Tuesday, November 3, 2009

കഥ പറയുമ്പോൾ...

“അമ്മേ ഒരു കഥപറയൂ”

പതിവായി ഉറങ്ങാൻ സമയമാകുമ്പോൾ മകൾ പറയുന്ന പല്ലവിയല്ല, പരീക്ഷയ്ക്ക് പഠിക്കുന്ന ടെൻഷൻ കുറയ്ക്കാനായും അങ്ങിനെ അപൂർവ്വം ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന പല്ലവി.

എന്തു കഥപറയാൻ! രാമായണത്തിലെയും മറ്റും കൊച്ചുകൊച്ചു സംഭവങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് വിവരിച്ചുകൊടുക്കും പലപ്പോഴും.. അങ്ങിനെയെങ്കിലും ഹിന്ദു കൾച്ചറൊക്കെ മനസ്സിലാവട്ടെ എന്നു കരുതും. ഇന്നിപ്പോൾ സമയം 12.30. ഉറക്കം എന്റെ കണ്ണുകളെയും മാടിവിളിക്കുന്നു..അതിനിടയിൽ ഒരു കഥയും തെളിയുന്നില്ല.

പെട്ടെന്ന് ഉദിത്ചൈതന്യയതിയുടെ ഭാഗവതസംഗ്രഹം ഓർമ്മ വന്നു.

'അമ്മ ഒരു കഥ പറയാം ഒരു ഉദിത്ചൈതന്യ യതി ഉദാഹരണമായി പറയുന്ന കഥയാണ്. പണ്ട് ചരിത്രത്തിൽ നടന്ന കഥയാണത്രെ!'

'ശരി'

‘പൃഥ്വിരാജാവിന്റെയും മുഹമ്മദ് ഗൌറിയുടെയും കഥ’

‘പൃഥ്വിരാജ് സിനിമാനടനല്ലേ?’

‘ഇത് ആ പൃഥ്വിരാജല്ല, പണ്ടത്തെ ഒരു രാജാവാണ്’

‘ഗോറി, ഗൌരി ആണോ?’

‘ഗൌരിയല്ല, ഗൌറി. ഒരു മുസ്ലീം/ആരബ് ലീഡർ ആണ്.’

‘ഹിന്ദുക്കളുടെ/ഭാരതീയരുടെ, വിശാലതയും, ആത്മസംയമനവും, സഹനശക്തിയ്ക്കും ഒക്കെ ഉദാഹരണമായി പറയുന്ന കഥയാണ്.. ഒരു ഹിന്ദു രാജാവ് അറബ് രാജാവിന് പലവട്ടം മാപ്പുകൊടുക്കുന്ന കഥയും എന്നാൽ തിരിച്ച് മുസ്ലീം രാജാവ് മാപ്പ് കൊടുക്കാതെ രാജാവിന്റെ രണ്ട് കണ്ണുകളും ചൂഴ്ന്നെടുക്കുന്ന കഥ.’

‘I thought Hindu religion is the only religion..’(അവളുടെ ഇംഗ്ലീഷ് അവിടെ നിൽക്കട്ടെ, ഞാൻ മലയാളത്തിൽ പറയാം..)
‘ഞാൻ കരുതി ഹിന്ദുക്കൾ മാത്രമേ മറ്റു മതക്കാരെ കുറ്റം പറയാതിരിക്കുള്ളൂ എന്ന്!’ ഉറക്കച്ചടവിലും അവൾ കടുംപിടുത്തത്തോടെ പറഞ്ഞു, ‘എനിക്കതു കേൾക്കണ്ട മറ്റെന്തിങ്കിലുംകേട്ടാൽ മതി..’
ആ കഥ കേട്ടാൽ ഹിന്ദുമതത്തിനോടുള്ള മതിപ്പ് കുറയും എന്നൊരു ഭയം അവളുടെ വാക്കുകളിൽ നിഴലിച്ചു..
എന്റെ ഉറക്കം പെട്ടെന്ന് വിട്ടകന്നു! മനക്കണ്ണ്‌ തുറന്നു!!
(ഹിന്ദു മതത്തിന്റെ ഒരു മേന്മ എന്തെന്നാൽ, ‘ഹിന്ദുക്കൾ മാത്രമേ മറ്റു മതക്കാരെ കുറ്റം പറയാതെ എല്ലാ ദൈവങ്ങളും ഒന്നാണെന്ന് പറയുന്നുള്ളൂ’ എന്നൊക്ക് പണ്ട് വീമ്പടിച്ചതും ഈ ആത്മതന്നെയായിരുന്നു!)

അങ്ങിനെ, ഹിന്ദു ധർമ്മം പഠിപ്പിക്കാൻ ചെന്ന ഞാൻ, 15 വയസ്സായ കുട്ടിയുടെ ചോദ്യത്തിനു മുന്നിൽ ഒന്നു പതറി, പിന്നെ സാവധാനം പറഞ്ഞു.. ‘ശരിയാണ് ഉദിത് ചൈതന്യയതി ഈ ഉദാഹരണ കഥ പറയണ്ടായിരുന്നു. ക്ഷമയ്ക്കും സഹനശക്തിയ്ക്കും ഒക്കെ ഉദാഹരണമായി എടുത്തുകാട്ടാൻ ഭാഗവതത്തിൽ തന്നെ എത്രയോ കഥകൾ കിടക്കുന്നു..!’ (കുട്ടികൾക്കുപോലും ശരിയും തെറ്റും അറിയാമെന്നിരിക്കെ മുതിർന്നവരെ ധർമ്മം പഠിപ്പിക്കാനായി മറ്റു മതങ്ങളെ കമ്പയർ ചെയ്ത്, അദ്ദേഹം സ്വയം താഴണ്ടായിരുന്നു!)

‘എങ്കിൽ പിന്നെ അശ്വദ്ധാമാവിന്റെ കഥ പറയാം..’ (നല്ല കഥകളൊന്നും ഓർമ്മ വരുന്നുമില്ലായിരുന്നു..)

‘ഉം..’

അശ്വത്ഥാമാവിന്റെ കഥ..

അശ്വത്ഥാമാവ് ദ്രോണാചാര്യരുടെ മകനാണ്. തങ്ങളെ പട്ടിണിയിൽ നിന്നും ദാരിദ്രത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിച്ച ദുര്യോദനനോട് അശ്വത്ഥാമാവിന് തീർത്താൽ തീരാത്ത കടപ്പടുണ്ട്.
[പണ്ട് ഒരല്പം പാലു ചോദിക്കുമ്പോൾ, നിവർത്തികേടുകൊണ്ട് അശ്വത്ഥാമാവിന്റെ അമ്മ അശ്വത്ഥാമാവിനു മാവുപൊടി, വെള്ളത്തിൽ കലക്കി, പാലാണെന്നും പറഞ്ഞു കുടിപ്പിച്ചിരുന്നു.]

ദുര്യോധനൻ തുട തകർന്ന് യുദ്ധക്കളത്തിൽ മരിക്കാൻ കിടക്കുമ്പോൾ അതു കണ്ടു വരുന്ന അശ്വത്ഥാമാവ് ‘സ്വാമീ, അങ്ങയെ ഈ വിധം ദ്രോഹിച്ചവരെയൊക്കെ കുലത്തോടെ നശിപ്പിച്ചിട്ടേ ഇനി കാര്യമുള്ളൂ’ എന്നു പറഞ്ഞ് പോകുന്നു..

