Wednesday, June 24, 2009

ഒരു വയസ്സുകൂടി...?

ഇന്ന് നമുക്ക് കൊച്ചുകുട്ടികളുടെ കഥ പറയാം..

ഒരു കുട്ടി ഡേകെയര്‍ സെന്ററില്‍ കളിപ്പാട്ടങ്ങളും മറ്റു കൂട്ടുകാരും ഒക്കെയായി കളിക്കുന്നു എന്നു കരുതുക.
ആ കുട്ടി കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കളിപ്പാട്ടം പെട്ടെന്ന് മറ്റൊരു കുസൃതിക്കുരുന്ന് തട്ടിപ്പറിച്ച് കൊണ്ടുപോകുന്നു

ആ കളിപ്പാട്ടത്തില്‍ തന്നെ ആകൃഷ്ടരായിരുന്ന ആദ്യത്തെ കുട്ടി വാവിട്ട് നിലവിളിക്കുന്നു.
ഇതിനിടയിലൂടെ കണ്ണീരിനിടയിലൂടെ കാണുന്നു, മറ്റേകുട്ടി ആ കളിപ്പാട്ടം തകര്‍ത്തു തരിപ്പണമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ആദ്യത്തെ കുട്ടി കുറച്ചുകൂടി ഉച്ചത്തില്‍ വാപിളര്‍ന്ന് കരയുന്നു..
കുറേനേരം കരഞ്ഞ് വാ കഴച്ചു തുടങ്ങുമ്പോള്‍.. വായ് പതിയ അടച്ചിട്ട്, ചുറ്റുവട്ടവും നോക്കിത്തുടങ്ങുന്നു..
അടുത്തുകാണുന്ന മറ്റൊരു കളിപ്പാട്ടം കാണുന്നു, വേറൊന്നുകാണുന്നു.. പിന്നെ അതിലൊക്കെ ആകൃഷ്ടനായി ആദ്യത്തെ ടോയ് മറക്കുന്നു.. ഒപ്പം അതുതട്ടിപ്പറിച്ചുകൊണ്ടുപോയ കുട്ടിയേയും.

പക്ഷെ, മുതിര്‍ന്നവരോ!
നമ്മുടെ ഇഷ്ടമുള്ള സാധനങ്ങളൊ മറ്റോ അന്യനൊരുവന്‍ കൈക്കലാക്കുകയോ തകര്‍ക്കുകയോ ചെയ്താല്‍ ഒരു ജന്മം മുഴുവന്‍ കാത്തിരുന്ന് പകരം വീട്ടിയിട്ടേ പിന്നെ ശാന്തിയുള്ളൂ..
അപ്പോള്‍ കൊച്ചുകുട്ടികളോ മുതിര്‍ന്നവരോ വലിയവര്‍???!!!

ഉദാഹരണത്തിന് ഈ ആത്മ തന്നെ പകല്‍ മുഴുവന്‍ ആത്മയെ മറ്റുള്ളവര്‍ ദ്രോഹിച്ചകാര്യങ്ങളും തളര്‍ത്തിയതും ഒക്കെ ആലോചിച്ചാലോചിച്ച് തലപുണ്ണാക്കലാണ് ജോലി. ഒറ്റ നല്ല ചിന്ത ചിന്തിക്കില്ല.
ഒടുവില്‍ ബ്ലോഗില്‍ എത്തും.. അവിടെയും പരാതികളോടു പരാതി.
എന്തേ ഒന്നും മറക്കാനാവാത്തത്?! ഒരുകണക്കിന്‍` നമ്മള്‍ ഓരോ വയസ്സു കൂടുന്നു എന്നു പറയുന്നത്
നമുക്ക് ഓരോ വയസ്സ് ആയുസ്സില്‍ നിന്നും കുറയുന്നു എന്നല്ലെ?
അപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ ആ കൊച്ചുകുട്ടിയില്‍ നിന്നും അടുത്ത കൊച്ചുകുട്ടിയിലേയ്ക്കുള്ള പ്രയാണത്തില്‍
പ്രായത്തില്‍ പക്വതയില്‍ ചെറുതായി ചെറുതായി.. അങ്ങിനെ ഒടുവില്‍ ഇല്ലാതാകും..
അപ്പോള്‍.. ഇനി മുതല്‍ പറയേണ്ടത്, നാം ഒരു വയസ്സുകൂടി കുറഞ്ഞു എന്നാണ് കേട്ടോ?

