Thursday, September 20, 2018

ഒരു പാവം? മനുഷ്യജീവി!

ദാ മുന്നില്‍ ഒരു ബ്ലാങ്ക് പേജ് ആണ്.
എന്റെ മനസ്സില്‍ ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നതൊക്കെ എഴുതുവാനാവും.
ഇന്നത്തെ എന്റെ ചിന്തകളും പ്രവര്‍ത്തികളും. അതിലെ ശരികളും തെറ്റുകളും.
ന്യായീകരണങ്ങളും ഒക്കെ എഴുതി നിരത്താന്‍ ശ്രമിക്കാം.

ഇപ്പോള്‍ ആകെ കുഴഞ്ഞുമറിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന സംഭവവികാസങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍
ആകെ പകച്ച് നടക്കുകയാണ്. അതിനാല്‍ ഒന്നും എഴുതി ഫലിപ്പിക്കുവാനും ആവുന്നില്ല. ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കൊന്നും തന്നെ ഉത്തരങ്ങള്‍ കിട്ടുന്നില്ല. ദൈവത്തില്‍ നിന്നുപോലും. എന്റെ അല്പബുദ്ധിയില്‍ അന്വേക്ഷിച്ചിട്ട് പലതിനും ഉത്തരം കിട്ടുന്നുമില്ല.

ദൈവത്തോട് ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കുവാനുണ്ട്. ഒരാളുടെ അല്ലെങ്കില്‍ ചിലര്‍ ചെയ്യുന്ന തെറ്റുകള്‍ക്ക് ഒരു സമൂഹം മുഴുവനും അല്ലെങ്കില്‍ നിരപരാധികള്‍ അടങ്ങിയ ഒരു വലിയ കൂട്ടം ആള്‍ക്കാര്‍ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കണോ എന്നതാണ് ഒരു ചോദ്യം. ഈയ്യിടെ ഉണ്ടായ വെള്ളപ്പൊക്കത്തില്‍ അകപ്പെട്ട് ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്ന ആള്‍ക്കാരെ ഓര്‍ത്താണ് ആ ചോദ്യം.

പിന്നെ നിഷ്ക്കളങ്കരും ദൈവത്തെ ആശ്രയിച്ചും ജീവിക്കുന്ന പലരും സാമര്‍ത്ഥ്യത്തോടെ സ്വന്തം നിയമാവലികള്‍ ഉണ്ടാക്കി ഈ ലോകം തന്നെ തങ്ങള്‍ക്ക് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്ന അഹങ്കാരത്തോടെ ജീവിക്കുന്നവരുടെ ബലിയാടുകളായി മാറുന്ന കാഴ്ചകളാണ് ചുറ്റിനും!

അങ്ങയുടെ തെറ്റും ശരിയും എന്താണ് എന്നതാണ് പലപ്പോഴും മനസ്സിലാവാത്തത്.

എന്റെ ഉള്ളില്‍ ദൈവം എന്നാല്‍ മറ്റ് മനസ്സുകളെ വേദനിപ്പിക്കാതെ ജീവിക്കുന്നവരാണ് നല്ലവര്‍, മറ്റു ജീവജാലങ്ങള്‍ക്ക് നാശം ഉണ്ടാക്കുന്നവര്‍ ദുഷ്ടരും

അപ്പോള്‍ കോഴിയുടെയും ആടിന്റേയും പശുക്കളുടെയും ഒക്കെ ദൃഷ്ടിയില്‍ മനുഷ്യരായിരിക്കുമല്ലൊ ദുഷ്ടര്‍. മനുഷ്യര്‍ക്ക് ദുഷ്ടര്‍ മറ്റ് മനുഷ്യരും. ഇപ്പോള്‍ സിംഹവും പുലിയും ഒന്നും മനുഷ്യരെ കൊന്നു തിന്നാന്‍ വരുന്നില്ലല്ലൊ, മനുഷ്യര്‍ തന്നെയല്ലെ പരസ്പരം പാരവച്ചും കൊന്നും ഒക്കെ അന്യോന്യം നശിപ്പിക്കുന്നത്.

ഇതിനിടയില്‍ ദൈവത്തിന്റെ ഇടപെടല്‍ എവിടെ എങ്ങിനെ എന്നതാണ് കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍. ദൈവത്തെ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കുന്നവര്‍ക്കും സുഖവും ദുഃഖവും ഒക്കെ ഒരുപോലെ ബാധകമാണ്. ജനനവും മരണവും അസുഖങ്ങളും ഒക്കെ എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരുപോലെയാണ്. തെറ്റുചെയ്യുന്നവരും കൊലചെയ്യുന്നവരും പോലും തങ്ങളുടെ പ്രവര്‍ത്തിയെ ന്യായീകരിച്ച് തങ്ങ ളാണ് ദൈവത്തിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ എന്ന് ഉത്ഘോഷിച്ചുകൊണ്ട് നടക്കുന്നുണ്ട്.

ഇതിനിടയില്‍ ഒരു പാവം? മനുഷ്യജീവി വഴിയറിയാതെ നിയമാവലികള്‍ അറിയാതെ ശ്വാസം മുട്ടി ജീവിക്കുന്നുണ്ട്.  അല്പം വെളിച്ചം തന്ന് നയിച്ചാലും ദേവാ!!! 

Wednesday, September 12, 2018

കേരള ഫ്ലഡ് റിലീഫ്

കേരള ഫ്ലഡ് റിലീഫിനുപോയ അനുഭവം എഴുതാന്‍ ഒരാള്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥമായി അഭിപ്രായപ്പെട്ടതുപ്രകാരം എഴുതാന്‍ ശ്രമിക്കട്ടെ,

ഫ്ലഡ് റിലീഫ് വര്‍ക്ക് ഒക്കെ തുടങ്ങിയിട്ട് മൂന്നുനാലാശ്ച ആയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആരും പ്രത്യേകമായി ക്ഷണിക്കാഞ്ഞതിനാല്‍ ആവശ്യം കാണില്ല എന്നും, ഒരു സല്‍‌പ്രവര്‍ത്തി കാട്ടുന്ന ഒരു കൂട്ടം ആള്‍ക്കാരെ അവരുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം അല്ലാതെ ഉപദ്രവിക്കണ്ട എന്നു കരുതി.

ഇതിനകം, എന്റെ സമ്പാദ്യത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഓഹരി ഞാന്‍ നാട്ടില്‍ പ്രളയബാധിതപ്രദേശങ്ങളില്‍ നേരിട്ട് പോയി സഹായിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ ഏല്‍പ്പിക്കയും ചെയ്തുകഴിഞ്ഞിരുന്നതിനാല്‍ , ജോലിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ബാക്കിയുള്ള സമയം ഞാന്‍ എന്ന മനുഷ്യജീവിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനും ശുഭാപ്തി വിശ്വാസം നിറയ്ക്കാനും ഒക്കെയായി വിനിയോഗിക്കലായിരുന്നു കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിl. കാരണം നാട്ടിലെ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിന്റെ ഞടുക്കം എന്നിലും നന്നായി ബാധിച്ചിരുന്നു. അവിടുത്ത പെട്ടെന്നുള്ള മരണങ്ങളും അനിശ്ചിതാവസ്ഥയും ദയനീയതയും മനുഷ്യരുടെ നിസ്സഹായതയും
ഒക്കെ വല്ലാതെ ഞടുക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പലപ്പോഴും പല ദൃശ്യങ്ങളും കണ്ട് കണ്ണീരൊഴുക്കിയും ദൈവത്തെ പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചും ഒക്കെ ഇരുന്നു. പിന്നെ സഹായത്തിനായുള്ള മെസ്സേജുകള്‍ ഫോര്‍വേഡ് ചെയ്യുന്ന തിരക്കിലായി ആ ദിവസങ്ങളില്‍. അനോണീയായാണെങ്കിലും. ഒടുവില്‍ നന്നായി പ്രവര്‍ത്തിച്ചതിന് ഒരല്പം അംഗീകാരവും കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞു!!! പ്രളയം കണ്ട്രോളില്‍ ആയിക്കഴിഞ്ഞു. ബാക്കിയുള്ള ജീവനുകള്‍ സുരക്ഷിതരാണ്. ഇനി ദുരിതാശ്വാസം എന്ന പ്രഹേളികയാണ്.. എങ്കിലും ജീവന്‍ സുരക്ഷിതമാണല്ലൊ എന്ന ഒരാശ്വാസം...

അതിനിടയിലാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായി ലോട്ടറി അടിക്കും പോലെ ഒരവസരം.
അതും മിക്കവരും തളര്‍ന്നിരിക്കുന്ന ഒരു സാഹചര്യത്തില്‍. ഇത് നഷ്ടപ്പെടുത്താന്‍ തോന്നിയില്ല. എന്റെ ഇടപെടല്‍ ആര്‍ക്കും നെഗറ്റീവ് ആയി ബാധിക്കാതിരിക്കുന്നിടത്തോളം എനിക്ക് എന്തു സഹായവും ചെയ്യാന്‍ ഇഷ്ടമാണ് താനും.

അങ്ങിനെ രാവിലെ ഉടുത്തൊരുങ്ങി (പതിവുപോലെ അധികം ഒരുങ്ങിയൊന്നും ഇല്ല) അവിടെ ചെന്നു. ഞങ്ങള്‍ മൂന്ന് വീട്ടമ്മമാരായിരുന്നു. വീട്ടുജോലികള്‍ ഒക്കെ ചെയ്ത് വേറിട്ട് ഒരു സമൂഹത്തിനായി അതും പെറ്റനാടായ കേരളത്തിലെ ആള്‍ക്കാരെ പരോക്ഷമായെങ്കിലും സഹായിക്കാന്‍ ഒരവസരം കിട്ടിയല്ലൊ എന്ന ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യത്തിനായി മാത്രം വന്നവര്‍. എല്ലാം കൊണ്ടും ഞങ്ങള്‍ ചേരേണ്ടവരായിരുന്നു എന്ന് ആദ്യമേ തോന്നിയിരുന്നു. ചില നിമിത്തങ്ങള്‍ കാണുമ്പോല്‍ അത് ബലപ്പെടുന്നുതാനും! ഒന്നാമതായി ഞങ്ങള്‍ മൂന്നുപേരും കടും നീലയുടെ ഒരടഞ്ഞ നിറത്തിലെ സിമ്പിള്‍ ഡ്രസ്സ് ആയിരുന്നു എന്നതാണ്.
രണ്ടാമത് മൂന്നുപേരുടേയും ആദ്യത്തെ അനുഭവം ആണ്. മൂന്നുപേര്‍ക്കും പ്രത്യേകിച്ച് ഉദ്ദേശ്യമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അണ്ണാറക്കണ്ണനും തന്നാലായത് എന്ന മോഡില്‍ ആണ് മൂന്നുപേരും. നട്ടുച്ച സമയം അധികം വഴിപോക്കര്‍ ഇല്ല
മുന്നില്‍ ഒരു പണപ്പെട്ടി (സീ ത്രൂ) ഇരിപ്പുണ്ട്. അതില്‍ കുറേ നോട്ടുകള്‍ ഉണ്ട്.
ഇന്നത്തെ ദിവസം ആ പെട്ടിയില്‍ വല്ലതും വീഴുമോ ഇല്ലയോ എന്നൊന്നും ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു നിശ്ചയവും ഇല്ലായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം പരിചയപ്പെടാനും ആശയങ്ങള്‍ കൈമാറാനും അതിനിടയില്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായി വന്നു ചേരുന്ന കുഞ്ഞുകുഞ്ഞ് സംഭവങ്ങള്‍ ആസ്വദിക്കാനും തുടങ്ങി.