അശ്വത്ഥാമാവ് രാത്രി പാണ്ഡവരുടെ പർണ്ണശാലയിൽ എത്തുന്നു. അവിടെ പാണ്ഡവരെ കാണാഞ്ഞ്
ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പാണ്ഡവരുടെ അഞ്ച് പുത്രന്മാരുടെയും തല വെട്ടി, തിരിച്ച് ദുര്യോധനെ കൊണ്ട് കാണിക്കുമ്പോൾ, ദുര്യോധനൻ അശ്വത്ഥാമാവിനെ ശപിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്, “ഒന്നാമത് ഒരു ബ്രാഹ്മണനായ നിനക്ക് വധം പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതല്ല, രണ്ടാമത് നിരപരാ‍ധികളെ യുദ്ധമുറയൊക്കെ തെറ്റിച്ച് കൊന്നു. അതുകൊണ്ട്, നീ ഒരിക്കലും ഗതികിട്ടാതെ, ചിരഞ്ജീവിയായി അലയുമാറാകട്ടെ” എന്ന് ശപിക്കുന്നു.

പിന്നീട്, അർജ്ജുനൻ അശ്വത്ഥാമാവിനെ പിടിച്ചുകെട്ടി തന്റെ അഞ്ചുമക്കളുടെ മരണത്തിൽ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന പാഞ്ചാലിയുടെ മുന്നിൽ കൊണ്ടു വരുന്നു. അപ്പോൾ പാഞ്ചാലി കേഴുന്നു,
“വേണ്ട ഇവനെ കൊല്ലണ്ട. ഇവൻ ബ്രാഹ്മണനാണ് പോരാത്തതിന് ഗുരുപുത്രനും. അവനെ വിട്ടയക്കുക, ഞാനനനുഭവിക്കുന്ന ഈ കൊടും പുത്രദുഃഖം അശ്വത്ഥാമാവിന്റെ അമ്മകൂടി അനുഭവിക്കേണ്ട. ഭർത്തൃദുഃഖത്താൽ പരിതപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ പതിവ്രതയ്ക്ക് പുത്രദുഃഖം കൂടി കൊടുക്കരുതേ” എന്നാണ് പാഞ്ചാലി കേഴുന്നത്.


താൻ ദുഃഖിക്കുമ്പോഴും മറ്റുള്ളവർ ദുഃഖിക്കരുത് ; തനിക്ക് സംഭവിച്ച പോലെ ഒരു ദുഃഖം മറ്റൊരാൾക്ക് നൽകരുതേ, എന്നു പ്രാർത്ഥിക്കാനുള്ള ഹൃദയവിശാലത ഭാരതത്തിനുണ്ടായിരുന്നു...

'മോളേ..'

അവൾ ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു!

ഭാരതസംസ്ക്കാരത്തിന്റെ മഹിമയ്ക്ക് മറ്റൊരു ഉദാഹരണം (സ്വാമി ഉതീത് ചൈതന്യയുടെ പ്രഭാക്ഷണത്തിൽ കേട്ടത്)

രാജ്യത്തിന്റെ നാനാഭാഗത്തും ജ്യൂതന്മാരെ കൊന്നുനശിപ്പിക്കുമ്പോൾ അവർക്ക്,‘നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് ചായയിലെ പഞ്ചസാരപോലെ’ എന്നു പറഞ്ഞ് സ്വീകരിച്ച് അവർക്ക് അഭയം നൽകിയവരത്ര ഭാരതീയ രാജാക്കന്മാർ!

സഹനശക്തിയ്ക്ക് മറ്റൊരുദാഹരണം ഗാന്ധിജി

ഒരു കന്നത്തടിക്കുമ്പോൾ മറുകന്നവും കാട്ടിക്കൊടുത്ത് ക്രിസ്തുവിന്റെ വാചകം നടപ്പിലാക്കി, ക്രിസ്തുവിന്റെ ദാസന്റെ കണ്ണുതുറപ്പിച്ച ഒരേ ഒരു വ്യക്തി.


ഭാരതീയാചാര്യന്മാരുടെ ആത്മീയ അറിവ്

ഗലീലിയോയും കോപ്പർനിക്കസ്സും ഒക്കെ ഭൂമിയുടെ ആകൃതിയും വ്യാപ്തിയും ഒക്കെ ടെലെസ്കോപ്പും മറ്റും വച്ച് കണ്ടുപിടിക്കുന്നതിനും എത്രയൊ മുൻപ് തങ്ങളുടെ മനക്കണ്ണ് കൊണ്ട്/ആത്മീയദൃഷ്ടികൊണ്ട്, ഭൂമി ഉരുണ്ടതാണെന്നും, അതിന്റെ ഭ്രമണത്തിനെപ്പറ്റിയും ഒക്കെ ഭാരതീയാചാര്യന്മാർ എഴുതിവച്ചിട്ടുണ്ട്!

ഇതൊന്നും അവളോട് പറയാൻ പറ്റില്ല. ആത്മ പ്രശംസ ആത്മഹത്യയ്ക്ക് തുല്യം എന്ന് ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കി തന്നത് അവളാണ്!

ഏതിനും കഥ മകളോടോ നന്നായി പറയാൻ പറ്റിയില്ല, ഇവിടെ എഴുതാം..

പൃഥ്വിരാജിന്റെ കഥ...

പണ്ട് പൃഥ്വിരാജ് രാജ്യം ഭരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മുഹമ്മദ് ഗൌറി രാജ്യം ആക്രമിക്കുന്നു.
പൃഥ്വിരാജ് മുഹമ്മദ് ഗൌറിയെ തോൽ‌പ്പിച്ച് വിട്ടയക്കുന്നു.
മുഹമ്മദ് ഗൌറി വീണ്ടും ആക്രമിക്കുന്നു..
പൃഥ്വിരാജാവ് വീണ്ടും തോൽ‌പ്പിച്ച് വിട്ടയക്കുന്നു..
മുഹമ്മദ് ഗൌറി വീണ്ടും ആക്രമിക്കുന്നു...
ഉദ്ദേശം ഒരു 12 പ്രാവശ്യമെങ്കിലും ഇങ്ങിനെ പൃഥ്വിരാജ് മുഹമ്മദ് ഗൌറിയെ തോൽ‌പ്പിച്ച് വിട്ടയക്കുന്നു!.
13 ആം പ്രാവശ്യം മുഹമ്മദ് ഗൌറി പൃഥ്വിരാജിനെ തോൽ‌പ്പിച്ച് ബന്ധനസ്ഥനാക്കുന്നു. എന്നിട്ട് 12 പ്രാവശ്യവും തനിക്ക് മാപ്പ് തന്ന് വിട്ടയച്ച ആ രാജാവിന്റെ രണ്ട് കണ്ണുകളും ചൂഴെന്നെടുക്കുന്നു! അപ്പോൾ അടുത്തു നിൽക്കുന്ന മന്ത്രി പറയുന്നു, “അങ്ങ് കണ്ണ് ചൂഴ്ന്നെടുത്തകൊണ്ടൊന്നും കാര്യമില്ല, ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ശക്തിമുഴുവനും കേൾവിയിലാണ്. ശബ്ദം കേട്ട ദിക്കിലേക്ക്, കാണാതെ തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന് അമ്പയക്കാൻ കഴിയും!” എന്ന്. ഇത് കേട്ട് മുഹമ്മദ് ഗൌറി ദൂരെ പലയിടത്തായി മണികൾ തൂക്കിയിടുന്നു. മണിയടിക്കുമ്പോൾ ആ ശബ്ദം കേട്ടദിക്കിലേക്ക് രാജാവിന് അമ്പെയ്തു വീഴ്ത്താനായി. രാജാവ് മണിയുടെ ഒച്ച് കേൾക്കേണ്ടതാമസം മണി അമ്പെയ്ത് താഴെ വീഴുത്തുന്നു.
ഇത് കണ്ട് അസൂയ മൂത്ത ഗൌറി പൃഥ്വിരാജാവിന്റെ കഴുത്ത് വെട്ടാൻ വാളോങ്ങുന്നു!