എങ്കിപ്പിന്നെ, അടുത്ത് നല്ല ചിന്തകള്‍ വല്ലതും വരുന്നതുവരെ വിട..

ഒരു വിസ്ഡം എഴുതിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അടുത്തത്.. വന്നാല്‍ പിന്നെ ഒരു നിര്‍ത്തില്ല.
എന്തുചെയ്യാന്‍!

അപ്പോള്‍, ഡേകെയര്‍ സെന്ററിലെ കൊച്ചുകുട്ടികളുടെ കഥയല്ലെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്.
( ഇവിടെ നിന്നു നോക്കിയാല്‍ രാവിലെ രണ്ടും മൂന്നും വയസ്സുള്ള കൊച്ചു മക്കളെ ഉന്തിയും തള്ളിയും
കോഴിയെയും ആടുമാടുകളെയും കൂട്ടില്‍ കയറ്റുന്നതുപോലെ ഉന്തിതള്ളി ഡേകെയര്‍ സെന്ററിനകത്തേയ്ക്കാക്കിയിട്ട് സ്പീടില്‍ കാറും വിട്ട് അച്ഛനും അമ്മയും അങ്ങിനെ നിസ്സംഗരായി പോകുന്നത്..)

നമുക്ക് കഥ അല്പം കൂടി തുടര്‍ന്നു നോക്കാം...

അപ്പോള്‍ ആദ്യത്തെ കൊച്ചുകുട്ടി അങ്ങിനെ കളിപ്പാട്ടം പോയ വിഷമത്തില്‍ കരയുന്നു..
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ്, മറ്റൊരു കളിപ്പാട്ടം കണ്ടു ആദ്യത്തെ നഷ്ടം മറന്ന് വീണ്ടും സന്തോഷിക്കാന്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ആദ്യം കളിപ്പാട്ടം തട്ടിത്തെറിപ്പിച്ച വിരുതന്‍ തന്നെ ആദ്യത്തെവന്റെ കരച്ചില്‍ കാണുന്നതില്‍ രസം പൂണ്ട് തട്ടിപ്പറിക്കല്‍ ഒരു ശീലമാക്കി അങ്ങിനെ ഓടി വന്ന് അടുത്ത കളിപ്പാട്ടവും തട്ടിപ്പറിച്ച് വീണ്ടും ഓടുന്നു എന്ന് കരുതുക...

ഇപ്പോള്‍ ആദ്യത്തെ കുട്ടി എന്തുചെയ്യും?

ഇപ്പോഴും ആദ്യത്തെ തീവ്രതയോടെ കരയുമോ? (വിഡ്ഡിത്തം)

അതോ, മറ്റേ കുട്ടിയുടെ പുറകേ പോയി കളിപ്പാട്ടന്‍ തിരികെ വാങ്ങാന്‍ നോക്കുമോ?(ന്യായം)

അല്ലെങ്കില്‍ മല്ലയുദ്ധത്തിനു തയ്യാറാകും(പോര്)

അതുമല്ലെങ്കില്‍ വിട്ടുകൊടുക്കല്‍ ഒരു ശീലമാക്കി ശീലമാക്കി നെടുവീര്‍പ്പും ഇട്ട കണ്ണില്‍ കണ്ണുനീരും നിറച്ച്, ഉണ‍ങ്ങിയ കണ്ണീരുമായി വൈകിട്ട് വരുന്ന അമ്മയെയും അച്ഛനെയും പ്രതീക്ഷിച്ച് അങ്ങിനെ ഇരിക്കും..(ഒരുപക്ഷെ, ഇങ്ങിനെയുള്ളവരായിരിക്കുമോ ഇനി ആത്മയെപ്പോലെയൊക്കെ വലിയ ചിന്തകന്മാരൊക്കെ :) ആയി മാറുന്നത്?! ആ ആര്‍ക്കറിയാം..)