ആദ്യം ഒരാള്‍ അമ്പത് ഡോളര്‍ നോട്ട് അതില്‍ തിരുകി ഇട്ടിട്ട് പോയി. അമ്പലത്തില്‍ വഴിപാട് ഇടുന്നപോലെ. പിന്നീട് പത്ത്, ഇരുപത് അങ്ങിനെ പല തുകകള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ വരുന്നുണ്ട്, കുഞ്ഞ് മക്കളെക്കൊണ്ട് ചിലര്‍ ഇടീക്കുന്നു. സത്പ്രവര്‍ത്തിയുടെ പുണ്യം  അവര്‍ക്ക് കൂടി കിട്ടട്ടെ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ.

അതിനിടയിl ഞങ്ങളെ തികച്ചും ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തിയ ഒരു സംഭവം ഉണ്ടായി. ഒരു കൊറിയന്‍ സ്തീ വന്ന് നിസ്സാ‍രമായി ഒരു ആയിരം ഡോളര്‍ നോട്ട് അതില്‍ ഇട്ടിട്ട് പോയി. അവരുടെ വസ്ത്രധാരണം വളരെ ലളിതമായിരുന്നു. നൂറുഡോളര്‍ നോട്ടായിരിക്കുമെന്ന തോന്നലില്‍ നിന്ന് ഞങ്ങള്‍ ഒട്ടൊരു ഞടുക്കത്തോടെയാണ് അത് ആയിരത്തിന്റേതാണെന്ന ബോധം മിന്നി മറഞ്ഞത്. വിശ്വസിക്കാനാവാതെ ഞങ്ങള്‍ ചെന്ന് ബോക്സിനുള്ളില്‍ നോക്കി. അതെ! ആ‍ായിരം തന്നെയാണ്!!

ഞങ്ങള്‍ക്ക് ആ സ്ത്രീയോട് വല്ലാത്ത ആരാധന വന്ന് നിറഞ്ഞു. അവര്‍ അല്പം അകലെയായി ഒരു പഴക്കടയില്‍ എന്തോ നോക്കി നിസ്സംഗതയോടെ നില്‍പ്പുണ്ട്.
അവരുടെ ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്കണം എന്ന തോന്നല്‍. ഒരാള്‍ ഓടിച്ചെന്ന് ചോദിച്ച്, ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്തോട്ടെ, വലിയ ഒരു തുക നല്‍കിയതല്ലെ എന്ന്. ഓഹ്! അതിന്റെ ഒന്നും ആവശ്യമില്ല എന്ന് ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞ് അവര്‍ നടന്നകന്നു!!

ആയിരം ഡോളര്‍ എന്നുപറയുമ്പോള്‍ കേരളത്തിലെ അന്‍പതിനായിരം രൂപയാണ്!

ഞങ്ങള്‍ക്ക് രസം കയറി. വെറുതെ നിസ്സംഗതയോടെ വന്നു ചേര്‍ന്ന ഞങ്ങള്‍ക്ക് അതേ നിസ്സംഗതയോടെ ഇതാ ഒരു സ്ത്രീ അറിഞ്ഞ് നല്‍കിയിരിക്കുന്നു! ഞങ്ങളുടെ വരവിന് ഒരര്‍ത്ഥം ഒക്കെ കൈവന്ന പ്രതീതി!!

അപ്പോള്‍ ഒരു മലയാളി പത്രപ്രവര്‍ത്തകന്‍ വന്ന് അഡ്രസ്സ് ഒക്കെ ചോദിച്ച് പോയി. നാട്ടിലെ മലയാളി നാട് പേപ്പറില്‍ കൊടുക്കാനാണത്രെ!
പിന്നെ റേഡിയോ ഇന്റര്‍വ്യൂ പേപ്പറിലെ റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍. എന്നുവേണ്ട ഞങ്ങളില്‍ ഒരുതരം ഉന്മാദം തന്നെ വന്നുബാധിച്ചിരുന്നു ഇതിനകം. സന്തോഷം കൊണ്ട് ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യം കൊണ്ട്.. ഈ കാശ് കഷ്ടപ്പെടുന്നവര്‍ക്ക് കിട്ടുമെന്ന പ്രതീക്ഷകൊണ്ട്. ജന്മനാടായ കേരളത്തിനു വേണ്ടി ഈ അന്യനാട്ടിലെ തെരുവില്‍ വെയിലും കൊണ്ട് അല്പസമയം ഇരിക്കാനായതിന്

ഇതിനിടയില്‍ എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ വലിയ ട്രാവല്‍ ഗൈഡ് ആയൊക്കെ പ്രാവീണ്യം നേടിയിരുന്നു.

ഒരു കൊറിയന്‍ സ്ത്രീ ഞങ്ങളുടെ ടെന്റിനുള്ളില്‍ കുറെ നേരമായി സ്ഥലം പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവര്‍ ആരെയോ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നപോലെ ആകെ അസ്വസ്ഥമായി നടക്കുകയാണ്..

ആ കഥ പിന്നാലെ..

മുക്തി, ശാന്തി

ദൈവം ഉണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നൊക്കെ നമ്മൾ ഇടയ്ക്കിടെ സ്വയം ചോദിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട വഴിത്തിരിവുകളിലൊക്കെ ദൈവമാണ് എന്നെ നയിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

തോറ്റുതളർന്ന് എല്ലാ ആശയുമറ്റ് ചെളിക്കുണ്ടിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ഒരദൃശ്യ കരം വന്ന് ഒറ്റ രാത്രി വെളുക്കുമ്പോൾ നമ്മെ പല്ലക്കിലേറ്റി വിജയിയായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നപോലെ ഉള്ള തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായ ചില പ്രതിഭാസങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് തവണ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.

നഷ്ടങ്ങൾ ഇല്ല എന്നല്ല, ആ നഷ്ടങ്ങളെ ഒക്കെ നികത്തും വിധം ഉള്ള അനുഗ്രഹങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.

തോറ്റുകൊടുക്കൽ, വിട്ടുകൊടുക്കൽ, വഴിമാറിക്കൊടുക്കൽ
തുടങ്ങി പല കീഴടങ്ങളുകളിലൂടെ ഞാൻ സായത്തമാക്കാൻ തുനിഞ്ഞത് സ്നേഹവും സമാധാനവും മാത്രമായിരുന്നു. എനിക്ക് മാത്രമല്ല എന്നെപ്പോലെ മറ്റ് മനുഷ്യജീവികൾക്കും വേണ്ടി.

നമ്മുടെ കഷ്ടങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്വം മറ്റുള്ളവരിലേറ്റാനോ, അല്ലെങ്കിൽ അവരുടെ വിജയത്തിനെ കരിവാരിതേയ്ക്കാനോ പോയിട്ടില്ല. എന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ ഉത്തരവാദി ഞാൻ തന്നെയാണ്. അജ്ഞതമൂലം ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത തെറ്റായ ചില വഴികൾ എന്നെ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിച്ചത് പല ദുർഘടങ്ങളിലും ആയിരുന്നു. പക്ഷെ ആ അപകടസന്ധിയിലൊക്കെ എനിക്ക് തുണയായുണ്ടായിരുന്ന ശക്തി ആ ദൈവത്തിന്റേതാണ്.

എനിക്ക് സ്നേഹവും സംരക്ഷണവും എല്ലാം തന്നത് അദ്ദേഹം തന്നെയാണ്. ശൂന്യതയിലൂടെ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്നേഹം ആവാഹിക്കയായിരുന്നു. അദൃശ്യനായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ..

ഇത്രയും എഴുതിയത് മനസ്സിൽ നന്ദി വന്നുനിറഞ്ഞപ്പോഴാണ്. 

ആഗ്രഹങ്ങൾ അടക്കി അടങ്ങിയൊതുങ്ങി ജീവിക്കുമ്പോൾ ചില സംഭവങ്ങൾ അവസരങ്ങൾ നമ്മെ തേടിയെത്തുമ്പോഴുണ്ടാവുന്ന ധന്യത.

അത്തരത്തിൽ ഒന്നാണ് ഇന്ന് കേരളത്തിലെ വെള്ളപ്പൊക്കദുരിതാശ്വാസത്തിനായുള്ള പണം ശേഖരിക്കാനായി വേണ്ടപ്പെട്ടവരോടൊപ്പം, നല്ല മനസ്സുള്ളവരോടൊപ്പം ചില സമയങ്ങൾ ചിലവാക്കാനായതും പ്രയോജനകരമായി വല്ലതും ചെയ്യാനായതും. നാം നമുക്കുവേണ്ടിയല്ലാതെ മറ്റുള്ളവർക്കായി നമ്മുടെ സമയത്തെ ചിലവാക്കി അത് ഫലമുണ്ടായി കാണുമ്പോഴുണ്ടാവുന്ന ആത്മനിർവൃതി.

അതിൽ കൂടുതൽ സന്തോഷിക്കണ്ട. ചെയ്തുകഴിഞ്ഞ സംതൃപ്തിയോടെ മനസ്സിനെ മറ്റ് വല്ലതിലേയ്ക്കും തിരിക്കാം. 

സന്തോഷമായാലും സങ്കടമായാലും അതിനെ തുല്യതയോടെ സ്വീകരിക്കണമെന്നല്ലെ പറയാറ്. ആസക്തിയോടെ അത് സ്വീകരിച്ചാൽ അതിൽ നിന്നുണ്ടാവുന്ന ദുഃഖത്തിൽ നമ്മൾ തളർന്നേക്കും. 