അപ്പോൾ രാജാവ് മുഹമ്മദ് ഗൌറിയെ തടുത്ത് പറയുന്നു, “എനിക്ക് ഒരവസരം കൂടി തരൂ എന്റെ കഴിവ് തെളിയിക്കാൻ. എനിക്ക് മണിയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കണമെന്നില്ല, അങ്ങയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാലും ദൂരെയുള്ള മണി അമ്പെയ്തു വീഴ്ത്താൻ പറ്റും”
ങ്ഹാ! എങ്കിൽ പിന്നെ അതുകൂടി കണ്ടുകളയാം എന്നുകരുതി മുഹമ്മദ് ഗൌറി വീണ്ടും മണി കെട്ടാൻ പറയുന്നു. എന്നിട്ട് “ ഉം എയ്യുക” എന്ന് ഉത്തരവിടുന്നു. ഇത് കേൾക്കേണ്ട താമസം പൃഥ്വിരാജ് മുഹമ്മദ് ഗൌറിയുടെ തല അമ്പെയ്ത് വീഴുത്തുന്നു.. ഇതാണ് കഥ.

12 പ്രാവശ്യം ക്ഷമിച്ച രാജാവ് ഒടുവിൽ മുഹമ്മദ് ഗൌറിക്ക് ശിക്ഷകൊടുക്കുന്നു.
ഇതാണ് ഭാരതീയരുടെ (ഹിന്ദുക്കൾ മാത്രമല്ല ഭാരതീയർ) ക്ഷമയുടെ ഉദാഹരണം.

[ഉദിത് ചൈതന്യയതിയുടെ പുരാണകഥകളൊക്കെ കേൾക്കാൻ വളരെ വളരെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. കൂട്ടത്തിൽ, അദ്ദേഹം ഹിന്ദുമതത്തെ മറ്റു മതങ്ങളുമായി കമ്പയർ ചെയ്യുന്നത് ഒഴിവാക്കിയെങ്കിൽ എന്ന് ആത്മാർത്ഥമായും ആശിച്ചുപോകുന്നു]

44 comments:

സു | Su said...

മുമ്പ് കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും ഗുണപാഠമുള്ളതും അർത്ഥമുള്ളതുമായ കഥകൾ കേൾക്കാൻ എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമായിരിക്കും. :)

ആത്മ said...

:)
അപ്പോൾ ഈ പോസ്റ്റിനു കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ല, അല്ലെ സൂജീ?!
നന്ദി!

കോറോത്ത് said...

"അർജ്ജുനൻ തുട തകർന്ന് യുദ്ധക്കളത്തിൽ മരിക്കാൻ കിടക്കുമ്പോൾ അതു കണ്ടു വരുന്ന അശ്വദ്ധാമാവ് "

atheppo :) ? Duryodhanan alle ?

'Aswaththamavu'ennalle malayaalathi ezhuthumbo ezhuthuka ?

tha,ththa yile ththa ?

MAlayalathil ezhuthaan pattanilla :(

[Njnaan kalathe thanne kuttam kandupidikkan irangiyathalla ketto :)]

കോറോത്ത് said...

Aswaththamavine duryodhanan aano sapikkunnathu ? ithenikkoru puthiya arivaayirunnu...njan karuthiyathu srikrishnan aanennaa :( !!

ആത്മ said...

കോറോത്ത്,
വലിയൊരുപകാരമാണു ചെയ്തുതന്നത് ട്ടൊ,
ഒരിക്കലും മറക്കില്ല.
അർജ്ജുനൻ എന്നായിപ്പോയതാണ്.ദുര്യോദനൻ എന്നു തിരുത്തി. അശ്വ‘ത്ഥാ’മാവ് എന്നും ആക്കി.

ആത്മ said...

എനിക്കും ഒരു പുതിയ അറിവാണ് ദുര്യോദനന്റെ ശാപം! ഉദിത്ചൈതന്യയതിയുടെ പ്രഭാക്ഷണത്തിൽ നിന്നും കേട്ടതാണ്.:)
ദുര്യോദനനിലും ഒരല്പം നന്മ എവിടേയോ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു!! അല്ലെങ്കിൽ മരിക്കാൻ കിടക്കുമ്പോൾ പോലും യുദ്ധധർമ്മമൊക്കെ നോക്കില്ലായിരുന്നല്ലൊ,

കോറോത്ത് said...

Ennaaa njan nirtheee :)

entenaad lekku oru mail ayachitund :)

ആത്മ said...

ദുര്യോ‘ധ’നൻ എന്നും തിരുത്തി.
ഇനി എഴുതുമ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി ശ്രദ്ധിച്ച് എഴുതാം..
സഹായങ്ങൾക്ക് വളരെ വളരെ നന്ദി! :)

കോറോത്ത് said...

Njaan pinnem vannu :) ...Enne thalli odikkendi varum ennu thonnunnu :)

http://en.wikipedia.org/wiki/Aswathama

Net levidem angane oru katha kanunnillaa !!!

cALviN::കാല്‍‌വിന്‍ said...

AD 1192 ഇൽ കൊല്ലപ്പെട്ട പ്രിഥ്വിരാജ് ചൌഹാൻ AD1206 ഇൽ മരിച്ച മുഹമ്മദ് ഗൌറിയെ അമ്പെയ്തു കൊന്നു എന്നത് അത്ഭുതകരം തന്നെ!

സ്വാമി ഉദിത് ചൈതന്യ യതി ചരിത്രം പഠിക്കാതെ വല്ല മണ്ടത്തരവും പറഞ്ഞാൽ തന്നെ നമ്മൾ അതൊക്കെ വിശ്വസിക്കാമോ ആത്മ :-)

ആത്മ said...

ഞാൻ സ്വാമി ഉദിത ചൈതന്യയതിയുടെ ഭാഗവതവിവരണം കേട്ട് ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കയാണ്..
അപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറയുന്ന കഥകളിൻ തെറ്റുണ്ടെന്നോ?!
വരാൻ സാധ്യത കാണുന്നില്ല! കാരണം അദ്ദേഹം പുരാണങ്ങളൊക്കെ പലയാവർത്തി വായിച്ചു ഹൃദിസ്ഥമാക്കിയ ആളാണ്. പോരാത്തതിന് ഒരല്പം ദിവ്യചൈതന്യവും കണ്ടു!:)
ഞാനേതായാലും ഉദിത് ചൈതന്യയതിയുടെ പക്ഷമാണ് തൽക്കാലം(എന്നെങ്കിലും ഭാഗവതം തനിയേ വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ അന്നുവരെ.

കോറോത്ത്,
അതേയ്, വിക്കിപ്പീടിയയിൽ ഈ കഥകൂടി ചേർത്താൽ മതി ട്ടൊ, :) ഏതിനും ഞാൻ ഒന്നുകൂടി റിസർച്ച് നടത്തിനോക്കട്ടെ,

ശ്രീഹരി,
ഒരുപക്ഷെ,ശ്രീഹരി പറയുന്ന പൃഥ്വിരാ‍ജല്ലെങ്കിലോ ഈ പൃഥ്വിരാജ്?! ഈ പൃഥ്വിരാജ് മുഹമ്മദ് ഗോറിയുടെ കാലയളവിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു പൃഥ്വിരാജാവായിക്കൂടേ?! :)

ആത്മ said...