[എന്തിനിങ്ങനെ ചിന്തിച്ചു എന്ന് സത്യമായിട്ടും ആത്മയ്ക്കുപോലും അറിയില്ലേ... എന്തെങ്കിലും നല്ലതു ചിന്തിക്കാമെന്നു വിചാരിച്ചപ്പോല്‍ കിട്ടിയതാണ്.. ]

ഇന്ന് കണ്ണില്‍ കണ്ണീരുറഞ്ഞ് അമ്മയെയും കാത്തിരിക്കുന്ന ആ കുട്ടിയെപ്പറ്റി ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ അല്പം കൂടി എഴുതാന്‍ തോന്നി..

ആ കുട്ടി അങ്ങിനെ കണ്ണീരും ഒലിപ്പിച്ച്, സന്ധ്യയാകാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ച്, കാത്തിരിക്കുകയാണ്, അമ്മയെക്കാണാന്‍..
സന്ധ്യയാവുന്നു.. ഒരോ അമ്മമാര്‍ വരുന്നു.. അച്ഛന്മാര്‍ വരുന്നു.. മക്കളെ വിളിച്ചുകൊണ്ടു പോകുന്നു...
തന്റെ കളിപ്പാട്ടം തട്ടിപ്പറിക്കുന്ന കുട്ടിയുടെ അമ്മ വരുന്നു, ആ കുട്ടിയെ വാരി എടുക്കുന്നു.. ഉമ്മ വയ്ക്കുന്നു.. കുട്ടിയുടെ ബാഗും എടുത്ത്, അവനെ മാറോട് ചേര്‍ത്ത് വെളിയില്‍ കൊണ്ടുപോകുന്നു..
ഈ കുട്ടി അത് കണ്ട് നെടുവീര്‍പ്പിടുന്നു.. ആശ്വസിക്കുന്നു.. ഇനി കളിപ്പാട്ടം തട്ടിപ്പറിക്കാന്‍ ആരുമില്ലല്ലൊ എന്നാശ്വസിക്കുന്നു..
പക്ഷെ, ചുറ്റും കളിപ്പാട്ടങ്ങളും ഇല്ല..
അപ്പോള്‍ അതാ കുട്ടിയുടെ അമ്മ വരുന്നു, ഒക്കത്ത് ഒരു കൈക്കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട്!
വന്ന് കുട്ടിയെ പിടിച്ചെണീപ്പിക്കുന്നു, ‘ഒന്ന് പെട്ടന്ന് വാ മോനേ, സമയം ലേറ്റായി, അച്ഛന്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു...’
കുട്ടിക്ക് വീണ്ടും കരച്ചില്‍ വരുന്നു..
‘ഇതെന്തു കുട്ടി! എന്തുപറഞ്ഞാലും ഒരു കരച്ചില്‍.. ദാ അനിയന്‍ കണ്ടോ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്?’
കുട്ടി പണിപ്പെട്ട് ബാഗും എടുത്ത് തോളിലേറ്റി, കുഞ്ഞിക്കാലുകള്‍ നീട്ടി വച്ച് അമ്മയോടൊത്തെത്താന്‍
പണിപ്പെട്ടു നടക്കുന്നു..
തന്റെ തോളില്‍ തൂങ്ങുന്ന ഭാരം വീട്ടില്‍ ചെന്നാലെങ്കിലും ഇറക്കിവയ്ക്കാനാകും എന്ന പ്രത്യാശയോടെ..