സത്‌സംഗത്ത്വേ നിസ്സംഗത്വം 
നിസ്സംഗത്ത്വേ നിർമോഹത്വം
നിർമോഹത്വേ മോഹത്‌മുക്തി

എന്നല്ലെ ഭജഗോവിന്ദത്തിൽ പറയുന്നത്. നമുക്ക് നിസ്സംഗതയോടെ സത്‌പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കാം. അങ്ങിനെ മുക്തി, ശാന്തി ഒക്കെ കിട്ടട്ടെ

Sunday, August 26, 2018

ആരാന്റമ്മയ്ക്ക് പ്രാന്തായാൽ .. ദി ബിഗ് ബോസ്സ്

ഓം
ബിഗ് ബോസ്സ് എന്ന റിയാലിറ്റി ഷോ പകുതിയ്ക്ക് ശേഷമാണ് കണ്ടുതുടങ്ങിയത്. പേളിയോ മറ്റോ ആണെന്നു തോന്നുന്നു അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് ശ്രദ്ധ ആകർഷിപ്പിച്ചത്. പിന്നെ മോഹൻലാലിന്റെ അതിഭാവുകത്വമില്ലാത്ത പ്രത്യക്ഷപ്പെടലും. ആകപ്പാടെ ഒരു ലൈവ്ലിനസ്സ്, ഒരു പ്രത്യേകത.

തീരെ ഉന്മേഷമില്ലാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ചാനലുകൾ മാറി മാറി വച്ച് ഒന്നിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാനാവാതെ തളർന്നിരിക്കുന്ന ഏതൊ ഒരു നിമിഷത്തിലാണ് ബിഗ്ബോസ്സ് മനസ്സിന്റെ വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് അകത്തു കയറി പറ്റിയത്. ഇപ്പോൾ അതിനുള്ളിലെ ആൾക്കാരെയൊക്കെ ഒരുവിധം പരിചയമായി. അവരുടെ സ്വഭാവങ്ങളും രീതികളും ഒക്കെ മനസ്സിലായി വരുന്നു.

വിവിധ തുറകളിലുള്ള ഒരു കൂട്ടം ആൾക്കാരെ ഒരുമിച്ച് പാർപ്പിക്കുന്നു. അവിടെ അവർ പരസ്പരം സഹകരിച്ചും സഹിച്ചും 100 ദിവസങ്ങൾ തള്ളിനീക്കുക എന്ന  ദുഷ്കരമായ ഒരു പരിപാടിയാണ്. 60 ക്യാമറകൾ പലയിടത്തായി സ്ഥാപിച്ച് അവരുടെ നീക്കുപോക്കങ്ങളും സംഭാഷണങ്ങളും ഒക്കെ പകർത്താൻ ക്യാമറാമാന്മാർ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്.

അതിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന മിക്കവരും അഹങ്കാരവും വിട്ടുവിട്ടുവീഴ്‌ച്ചയില്ലായ്മയും ഒക്കെ ഒരലങ്കാരമായി കൊണ്ടുനടക്കുന്നവരാണ്. ക്ഷിപ്രകോപം ശബ്ദമുയർത്തൽ ഒക്കെ ഭൂഷണം! അതിൽ നിന്ന് അല്പം ഭിന്നമായി നിൽക്കുന്നത് പേളി, ഷിയാസ്, സുരേഷ്, ....,അനൂപ് ഒക്കെയാണ്. അവരെ മറ്റുള്ളവർ പലപ്പോഴായി പലവിധത്തിൽ തേജോവധം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അവർ പ്രതികരിക്കാനായി. ഈ കളിയുടെ ഉദ്ദേശ്യം അതാണുപോൽ!!

പക്ഷെ ഉദ്ദേശ്യം പ്രകോപിപ്പിക്കലും കാലുവാരലും ഒക്കെയാണെങ്കിലും ഒടുവിൽ സർവൈവ് ചെയ്യുന്നത് നന്മയും ക്ഷമയും സത്യവും ഒക്കെ ആവുമെന്ന് പ്രത്യാശിക്കാം.

എനിക്കിതിൽ വളരെ രസകരവും ഒരു പ്ലസ് പോയിന്റും ആയി തോന്നിയത് എല്ലാ തലത്തിലും ജീവിക്കുന്ന ആൾക്കാർ ഒരുമിക്കുന്നു എന്നതാണ്. മോഡേണായി ഇംഗ്ലീഷൊക്കെ പറഞ്ഞ് നടക്കുന്നവർ, ഫെമിനിസ്റ്റുകൾ, വെറും മോഡേണിസ്റ്റുകൾ -അവര്‍ക്ക് തുല്യത മതി-,  സാധാരണ കൃഷിയൊക്കെ ചെയ്ത് പഴയ കേരളീയ സംസ്ക്കാരം നല്ല രീതിയിൽ അനുകരിക്കുന്നവർ, പഴയ സംസ്ക്കാരത്തിലെ ചീത്തത്തരങ്ങൾ മെയിൽ ഷോവനിസം കുറച്ചൊക്കെ ഉള്ള
സാബു (അയാൾ അത് മനപൂർവ്വം ചെയ്യുന്നതല്ല. സ്വതവേ മിടുക്കനാണ്- പെണ്ണുങ്ങളെക്കാൾ അയാൾക്ക് ശാരീരികമായും മാനസികമായും അല്പം ശക്തി ബുദ്ധികൾ കൂടുതൽ ആണ്) രജ്ഞിനിയും അയാളും ജോടിയായി വന്ന്
കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച. രഞ്ജിനിയുടെ നെഗറ്റിവിറ്റി അധികവും പുറത്താക്കി രഞ്ജിനി എലിമിനേറ്റ് ആകയും ചെയ്തതോടെ പുതിയ ഒരു വഴിത്തിരിവിലേക്ക് നീങ്ങുകയാവും ബിഗ്ബോസ്സ്..

ഇനി ഒരല്പം പ്രേമം, സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ നിലനിൽക്കൻ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒക്കെയേ ഉള്ളൂ എന്നു തോന്നുന്നു.

ഇനി
സാബു
ഹിമ
ബഷീർ
ഷിയാസ്
എന്നിങ്ങനെ ഓരോർത്തരായി എലിമിനേറ്റഡ് ആവുമായിരിക്കാം..
ഏതിനും കാണാൻ കൌതുകം ഉണ്ട്.
ആരാന്റമ്മയ്ക്ക് പ്രാന്തായാൽ കാണാൻ നല്ല ശേല് എന്ന പേരാണ് ഈ പരിപാടിക്ക് ചേർന്നത് എന്നാണ് എന്റെ ഒരിത്..

Saturday, August 25, 2018

മനുഷ്യരായവതരിച്ച ദൈവങ്ങൾ!

ഹിന്ദുക്കൾക്ക് നിരവധി ദൈവങ്ങൾ ഉണ്ടല്ലൊ ആശ്രയത്തിനായി.

പതിവ്രതാരത്നമായി കാട്ടിലും മേട്ടിലും കണവനോടൊത്ത് സഞ്ചരിച്ച സീതയെ
പൊതുസദസ്സിൽ തീയിൽ ചവിട്ടി നടത്തിച്ച് അപമാനിച്ച് ഒടുവിൽ കാട്ടിലയച്ച ശ്രീരാമചന്ദ്രൻ!

പുരുഷൻ നെറികേട് കാട്ടിയിട്ടും അവനെ തോളീലേറ്റി രക്ഷിച്ച് അവനെ നിന്ദിച്ചവരെ ചുട്ടെരിച്ച അമ്മ!

അച്ഛന്റെ രണ്ടാം ഭാര്യയുടെ മകനായി രാജ്യം വിട്ടുകൊടുത്തു സന്യസിച്ച ശ്രീ അയ്യപ്പൻ!

അച്ഛന്റെ ഭാര്യയാൽ പിഞ്ചുമനം നൊത്ത് കൊടും കാട്ടിൽ പോയി സന്യസിച്ച് ദൈവമായ ധ്രുവൻ!

അനേകം കാമുകിമാരുള്ള ശ്രീകൃഷ്ണനെ പ്രണയിച്ച് സായൂജ്യമടയാം!അദ്ദേഹം രക്ഷിക്കും. കാരണം ഒടുവിൽ അദ്ദേഹം നമുക്ക് ഭഗവത്ഗീത തരുന്നുണ്ട്!

രണ്ടുഭാര്യാ‍മാരെ ഇടവും വലവും വച്ച് ഭക്തജനങ്ങളെ രക്ഷിക്കാനായി ഇരിക്കുന്ന മുരുകൻ!

സഹോദരങ്ങൾക്കായി അമ്മയെയും നാടിനെയും സ്വന്തം കവചകുണ്ഡലവും അറുത്തുകൊടുത്ത കർണ്ണൻ ദൈവമായില്ല, പിതാവിന്റെ അഭിമാനത്തിനായി നൊന്തുപെറ്റ മകനെ കാട്ടില ഒഴുക്കിയ കുന്തീദേവിയുടെ മകൻ!

ശ്രീരാമനോടൊപ്പം ഭാര്യയെ ഉപേക്ഷിച്ച് കൂടെ നടന്ന ലക്ഷമണനും ദൈവമായില്ല.

ഭർത്താവിനു വേണ്ടി ഇതരദൈവങ്ങളിൽ നിന്ന് പുത്രന്മാരെ സ്വീകരിച്ചു വളർത്തിയ കുന്തി ദൈവമല്ല

ഭർത്താവിനു തുല്യത നൽകാൻ സ്വന്തം കണ്ണ് കെട്ടി അന്ധത സ്വയം വരിച്ച ഗാന്ധാരിയും ദൈവമല്ല!

ഭർത്താവാണെന്നു കരുതി ദേവനെ പുണർന്നുപോയ കുറ്റത്തിന് ശിലയായിപ്പോയ അഹല്യയും ദൈവമല്ല.

 ഇനിയും ഉണ്ട് ദൈവങ്ങൾ.. 

Tuesday, August 21, 2018

പ്രകൃതികോപം

വെള്ളം ഇറങ്ങിയല്ലൊ, ഇനി ചില സത്യങ്ങൾപറയാം! ഇത്‌ ഒരു പ്രകൃതികോപമായി തന്നെ എടുത്ത് നമുക്ക് ചിന്തിച്ച് നോക്കാം..