കോറോത്തിനും ശ്രീഹരിക്കും നന്ദി പറയാൻ മറന്നു!
വളരെ വളരെ നന്ദി തെറ്റുകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയതിന്.:)

ഗോറി എന്നത് ഗൌറി എന്നും ആക്കിയിട്ടുണ്ട്.
ഉദിത് ചൈതന്യയതി പറഞ്ഞു കേട്ട കഥ അതുപോലെ എഴുതിയെന്നേ ഉള്ളൂ..

cALviN::കാല്‍‌വിന്‍ said...

ആത്മ ഞാനെഴുതിയ ആ വർഷങ്ങൾ ഒന്നു കൂടി നോക്കൂ.. പ്രിഥ്വിരാജിന്റെ അതേ കാലഘട്ടത്തിൽ തന്നെ അല്ലേ ഗോറി :)

ഞാനുദ്ദേശിച്ചത്
മുഹമ്മഫ് ഗോറിയുമായി യുദ്ധം ചെയ്ത് തോറ്റ ശേഷം ഗോറിയാൽ കൊല്ലപ്പെട്ട അതേ രജപുത്രരാജാവിനെക്കുറിച്ചാണ്. പ്രിത്വിരാജിനെക്കൊന്ന ശേഷം പതിനാലു കൊല്ലം കൂടി ജീവിച്ചാണ് ഗോറി മരിച്ചത്...

ഗോറിക്ക് ശിക്ഷ വിധിച്ച ഹിന്ദു രാജാവ് എന്നൊക്കെ ഒരു ഗുമ്മിനു ചില ഹിന്ദു ഫണ്ടമെന്റലിസ്റ്റുകൾ പറഞ്ഞ് നടക്കുന്നതല്ല്ലേ ആത്മ.. ഏത് സ്വാമിയായാലും ഇത്തരം തെറ്റുകൾ പറഞ്ഞാൽ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കരുത്... സമുദായസ്പർദ്ധ ഉണ്ടാക്കാൻ പ്രാപ്തമായ തെറ്റുകൾ ആണവ...

ഇക്കാര്യത്തിൽ സ്വാമിയെ ധൈര്യമായി അവിശ്വസിച്ചോളൂ... :)

cALviN::കാല്‍‌വിന്‍ said...

ഒരു കാ‍ര്യം പറയാൻ വിട്ടു
മകൾക്ക് കഥ തിരുത്തിപ്പറഞ്ഞുകൊടുക്കാൻ മറക്കണ്ട ആത്മ. എന്തിനാ വെറുതെ പിള്ളേരുടെ മനസിൽ മതങ്ങളെക്കുറിച്ചൊക്കെ വികലമായ ചിന്തകൾ ഉണ്ടാക്കിയിടുന്നത്.

ആത്മ said...

ധൈര്യമായൊന്നും അവിശ്വസിക്കുന്നില്ല,
ധൈര്യമില്ലാതെ വേണമെങ്കിൽ ഇച്ചിരി അവിശ്വസിക്കാം..:)
എന്നാലും ഈ സ്വാമികൾക്കൊക്കെ തെറ്റ് പറ്റ്വോ...?!

cALviN::കാല്‍‌വിന്‍ said...

എന്താപ്പോ ഇത്ര സംശയം :-)

ആത്മ said...

മോളാ കഥ കേട്ടൊന്നുമില്ല.
മകൾ കഥ കേൾക്കും മുമ്പേ തന്നെ എന്നെ വിരട്ടി ഒതുക്കിയായിരുന്നു! :)

സു | Su said...

Ghori divided his troops into five parts and attacked the Rajput armies in the early morning hours sending waves of mounted archers to attack the Rajput forces, but retreating as the Rajput elephant phalanx advanced.

Taking advantage of the Rajput tradition of not fighting after dusk he attacked the rajput army and defeated them.What happens after this is clear from the local folk songs still prominent in Rajasthan. It is said that PrithviRaj was taken to Afghanistan along with his raj-kavi cum friend, Chandbhar. In Ghori's court, Prithviraj and Chandbhar were brought in shackles. PrithviRaj was asked to show the art of archery, wherein he could aim and shoot just by hearing the sound. It is also known as Shabdbhedi-baan. Ghori asked him to show him this art. To make game interesting for himself, he got his eyes pierced with hot iron rods. Chandbhar says, "A king, though as a prisoner, can receive command only from a king. So it would be an honour if you command Him to shoot". Then he says few verses or poetry, few of those lines were,"Char baans chobis guz, aangal asht pravan, maar maar mote to chook na Chauhan". Chaar baans meant four bamboos stick, chaubis guz as approximately 24 yards, aangal asht praval meant eight fingers width. All this combined gave thew exact location of Ghori sitting on his throne i.e. 4 bamboos stick high, 24 yards away and exactly eight fingers up was the Ghori sitting. "Go ahead O Chauhan and don't miss the aim". This is how PrithviRaj kills Ghori in his court and obviously to meet his own death.[1]


http://en.wikipedia.org/wiki/Dharti_Ka_Veer_Yodha_Prithviraj_Chauhan


മലയാളത്തിൽ മാലി എഴുതിയ പുസ്തകത്തിൽ, രജപുത്രകഥാവലിയിലും ഇതുതന്നെയാണ് പറയുന്നത്. ഘോറിയെ പൃഥ്വിരാജ് കൊല്ലുന്നു. ഘോറിയുടെ ഭടന്മാർ വരുമ്പോഴേക്കും സുഹൃത്തായ ചന്ദും പൃഥ്വിരാജും പരസ്പരം വെട്ടിമരിക്കുകയാണ്. ആ കഥയും ഇവിടെ ഞാൻ മുഴുവൻ നോക്കി വേണമെങ്കിൽ എഴുതിയിടാം. (വെറുതേ എന്നെക്കൊണ്ടത് ചെയ്യിക്കരുത്;))

ഘോറി എന്നാണ് പുസ്തകത്തിൽ. ഗോറി എന്നായിരിക്കും ശരി. ഇനി ഗൗറി ആണോ? പൃഥ്വിരാജ്, പൃഥ്വിരാജ് ചൗഹാൻ തന്നെയാണ്. സം‌യു(ജു)ക്തേടെ ഹസ്ബന്റ്.

മുകളിൽ കൊടുത്തിരിക്കുന്നതൊക്കെ പുസ്തകത്തിലും വിക്കിയിലും കൊടുത്തിരിക്കുന്നതാണ്. ഞാനെഴുതിയുണ്ടാക്കിയ കഥയല്ല. ;)


ആത്മേച്ചീ ഞാൻ പിന്നേം വന്നൂട്ടോ. :)

സു | Su said...
This comment has been removed by the author.
cALviN::കാല്‍‌വിന്‍ said...

സു പറഞ്ഞത് സ്വാമിയെപ്പോലെ ചിലർ പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു “കഥ” മാത്രമാണ്.

നമ്മുടെ വറ്റക്കൻ പാട്ടൊക്കെ പോലെ രാജസ്ഥാനിൽ നിലവിലുള ഒരു ഫോക് കഥ മാത്രമാണ് അത്. അതിനു ചരിത്രപരമായ യാതൊരു സപ്പോർടുമില്ല.

പിന്നെ സു തന്ന ലിങ്ക് ഡൂരദർശനിൽ വന്ന സീരിയലിനെക്കുറിച്ചാണ്. സീരിയലിന്റെ കഥയൊക്കെ എങ്ങനെയാ സൂ ചരിത്രമാവുന്നത്. വടക്കൻ വീരഗാഥ ചന്തുവിന്റെ ചരിത്രമാവുമോ? :-)

സു | Su said...

