Tuesday, October 13, 2009

ശ്രീകൃഷ്ണനോട്...

മനസ്സിൽ ശ്രീകൃഷ്ണപ്രേമം നിറയുമ്പോൾ
ലൌകീകചിന്തകൾ വിട്ടൊഴിയുന്നെന്നിൽ
മറക്കുന്നു ഞാനെന്നെ മൂടുമേകാന്തത
മറക്കുന്നു ഞാനെന്റെ കഷ്ടനഷ്ടങ്ങളും

ആലംബം നീയെന്നറിയുമ്പോളെന്മനം
ആനന്ദ നൃത്തം പൊഴിക്കുന്നനുസൃതം
ഇല്ല ഞാൻ തുണയില്ലാതുഴലില്ലൊരിക്കലും
നീയെന്റെയുള്ളിൽ ഓടിക്കളിക്കുമ്പോൾ..

പണ്ടു ഗോപസ്ത്രീകൾ തൻ ഹൃത്തിൽ
നർത്തനമാടിത്തിമിർത്തുനീയൊത്തിരി
ഇന്നും നടനമാടുന്നു ഈ അഗതിയാമെന്റെ
ഹൃത്തിൽ സരസമായ് ശാന്തമായ്

വൃന്ദാവനമവരുടെ മനസ്സാകും നിശ്ചയം
യമുനാതടമോ അവരുടെ ഹൃത്തടവും
പ്രേമത്താൽ മൂടി നിറച്ചു നീയവരുടെ
മനസ്സും ഹൃദയവുമൊന്നാകവേ..

ലൌകീകസ്നേഹം വിളിച്ചപ്പോഴൊക്കെയും
അഭയമായ് നീ വന്നെന്നെ കാത്തിരുന്നു...
ഉടലിന്റെ ചാപല്യമില്ലാതെ നീയെന്റെ
ഉയിരിനെ എന്നും കാത്തിരുന്നു...

നിന്നിലലിഞ്ഞൂചേർന്നു കഴിഞ്ഞീടിൽ
മുക്തിയും ശാന്തിയും തേടിവരും ദൃഢം
പിന്നെപ്പതിയെ ഗമിക്കാം പരലോകം
നിത്യമായ് നിന്നടുത്തെത്തി രമിക്കാം

4 comments:

സു | Su said...

പരലോകത്തിലും ഇഹലോകത്തിലും കൃഷ്ണനാണോ കൂട്ട് വേണ്ടത്?

ആത്മ said...

സൂജീ,
ഉണ്ണിക്കൃഷ്ണൻ മനസ്സിൽ കളിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ണികൾ മറ്റ് വേണമോ മക്കളായ്.. എന്നല്ലെ പൂന്താനം പറയുന്നതും..:)

Raji said...

കവിത നന്നായി..:)

ആത്മ said...

നന്ദി!
:)