സത്യവും ധർമ്മവും ക്ഷയിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പുനർജ്ജനിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിക്കും എന്ന ദൈവ വാക്യം; അത്‌ യേശുവായോ നബിയായോ കൃഷ്ണനായോ ഗുരുവായോ ഒക്കെ ആവാം വരവ്. ഉദ്ദേശ്യം ധർമ്മം പുനഃസ്ഥാപിക്കൽ തന്നെ ആണ്‌! ഇത്തവണ അത് പ്രളയമായി വന്നു എന്നു കരുതിയാൽ മതി.

കേരളത്തിൽ അധർമ്മം പെരുകി പെരുകി വരികയായിരുന്നു, പ്രളയത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ പ്രകൃതി ധർമ്മം പുനഃസ്ഥാപിക്കാനായി ശ്രമിച്ചതാകാം. കണക്കില്ലാതെ വന്ന വിദേശ പണം, സാധങ്ങൾ, കെട്ടിടങ്ങൾ വളരെപെട്ടെന്നുണ്ടായ നാടിന്റെ വളർച്ച ഇതൊക്കെ കണ്ട് ഇളകിയ ഒരുകൂട്ടം ആൾക്കാർ. അവർ അവരുടെ സംസ്ക്കാരവും പൈതൃകങ്ങളും ഒക്കെ ത്വജിച്ച് ആർഭാടങ്ങളുടെ പിന്നാലെ പോയതിന്റെ ഫലം! കമ്പ്യൂട്ടറും മോഡേണിറ്റി എന്നും പറഞ്ഞ് ഒരു കൂട്ടം യുവജനത അമേരിക്കൻ ജനതെയെ അനുകരിച്ച് സ്വന്തം ഭാക്ഷയെയും സംസ്ക്കാരത്തെയും വെറുക്കലും മറക്കലും. അവർക്ക് വേണ്ടാത്ത ഭൂമി എന്തിന് അവരെ സംരക്ഷിക്കണം?! പട്ടിണി പാവങ്ങളുടെ ഇടയിൽ സ്വത്ത്‌ കുന്നുകൂട്ടിവച്ച്‌ ആഡംബര ജീവിതം നയിക്കൽ. മനസ്സല്ലെ എരിയുന്നത്‌?! ഇപ്പോൾ മനുഷ്യർക്ക് മനുഷ്യത്വം എന്താണെന്ന് ഏറെക്കുറെ തിരിച്ചറിവുണ്ടായി. ഏറ്റവും താഴെക്കിടയിൽ തള്ളിയവരൊക്കെയാവാം ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി ആദ്യം ഓടിയെത്തിയത്. ഒരുമിച്ച് ഉണ്ണാനും ഉറങ്ങാനും ദുഃഖം പങ്കിടാനും ഒക്കെ അവർ വീണ്ടും മനസ്സിലാക്കി.

പ്രകൃതിയോടും അതി ക്രൂരതകളാണ് മനുഷ്യർ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നത്.
വയലും കായലും പുഴകളും ഒക്കെ നികത്തിയും നശിപ്പിച്ചും പുത്തൻ മാളികകളും റിക്രിയേഷൻ സെന്ററുകളും പടുത്തുയർത്തി. ഭൂമിയുടെ നാടിയും ഞരമ്പുമായ നദികളും പുഴകളും നികത്തൽ, മനുഷ്യർക്ക് അന്നം നൽകാനായി ഭൂമി ഒരുക്കിയ നിലങ്ങൾ(നെൽ‌വയലുകൾ) എന്ന സംവിധാനം അപ്പാടെ ഇല്ലാതാക്കൽ, തുടങ്ങിയവ.  പൊന്നുവിളയിച്ചിരുന്ന കൃക്ഷിഭൂമികളും നിലങ്ങളും ഇടിച്ചു നിരത്തി ഭൂമിയെ തന്നെ നശിപ്പിക്കാനുതകുന്ന റബ്ബർ മരങ്ങൾ നടൽ. അതുവഴി ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് കേരളത്തിന്റെ തന്നെ സ്വയം പര്യാപ്തതയായിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള തിരിച്ചറിവില്ലായ്മ. അന്യ രാജ്യത്തോട് അന്നത്തിന് ഇരക്കേണ്ടിവരുന്ന സ്ഥിതിവിശേഷം.


അച്ഛനമ്മമാരെ നോക്കാൻ മടിക്കുന്ന മക്കൾ, സഹോദരങ്ങൾ തമ്മിൽ സ്വത്തിന്റെ പേരും പറഞ്ഞ്‌ ശിക്ഷിക്കുന്നത്‌ തങ്ങൾക്ക്‌ ജന്മം തന്നവരെ തന്നെയാണ്‌. തങ്ങൾക്ക് വായും വയറും തന്നവരെ പട്ടിണിക്കിടുകയും വൃദ്ധസദനത്തിൽ ആക്കുകയും!സ്വന്തം ഭൂമിയിൽ നിന്നും വീട്ടിൽ നിന്നും അവരെ ഇറക്കിവിടുമ്പോൾ, പ്രകൃതി ഇറക്കിവിട്ടവരെ തന്നിൽ നിന്നും ഇറക്കിവിടാൻ നോക്കിയതാവാം!

ഇതൊന്നും പോരാഞ്ഞ്, മിണ്ടാതെ ഒരിടത്തിരുന്ന് തന്നെ അന്വേക്ഷിച്ച് വരുന്ന ഭക്തരെ സമാധാനിപ്പിക്കുന്ന ദൈവങ്ങളുടെമേൽ ഉള്ള ആക്രമണം! ദൈവത്തിന്റെ നിധികൾ തട്ടിപ്പറിച്ച് കൊള്ളചെയ്യൽ, അതുവഴി ദൈവത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നവരെ നിരായുധരും നിസ്സഹായരും ആക്കൽ! നമ്മൾ പൂജയ്ക്കായി ഒരു മുറി, ഉണ്ണാൻ ഒരു മുറി, കുളിക്കാൻ ഒരു മുറി എന്നപോലെ തിരിച്ചല്ലെ ജീവിക്കാറ്‌. അതുപോലെ നമ്മുടെ സമ്പാദ്യങ്ങളും നമുക്കിഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ ചിലവഴിക്കാനല്ലെ കരുതി വയ്ക്കൽ, അപ്പോൾ ദൈവത്തിന്റേത് തട്ടിപ്പറിച്ചും ആ ചൈതന്യത്തിനെ ആവാഹിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന ഇടങ്ങൾ ശിഥിലപ്പെടുത്തിയും വേണോ ജയിക്കാൻ? ഇപ്പോഴെങ്ങിനെ? നമ്മുടെ സമ്പാദ്യങ്ങളും ഗോപ്യതയും ഒക്കെ ഞൊടിയിടയിൽ പോയിക്കിട്ടിയില്ലെ?!

സാനിറ്ററി പാഡും വച്ച് അമ്പലത്തിൽ കയറി അശുദ്ധമാക്കിയാലേ തങ്ങളുടെ ഫെമിനിസം മൂർദ്ധന്യാവസ്ഥയിൽ എത്തൂ എന്ന് ചിലർ. ഇപ്പോൾ സാനിറ്ററി പാഡിനായി കേഴേണ്ടി വന്നില്ലേ?! പുരുഷന്മാർക്ക് അത് വേണ്ടല്ലൊ. അപ്പോൾ പമ്പയിലൊക്കെ ഇറങ്ങി അശുദ്ധമാക്കാൻ വെമ്പൽ. ഉഗ്രകോപത്തോടെ പമ്പ നിങ്ങളെ തേടി വന്നതു കണ്ടോ?! മനുഷ്യർ അത് ഹിന്ദുവായാലും മുസ്ലീമായാലും ക്രിസ്ത്യാനിയായാലും, അവർ കാലാകാലങ്ങളായി വിശ്വസിച്ചിരുന്ന നല്ല നിസ്വാർദ്ധമായ, നിരുപദ്രവമായ ആചാരങ്ങളെ മനഃപൂർവ്വം ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കാതിരിക്കുക.

ഈ തെറ്റുകളൊക്കെ തിരുത്തി നോക്കൂ.. മനോഹരമായ ആ കേരളത്തെ നിങ്ങൾക്ക് തിരിച്ചുകിട്ടും! ഒരാൾ ചെയ്യുന്ന തെറ്റിന് ഒരു സമൂഹം തന്നെ ഒരുമിച്ചാവും ശിക്ഷ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരിക. നന്മ ചെയ്യുക അപ്പോൾ സമൂഹത്തിന് മുഴുവനും അത് ഗുണം ചെയ്യും.

[എല്ലാം സോ കോമ്പ്ലിക്കേറ്റഡ്‌! ഒരു കാര്യം മാത്രം സത്യം.
കേരളത്തിൽ വെള്ളപ്പൊക്കം ഉണ്ടായി, എല്ലാവരെയുംഅസൂയപ്പെടുത്തുമാറ്‌ കുതിച്ചുയർന്നുകൊണ്ടിരുന്ന മനോഹരമായഒരു നാട്‌!
മാമലകൾക്കപ്പുറത്ത്, മരതകപ്പട്ടുടുത്ത് മലയാളമെന്നൊരു നാട്. എന്റെ ജന്മ നാട്. ജന്മ നാടെന്നാൽ എനിക്ക് രക്തവും മാംസവും ശ്വാസവും ഒക്കെ തന്ന നാട്]

Friday, August 17, 2018

ഇമ്മിണി വലിയ ഒരൊന്ന്!!!


നമ്മളൊക്കെ ഏതോ ഒരു വലിയ ഒന്നിന്റെ ചെറിയ ഒന്നുകളാണ്!
ആ വലിയ ഒന്നിന്റെ നിലനിൽപ്പിനായി ജീവിക്കേണ്ടിവരുന്ന കണ്ണികൾ!
ആ വലിയ ഒന്നിന്റെ സവിശേഷതകൾ മുഴുവനും നാമാകുന്ന ചെറിയ ഒന്നുകളിലും കാണും എന്നതാണ് സത്യം!നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ അതിലെ ഓരോ അണുവിലും.. ഈ ലോകത്തിലെ ഓരോ ജീവജാലങ്ങളിലും ആ വലിയ ഒന്നിന്റെ ചെറിയ ഒന്നുകൾ ആണ്. വലിയ ഒന്നിന്റെ അതേ സ്വഭാ‍വവും രീതികളും ഉള്ള ഒന്നുകൾ.  തന്മാത്രകൾ, കുഞ്ഞുജീവികൾ.

kunjnju jeevikaL, വലിയവ..അതിലും വലിയവ.. നാം.. പിന്നെ ഒരു വിടവ്..athukazhinjnj aa valiya onn!!.