ദുര്യോധനൻ മരിക്കാൻ കിടക്കുന്നത് കണ്ടുള്ള ദേഷ്യത്തിൽ, അശ്വത്ഥാമാവ്, അതിനു പകരം വീട്ടും എന്നും പറഞ്ഞ് പാണ്ഡവരെ ആക്രമിക്കാൻ പോവുകയാണ്. പക്ഷേ, അവരുടെ അഞ്ചുപുത്രന്മാരെ കൊല്ലാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. പാണ്ഡവരെ ശ്രീകൃഷ്ണൻ രക്ഷിച്ചു, അതുകൊണ്ട് ഇത്രയെങ്കിലും പ്രതികാരം ചെയ്യാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ എന്ന് അശ്വത്ഥാമാവ് ദുര്യോധനനോട് പറയുന്നു. പാണ്ഡവപുത്രന്മാരേയും തന്റെ അച്ഛനായ ദ്രോണരെക്കൊന്ന ധൃഷ്ടദ്യുമ്‌നനേയും (ആരാടാ ഈ പേരിട്ടത്?) കൊന്നിട്ടാണ് ദുര്യോധനന്റെ അടുത്തേക്ക് അശ്വത്ഥാമാവ് വരുന്നത്.

അതെ. പിന്നേം വന്നു. എന്താ? ;)

സു | Su said...

കാൽ‌വിനേ :) അത് സീരിയലിന്റെ കഥയാണെന്ന് എനിക്കും മനസ്സിലായി. ആ സീരിയലിൽ കാണിച്ചത് വിക്കിയിൽ ഇട്ടതായിരിക്കും. ഞാൻ വായിച്ച പുസ്തകത്തിലും ഉണ്ട്. (ഞാനെന്തായാലും അതൊക്കെ വായിച്ചിട്ടാണ് കമന്റിട്ടത്). ഇതൊക്കെ സ്വാമിയെപ്പോലുള്ളവർ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതാണോന്ന് എനിക്കറിയില്ല. പണ്ടെങ്ങോ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച, മാലിയുടെ പുസ്തകത്തിലും അങ്ങനെയാണ് കഥയുള്ളത്. അപ്പോ, പണ്ടേ പ്രചാരത്തിൽ ഉള്ള കഥകൾ ആണെന്നർത്ഥം.

കഥ പറയുമ്പോൾ എന്നാണല്ലോ ആത്മേച്ചിയുടെ പോസ്റ്റും.

cALviN::കാല്‍‌വിന്‍ said...

ഉവ്വുവ്വ് കഥ പണ്ടേ ചിലർ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതാണെന്നതിൽ സംശയമൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ അതിനൊരു ഫിക്ഷനെന്നതിൽ കവിഞ്ഞ് ചരിത്രവുമായി ബന്ധമുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.

ഗോറിയുടേയും പ്രിഥ്വിരാജിന്റെയും കഥ ഓരോരുത്തരും അവരവർക്ക് തോന്നിയത് പോലെ വ്യാഖ്യാനിച്ച് പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതാണ്.രണ്ട് മതങ്ങളെ കമ്പയർ ചെയ്തുകൊണ്ട് ഇരുകൂട്ടരും ഓരോന്ന് പ്രചരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് (നെറ്റിൽ തന്നെ ധാരാളം കാണാം). ചിലർക്ക് പ്രിത്വിരാജ് ഹീറോ, ചിലർക്ക് ഗോറി ഹീറോ എന്നൊരു വ്യത്യാസമേയുള്ളൂ. ഇരുകൂട്ടരുടേയും വേർഷനുകൾ വളരെയധികം ബയസ്ഡ് ആണെന്ന് മാത്രമല്ല, മതങ്ങളെയോ സംസ്കാരത്തെയോ താരതമ്യം ചെയ്യാൻ ഇത്തരം ഫിക്ഷനുകളെ കൂട്ടുപിടിക്കുന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യശുദ്ധിയെ തീർച്ചയായും സംശയിക്കുകയും ചെയ്യേണം.

Captain Haddock said...

കാല്‍വിന്‍ പറഞ്ഞു പോലെ കഥയില്‍ ഒരു വര്‍ഗീയത ഉണ്ട് എന്ന് തോന്നുന്നു.

ആ കഥ, ഹിന്ദു രാജാവ്‌, മുസ്ലീം രാജാവ് എന്ന ഭാഗം ഫോക്കസ് ചെയാതെ, രണ്ടു രാജ്ജക്കന്മാര്‍, ഒരാള്‍ തന്റെ kingdom പലതവണ ആക്രമിച്ചാ മറ്റേ രാജാവിനെ എല്ലാ തവണയും ക്ഷമിച്ച "വിശാല മനസ്കത" എന്ന പോയന്റും, 11 തവണ തോറ്റിട്ടും, പിന്നെയും ശ്രമിച്ചു ജയിച്ച രണ്ടാമത്തെ രാജാവിന്റെ "നിശ്ചയദാർഢ്യം" എനീ പൊയന്റ്സ്‌ /moral സ്വാമിമാരും മൊല്ലാക്കമാരും പറഞ്ഞു കൊടുത്തിരുന്നു എങ്കില്‍ എന്ന് ആശിച്ചു പോകുന്നു.

മതങ്ങളെ കമ്പയർ ചെയുനത് കൂടുതല്‍ വിഷം ചേര്‍ക്കല്‍ ആണ് എന്ന് തോന്നുന്നു. കമ്പയർ ചെയ്തു ലാസ്റ്റ് റിസള്‍ട്ട്‌ എന്‍റെ മതം വലുത് എന്നാണ് എപ്പഴുംകണ്ടിട്ടുളത്.

Raji said...

അശ്വത്ഥാമാവിനെ ശപിച്ചത്‌ ശ്രീ കൃഷ്ണന്‍ ആണെന്നാണ് കേട്ടിട്ടുള്ളത്.

സ്വാമികള്‍ പറയുന്നത് മുഴുവന്‍ ശരിയാണോ എന്ന് സംശയം.
verify ചെയ്യുന്നത് നന്നായിരിക്കും ചേച്ചി.

കോറോത്ത് said...

Njnaan pinnem pinnem vannu :)

“അതുകൊണ്ട്, നീ ഒരിക്കലും ഗതികിട്ടാതെ, ചിരഞ്ജീവിയായി അലയുമാറാകട്ടെ” എന്ന് ശപിക്കുന്നു."

Ithu sreekrishnan allannano parayanathu !!!!

"At this time, Uttara was carrying the unborn Parikshit, son of Abhimanyu, who upon birth would be the future heir to all the Pandava brothers. The Brahmastra weapon was successful in fatally burning the foetus, but Krishna revived the stillborn child and cursed Ashwatthama with leprosy and to roam the world for 6,000 years as an unloved castaway. In another version, it is believed that he is cursed to remain alive till the end of the Kali Yuga. It is believed that Ashwatthama migrated to the land currently known as the Arabian Peninsula"

ennu namade wikipediyekkaaran parayunnu :)[aa last sentence enikkishtappettu]

Duryodhananu shapikkan mathram power(rights) okke undayirunno :):) ?

ആത്മ said...

കാൽ‌വിനെക്കൊണ്ടു തോറ്റു എന്നെഴുതാനായിട്ടാണ് വന്നത്. ഇപ്പോൾ സൂജിയൊഴിച്ച് ബാക്കിയെല്ലാപേരെക്കൊണ്ടും തോറ്റൂ..
ഏതിനും ഞാൻ ഒന്നുമാത്രം പറയുന്നു, ദുര്യോധനൻ
ശപിച്ചു! ശ്രീകൃഷ്ണൻ ആരേം ശപിക്കില്ല.
ശ്രീകൃഷ്ണൻ അശ്വത്ഥാമാവിന്റെ ചൂടാമണിയോടെ കുടുമ മുറിച്ച് വിടാൻ മാത്രമേ പറയുന്നുള്ളൂ..:)
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് സമയം കിട്ടുന്നതനുസരിച്ച്
മറുപടികളുമായി വരാം ട്ടൊ, :)

ആത്മ said...