കാറില്‍ വീട്ടില്‍ പോകുന്നതിനിടയ്ക്ക്,

കുട്ടിയുടെ അച്ഛന്‍, “മോന് ഇന്നത്തെ ടെസ്റ്റില്‍ എത്ര മാര്‍ക്കു കിട്ടി?”
“89.”
“അജിത്തിനു് (കുട്ടിയുടെ കളിപ്പാട്ടം പിടിച്ചു പറിക്കുന്ന കുട്ടി‍) എത്ര കിട്ടി?”
“95.”
“അതെന്താ അവനു വാങ്ങാമെങ്കില്‍, മോനെന്താ അത്രേം കിട്ടാത്തത്?”
കുട്ടി മൌനം പൂണ്ടിരിക്കുന്നു.
“അടുത്ത ടെസ്റ്റില്‍ അവനെക്കാളും നല്ല മാര്‍ക്ക് മോന്‍ വാങ്ങണം ട്ടൊ.”
അമ്മ, “പിന്നെ, അവന്‍ നല്ല കുട്ടിയല്ലെ, അവന്‍‍ അതൊക്കെ വാങ്ങും..”

കുട്ടി, “അച്ഛാ ഇന്ന് പാര്‍ക്കില്‍ പോകുമോ?”

“ഇല്ലല്ലൊ മോനേ ഇന്ന് അച്ഛന് ഒരുപാട് ഓഫീസ് ജോലിയുണ്ടല്ലോ കുട്ടാ, നമുക്ക് വീക്കെന്റില്‍ പോകാം”

വീട്ടിലെത്തുന്നു..

അമ്മ ആദ്യം ഇളയ കുട്ടിയെ ഒരുവിധം എല്ലാം കൊടുത്ത് ഒരിടത്താക്കിയശേഷം മൂത്തവനെ കുളിപ്പിച്ച്, ആഹാരം കൊടുക്കുന്നു.. അതിനിടയില്‍ ഇളയവന്‍ കരയുമ്പോള്‍, മൂത്തകുട്ടിയോട്,
“മോന്‍ വലിയകുട്ടിയല്ലെ, തനിച്ചു കഴിക്കൂ ട്ടൊ, അമ്മ അനിയനെ ഉറക്കീട്ട് വരാം..”
കുട്ടി, തനിയെ ആഹാരം കഴിച്ച് അച്ഛന്റെ അടുത്ത് ചെല്ലുന്നു.

“അച്ഛാ, നമുക്ക് ടോം ആന്‍ഡ് ജെറി കാണാം.”

“അയ്യോ മോനേ അച്ഛനു നിറയെ ജോലിയുണ്ട്.”

“മോനു ഹോം വര്‍ക്കില്ലേ അതു ചെയ്തോ?”

“ഓഹോ തീര്‍ത്തുവല്ലൊ”

“എങ്കിപ്പിന്നെ കുറച്ചു സമയം കാര്‍ട്ടൂണ്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്ക് വാച്ച് കണ്ടോളൂ ട്ടൊ.”

കുട്ടി പതിയെ ടി.വിയുടെ മുന്നില്‍ എത്തുന്നു.

ടി. വി കണ്ട് കണ്ട് അവിടെത്തന്നെ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടന്ന് ഉറങ്ങുന്നു..

അമ്മ ഇളയകുട്ടിയെ ഉറക്കീട്ട് വരുമ്പോള്‍ ഉറങ്ങിയ മൂത്തകുട്ടിയ കണ്ട് അവനെ എടുത്ത് ബെഡ് റൂമില്‍ കൊണ്ടുപോയി കിടത്തുന്നു. അമ്മ കുനിഞ്ഞ് കുട്ടിയുടെ മുടി മാടിയൊതുക്കി പതിയെ നെറ്റിയില്‍ ഉമ്മ വയ്ക്കുന്നു. ( ഉറക്കത്തില്‍ അല്പം ഉണരുന്ന കുട്ടി, അമ്മയുടെ സ്പര്‍ശ്ശനം വീണ്ടും കൊതിക്കുന്ന കുട്ടി) ‘അമ്മേ ഒരു കഥ..’