 ആ വലിയ ഒന്നിന്റെ ഏറെക്കുറെ അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന ചെറിയ ഒന്നുകൾ മനുഷ്യരാവാനാണ് സാധ്യത.. കാരണം മറ്റ് ഒന്നുകൾക്കില്ലാത്ത എന്തൊക്കെയോ സവിശേഷതകൾ നമുക്കുണ്ട്. അതെ ബ്രയിൻ പവ്വർ തന്നെയാണത്. അതുകൊണ്ടാണല്ലൊ, മനുഷ്യർ അവനെക്കാൽ ബലവും വലിപ്പവും ഉള്ള ജീവികളെക്കൂടി ജയിച്ചതും, ഭൂമിയിൽ, ലോകത്തിൽ ഇത്രയധികം മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി മുന്നേറുന്നതും. ആ മുന്നേറ്റത്തിലും അവന് ആ വലിയ ഒന്നിനെ അറിയാനോ അതിനടുത്തെത്താനോ ആയില്ല എന്നതാണ് മറ്റൊരു സത്യം. (അവർ കിടപ്പാടം നല്ല ആഹാരം നല്ല വസ്ത്രം , ആ‍നന്ദം ആഡംഭ്ബരം..രതിഇതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി നിൽക്കുന്നു എല്ലാ ഗവേഷണങ്ങളും ചെന്നവസാനിക്കുന്നത്. കൂരങ്ങളായ സൌധങ്ങൾ, നല്ല ഭക്ഷണങ്ങൾ ഫൈവ് സ്റ്റാർ ഹോട്ടലുകൾ, സുന്ദരികൾ, മദ്യം ഉദ്യാനം, മാനസികോല്ലാസത്തിനായി പലതും  തുടങ്ങി ഒടുങ്ങുന്നു അവന്റെ വളർച്ച- ചന്ദ്രനിൽ പോയാലും ഇതിലും കൂടുതൽ സുഖിക്കാനോ മറ്റുള്ള ജീവികളെ നിയന്ത്രിക്കാനോ ആകുമെന്നോ ആയിരിക്കാം അവന്റെ ആഗ്രഹം)
ഒന്നുകിൽ അവന്റെ ബുദ്ധി അത്രയ്ക്കില്ല. അല്ലെങ്കിൽ അവന്റെ ബുദ്ധി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ദിശ മറ്റൊരു ദിക്കിലേക്കായിപ്പോകുന്നു. ശാസ്ത്രവും മറ്റ് സുഖസൌകര്യങ്ങളും വളർത്തിയെടുക്കുന്ന ആ ബുദ്ധിക്ക് വലിയ ഒന്നിനെ അറിയാനോ ഗവേഷണം നടത്താനോ ഉള്ള ബുദ്ധി ഇതുവരെ കിട്ടിയിട്ടില്ല.ആചാര്യന്മാർ ഉള്ളിലേയ്ക്കും സയന്റിസ്റ്റുകൾ വെളിയിലേയ്ക്കും ഒക്കെ ഗവേഷണങ്ങൾ നടത്തുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ ആരുക്കും വ്യക്തമായി ഒന്നും അറിയില്ല എന്നതാണ്. ഈ രണ്ട് ദിശയിലേയ്ക്കും അല്ലാതെ മൂന്നാമതൊരു ദിശ, ചിന്തയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചാൽ ഒരുപക്ഷെ ആ വലിയ ഒന്നിന്റെ അരികിൽ എത്താനാവുമായിരിക്കാം..


നമ്മുടെ ശരീരം നിലനിർത്തേണ്ടത് നമ്മുടെ ആവശ്യം ആണ്. നമ്മുടെ ജീവന്റെ നിലനിൽപ്പിന് നമുക്ക് ശരീരം വേണം. അതുപോലെ ഓരോ ജീവിക്കും അതിന്റെ ശരീരം നിലനിർത്തി അതിന്റെ ജീവൻ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതുതന്നെയാവും പരമമായ ലക്ഷ്യം.(അതിപ്രധാനമായ). നമ്മൾക്ക് ഒരവയവത്തിൽ എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പം സംഭവിച്ചാൽ മരുന്ന് നൽകി സുഖപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കും. തീരെ പറ്റില്ല എങ്കിൽ ആ അവയവം മാറ്റിവച്ചോ അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ടെന്നു വച്ചോ പോലും നാം നമ്മുടെ ബാക്കി ശരീരം നിലനിർത്തും. എങ്കിലേ നമ്മുടെ ജീവനെ നമ്മിൽ നിലനിർത്താനാവൂ..അതുപോലെതന്നെ ആ വലിയ ഒന്നും തന്റെ ജീവൻ നിലനിർത്താൻ ഉപയോഗവും സഹായവും ആയ ചെറിയ ഒന്നുകളെ മാത്രമെ നിൽനിർത്തൂ എന്നതാണ് നടുക്കുന്ന യാധാർഥ്യം.
ആ വലിയ ഒന്നിനും തന്നെ നിലനിർത്തേണ്ടതുണ്ട്. അതിന്റെ തന്മാത്രകൾ (ചെറിയ ഒന്നുകളായ മറ്റു ജീവികളെ അത് നിലനിർത്തും അല്ലാത്തതിനെ വേണ്ടെന്ന് വയ്ക്കും)

അതിനാൽ എനിക്ക് പറയുവാനുള്ളത്.. പൊതുവായി ഒരു കൂട്ടം ജീവന്റെ നിലനിൽപ്പിനെ സഹായിക്കുന്ന (അതിനെ നമ്മൾ നന്മ എന്നൊക്കെ വിളിക്കും) ഏതൊരു ജീവനെയും ആ വലിയ ഒന്ന് രക്ഷിക്കും. നന്മ എന്നാൽ മറ്റൊരാളെ കണ്ണടച്ച് സഹായിക്കൽ അല്ല. ഒരു ദുഷ്ടനെ ആണ് നമ്മൾ സഹായിക്കുന്നതെങ്കിൽ തീർച്ചയായും അത് ആ വലിയ ഒന്നിനെ രക്ഷിക്കയില്ല. എന്നാൽ ആ ദുഷ്ടൻ ദുഷ്ടത്തരങ്ങൾ ചെയ്തത് ഒരു വലിയ നന്മ (മറ്റൊരുകൂട്ടം നല്ല മനുഷ്യരെ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി ആണെങ്കിൽ) അത് വലിയ ഒന്നിന്റെ മുന്നിൽ ദുഷ്ടത്തരം അല്ല താനും
അതാണ് യുദ്ധത്തിലും മറ്റും ജയിക്കുന്നവർ നന്നായി ജീവിക്കുന്നതും പരാജയപ്പെടുന്നവർ കഷ്ടപ്പെടുന്നതും.

നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള സമൂഹത്തിലും ഇതൊക്കെ തന്നെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്.
ഒരമ്മ തന്റെ മക്കളെ വളർത്തി അത് സമൂഹത്തിന്റെ നന്മയ്ക്ക് (പ്രയോജനത്തിന്) നൽകിയല മാത്രമേ ആ അമ്മ വിജയിക്കുന്നുള്ളൂ.. ആ വളർത്തൽ കഴിയുമ്പോൾ പൂക്കൾ കൊഴിയും പോലെ ആ അമ്മയും കൊഴിയേണ്ടതുണ്ട്.

ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മറ്റുള്ള ജീവനുകളെ രക്ഷിക്കുന്നവർക്ക് കർമ്മങ്ങൾ ഉണ്ട. അവർക്ക് ആ കർമ്മം തുടർന്ന് കൊണ്ട് ജീവിക്കാനാവുകയും ചെയ്യും.

മറ്റുള്ളവരെ രക്ഷിക്കവഴി നാം നമ്മെ തന്നെ രക്ഷിക്കയാണെന്ന് പറയുന്നത് ഇങ്ങിനെയാണ് . ഞാൻ ഒരാളെയും വേദനിപ്പിച്ചില്ല, ഇല്ലാത്തത് പറഞ്ഞില്ല, വെജിറ്റേറിയൻ ആണ്, കോവിലിൽ പോവും വ്രതം നോക്കും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് സമൂഹത്തിനോ മറ്റൊരുവനോ വേണ്ടി പ്രത്യക്ഷത്തിൽ ഒരു സഹായവും ചെയ്യാതിരിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ആണ് ആ വലിയ ഒന്നിന് തീർത്തും ആവശ്യമില്ലാത്ത ജീവി! ആ ജീവിയെ നിൽനിർത്താൻ ആ‍ർക്കും തന്നെ സാധ്യമല്ലാതാകുന്നതും അതുകൊണ്ടാണ്. ആർക്കെങ്കിലും വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാതെ ഈ ലോകത്ത് നിലനിൽക്കാനാവില്ല. ആ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നത് ലോകത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിന് ഉതകാ‍ത്തവർക്കൊ പ്രവർത്തികൾക്കോ ആണെങ്കിൽ അവരോടൊപ്പം നാമും പതിയെ നശിച്ചുപോകുന്നു..
ഒരു കാൻസർ സെൽ വളർന്ന് ചുറ്റുമുള്ളവയെ കാർന്നു തിന്ന് വളർന്ന് ഒടുവിൽ നമുക്ക് അതിനെ എടുത്ത് കളയാതെ നിൽനിൽക്കാനാവാത്തതുകൊണ്ട് എടുത്തുകളയുന്നു. അത് എടുത്ത് കളയുന്ന ഡോക്ടർ വില്ലനല്ല. മറിച്ച് രക്ഷിതാവാണ്. ആ കാൻസർ നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ വളരുന്നത് (തിന്മ നമ്മിലൂടെ വളരുന്നത്) നമുക്ക് തടയാനായില്ലെങ്കിൽ നാമും അതിനോടൊപ്പം നശിച്ചുപോകുന്നു. ഇതുപോലെ ആ വലിയ ഒന്നിനെ സഹായിക്കാത്ത ഒരുകൂട്ടം ചെറിയ ഒന്നുകളെ ഒരു കാൻസറായി കണ്ടാൽ, ആ കാൻസറിനെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്യുന്ന ആൾ ആ വലിയ ഒന്നിന്റെ മുന്നിൽ ദുഷ്ടൻ ആവുന്നില്ല. ആ വലിയ ഒന്നിന് വേണ്ടപ്പെട്ടവൻ ആവുന്നു.

അതാണ് ചില തിന്മകൾ ചെയ്തു എന്നു കരുതുന്ന ആൾക്കാർക്ക് വളരെ നാൾ സമൂഹത്തിൽ നന്നായി ജീവിക്കാനാവുന്നത്. ആ തിന്മ നമ്മെ ദ്രോഹിച്ചു എങ്കിൽ കൂടി അത് മറ്റൊരു വലിയ സമൂഹത്തിന് സഹായകം ആയെങ്കിൽ അയാൾ ചെയ്തത് ആ വലിയ ഒന്നിന് ശരിയായി വരുന്നു..