സൂജി ഇവിടെ എഴുതിയ കഥ ഏകദേശം അതുപോലൊക്കെ എന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നിയായിരുന്നു(സത്യമായിട്ടും!). ഞാൻ ചിന്തിച്ചെടുത്തത് ഇപ്രകാരം: പൃഥ്വിരാജ് മരിക്കുന്നത് ഒരുപക്ഷെ, ഗോറി/ഗൌറിക്കു നേരേ അമ്പയച്ചെങ്കിലും ഒരുപക്ഷെ,ഗൌറി മരിച്ചിരിക്കില്ല, പക്ഷെ ആ ദേഷ്യത്തിൽ ഗോറിയുടെ ഭടന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ കൊന്നതാകാം..(ഇത് ഞാൻ അടുക്കള ജോലിക്കിടയിൽ മനസ്സിൽ ഗവേഷണം നടത്തിയപ്പോൽ കിട്ടിയതാണ്)

നമ്മൾ ഇപ്പോൾ കേൾക്കുന്ന മിക്ക പുരാണ/ചരിത്ര കഥകളിലും ഇങ്ങിനെ അല്ലറ ചില്ലറ വ്യത്യാസനങ്ങളൊക്കെ കാണുമായിരിക്കും എന്നാണെനിക്കു തോന്നുന്നത്.

പിന്നെ ദുര്യോധനൻ ശപിച്ചിട്ടുണ്ട്(കാരണം ദുര്യോധനനെക്കാളും ക്രൂരത കാട്ടിയത് അശ്വത്ഥാമാവാണ്)‘യുദ്ധമുറതെറ്റിച്ച്’ നിരപരാധികളായ പാണ്ഡവരുടെ മക്കളുടെ തലയറുത്തുകൊണ്ടുവരുമ്പോഴാണ് ദുര്യോധനൻ ശപിച്ചുപോകുന്നത്. പ്ന്നീട് അതും പോരാഞ്ഞ് അശ്വത്ഥാമാവ് ഉത്തരയുടേ ഗർഭസ്ഥശിശുവിനെ വധിക്കാനായി ബ്രഹ്മാസ്ത്രം വിടും.അപ്പോഴെങ്ങാനും ഇനി ശ്രീകൃഷ്ണൻ ശപിച്ചുവോ എന്നറിയില്ല. ഞാൻ പണ്ടും എവിടെയോ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കൽക്കൂടി നോക്കണം..

(ദുര്യോധനനിലും ഒരല്പം നന്മയൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അശ്വത്ഥാമാവിനെ രക്ഷിച്ചു, കർണ്ണനെ അപമാനത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിച്ചു, പിന്നെ ഇപ്പോൾ മരിക്കാൻ നേരം തോന്നിയ പശ്ചാത്താപം..)
ഇനീം വേണമെങ്കിൽ എതിർത്തോളൂ..:)
അങ്ങിനെ ബ്ലോഗിന് ഒരു ഒച്ചയും അനക്കവുമൊക്കെ വന്നുവല്ലൊ, :)

Raji said...

ചേച്ചി..മനപൂര്‍വ്വം എതിര്‍ക്കാന്‍ വേണ്ടി കമന്റ്‌ ഇട്ടതല്ല...ഇതുവരെ കേള്‍ക്കാത്ത ഒന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ ചോദിച്ചു എന്നേയുള്ളു..
സ്വാമി പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് മാത്രം നമ്മള്‍ ഒരു കാര്യം കണ്ണടച്ച് വിശ്വസിക്കരുതല്ലോ എന്ന് കരുതി.

കോറോത്ത് said...

"ഇനീം വേണമെങ്കിൽ എതിർത്തോളൂ..:)"

Angane parayaruth :):)

ആത്മ said...

രാജി,
അതെ അതെ, രാജി നല്ലകുട്ടിയായിരുന്നു. വളരെ ശാന്തമായാണ് തെറ്റൊക്കെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയത്! :)
വെറുതെ പറഞ്ഞതാണ് എതിർക്കുന്നു എന്നൊക്കെ..

ആത്മ said...

കോറോത്ത്,
കോറോത്ത് ശരിക്കും നല്ല സ്പിരിറ്റോടെയല്ലെ എഴുതിയതൊക്കെ? :)
അതുകൊണ്ട് അതുപോലെ മറുപടിയും എഴുതിയതാണ് ട്ടൊ,
ശരിക്കും എനിക്ക് ഇഷ്ടമായി ഇവിടെ എഴുതിയതൊക്കെ.
ഞാൻ പറഞ്ഞത് വല്ലതും കൂടിപ്പോയോ എന്നൊരു വിഷമം ഇന്നലെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് കോറോത്തിനെ കണ്ടപ്പോൾ ആ വിഷമം പോയി:)

ആത്മ said...

Captain Haddock, :)
എഴുതിയതൊക്കെ പ്രയോജനമുള്ള കാര്യങ്ങളാണ്.
നന്ദി!

കോറോത്ത് said...

Appo atutha post :)

ആത്മ said...

ഇനീം എഴുതണോ?!
ഞാൻ ഇവിടെയിരുന്ന് മഹാഭാഗവതത്തിൽ ഭാരതയുദ്ധത്തെപ്പറ്റി പറയുന്ന ഭാഗം വായിച്ചു.
പിന്നെ ഭാരതം ഗദ്യം പി. എസ്സ് നായർ എഴുതിയതും വായിച്ചു. രണ്ടിലും ദുര്യോധനൻ ശപിക്കുന്നത് പറയുന്നില്ല. സ്വതവേ ക്രൂരനായ ദുര്യോധനൻ അശ്വത്ഥാമാവ് പാണ്ഡവരെ കുലം നശിപ്പിക്കും എന്നുപറയുമ്പോൾ മൌനമായി കിടന്നതുകൊണ്ട് ദുര്യോധനൻ പാവമാണെന്നെങ്ങാനും ആത്മയുടെ മനസ്സിൽ പണ്ടെങ്ങാനും തോന്നിയതാകു. പിന്നീട് ഉദിത് ചൈതന്യയതി കൂടി പറഞ്ഞപ്പോൾ അതങ്ങ് വിശ്വാസമായി. ശരിക്കും ഭാരതത്തിലും ഭാഗവതത്തിലും ദുര്യോധനൻ ശപിക്കുന്നതായി പറയുന്നില്ല.
പക്ഷെ, സ്വാമി ഉദിത് ചൈതന്യയതി സംസ്കൃതത്തിലുള്ള ഒറിജിനൽ പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചാണ് എല്ലാം പറയുന്നത് കേട്ടോ, അതുകൊണ്ട് മലയാളത്തിൽ അത് എടുത്ത് പറയാഞ്ഞതാണോ എന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ല.
പിന്നെ ഭാരതത്തിൽ ശിരോമണി എന്നു പറയുമ്പോൾ ഭാഗവതത്തിൽ ചൂഡാമണി എന്നും..
പിന്നെ, പാഞ്ചാലി അശ്വത്ഥാമാവിനെ വധിക്കാനായി അർജ്ജുനനോടപേക്ഷിക്കുന്നതായാണ് ഭാരതത്തിൽ കണ്ടത്.
മഹാഭാഗവതത്തിൽ അശ്വത്ഥാമാവിനെ പിടിച്ചുകെട്ടി കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ കൊല്ലരുതെന്നും പാഞ്ചാലി കേഴുന്നുണ്ട്.
ഏകദേശം ഇത്രയുമൊക്കെ ഇപ്പോൾ പിടികിട്ടി.
രാജിയോടും കോറോത്തിനോടും വെറുതെ തർക്കിച്ചതിനു
ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു ട്ടൊ,
ഓരോ വഴിയിലൂടെയല്ലെ നാമൊക്കെ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നത് അതാകും.
ശരിക്കുമുള്ള കഥ അതുപോ‍ലെ മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ സംസ്കൃതത്തിലുള്ള മഹാഭാഗവതവും ഭാരതവും ഒക്കെ വായിക്കണം. അത് ഈ ജന്മം നടക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല്.
പിന്നെ ഇങ്ങിനെ എഴുതി നമുക്കൊക്കെ ഉള്ള അറിവുകൾ പരസ്പരം പങ്കുവയ്ക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ലല്ലൊ അല്ലെ?! :)

ഇനിയും സമയം കിട്ടുമ്പോൾ എഴുതാം..
നന്ദി!