അമ്മ കേള്‍ക്കാത്തപോലെ (കുട്ടിയെ കൂടുതല്‍ ഉണര്‍ത്താതിരിക്കാന്‍), പതിയെ, ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ വെളിയിലേയ്ക്ക്..

കുട്ടി ബോള്‍സ്റ്റര്‍ കുറച്ചുകൂടി നന്നായി കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, പതിയെ ഉറങ്ങുന്നു... അടുത്ത പ്രഭാതത്തിനെ വരവേല്‍ക്കാനായി(?)

17 comments:

അനൂപ്‌ കോതനല്ലൂര്‍ said...

ആത്മയെപ്പോലെയൊക്കെ വലിയ ചിന്തകന്മാരൊക്കെ
കൊള്ളാം അത്മ നിങ്ങള് ഒരു നല്ല ചിന്തകൻ തന്നെ

ആത്മ said...

സമ്മതിച്ചുവല്ലൊ അല്ലെ?!
ഇനി മാറ്റിപ്പറയല്ല് :)

വല്യമ്മായി said...

നല്ല പോസ്റ്റ്,പുതിയ ലേബലും ഇഷ്ടമായി.എത്ര വയസ്സായാലും മനസ്സില്‍ കുട്ടിയായിരുന്നാല്‍ പോരെ?

വയസ്സ് കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് ലൗകികജീവിതം തീര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു അല്ലേ :)

ഒരിക്കല്‍ വീട്ടുജോലിക്കാരികളെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതിനിടെ കൂട്ടുകാരി പറഞ്ഞു,അവര്‍ ഇങ്ങോട്ട് ആത്മാര്‍ത്ഥത കാണിക്കുന്നിലെങ്കില്‍ അങ്ങോട്ടും അങ്ങനെ നില്‍ക്കാന്‍.ഞന്‍ പറഞ്ഞു പഠിപ്പും വിവിരവും ലോകപരിചയവും ഉള്ള നമ്മള്‍ അക്ഷരാഭ്യാസമില്ലാത്ത അവരെ പോലെ ആകണോ എന്ന്.നമ്മെ ദ്രോഹിക്കുന്നവരെ കുറിച്ചും അത് തന്നെയാണെന്റെ കാഴ്ചപ്പാട്.

Raji said...

Athama's wisdoms kalakki:-)...

ആത്മ said...

അതെ, അതെ,
വയസ്സൊക്കെ കുറഞ്ഞിട്ട് കുറച്ചു നാളായി ..

നമ്മള്‍ അങ്ങോട്ട് നിന്നുപറ്റാന്‍ പഠിച്ചില്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ നമ്മളെ മാക്സിമം മുതലെടുത്തിട്ട്, നശിപ്പിച്ചിട്ട് കടന്നുകളയുമേ അമ്മാ‍യീ.. പറഞ്ഞില്ലെന്നു വേണ്ട.. പിന്നെ ദൈവമേ കാണൂ തുണ..:)

രാജി,
എങ്കിപ്പിന്നെ ദാ, അല്‍പ്പം കൂടി ചേര്‍ക്കാന്‍ പോണു..:)

വല്യമ്മായി said...

അല്ലെങ്കിലും ദൈവമേ ഉള്ളൂ തുണ :)

ആത്മ said...

:)
ഈ വലിയമ്മായി എവിടെ ഇരിക്കുകയാണ്? വീട്ടിലോ,
ഓഫീസിലോ?!

Raji said...

കഥയുടെ അവസാനം ആയപ്പോ എനിക്ക് സങ്കടം വന്നു. മനസ്സില്‍ തൊടുന്ന വരികള്‍. പാവം കുട്ടി

ആത്മ said...