അതുകൊണ്ട് തെറ്റും ശരിയും ഒക്കെ ആപേക്ഷികം ആണ് . അങ്ങിനെ ഒന്നില്ല.
പൊതുവായി ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവൻ നിലനിൽക്കണം. അതിന് ഉതകുന്ന പ്രവർത്തികൾ നിലനിൽക്കണം. അതിനോടൊത്ത് താദാത്മ്യം പ്രാപിച്ച് പോകുന്നവർക്ക് നന്നായി ജീവിക്കാനാവുന്നു.. നമ്മുടെ ശരീരം അതിനെ രക്ഷിക്കുന്നവരുടെ ജീവൻ.. മൊത്തത്തിൽ ഭൂമിയിലെ ജീവന് ഉതകുന്ന ജീവനുകൾ.. പൊതുവായി ഭൂമിയിലെ ജീവന്റെ നിലനിൽപ്പിനെ സഹായിക്കുന്നവർ നല്ലവർ എന്നു പറയാം. കാരണം ആ വലിയ ഒന്നിന്റെ ശരികളാവണമല്ലൊ നമ്മുടെ ശരികളും.

 നമ്മെ സഹായിക്കുന്നവരെയാണല്ലൊ നമ്മൾ നല്ലവർ ശരി ചെയ്യുന്നവർ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. അതുപോലെ ആ വലിയ ഒന്നിനെ സഹായിക്കുന്നവർ ആവാം വലിയ ഒന്നിന്റെ നല്ലവർ, ശരി ചെയ്യുന്നവർ. 

Tuesday, August 14, 2018

പരിഹരിക്കാനാവാത്തതും പരിഹരിക്കാനാവുന്നവയുമായ പ്രശ്നങ്ങൾ

ഓരോ ദിവസവും നമുക്ക് ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ സമ്മാനിച്ചാണ് കടന്നുവരാറ്. പെട്ടെന്നുള്ള ഒരതിഥിയുടെ വരവ്, ഒരാൾ അസുഖം വന്നുകിടപ്പിലാവുന്നു, ചിലപ്പോൾ കനത്ത ഏകാന്തതയായിരിക്കും. മറ്റുചിലപ്പോൾ പ്രതീക്ഷിക്കാത്തവിധം തിരക്കേറിയതാവും. നമുക്കിഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരാളോടൊപ്പം ഒരു ദിവസം ചിലവഴിക്കേണ്ടിവരും, നമ്മളെ ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരു അതിഥിസൽക്കാരത്തിൽ പങ്കെടുക്കേണ്ടിവരും, അപമാനിതനായെന്നിരിക്കും, തോൽ‌വി പറ്റിയെന്നിരിക്കും, തെറ്റിധരിക്കപ്പെട്ടെന്നുവരും, പുകഴ്ത്തൽ കേട്ടെന്നിരിക്കും, കുറെ സമ്മാനങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് കിട്ടിയെന്നിരിക്കും, കയ്യിൽ കാശ് ആവശ്യത്തിനെടുക്കാൻ ഇല്ലാത്ത ദിവസം വരും, ദിവസങ്ങളോളം പ്രിയപ്പെട്ടവരോടൊപ്പം ചിലവഴിക്കാൻ കഴിഞ്ഞ ചില ദിവസങ്ങൾ, അതുവരെ ദാരിദ്രം അനുഭവിച്ചിരുന്ന സ്നേഹം ആകെമൊത്തം തിരിച്ചുകിട്ടുമ്പോൾ നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന ഹൃദയവുമായി ഒരു ദിവസം!,  പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ വേർപിരിവിൽ കരയുന്ന ഹൃദയവുമായി ഒരു ദിവസം അങ്ങിനെ നാം സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ആഗ്രഹിക്കാത്ത പല സന്ദർഭങ്ങളും കൊണ്ടാണ് ഓരോ ദിവസത്തിന്റേയും വരവ്.. അത് മനുഷ്യനായാലും ഉറുമ്പോ പാറ്റയോ ഒക്കെയായാലും സ്ഥിതി ഒന്നുതന്നെ. 

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഓരോ ദിവസത്തെയും ഒരു മുൻ‌വിധിയുമില്ലാതെ നേരിടാൻ നാം പരിശ്രമിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ..

ഇന്നത്തെ ദിവസം ഒരുവിധം വിജയകരമായി- എന്റെ കൊച്ചു കൊച്ചു പ്രശ്നങ്ങൾ ഒക്കെ പരിഹരിച്ച്, ആരെയും വിഷമിപ്പിക്കാതെ, ആരാലും വിഷമിപ്പിക്കപ്പെടാതെ, ആർക്കെങ്കിലുമൊക്കെ എന്നെക്കൊണ്ട് പ്രയോജനമുള്ള എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനായി എന്ന സംതൃപ്തിയോടെ-കഴിഞ്ഞുകിട്ടിയ സംതൃപ്തിയാൽ എഴുതിപ്പോയതാണ്. 






തത് ത്വം അസി

ശൂന്യമായ ഒരു പേജാണ്. എന്തുവേണമെങ്കിലും എഴുതാം. ഓരോ ദിവസത്തെ പറ്റിയും ആൾക്കാരെ പറ്റിയും എഴുതി കഴിയുമ്പോൾ ആ ദിവസത്തെ കഷ്ടപ്പാടും ആ ആൾക്കാർ കാട്ടിയ നീതികേടുകളും മറ്റും ന്യായീകരിച്ച് അവരെ നല്ലവരായി കാണുകയും ആണ് പതിവ്.

പിറ്റേന്ന് പുതിയ ഒരു ഞാനായിരിക്കും. ശൂന്യമായ താളുപോലെ ശൂന്യമായ മനസ്സ്.
സ്വാഭാവികമായും സ്നേഹമുള്ള ഒരു വാക്ക് ഒരു നോട്ടം ഒക്കെ തന്നെയാണ് എന്റേയും ആഗ്രഹം. അത് തരുവാൻ ആരും ഇല്ല എന്ന ആനാധത്വബോധത്തോടെയാണ് ഓരോ ദിവസവും ഞാനുണരുന്നത്. ഇരുളിൽ തപ്പും പോലെ ഏതുവാതിലിൽ ആണ് മുട്ടേണ്ടത്, മുട്ടിയാലും കേവലം എന്നെപ്പോലെതന്നെ അനാധത്വം പേറുന്ന അവരിൽ നിന്ന് ഭിക്ഷയാചിക്കുന്നതിലും ഭേദം സ്വയം എന്നെ ആശ്വ്വസിപ്പിക്കയും സ്നേഹിക്കയും ചെയ്യുന്നതല്ലെ നല്ലത് എന്ന ബോധം ഉണരും. ദൈവത്തെ പ്രാർത്ഥിക്കും. ദൈവം നമ്മുടെ തന്നെ പ്രതിഫലനമാണല്ലൊ. പൂജാമുറിയിലെ ദൈവങ്ങളുടെ ചില്ലിട്ട ഫോട്ടോകളിലൂടെ പ്രതിഭലിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ചൈതന്യം കൂടി ആണല്ലൊ. തത് ത്വം അസി എന്ന ബോധം ഉണരാണാണല്ലൊ കല്ലിലും ശില്പങ്ങളിലും ഒക്കെ നോക്കി കണ്ണടച്ച് നാം ഭക്തിയോടെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്. അതൊന്നേ ഉള്ളൂ സത്യമായി. ആ സത്യം തന്നെയാണ് നമ്മുടെ ഉള്ളിലും!

ഇപ്പോൾ പഴയപോലെ വാരിവലിച്ചൊന്നും എഴുതാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഫേസ്ബുക്ക് വാട്സപ്പിലൂടെ ഒക്കെ ആളുകൾ സാഹിത്യവും ഗുണപാഠങ്ങളും ഭീക്ഷണികളും പൊങ്ങച്ചങ്ങളും ഒക്കെ എഴുതിയത് വായിച്ച് വായിച്ച് എനിക്കിപ്പോൾ സത്യം ഏത് മിഥ്യയേത്, നല്ലതേത് ചീത്തയേത് എന്നൊന്നും അറിയാൻ പറ്റാതായിരിക്കുന്നു. നമുക്ക് എന്തിനെയെങ്കിലും പറ്റി വ്യക്തമായ ഒരു ധാരണ ഉണ്ടെങ്കിലല്ലെ വല്ലതും എഴുതുവാനാവൂ.. ഇപ്പോൾ ഗമ്പ്ലീറ്റ് ഇഗ്നൊറൻസും കൺഫ്യൂഷനും മാത്രമാണ്. ജീവിതത്തിന്റെ മുന്നിൽ എന്നത്തെയും പോലെ പകച്ചു നിൽക്കൽ. ഇപ്പോൾ അത് പൂർണ്ണമായ പകച്ചിലിൽ എത്തിയെന്നേ ഉള്ളൂ. അതിനാൽ തന്നെ എനിക്കായി പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു കാഴ്ച്ചപ്പാടും ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു.

ക്ഷണികതയാണ് ഏറ്റവുമധികം തളർത്തുന്നത്. പിന്നെ ആൾക്കാരുടെയും സമ്പത്തിന്റേയും സൽപ്പേരിന്റേയും ഒക്കെ ആപേക്ഷികമായ? വിലയിടിവും ഉയരലും എന്നെ പരിഭ്രാന്തയാക്കുന്നു.


ഇന്നലെ കണ്ട സത്യം ഇന്ന് അസത്യമാവുന്നു. ഇന്നലെ നല്ലവരെന്ന് കരുതിയവർ ഇന്ന് സ്വാർദ്ധതയുടെ മൂർത്തിമത്‌ഭാവമാവുന്നു. അങ്ങിനെ ദിനം ദിനം മാറിക്കൊടിരിക്കുന്ന ഈ ലോകത്തിൽ ഞാനെങ്ങിനെ നിസ്സംഗയായി ഞാനൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലേ രാമനാരായണാ എന്ന മട്ടിൽ ഇരിക്കും.

ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് പുറത്ത് ഷോപ്പിംഗിനു പോകുന്നതും സാധനങ്ങൾ വാങ്ങുന്നതും തിരിച്ച് വരുന്നതും ഒക്കെ.
എല്ലാം നശ്വരമാണ് എന്നൊക്കെ കരുതി നടക്കുമെങ്കിലും എന്റ് കയ്യിലെ കാശ് മുഴുവൻ ചിലവാക്കി വീട്ടിൽ എന്നും മാറ്റം വരുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുക എന്റെ ശീലമായിപ്പോയിരിക്കുന്നു.






