Saturday, June 6, 2009

അന്തര്‍മുഖര്‍

ഓര്‍ക്കുക,
ഒരു എഴുത്തുകാരന്‍/എഴുത്തുകാരി
സ്നേഹത്തെപ്പറ്റിയോ പ്രേമത്തെപ്പറ്റിയോ
എഴുതുന്നത്
അത് ലൌകീക സ്നേഹത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള്
പിടച്ചിലല്ല
അതിനു എഴുത്തല്ല നിവര്‍ത്തി
ലൌകീകര്‍ക്ക് സാദ്ധ്യമാകുന്ന മറ്റ് അനേക വഴികളുണ്ട്
അതില്‍ നിന്നൊക്കെ വ്യത്യസ്ഥമായി ഒരു എഴുത്തുകാരന്‍
സ്നേഹത്തെപ്പറ്റി അന്തര്‍മുഖമായിരുന്ന് എഴുതുന്നത്
അവന്റെ ആത്മാവില്‍ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന
സ്നേഹത്തിനുവേണ്ട്, ആത്മാര്‍ത്ഥതയ്ക്കുവേണ്ടി
സത്യത്തിനുവേണ്ടി ഒക്കെയുള്ള പിടച്ചിലാകാം.
അതുമല്ലെങ്കില്‍ ആത്മസംതൃപ്തിക്കുവേണ്ടി എഴുതുന്നതുമാകം..
അവരെ വെറുതെ കുരിശിലേറ്റണ്ട..
[എഴുത്തുകാരന്‍/എഴുത്തുകാരി എന്നൊക്കെ എഴുതിയത് വലിയ സാഹിത്യകാരന്മാരെ ഉദ്ദേശിച്ചൊന്നുമല്ല, എഴുതുന്നവര്‍ എന്നു മാത്രം അര്‍ത്ഥം)

8 comments:

വല്യമ്മായി said...

മാധവിക്കുട്ടിയെ മനസ്സില്‍ വെച്ചെഴുതിയതാണോ?
ലൗകിക സ്നേഹത്തിനു അതിന്റേതായ പരിമിതികള്‍ ഉണ്ട്.ദൈവത്തോട് നമ്മോടുള്ള സ്നെഹമാണ് ശാശ്വതം,മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ഞാന്‍ സുരക്ഷിത എന്ന കവിത വായിച്ചിരുന്നോ :)

ആത്മ said...

അല്ല. :)
പൊതുവേ ഉള്ള കാര്യം എഴുതിയതാണ്.
ഞാന്‍ സുരക്ഷിത വായിച്ചിട്ടില്ല. എവിടെ കിട്ടും?

മാധവിക്കുട്ടിയെപ്പറ്റി എനിക്ക് നന്നായൊന്നും അറിയില്ല.
മാധവിക്കുട്ടിയുടെ കവിതകളൊക്കെ കുറെ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. ‘എന്റെ കഥ’യും വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. മാനസികമായി വല്ലാത്തൊരടുപ്പം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. പ്രേമത്തെപ്പറ്റിയൊക്കെയാണ് അവര്‍ എഴുതിയിരുന്നതെങ്കിലും അതൊക്കെ ആത്മീയതയില്‍ പൊതിഞ്ഞപോലെയൊക്കെ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. കൂടുതല്‍ എഴുതാന്‍ അറിയില്ല.


അതെ; ലൌകീക സ്നേഹത്തിന്റെ പുറകെ പോയാല്‍
മന്‍സ്സ് വല്ലാതെ വിഷമിക്കും.
ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം സ്വച്ഛം, ശാന്തം..

വല്യമ്മായി said...

http://sapy-smiling.blogspot.com/2009/06/blog-post.html

hAnLLaLaTh said...

ഇതെന്നെക്കുറിച്ചാണ് എഴുതിയത്...
ഭീതിതമായ ഒറ്റപ്പെടല്‍ ആത്മാവില്‍ അനുഭവിക്കുന്നവന്‍ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതണം എന്നുമില്ല..

അവന്‍ ഒരു പക്ഷെ അക്ഷരങ്ങളില്‍ മുറിവുകള്‍ തുന്നിച്ചേര്ക്കാന് സൂചി തിരയും...


(...ഒരു തമാശ ഇന്നലെ രാത്രി ഞാന്‍ ഉറക്കത്തില്‍ എഴുന്നേറ്റു സൂചി തിരഞ്ഞു....
നിലത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടു സൂചി എന്ന് പറഞ്ഞു തിരയുന്ന എന്നെ
സഹ മുറിയന്‍ മൊബൈലിലെ വെളിച്ചം കാണിച്ചു സഹായിച്ചു..!
പാതി ഉറക്കത്തില്‍ ഞാനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
ഇന്ന് പകല്‍ അവനോടു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു അവന്‍ കരുതിയത്‌ എന്റെ എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടത്‌ തിരയുകയാണ് എന്നാണെന്ന്...!
നഷ്ടപ്പെട്ടത്‌...സൂചി തന്നെയായിരുന്നു മുറിവുകളുടെ തുന്നല്‍ സൂചി....)

ഇതിവിടെ എഴുതിയതിനു വിഷമം ഇല്ലല്ലോ.? :)
ഇവിടെ എഴുതാം എന്ന് തോന്നി ...എഴുതി...

ആത്മ said...

hAnLLaLaTh എഴുതിയത് വായിച്ചപ്പോള്‍ ശരിക്കും വിഷമം വരുന്നു..
കാലം മായ്ക്കാത്ത മുറിവുകളില്ലല്ലൊ,സാരമില്ല.

എനിക്ക് ദുഃഖം സഹിക്കാനാകാത്തത് അസത്യത്താല്‍ സത്യം മുറിവേല്‍ക്കപ്പെടുമ്പോഴാണു.
ബാക്കി എല്ലാം സഹിക്കാന്‍ പറ്റുമെന്നു തോന്നുന്നു..

ശരിക്കും ദുഃഖങ്ങളാണ് നമുക്ക് പക്വത നല്‍കുന്നത്
എന്നു തോന്നുന്നു.

ആത്മ said...

വലിയമ്മായി,
ഞാന്‍ ആ ലിങ്കില്‍ പോയി കുറച്ചൊക്കെ വായിച്ചു ട്ടൊ,
വലിയമ്മായിയുടെ കൂട്ടുകാരിയാണ് സാപ്പി അല്ലെ,
:)

കോറോത്ത് said...

Jeevikkan sammathikkilla alle :):)

[Oru pazhaya chalu : G vikkan sammathikkillel njan H vikkum..ahaaa]

ആത്മ said...

:)