിന്റെ കമ്പ്, അതും ഒരു ശിഖിരം മാത്രം വെട്ടിയത്. അപ്പോ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല

ആത്മ said...

കുഞ്ഞൂസ് (Kunjuss),

ഹൊ! ഞാന്‍ ധന്യയായീ കുഞ്ഞൂസ് ധന്യയായീ..:)

കല്യാണമൊക്കെ കഴിയും മുമ്പ് ആത്മ ആത്മയുടെ ആമ്മേടടുത്ത് ഇടയ്ക്കിടെ സന്യസിക്കാനുള്ള ആത്മേടെ അദമ്യമായ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിക്കുമായിരുന്നു.
അമ്മ അപ്പോള്‍ ഒറ്റയടിക്ക് ആ സ്വപനങ്ങളൊക്കെ തകര്‍ത്ത് കയ്യി ത്തരും
“ഓ നിന്റെ സ്വഭാവത്തില്‍ നീ കുറെ സന്യസിക്കും!”
എന്ന് എന്തു സ്വഭാവമോ! അത് അമ്മക്കേ അറിയൂ..

കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് ചിലപ്പോള്‍ കണവനെ ഒന്നു വിരട്ടാനായി‍ ചിലപ്പോള്‍ പറയും ഞാന്‍ ആരെയെങ്കിലും സ്നേഹിക്കും എന്ന്
അപ്പോള്‍ പറയും
“ഓ! നീ കുറേ സ്നേഹിക്കും
നിന്നെ ഒറ്റമനുഷ്യര്‍ സ്നേഹിക്കില്ല..
ഞാന്‍ വേണമെങ്കില്‍ ബെറ്റ് വയ്ക്കാം” എന്ന്!

ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മവിശ്വാസം ഇട്ട് പന്തുകളിക്കുന്നതുകണ്ടോ മിടുക്കരായ മനുഷ്യര്‍!

അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോള്‍ സന്യാസത്തിനും ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിനും ഇടയ്ക്ക് ആത്മ ഭാവനയില്‍ ഒരു ലോകം ഉണ്ടാക്കി അങ്ങിനെ സസുഖം വാഴുന്നു...:)

കമന്റിനു നന്ദി ട്ടൊ,
ഞാന്‍ ബ്ലോഗില്‍ പോയി വായിച്ചു, നല്ല ഒന്നാന്തരം കഥകള്‍!
ഇങ്ങിനെ എഴുതാനൊക്കെ പ്രത്യേക കഴിവുവേണം.
ഒന്നുരണ്ടെണ്ണമേ വായിച്ചുള്ളൂ..ഇനീം വായിക്കണം..
സ്നേഹത്തോടെ,
ആത്മ

----
പിന്നെ ഇങ്ങിനെ മനസ്സിലുള്ളത് തുറന്നെഴുതുന്നത് ആത്മയെ സംബന്ധിച്ച് വലിയ ഒരു കാര്യമാണു ട്ടൊ,
കാരണം ആത്മ ഇങ്ങിനെയൊക്കെ എഴുതുന്നെങ്കിലും.. ഈ എഴുതുന്നതൊക്കെ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമാകുന്നുണ്ടോ എന്നറിയാതെ മുന്നോട്ട് പോകാന്‍ വലിയ പ്രയാസമാണ്..
അതുകൊണ്ട് ദയവായി ഇനിയും സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍ വരൂ വായിക്കൂ
അഭിപ്രായം രേഖപ്പെടുത്തൂ..

ആത്മ said...

ശ്രീ, :)
ശ്രീ അല്ലെങ്കിലും ഒരു സമാധാനപ്രിയനായാണ് എവിടെയും കണ്ടിട്ടുള്ളത്!
സമാധാനപ്പെടുത്തിയതിനു നന്ദി ട്ടൊ,

ശ്രീ (sreyas.in) said...

എന്റെ കുഞ്ഞുചിന്ത രേഖപ്പെടുത്തട്ടെ.

മരം മുറിക്കുക എന്ന കര്‍മ്മം ഒരിക്കലും പാപമോ പുണ്യമോ അല്ല. ഇതു വികാരത്തോടെയാണ്, ഏതു മനോഭാവത്തോടെയാണ് ഒരു കര്‍മ്മ ചെയ്യുന്നത് എന്നതാണ് പ്രധാനം. ഭഗവദ്‌ഗീതയില്‍ കേള്‍ക്കുന്നതുപോലെ, ശുദ്ധമനസ്സോടെ കര്‍മ്മം ചെയ്യുക - അത് അന്നദാനം ആയാലും യുദ്ധമായാലും. ശരിയും തെറ്റും പുണ്യവും പാപവും ഒക്കെ നിശ്ചയിക്കുന്നത് നമ്മുടെ മനസാക്ഷി അഥവാ ഈശ്വരന്‍ ആണ്. അപ്പോള്‍പ്പിന്നെ എല്ലാം ശരിയായല്ലോ?!

