Tuesday, February 3, 2009

വിരഹവേദന

ചിലപ്പോള്‍ നാം ഒരാളെ വളരെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നു കരുതുക. അറുത്തുമാറ്റാനാവാത്തവിധം തമ്മില്‍ ദൃഢമാകുമ്പോള്‍ അവരില്‍ നിന്നും പിരിയാന്‍ അസഹ്യമായ വേദന ഉണ്ടാകും. അപ്പോള്‍ ആ ബന്ധത്തെ അറുത്തുമാറ്റണം. ഇടയില്‍ അകലം വരുത്തണം. അല്ലാതെ ഇരുകൂട്ടര്‍ക്കും നിലനില്‍പ്പില്ല[പ്രേമബന്ധമല്ല ഉദ്ദേശിച്ചത്. രക്തബന്ധം (അല്ല അധവാ ആര്‍ക്കെങ്കിലും അങ്ങിനെയുള്ള സ്നേഹബന്ധങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും ഇതു പരീക്ഷിച്ചു നോക്കാവുന്നതാണ്)]. അപ്പോള്‍ നാം കണ്ടുപിടിക്കുന്ന ഒരു ഉപാധിയാണ് ,‘വെറുപ്പ്’. വെറുതെ ഒരല്‍‍പ്പം വെറുപ്പ് ആ സ്നേഹത്തിനുള്ളില്‍ കടത്തിവിടുന്നു. അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ അവരുടെ നെഗറ്റീവ് സൈഡ് കാണാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. ഒന്നിനുമല്ല. വെറുതെ.. അകലാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം. വേദനയില്ലാതെ അറുത്തുമാറ്റാനായി മാത്രം. ഒരു ഓപ്പറേഷന്‍ നടത്താനായി മയക്കുമരുന്നു തരാന്‍ ഇന്‍ ജക്ഷന്‍ തരുമ്പോള്‍ അല്‍‍പ്പം വേദനിക്കില്ലേ വലിയ വേദന ഇല്ലാതാക്കാന്‍. അതുപോലെ.

അതുപോലെ നാം ഒരാളെ വെറുക്കുന്നു എന്നു കരുതുക. ‘കണ്ണു കീറിയാല്‍ കണ്ടുകൂടാ’ എന്നൊക്കെ പറയില്ലെ? അതിനു കാരണം എന്താണെന്നോ? ആ ബന്ധത്തിനു ആകെ രണ്ടു ഓപ്ഷന്‍സേ ഉള്ളു. ഒന്നുകില് പര‍മാവധി വെറുക്കുക അല്ലെങ്കില്‍ പരമാവധി സ്നേഹിക്കുക. (ആത്മാവും പറങ്കിമാവും പോലെ ഇരുന്നതണ് ഇപ്പോള്‍ കീരിയും പാമ്പും പോലെ’ എന്നൊക്കെപറഞ്ഞുകേള്‍ക്കാറില്ലേ) ഇതിനു രണ്ടിനുമിടയില്‍ ഒരു അനുരഞ്ജനം അസാധ്യം. അതുകൊണ്ട് ഒട്ടുമിക്കവരും ഈഗോയുമായി ആദ്യത്തെതില്‍ തന്നെ കടും പിടുത്തവുമായി നില്‍ക്കുന്നു. കാരണമെന്താണെന്നോ? ‘ഭയം’. വെറുത്തില്ലെങ്കില്‍ അയാളെ സ്നേഹിച്ചുപോകുമോ എന്ന ഭയം.

അതുപോലെ, ചിലര്‍ സദാസമയവും ഒരു ചിലരെ കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ലേ, ( വാ തുറന്നാല്‍ അവന്‍ മറ്റവനെ ദുഷിച്ചേ സംസാരിക്കൂ എന്നൊക്കെ പറച്ചിലില്ലേ.. പറയില്ലെങ്കിലും തല്‍ക്കാലം -ഈ പോസ്റ്റ് വായിച്ചു കഴിയും വരെ-‘പറയും’ എന്നു സങ്കല്‍പ്പിക്കുക) കാരണമെന്താണൊന്നോ? വാ അടച്ചിട്ട്, ചിന്തിച്ചുപോയാല്‍ ഉടന്‍ ശത്രുവിന്റെ ഗുണകണങ്ങള്‍ അറിയാതെ അംഗീകരിച്ചുപോകുമോ എന്ന ഭയം. അതുകൊണ്ട് ഈ സത് ചിന്തയെ കടത്തിവെട്ടാന്‍ അഹോരാത്രം അവനെ കുറ്റം (നുണ, ഇല്ലാത്തത്)പറഞ്ഞുകൊണ്ടേ ഇരിക്കും..

സദ്ദാം ഹുസ്സൈനെയോ, ഹിറ്റ് ലറേയോ മുസ്സോളിനിയേയോ റിപ്പറേയോ ഒന്നും വെറുക്കുന്ന കാര്യമല്ല(അത് കോമണ്‍ വെറുപ്പ്), വ്യക്തിപരമായോ ഗ്രൂപ്പ്പരമായോ ഉണ്ടാവുന്ന വെറുപ്പുകളുടെ കാര്യമാണ്
എഴുതിയത്.

3 comments:

ശ്രീഹരി::Sreehari said...

വെറുപ്പ് ഏറ്റവും അധമമായ വികാരം ആണ്. സ്നേഹം ഏറ്റവും പരിപാവനവും

വല്യമ്മായി said...

വ്യക്ത്മായ ഒരു കാരണമില്ലാതെ വെറുക്കുന്നതെങ്ങനെയാ?


സ്നേഹത്തില്‍ തന്നെയുള്ളതാണ് വെറുപ്പും. സ്നേഹം, സ്നേഹം മാത്രമാണ് ശാശ്വതമായ വികാരം.

നമ്മെ വെറുക്കുന്നവരെ വെറുപ്പിച്ചവരെ സ്നേഹിക്കുമ്പോഴാണ് സ്നെഹം പരിപാവനവും പൂര്‍ണ്ണവുമാകുന്നത്.

ആത്മ said...

ശ്രീഹരി,
സ്നേഹമാണഖിലസാരമൂഴിയില്‍..

വല്യമ്മായി,
മുകളീലത്തെ പോസ്റ്റില്‍ സൂജിയും പറഞ്ഞതും വലിയമ്മായി പറഞ്ഞതും കൂടി ചേര്‍ത്താല്‍, ‘നാം ദൈവത്തെ സ്നേഹിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്ന സ്നേഹം കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കുക’ അല്ലെ?
സന്യാസിമാരെയൊക്കെപ്പോലെ