Raji,
അയ്യോ! രാജി എഴുതിയത് മലയാളം ആയിപ്പോയി!

എനിക്ക് ഡബിള്‍ സങ്കടം ആണു.

ഒന്ന് ആ കുട്ടിയുടെ അവസ്ഥ ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍.‍
ഈ കഥ ഇന്ന് ഞാന്‍ എന്റെ മകള്‍ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തപ്പോള്‍ മകളും ഇതുപോലെ തന്നെ പറഞ്ഞു,
അവസാനം വിഷമിപ്പിക്കുന്നു എന്ന്.. അപ്പോള്‍ പറഞ്ഞപോലെ എഴുതാനായി അല്ലെ,.. നന്ദി!

രണ്ടാമത്തെ സങ്കടം.. സാരമില്ല,പിന്നീടൊരിക്കല്‍ പറയാം..

Typist | എഴുത്തുകാരി said...

അവസാനം കുട്ടിയുടെ അവസ്ഥ കണ്ട് എനിക്കും സങ്കടം വന്നു.

ആത്മ said...

ശരിക്കും പറഞ്ഞാല്‍ അല്‍പ്പം കൂടി സങ്കടപ്പെടുത്തണമെന്ന് തോന്നുന്നു.
അതുകൂടി ചേര്‍ത്താല്‍ ഒരുപക്ഷെ സ്വാഭാവികത നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നൊരു തോന്നല്‍..
ചിലപ്പോള്‍ ചേര്‍ക്കും ട്ടൊ,
വന്നതിനും വായിച്ചതിനും അഭിപ്രായം എഴുതിയതിനും
ഒക്കെ വളരെ വളരെ നന്ദി!

Raji said...

ചേച്ചി , ഈ കഥയുമായി വന്നതില്‍ സന്തോഷം ഉണ്ട്.
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഇങ്ങനെയുള്ള വേദനകളെ', വേഷം കെട്ട് ' എന്ന് പറഞ്ഞു നിസാരമാക്കുന്നവരെ പലരെയും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അവരുടെ ജോലി തിരക്കും ജീവിത ഭാരവും ആകാം കാരണം. ഈ കഥയിലെ അമ്മയോടും പാവം തോന്നുന്നു.

ആത്മ said...

രാജി, :)
ഇപ്പോള്‍ കുറച്ചുകൂടി ചേര്‍ത്തു.

അഭിപ്രായത്തിനു വളരെ വളരെ നന്ദി!

Raji said...

മുമ്പ് വന്ന അത്രയും വിഷമം ഇത് വായിച്ചിട്ട് വന്നില്ല കേട്ടോ. കുട്ടിയ്ക്കു തല്ലു കിട്ടുമോ എന്ന് ഞാന്‍ ഭയന്നിരുന്നു. :-) അതുണ്ടയില്ലാ.

ആത്മ said...

അപ്പോള്‍ ഒട്ടും വിഷമം വന്നില്ല അല്ലെ?!
ഇതാണ് ചക്കിനു വച്ചത് കൊക്കിനു കൊണ്ട് എന്നൊക്കെ പറയുന്നത്..

ശ്ശെ! രാവിലെ മിനക്കെട്ടിരുന്നെഴുതിയിട്ട് ഒരു പ്രയോജനമില്ലാ‍തായിപ്പോയല്ലൊ! :-)

സാരമില്ല, ആ കുട്ടിക്കുവേണ്ടി ആത്മ ഇച്ചിരി വിഷമിച്ചോളാം ട്ടൊ,:)

വല്യമ്മായി said...

അവസാന ഭാഗം വായിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്കും സങ്കടമായി :(

ആത്മ said...

അതാണ് അമ്മായിയും ആത്മേം തമ്മിലുള്ള ഒരു മനപ്പൊരുത്തം!
നന്ദി! :)