Friday, August 22, 2008

ഭ്രാന്ത്

അവന്‍ പറഞ്ഞു, “എനിക്കൊരു ഭ്രാന്തനാകണം”.

“അതെന്തിനാ?”

“ഈ ലോകം അത്ര ബോറായി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഭ്രാന്തനായാല്‍ ഒന്നും അറിയണ്ട, ചുറ്റും നടക്കുന്നതൊന്നും അറിയേണ്ടിവരില്ല. അവര്‍ക്ക് എപ്പോഴും സന്തോഷമാണ്.”

ഞാന്‍ ചോദിച്ചു, “അതെങ്ങിനെ അറിയാം അവര്‍ക്കെപ്പോഴും സന്തോഷമാണെന്ന്?, ഒരുപക്ഷെ ചുറ്റും നടക്കുന്നതൊക്കെ അറിഞ്ഞിട്ടും ചുറ്റുമുള്ളവരെപ്പോലെ പെരുമാറാന്‍ കഴിയാതെ വിലപിക്കുന്ന ഒരു മനസ്സ് ഉള്ളിലുണ്ടെങ്കിലോ?”

“അയ്യോ!, അതു ശരിയാണ് . അങ്ങിനെയാണെങ്കിലോ. എങ്കില്‍ പിന്നെ എനിക്കു ഭ്രാന്തനാകണ്ട.”

3 comments:

ViswaPrabha വിശ്വപ്രഭ said...

ഓരോരോ ഭ്രാന്തിന്റെ ലോകത്തിലല്ലേ നാമോരോരുത്തരും?
ഇതൊന്നു വായിച്ചുനോക്കൂ....

നിരക്ഷരന്‍ said...

അല്‍പ്പസ്വല്‍പ്പം ഭ്രാന്ത് എല്ലാവര്‍ക്കും ഉണ്ട്. അതില്ലാത്തവരാണ് മുഴുഭ്രാന്തന്മാര്‍.

bijoy said...

"ഒരുപക്ഷെ ചുറ്റും നടക്കുന്നതൊക്കെ അറിഞ്ഞിട്ടും ചുറ്റുമുള്ളവരെപ്പോലെ പെരുമാറാന്‍ കഴിയാതെ വിലപിക്കുന്ന ഒരു മനസ്സ് ഉള്ളിലുണ്ടെങ്കിലോ?”

വളരെ വളരെ ശരിയാണ്... ആ വിലാപത്തിന് പിറകിലെ വേദനയുടെ തീവ്രത... അയ്യോ, അത് അറിഞ്ഞവര്‍ക്കറിയാം എത്ര എത്ര കഠിനമാണതെന്ന്...