Sunday, June 14, 2009

കൃഷ്ണഗീതം

കൃഷ്ണാ..
ഞാന്‍ ജീവിതത്തിലെ മുഖം മൂടി വച്ച മുനുഷ്യരെ കണ്ട്
ഭയക്കുമ്പോള്‍,
അവരുടെ ആത്മാര്‍ത്ഥത തീരെയില്ലാത്ത കപടവേഷം കണ്ട്
മനമുരുകി എരിയുമ്പോള്‍,
അവരുടെ ചതുരംഗക്കളത്തിലെ കരുവായി അവര്‍ എന്നെ
നീക്കി രസിക്കുമ്പോള്‍,
വഴിയറിയാതെ തളര്‍ന്ന് വീഴുമെന്ന് ഭയന്നിരിക്കുമ്പോള്‍,
പൊടുന്നനെ,
വഴിയരികില്‍, നീ, മഞ്ഞപ്പട്ടുചുറ്റി, ചുണ്ടില്‍ കുസൃതിച്ചിരിയുമായി,
പ്രത്യക്ഷപ്പെടും!
പൊന്നോടക്കുഴലിലൂടെ നിസ്വാര്‍ദ്ധ സ്നേഹഗീതം പാടുമ്പോള്‍,
ഞാനെന്നെ മറക്കുന്നു,
കണ്ണില്‍ പെയ്യാന്‍ കൊതിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന കണ്ണീര്‍ മണികള്‍
നാണിച്ചോടിയൊളിക്കുന്നു,
എന്റെ അതുവരെയുള്ള ദുര്‍ഘടങ്ങള്‍ പൊടുന്നനെ മറക്കുന്നു
എന്നില്‍ പരിശുദ്ധസ്നേഹം മാത്രം നിറയുന്നു

[കുചേലന്‍ ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ രൂപം മനസ്സില്‍ നിറയുമ്പോള്‍ തോന്നുന്നത്]