ആത്മ said...

മഹാഭാരതത്തിൽ ശ്രീകൃഷ്ണൻ അശ്വത്ഥാമാവ് ബ്രഹ്മാസ്ത്രം തൊടുക്കുമ്പോൾ ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറയുന്നുണ്ട്, ‘പാണ്ഡവരെ ഞാൻ രക്ഷിച്ചോളാം, പക്ഷെ, നീ ഈ പാപവും പേറി മൂവ്വായിരം കൊല്ലം ഭൂമിയിൽ അലയേണ്ടി വരും’ എന്ന്.
ഇത് മറ്റൊരു ഭാഗവതം ഗദ്യബുക്കിൽ കണ്ടതാണ്.
(ശരിക്കുള്ളത് സംസ്കൃതത്തിൽ..:)
ഇവിടെയും രാജിയോടും കോറോത്തിനോടും വെറുതെ എതിർത്തു..
പക്ഷെ, എനിക്കല്ല തെറ്റിയത്! ഉദിത്ചൈതന്യയതിയുടെ ഒറിജിനൽ സംസ്കൃതം.. എം.പി. ത്രി.. ഞാൻ..
ഞാൻ അദ്ദേഹം പറയുന്നതേ വിശ്വസിക്കൂ..:)
വേണമെനിൽ ഇനീം വാദിക്കാം.. പക്ഷെ ചെയ്യുന്നില്ല.
എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ ഞാനും ജ്ഞാനിയാകും മി. കോറോത്ത്..:)

വെട്ടുകിളി said...

ഘോറിക്കും 200വര്‍ഷം മുന്നേ ഹൈന്ദവ പേഗനിസത്തിനെ ടാര്‍ഗറ്റ് ചെയ്ത് ആക്രമിച്ച ഗസ്നിയുടെ കാലം മുതലാണ് ഇന്ത്യന്‍ ഹിന്ദു മുസ്ലീം സംഘര്‍ഷം ആരംഭിക്കുന്നത്. അഡ്വാന്‍സ്ഡ് ടെക്നോളജിയും ശാരീരിക ശേഷിയുമുള്ള അറബ്-പേര്‍ഷന്‍ പടയുടെ മുന്നില്‍ നമ്മുടെ ചൂക്കകള്‍ക്ക് advantage of numbers മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഒപ്പം തമ്മില്‍ തല്ലുന്ന നാട്ടുരാജാ വ്യവസ്ഥകൂടിയാകുമ്പോള്‍ ഒരു യുദ്ധത്തില്‍ സൈന്യം ശിഥിലമാകാന്‍ വലിയ സമയമൊന്നും വേണ്ട.

കണ്ണില്ലാതെ ഘോറിയെ എയ്തിട്ട പൃഥീരാജിന്റെ വീരകഥ ചൗഹാന്റെതന്നെ കൊട്ടാരം സ്തുതിപാഠകന്‍-കം കവിയായിരുന്ന ഒരു ചാന്ദ് വരദായിയുടെ ഒരു അമര്‍ചിത്രകഥ മാത്രമാണ്. ഇതിന്റെ ചരിത്രപരമായ സാധുത പണ്ടേ തള്ളിക്കളഞ്ഞതാണ്. പിന്നെ പരിവാരികള്‍ "ഭാരതാംബയുടെ മാനം കാത്ത" ക്ഷത്രീയ ധീരന്‍ എന്ന ഒരു ഇമേജ് ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തതിനു പിന്നില്‍ ഈ മഹാകാവ്യമാണ്. ഇന്ത്യന്‍ ആര്‍മിയില്‍ പോലും ഈ ചാന്ദ് വരദായിയുടെ വേര്‍ഷനാണ് പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നത്... ഹിസ്റ്ററി ബുക്കുകളോട് പോവാന്‍ പറ,പാകിസ്ഥാനോട് വെറുപ്പുണ്ടാക്കാന്‍ ഇതിലും പറ്റിയ മോട്ടിവേഷനല്‍ സ്റ്റോറി വേറേ എന്തരൊണ്ട് എന്നാണ് നമ്മുടെ പട്ടാളം കസിന്‍ ചോദിക്കുന്നത് ! ;))

ആകെ രണ്ട് യുദ്ധമേ ഗോറിയും ചൗഹാനും തമ്മില്‍ നടത്തിയിട്ടുള്ളൂ. അതും ഇരുവരും നേര്‍ക്കുനേര്‍ വരുന്ന യുദ്ധം ഒന്നേയുള്ളൂ. ഹര്യാനയിലെ തരൗറിയില്‍ നടന്ന ഒന്നാം യുദ്ധത്തില്‍ ചൗഹാന്റെ സാമന്തന്‍ ഗോവിന്ദരാജന്‍ തന്നെ ഘോറിയെ ഓടിച്ചുവിട്ടു (due to unknown terrains, poor timing etc). രജപുത്ര രാജാക്കന്മാര്‍ അന്ന് ഗോറിക്കെതിരേ അത്രകണ്ട് സ്വരുമിച്ചിരുന്നില്ല. ആ യുദ്ധത്തില്‍ മുറിവേറ്റിരുന്നെങ്കിലും തൊട്ടടുത്ത വര്‍ഷം കുറെക്കൂടി വലിയ സൈന്യവും രജപുത്ര സേനയുടെ യുദ്ധരീതികളെപ്പറ്റിയുള്ള കൂടുതല്‍ ടെക്നിക്കല്‍ വിവരവുമായി ഘോറി വന്നു. ഇത്തവണ കൂടുതല്‍ ആളുകളെചേര്‍ത്ത് സൈന്യം വലുതാക്കിയാണ് രജപുത്രരാജാക്കന്മാര്‍ യുദ്ധത്തിനു പോയതെങ്കിലും ഓവര്‍ കോണ്‍ഫിഡന്‍സ് മൂലം പ്രധാനപെട്ട പട്ടാളനേതാക്കളെ ആദ്യമേ നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഘോറി സ്വന്തം സൈന്യത്തെ പല യൂണിറ്റുകളാക്കിയാണ് simultaneous ആക്രമണം അഴിച്ചുവിട്ടത് (വോ, ഇതക്ക അന്നത്തെ ഫയങ്കര സ്ട്രാറ്റജികളല്ലീ ?!). കഴിഞ്ഞതവണ സഹായിച്ച ഗോവിന്ദ രാജന്‍ ഇത്തവണ കാലുമാറിയെന്നും, അതല്ല അണ്ണനും ആ യുദ്ധത്തില്‍ സ്വാഹയായെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. എന്തരായാലും ഒറ്റ ദിവസത്തെ യുദ്ധത്തില്‍ തന്നെ ചൗഹാന്‍ സാഹിബിന്റെ പട്ടാളം ബോട്ടിയും പൊറാട്ടയുമായി. ആനയൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും രക്ഷയുണ്ടായിരുന്നില്ല. പൃഥീരാജ് ചൗഹാനെ ഓടിച്ചിട്ട് പിടിച്ച് തലവെട്ടിയതാണെന്ന് കഥ. അന്നത്തെ പേര്‍ഷ്യന്‍/അറബ് യുദ്ധ നീതിയും അതായിരുന്നു. ഒന്നുകില്‍ മതം മാറി സാമന്തനാകുക, അല്ലെങ്കില്‍ സ്പോട്ടില്‍ തീര്‍ക്കുക. അല്ലാതെ തടവില്‍ പിടിച്ച് വീട്ടില്‍ കൊണ്ടുപോകുന്ന ഏര്‍പ്പാടില്ല. അക്ബറിന്റെ കാലത്തൊക്കെ ആണ് തടവില്‍ പിടിത്തവും വെറുതേ വിടലും വ്യാപകമായത് (ഡിപ്ലോമസി! ഡിപ്ലോമസി !)