രുചിക്കായി ആഹാരം കഴിക്കാതെ ആഹാരത്തോടുള്ള ആക്രാന്തമല്ലാതെ ശരീരം നിലനിര്‍ത്താനായി ആഹാരം കഴിക്കുമ്പോള്‍, ഏതാണോ ലഭ്യമായത് അത് കഴിക്കുക. അല്ലാതെ നമ്മള്‍ 'ഈശ്വരനുവേണ്ടി' ആഹാരം കഴിക്കേണ്ടല്ലോ. സസ്യാഹാരം ദഹിപ്പിക്കാന്‍ ശരീരത്തിനു എളുപ്പമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അരവയര്‍ ആഹാരവും കാല്‍ വയര്‍ വെള്ളവും ബാക്കി വെറുതെയും ഇടണം എന്നാണു കേട്ടിട്ടുള്ളത്. അപ്പോള്‍ ആഹാരം ദഹിപ്പിക്കാന്‍ ആമാശയത്തിനു എളുപ്പമാണ്, ആഹാരത്തിനുശേഷം ഉറക്കം വരില്ലത്രേ.

ആംഗലേയത്തെ ഇഷ്ടപ്പെടാം, മാതൃഭാഷയെ സ്നേഹിക്കാം.

ഭൌതികം, ആദ്ധ്യാത്മികം എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു ജീവിതം ഉണ്ടെന്നും കരുതാന്‍ വയ്യ. അല്ലെങ്കില്‍, ഈശ്വരചിന്തയോടെയുള്ള ജീവിതം, ഈശ്വരചിന്തയില്ലാത്ത ജീവിതം എന്ന് വ്യത്യസ്തമായി പറയാമെന്നു തോന്നുന്നു.

സന്യസിക്കാന്‍ വേറെങ്ങും പോകണ്ടല്ലോ! യോഗവാസിഷ്ഠത്തിലെ ചൂടാലയുടെ കഥ വായിച്ചിട്ടുണ്ടോ? നല്ലൊരു ജ്ഞാന കഥയാണ്.

എല്ലാവര്‍ക്കും ശ്രേയസ് ഉണ്ടാകട്ടെ! :-)

ആത്മ said...

:)
marupatiyumaayi naaLe varaam...
chutaalayude kathha ariyilla tto,

കുഞ്ഞൂസ് (Kunjuss) said...

ആത്മാ...എന്റെ ബ്ലോഗില്‍ വന്നതിനും വായനക്കും നന്ദി. ഞാന്‍ എഴുതിവെക്കുന്നതു കുറച്ചു കഥകള്‍ മാത്രം.ഇവിടെ നിന്നും കിട്ടുന്നത് ചിന്തിക്കാനുള്ളവയും....

ശ്രീയെ നോക്കു, നിറകുടം തുളുമ്പില്ല എന്നത് അന്വര്‍ത്ഥമാക്കുന്നു ശ്രീയുടെ വാക്കുകള്‍ പലയിടത്തും...പല ബ്ലോഗുകളിലും ആ കുട്ടിയുടെ കമന്റുകള്‍ ആ ചൊല്ലിനെ ശരി വെക്കുന്നു..!

ഇന്നത്തെ ചിന്തക്ക് ശ്രീയുടെ കമന്റുകളുമായിപ്പോകുന്നു....

Rare Rose said...

ആത്മേച്ചീ.,ഇവിടെ വന്നപ്പോള്‍ കമന്റുകളും,ചിന്തകളുമൊക്കെ വായിച്ചിങ്ങനെ ഇരുന്നു പോയി.

ആത്മേച്ചിയെ പോലെ എല്ലാവരും ഇങ്ങനെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളില്‍ കിടന്നാടുന്നുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു.അതില്‍ നിന്നു പുറത്തു കടന്നു ശരിയേതെന്നു അറിയാനാണു പാട്.ആദ്യം ഇവിടത്തെ താളുകളിലെ വെളിച്ചം കൊണ്ടു എന്റെ തലയൊന്നു നിറയ്ക്കട്ടെ.എന്നിട്ടു ചുറ്റും നോക്കി മനസ്സിലാക്കി വീണ്ടും വരാം ട്ടോ.:)

ആത്മ said...

ശ്രേയസ്സിനും,
കുഞ്ഞൂസിനും റെയർ റോസിനും
ഒക്കെ മറുപടി എഴുതണം എന്നുണ്ട്.
പക്ഷെ എന്തോ ഒരു മൂഡ് വരുന്നില്ല.
മറ്റെന്തോ ഒരു മൂഡ്.. സീരിയസ്സ് ആയി ചിന്തിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.
പിന്നെ വരാം..
എല്ലാവർക്കും നന്ദി!

വല്യമ്മായി said...