Friday, August 10, 2018

നശ്വരമായ ഒരു മനുഷ്യജീവി


ഇന്ന് ഇവിടത്തെ സാഹിത്യ കൂട്ടായ്മയുടെ ഒരു വാർഷിക പരിപാടിയാണ്. നാട്ടിൽ നിന്നും എഴുത്തുകാരൊക്കെ വരുന്നുണ്ട്. അതിൽ ഞാനും ആദ്യമൊക്കെ ആരോ ആയിരുന്നു എന്ന് തോന്നിയിരുന്നു. ഈ കൊച്ചു രാജ്യത്തെ വിരലിൽ എണ്ണാവുന്ന എഴുത്തുകാരുടെ ഇടയിൽ സ്വച്ഛമായി മത്സരബുദ്ധിയിലൊന്നും പെടാതെ ശാന്തമായി വല്ലതും ഒക്കെ എഴുതി അത് ഇവിടത്തെ മാഗസീനിൽ വരികയും ചുരുക്കം ചില മലയാളികൾ വായിക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുന്നതിൽ മാത്രം സംതൃപ്തിപ്പെട്ട് ജീവിച്ച് 10, 15 വർഷം. ആദ്യ 10 വർഷം മറ്റൊരു പേജിൽ ആണ് എഴുതിയിരുന്നത്. കാരണം സ്വന്തം പേരിൽ എഴുതി അറ്റൻഷൻ കിട്ടിയാൽ സ്വന്തക്കാർക്ക് തന്നെ അത് അരോചകവും അസ്വസ്ഥയും സമ്മാനിക്കുമെന്നും അത് അവർക്ക് എന്നോടുള്ള അതൃപ്തികൂട്ടി മത്സരബുദ്ധിയുണ്ടാക്കുമെന്നും അത് എന്റെ കുടുമ്പത്തിന്റെ  നിലനിൽപ്പിനെ ബാധിക്കുമെന്നും ഭയന്നു..

അതുകഴിഞ്ഞ് ഈ സാഹിത്യകൂട്ടായ്മ ഉണ്ടായപ്പോഴും അല്പമൊന്നു ഭയന്നു. എന്നാലും സാഹിത്യം ഒക്കെ ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു കൂട്ടം ആൾക്കാരുടെ ഇടയിലിരുന്ന് സാഹിത്യത്തെ പറ്റി കേൾക്കാനും പറയാനും ഒക്കെ അവസരം കിട്ടുമെന്ന് കരുതി.
പക്ഷെ അവിടെ നടന്നത് ഒരു സ്റ്റഡി ക്ലാസ്സ് പോലെ ആയിരുന്നു. വലിയ ചിലരുടെ സാഹിത്യത്തെ പറ്റി അത് വായിച്ചവർ ചർച്ച ചെയ്യുകയും നിരൂപണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുക. കാരണം അതിനു യോഗ്യതയും അറിയും ഉള്ള ചിലരുടെ അധീനതയിൽ ആയിരുന്നു കാര്യങ്ങൾ. തങ്ങളുടെ സാഹിത്യാഭിരുചി വളർത്തുമെന്ന് കരുതി വെറുതെ പോയി ഇരുന്നവർ ഇളിഭ്യരായി, മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം സാഹിത്യം ആസ്വദിച്ച് പഠിച്ച് വിമർശിക്കാനുള്ള കഴിവ് സമ്പാദിക്കാൻ നെട്ടോട്ടമോടിത്തുടങ്ങി. അവർ വിമർശിക്കാനും ആദരിക്കാനും ഒക്കെ വിളിച്ച സാഹിത്യവും സാഹിത്യകാരന്മാരെയും ഒക്കെ എനിക്കും പരിചയം ഉണ്ടെങ്കിലും അതിനെ പറ്റി വിമർശിക്കാനോ എന്തെങ്കിലും പറയുവാനോ ഉള്ള ഉദ്ദേശത്തിൽ ആയിരുന്നില്ല ഞാൻ വായനയെ കണ്ടിരുന്നതെന്നതിനാൽ ഞാൻ പതിയെ പതിയെ ഉൾവലിയാൻ പ്രേരിതയായി. എന്റെ അലസതയോ മത്സരബുദ്ധിയില്ലായ്മയാലോ ആയിരിക്കാം.

ഏതിനും അവിടെ പോയെന്നു കരുതി എന്റെ ക്രിയേറ്റിവിറ്റി കൂടുകയോ എനിക്ക് പ്രയോജനകരമായി എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചെന്നോ എനിക്ക് തോന്നിയും ഇല്ല. മറിച്ച് എനിക്ക് ഒന്നും തന്നെ എഴുതാനാവാത്ത ഒരവസ്ഥ വന്നു ഭവിക്കയും ചെയ്തു. വല്ലതും എഴുതണമെങ്കിൽ ഈ കൂട്ടായ്മയെ കാണിക്കാനാവണം. വായിക്കുന്നതും എനിക്ക് അത്തരം ഒരു വായനയിലും എഴുത്തിലും താല്പര്യം ഇല്ലേ ഇല്ല.

ഈ ലോകത്തിലെ ഒരു പൊട്ടുപോലെ ചെറിയ രാജ്യം. അവിടെ വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ചുരുക്കം ചില മലയാളി എഴുത്തുകാർ. അവർ ഒരു കൂട്ടായ്മ ഉണ്ടാക്കിയത് സ്വസ്ഥമായി കൂടിയിരുന്ന് സാഹിത്യത്തെ പറ്റി ചർച്ച ചെയ്യാമെന്നും വെളിയിൽ പ്രഹസനങ്ങൾ ഒന്നും വേണ്ട എന്നും ഉള്ള സത് ഉദ്ദേശത്തോടെ ആയിരുന്നു. അത് വിശ്വസിച്ചാണ് ഞാനതിൽ പെട്ടുപോയതും.
ഇപ്പോൾ പിന്മാറിയതും ഈ പ്രഹസനങ്ങൾ എന്നെ വല്ലാതെ അലോരസപ്പെടുത്തുന്നു എന്നുള്ളതുകൊണ്ടുകൂടിയാണ്.

ഇപ്പോൾ ആർക്കും വലിയവരും പ്രശസ്തരുമാകാൻ അല്പം കാശും പിന്നെ ഒരു കൂട്ടായ്മയും മാത്രം മതി. കാശ് എന്റെ തന്നെ കുടുമ്പത്തിലുള്ളവർ അവരുടെ സ്വാർദ്ധതാല്പര്യങ്ങൾക്ക് മാത്രം ചിലവഴിക്കയും കൂട്ടായ്മകളെയൊക്കെ അവർ തന്നെ ഈ കാശിന്റെ ബലത്തിൽ കയ്യടക്കിയിരിക്കയും ചെയ്തിരിക്കയാണ്. സ്വാഭാവികമായും ഈ സാഹിത്യകൂട്ടായ്മയും അവരുടെ ചൊൽപ്പടിയിൽ തന്നെ ചലിക്കാൻ പ്രേരിതമായി മുന്നോട്ടുപോകയാണ്. എന്റെ കുടുംബത്തിൽ എന്നെപ്പോലെ എന്റെ അത്രയെങ്കിലും എഴുതാൻ വാസനയും ക്ഷമയും ഉള്ളവർ ഇല്ല എന്നതാണ് ഒരു ഖേദകരമായ സത്യം. എന്നാലും പരസ്പര ഭിന്നങ്ങളായ കൂട്ടായംകൾ പടുത്തുയർത്തി ഓരോരുത്തരും സ്വയം വലിയവരാണ് എന്ന് കാട്ടാനായി കാട്ടുന്ന പരാക്രമങ്ങളിൽ എന്നെ കൂട്ടാൻ ആർക്കും സമ്മതമില്ല എന്നതാണ്. ഒന്നാമതായി എന്റെ സ്വതന്ത്ര നിലപാട്. രണ്ടാമത് എന്നെ കൂടെ കൂട്ടിയാൽ മറ്റുള്ളവരുടെ സപ്പോർട്ട് കുറഞ്ഞുപോകുമോ എന്ന ഭയം.

അപ്പോൾ ചുരുക്കം പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ വീണ്ടും എല്ലാറ്റിൽ നിന്നും ഒറ്റപ്പെട്ടു എന്നതാണ്. അതെങ്ങിനെ ഈ കുഞ്ഞുരാജ്യം ഒരു കാക്കത്തൊള്ളായിരം കൂട്ടായമകളാൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കയാണ്. അതിനിടയിൽ കൂട്ടായ്മകളിൽ പെടാതെ ജീവിക്കുന്നവർ സ്വാഭാവികമായും ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുമല്ലൊ!

എനിക്ക് കൂട്ടായ്മകൾ വളർത്തുന്ന അല്പായുസ്സുകാരായ ലീഡർമാരോട് പുശ്ചമാണ്. പണം കൊണ്ട് മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകളേയും സ്വാതന്ത്രത്തേയും വിലയ്ക്കു വാങ്ങുന്നവരെ അറപ്പാണ്. ആകെമൊത്തം സമൂഹത്തിൽ ഇടമ്പിടിക്കാനായി  ഈ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്ന കോമാളിത്തങ്ങളോടൊക്കെ വെറുപ്പാണ്.

ഞാൻ എന്നും തേടിയിരുന്നത് ശാശ്വതമായ/പ്രയോജനകരമായ ഒരു കർമ്മമേഘലയാണ്.  എന്നാൽ ശാശ്വതമായി ഒന്നും തന്നെ ഇല്ല എന്ന സത്യം എന്നെ നടുക്കുന്നു. പിന്നെ പ്രയോജനകരമായി എന്നു പറയുമ്പോൾ എനിക്ക് പ്രയോജനകരം ആവുന്നത് മറ്റുള്ളവർക്ക് പ്രയോജനകരമാവുന്നില്ല, അപ്പോൾ ഞാൻ സ്വാർദ്ധയാവുന്നു. ആ സ്വാർദ്ധത കൊണ്ട് എനിക്ക് ലാഭമൊന്നുമില്ലാ തനും. അവർക്ക് പ്രയോജനകരമായത് വല്ലതും ചെയ്യുന്നു. വെറുതെ.