ഗസ്നിയെപ്പോലെ ഇസ്ലാമികമായ കാര്‍ക്കശ്യങ്ങള്‍ ഘോറിക്ക് കൂടുതലായിരുന്നെങ്കിലും തോറ്റവന്റെ ടീംസിനെ അടിച്ചുനെരത്തലൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. ചൗഹാന്‍ ജൂനിയറിനെ വെറുതേ വിട്ടു, രാജാവായി തുടരാനും കപ്പം നല്‍കാനും ഏര്‍പ്പാടാക്കി. പെണ്ണുങ്ങളെ കെട്ടി. മതം മാറ്റിയെന്നും ഇല്ലെന്നും ശ്രുതിയുണ്ട്.

ഘോറി വ്യക്തിപരമായി അത്ര ക്രൂരനാണെന്ന് പറയാന്‍ ലങ്ങേരുടെ പില്‍ക്കാല ചെയ്തികള്‍ സമ്മതിക്കുന്നില്ല. ചേട്ടച്ചാരുമായി (അഫ്ഘാനിലെ ഘിയാസുദ്ദീന്‍ ) മൂപ്പര്‍ക്ക് നല്ല ബന്ധമായിരുന്നു. തന്തയെ മക്കളും മക്കളു തന്തയെയും വരെ വിശ്വസിക്കാത്ത അന്നത്തെ പേര്‍ഷന്‍/ആറബ് ഭരണസെറ്റപ്പില്‍ ഇത് വലിയ കാര്യമാണ്. മക്കളില്ലായിരുന്നിട്ടും തന്റെ സൈനികരെയും അടിമകളായ തുര്‍ക്കികളെയും ഘോറി വളരെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു എന്ന് ചരിത്രകാരന്മാര്‍ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ഘോറിയുടെ മരണത്തിനു ശേഷം (ഓസ്യത്തനുസരിച്ച് ?)
ദില്ലി സല്‍റ്റനേയ്റ്റ് ഭരണത്തിന്റെ ആരംഭം കുറിച്ച കുത്ബുദീന്‍ അയ്ബഖ് ഘോറിയുടെ തുര്‍ക്കിഷ് അടിമകളില്‍ ഒരാളാണ്. അടിമവംശം എന്ന് തന്നെ പേരുകേട്ടതാണ് തുര്‍ക്കി അടിമകളുടെ ഈ പിന്തലമുറ.

കോറോത്ത് said...

njaanoru satyam parayattee...njanake vayicha mahabharatham - Maalibhaaratham :)

Pinne balarama amrchithra katha...

"എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ ഞാനും ജ്ഞാനിയാകും മി. കോറോത്ത്..:)"

Shoo...ennalum entathrayonnum avillaaa ;);)
[Enteyoru elima..!!!!]

Diya said...

Never thought about the historical aspects of Prithviraj Chauhan's story. Whatever be the history, the story is truely motivating.

Thank you Atma for reminding the story..

ആത്മ said...

വെട്ടുകിളി,
താ‍ങ്ക്സ്!
ഗോറി/ഗൌറി/ഘോറി യുടെ കഥകേട്ട് ആകെ തലചുറ്റിയിരിക്കുകയാണേ..
ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ കഥ കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയത് പറയുകയാണെങ്കിൽ ഒരു കെട്ടുകഥയായിട്ടാണ്!
കണ്ണുമടച്ച്, അങ്ങ് ദൂരെയെവിടെയോ കെട്ടിയിരിക്കുന്ന കിളിയുടെ കണ്ണിൽ(പുരാണം) പിന്നെ മണിയിൽ(ചരിത്രം)ഒക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ വെറും ഭാവനയെന്നേ തോന്നിയിട്ടുള്ളൂ..:)

ആത്മ said...

ഞാൻ അതുപോലും വായിച്ചിട്ടില്ല മി. കോറോത്ത്!
സ്ക്കൂളിലും കോളേജിലും ഒക്കെ പഠിച്ച ചില ഭാഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ പ്രായം ആയപ്പോൾ ഒരാഗ്രഹം വന്നുതുടങ്ങുന്നു എന്നേ ഉള്ളൂ.. :)
ഡോണ്ട് വറി. ഓ.കേ?

ആത്മ said...

Diya,
thanks! :)

Diya യുടെ ബ്ലോഗിൽ കമന്റെഴുതാൻ എനിക്ക് യോഗമില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. ഇന്നും ബാലരമയെപ്പറ്റി എഴുതിയതിനു കമന്റിടാൻ ചെന്നപ്പോൾ പറ്റുന്നില്ല.
അതും ഇവിടെ എഴുതിക്കോട്ടെ,

‘ഓരോ പ്രായത്തിലും ഓരോ ആഗ്രഹങ്ങൾ അതിനായി നമ്മുടെ മനസ്സ് അലഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും..
കിട്ടിയാൽ സന്തോഷം! കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ദുഃഖം!
കിട്ടിയാലും കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും കുറേ കഴിയുമ്പോൾ മറ്റൊന്നിനാവും ആഗ്രഹം..
അതാണ് പ്രകൃതിയുടെ ഒരു വികൃതി’

Diya said...

Very true Atma..Dreams are always changing.. :)

ആത്മ said...

ഡ്രീംസ് ഒക്കെ മാറിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കും എന്നു പറഞ്ഞത് പ്രാക്റ്റിക്കൽ അനുഭവത്തിൽ നിന്നൊന്നുമല്ല ട്ടൊ,
ഇന്ത്യയുടെ ആചാര്യന്മാരുടെ കഥ പറഞ്ഞില്ലേ, അവർ എല്ലാം ഉള്ളിലാണ് തിരഞ്ഞ് കണ്ടുപിടിച്ചത്..
ആ പാരമ്പര്യമല്ലേ,..ഞാൻ എഴുതിയതും ഇമാജിൻ ചെയ്ത് സാങ്കല്പികലോകത്തിലെ അനുഭവങ്ങളാണ് ട്ടൊ,
പ്യുർ സങ്കല്പങ്ങൾ

ശരിക്കും ഉള്ള ഡ്രീംസിന്റെ ഒക്കെ ആയുസ്സ് എത്രയാണെന്നോ, ആൾ‌വേയ്സ് ചെയ്ഞ്ജിംഗ് ഒക്കെയാണോ എന്നുറപ്പുവരുത്തണമെങ്കിൽ ഒരു അമേരിക്കക്കാരനോടോ/കാരിയോടോ ചോദിച്ചാലേ രക്ഷയുള്ളൂ...:)

മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നതൊന്നും വിശ്വസിക്കണ്ട, സത്യം എന്തെന്ന് സ്വയം കണ്ടുപിടിക്കുന്നതാണ് നല്ലത് ട്ടൊ,