"പക്ഷെ, ഒന്നു കുളിച്ച് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച് വന്നപ്പോള്‍ എല്ലാം ഓ.കെ"

ഇതൊന്ന് കൂടെ പരീക്ഷിച്ച് നോക്കൂ.



ആത്മേച്ചിക്ക് ഹാപ്പി മദേര്‍സ് ഡേ

ആത്മ said...

:)

വലിയമ്മായിക്കും പിന്നെ ബ്ളോഗ് എഴുതുന്ന എല്ലാ അമ്മമാർക്കും “ഹാപ്പി മദേർസ് ഡേ!”

വല്യമ്മായി said...

പരിസ്ഥിതിക്ക് അതിന്റേതായ ഒരു സംതുലനമുണ്ട്,അത് കൊണ്ടാകും കുറെ മൃഗങ്ങള്‍ സസ്യഭോജികളും മറ്റ് മൃഗങ്ങള്‍ അവയെ തിനുന്ന മാംസാഹാരികളും ആയത്.മനുഷ്യന്‍ അവന്‍ ജീവിക്കുന്ന പ്രദേശത്ത് കിട്ടുന്നതിനനുസരിച്ച് സസ്യാഹരമോ മാംസഹാരമോ കഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതും.

ഒരു നെല്ലിമരത്തിന്റെ വളര്‍ച്ചയ്ക്ക് വേണ്ടി മാവിന്റെ ഒരു കൊമ്പിന്റെ മുറിക്കുന്നതില്‍ തെറ്റൊന്നുമില്ല.പലപ്പോഴും ഒരു പാട് വിത്തുകള്‍ മുളച്ചിട്ട് അതില്‍ നിന്ന് കുറച്ച് മാത്രമല്ലേ വലുതാകുന്നുള്ളൂ.അപ്പോള്‍ ചിലതൊക്കെ ചീഞ്ഞ് മറ്റൊന്നിനു വളമാകുന്നത് പ്രകൃതി നിയമമാണ്. നമ്മുടെ ആവശ്യം കഴിഞ്ഞും വെട്ടി നശിപ്പിക്കുന്നതെ അക്രമമാകുന്നുള്ളൂ.

നമ്മളൊക്കെ എത്ര വലുതായാലും മനസ്സ് പലപ്പോഴും പലതിനും വാശിപിടിച്ച കരയുന്ന ഒരു കുട്ടിയായിട്ടാണ് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്,ചിന്തകളിലും തോന്നലുകളിലുമുള്ള ചാഞ്ചാട്ടം അതിന്റെയാകും.

ആത്മീയമോ ലൗകികമോ എന്നല്ല നമുക്കൊരു ജീവിതമെയുള്ളൂ :)

ആത്മ said...

അതെയതെ!
നമുക്കൊക്കെ ഒരു ജീവിതമേ ഉള്ളൂ.

ആത്മയെപ്പോലെ ജീവിക്കാനറിഞ്ഞൂടാത്തവര്‍ ഇനി എത്ര ജീവിതം കിട്ടിയാലും ഇങ്ങിനെയൊക്കെ തന്നെയാകും..
പക്ഷെ, കഴിഞ്ഞ ജന്മങ്ങളില്‍ നിന്നൊക്കെ വളരെ ഭേദമാണെന്നു പറയാം ഈ ജന്മം!
കടുവയും പുലിയും ഒന്നും പിടിച്ചു തിന്നുകളയുമെന്ന ഭയമില്ലാതെ മനുഷ്യരുടെ ഇടയില്‍ ജീവിക്കാം..
ഒരു നേരം ഭക്ഷണത്തിനായി കാലാവസ്ഥയെ ആശ്രയിക്കണ്ട, കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യണ്ട,
ഇത്രയൊക്കെയായിട്ടും മനുഷ്യര്‍ക്ക് പരാതിയോട് പരാതി അല്ലെ അമ്മായീ..:)

Diya said...

athmechi,

othiri chinthakal....ellam koode ente thalayilekku kerunnillla... :)

pinneyum vannu vayikkam..enniittu kurachu kurachu digest cheyyam..

ആത്മ said...

Sari, kuRESSe vaayichchaal mathi:)

aathmayum ezhuthikkazhinjnj aake oru Soonyathayil peTT naTakkukayaayirunnu..
ippOL alppam bhEdhamuNt..

ശ്രീ (sreyas.in) said...

യോഗവാസിഷ്ഠത്തിലെ ചൂഡാലയുടെയും ശിഖിദ്ധ്വജന്‍റെയും കഥ ഇന്ന് ശ്രേയസ്സില്‍ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. http://sreyas.in/shikhiddhwajoopakhyanam

അല്പം നീളം കൂടുതലാണ്, സമയം കിട്ടുമ്പോള്‍ വായിക്കുമല്ലോ.

ആത്മ said...

വായിച്ചു.
വളരെ വളരെ ഉപകാരപ്പെട്ടു!
‘ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി!’