Saturday, June 6, 2009

കൊയ്ത്ത്

കൊയ്ത്ത് കഴിഞ്ഞ പാടം പോലെ
എന്റെ ഹൃദയം
സ്നേഹം ലേലം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോള്‍
എനിക്ക് നോവുന്നു
എന്റെ ഹൃദയം ചുരന്ന് അവര്‍
വിത്തു വിതയ്ക്കുന്നു
പാകമാകുമ്പോള്‍ കൊയ്തെടുക്കാന്‍
തരിശു നിലവുമായി ഞാന്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍
അവര്‍ വീണ്ടും വരുന്നു
എന്റെ ഹൃദയം ഉഴുതു മറിച്ച്
ഇനിയും പുതിയ വിത്തുകള്‍
വിതയ്ക്കുവാന്‍!
[ഇത് ജീവിതത്തില്‍ നിന്നൊന്നുമല്ല. വെറുതെ എഴുതാന്‍ വേണ്ടി എഴുതുന്നതാണ്]

5 comments:

വല്യമ്മായി said...

ആരെന്തു വിത്തു വിതച്ചാലും മുളപ്പിക്കണോ എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് നിലമല്ലേ :)

ആത്മ said...

വലിയമ്മായിയേ,
ഫിലോസഫിയുമായി വന്ന് ആത്മയെ നോര്‍മ്മലാക്കാന്‍
നോക്കുകയാണോ?! :)

വല്യമ്മായി said...

ഇതൊരു സത്യം മാത്രംല്ലേ,എത്ര നല്ല വിത്തായാലും ഫലഭൂയിഷ്ഠംഅഅയ ഭൂമിയില്‍ വിതച്ചാലല്ലേ മുളയ്ക്കൂ :)

ആത്മ said...

ഫലഭൂയിഷ്ടം ആയ ഭൂമിയൊക്കെ നിരത്തി ആളുകള്‍
ഇപ്പോള്‍ മാളിക പണിയുകയാണ് അമ്മായിക്കുട്ടീ :)

ആത്മ said...

അമ്മായിക്കുട്ടീ എന്നു വിളിച്ചത് വാത്സല്യം മൂത്തപ്പോഴാണ് ട്ടൊ,
ശരിക്കും വലിയമ്മായിയോട് ബഹുമാനമാണുള്ളത്:)