ചെടികൾ നട്ട് സന്തോഷിക്കാമെന്ന് കരുതിയാൽ മൂന്നുവീടുകൾക്കപ്പുറത്ത് ഒരു ആന്റി ഒരിക്കൽ എന്നെ വിളിച്ച അവരുടെ വീട് കാട്ടിത്തന്നു. വിശ്വസിക്കാനാവാത്തവിധം ഭംഗിയേറിയ ഒരു ഗാർഡൻ. വീട്ടിനകം പോലും സൂക്ഷമതയോടെ അവർ ചെടികൾ വച്ചുപിടിപ്പിച്ച് വച്ചിരുന്നു.  സ്വർഗ്ഗലോകത്തിലെ ഒരു പൂന്തോട്ടമായി തോന്നി. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ ആ ചെടികൾ നശിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. കാരണം ആ സ്ത്രീയുടെ ആരോഗ്യം നശിച്ചുതുടങ്ങിയതിനാൽ. ഇപ്പോൾ അവർ സ്വയം ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത ആ സ്വർഗ്ഗലോകം പതിയെ നശിക്കുന്നത് കണ്ട് കൊണ്ട് അവരുടെ വാർദ്ധക്യത്തെ നേരിടുന്ന ദയനീയ സ്ഥിതിയാണ് എനിക്ക് കാണാനായത്! അതെന്നെ വല്ലാതെ തളർത്തി. ഒരിക്കൽ ഈ ഏരിയയിലെ ആധുനികവും ആർഭാടവും നിറഞ്ഞ ആ വീട് ഇനി അല്പകാലത്തിനകം പൊളിച്ചുമാറ്റപ്പെടുമെന്നു ഇപ്പോഴത്തെ രീതിയിലെ മൂന്നോ നാലോ നിലകളുള്ള കൂറ്റൻ മാളിക ആ സ്ഥാനത്ത് ഉയരുമെന്നതും നടുക്കുന്ന ഒരു യാധാർത്ഥ്യമാണ്.

എന്റെ എഴുത്തായാലും വരയായാലും ചെടിനടലായാലും എന്തൊക്കെ കുത്തിമറികൾ ഞാൻ ചെയ്താലും അതിന്റെ ഒക്കെ ആയുസ്സ് വളരെ തുശ്ചമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്നെ ഒന്നിലും ശ്രദ്ധ പതിപ്പിക്കാനാവുന്നില്ല.  എല്ലാം ഒരിക്കൽ നശിച്ചുപോകുമല്ലൊ എന്ന ധാരണ. എന്തിനധികം എനിക്ക് എന്റെ ശരീരവും ആരോഗ്യവും പോലും ഈ ചിന്തകളാൽ അവഗണിക്കപ്പെടാൻ തോന്നുന്നുണ്ട്.

ദിവസവും നല്ല വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചാലോ മുഖത്ത് ക്രീം പുരട്ടിയാലോ സുഗന്ധതൈലം പുരട്ടിനടന്നാലോ ഒന്നും തന്നെ എന്റെ ശരീരത്തെയോ എന്നെയോ ശാശ്വതമായി ഈ ഭൂമിയിൽ നിലനിർത്താനാവില്ല എന്ന സത്യം അറിയാമെന്നിരിക്കെ ഞാനെങ്ങിനെ നശ്വരമാ‍യ കുഞ്ഞു കുഞ്ഞു സ്വപ്നങ്ങൾക്കു പിറകേ നടക്കാൻ.

മരണത്തിലേക്ക് അനശ്വരതയിലേക്ക് മാത്രം നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നശ്വരമായ മനുഷ്യജീവി മാത്രമായി ഞാനെന്നേ തരംതാണിരിക്കുന്നു!

(ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്തിയതല്ല.
ഇതാണ്‌ ശരിക്കുള്ള ലോകത്തിന്റെ ഗതി ഇങ്ങിനെ ആണ്‌. ഞാനാണിവിടെ പിന്തിരിപ്പൻ ചിന്താഗതി എന്ന് ശരിക്കും അറിയാം .)

Saturday, July 28, 2018

ആത്മശാന്തിപൂജ

ദിവസവും ഉള്ള എഴുത്തൊന്നും നടക്കില്ല. ആഴ്ചയിൽ ഒന്നെങ്കിലും എഴുതാൻ പറ്റിയാൽ ഭാഗ്യം!

ഞാനിന്ന് എന്റെ വലിയമ്മയുടെ ഒരുവർഷത്തെ ആത്മശാന്തിപൂജയ്ക്ക് പോയിരുന്നു.
ആത്മാവുണ്ടോ അത് ഇംഗ്ലീഷാണോ മലയാളമാണോ സംസാരിക്കുന്നത് എന്നൊന്നും അറിയില്ല, എന്നാൽ ഞാൻ രണ്ടുമൂന്ന് ദിവസം മുൻപ് പെട്ടെന്ന് മൂത്തയമ്മയെ ഓർക്കയും മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത ഒരു സ്നേഹം വന്ന് നിറയുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ആത്മാവ് മരിച്ച ദിവസം അടുക്കുമ്പോൾ സൌരയൂധത്തിൽ? ഒരു കറക്കം പൂർത്തിയാക്കി ജീവിച്ചിരുന്ന ഇടങ്ങളിൽ എത്തുമായിരിക്കാം. അപ്പോൾ തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ആത്മാവും (മനസ്സും) ആയി സമ്പർക്കം പുലർത്താൻ കഴിയുമായിരിക്കണം എന്നെ എനിക്ക് ഒരു ബലമായ വിശ്വാസം ഉണ്ട്.

ഇന്ന് ഞാൻ പതിവില്ലാതെ ഉന്മേഷക്കുറവുമായി തന്നെയാണ് എണീറ്റതു. എന്തുപറഞ്ഞാണ് എന്നെ ഒന്ന് നേരേയാക്കി എടുക്കുക, സന്തോഷിച്ചില്ലെങ്കിലും
ഒരല്പം ഊർജ്ജം ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുക എന്നത് ഒരു കീറാമുട്ടിപോലെ എന്നെ വെല്ലുവിളിയുമായി. അപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് മൂത്തയമ്മയുടെ ചരമവാർഷികത്തെ പറ്റി ഓർമ്മവന്നു. അമ്പൽത്തിൽ പോയി ആ ആത്മാവിനുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരവസരം ആണ്. അത് പാഴാക്കിക്കൂട. മനസ്സിൽ ഒരു ഉണർവ്വ്. അതെ പണ്ടെങ്ങാണ് എനിക്ക് പലപ്പോഴായി ആ ആത്മാവിൽ നിന്നു കിട്ടിയ സ്നേഹം അംഗീകാരം , അത് എന്റെ ആത്മാവ് ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നുണ്ട്. വേനലിൽ ഒരല്പം ദാഹജലം പോലെ എനിക്ക് പലപ്പോഴായി കിട്ടിയ സ്നേഹങ്ങൾ അത് ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. അതെ! ആരെയെങ്കിലും ഒക്കെ ചുമ്മാ സ്നേഹിക്കുക. ആരെങ്കിലും ഒക്കെ ആ പിടിവള്ളിയിൽ പിടിച്ച് കരകയറിക്കോട്ടെ.നമുക്ക് ജീവിതത്തിൽ ചെയ്യാനാവുന്ന ഏറ്റവും നല്ല കാര്യം അതായിരിക്കും. മറ്റൊരാത്മാവിനെ ഉണർത്തിൽ ഉയർത്തൽ.  അത് അവർ ഒരിക്കലും മറക്കില്ലാതാനും!

ഇതെഴുതാൻ കഴിയുമ്പോൾ തന്നെ എന്നിൽ വറ്റിവരണ്ടു എന്നു കരുതിയ സ്നേഹത്തിന്റെ ഉറവ ഇതാ തെളിഞ്ഞുവരുന്നു!

എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിനെ ഡിസ്ട്രാക്റ്റ് ചെയ്യരുത്. ഇപ്പോൾ ഫോൺ എടുത്തു കഴിക്കാൻ പോലുന്ന മിക്ചറും ഐസ്ക്രീമും കോഫിയും കൂടിയുള്ള ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്തു. ഉള്ളിലേക്ക് തിരിയുകയായിരുന്ന മനസ്സ് വീണ്ടും വെളിയിൽ വന്നു.

ഞാൻ മൂത്തയമ്മയെ പറ്റി, മൂത്തയച്ചനെ പറ്റി, ഏറ്റുവും വലിയ മൂത്തച്ഛനെയും മകനെയും പറ്റി, ഒക്കെ എഴുതുവാൻ വന്നതായിരുന്നു

ഇന്ന ആത്മശാന്തിപൂജയ്ക്ക് ഇടയിൽ പൂജാരി വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. അച്ഛന്റെ അച്ഛനെ പേര്? അവർക്കറിയില്ല! ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അച്ഛന്റെ അമ്മയുടെ പേര്? അവർക്കറിയില്ല! അതും ഞാൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

എന്റെ കൂട്ടുകാരിയായി ഒരുറൂമിൽ കഥകൾ പറഞ്ഞും ഒരുമിച്ച് ആഹാരം കഴിച്ചും ഉറങ്ങിയും (ഒരിക്കൽ.. ഒരിക്കൽ മാത്രം വഴക്കുണ്ടാക്കിയും) കഴിഞ്ഞ എന്റെ അച്ഛാമ്മയ്ക്ക് അങ്ങിനെ ഈ അന്യനാട്ടിൽ വച്ച് എന്നിലൂടെ ആ അമ്മുമ്മയുടെ കൊച്ചുമക്കളാൽ ശ്രാദ്ധം ഊട്ടാനും ഒരുരുള ചോറും നിവേദ്യങ്ങളും നേദിച്ച് അപ്പുപ്പനും അമ്മുമ്മയ്ക്കും വച്ച് പൂജിക്കുന്നതും കണ്ട് എന്റെ മനസ്സും ഒപ്പം ഇവർക്കൊക്കെ വേണ്ടി ഒരു ജന്മം മുഴുവൻ പ്രാർത്ഥനയോടെ കാത്തിരുന്ന മരിച്ചുപോയ ആ അമ്മുമ്മയുടെ ആത്മാവും ശാന്തിയടഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. മരിച്ചുപോയ മൂത്തച്ഛന്റെ ആത്മാവും മൂത്തയമ്മയുടെ ആത്മാവും ശാന്തവും സന്തോഷവും ആയിക്കാണും.

ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത എത്രയോ അദൃശ്യ സത്യങ്ങൾ ഈ ഭൂമിയിൽ ഒളിഞ്ഞ് കിടപ്പുണ്ടെന്നോ!

പരസ്പരം ദൈവതുല്യമായി സ്നേഹിച്ചിരുന്ന മൂന്നു സഹോദരങ്ങൾ . അവരുടെ ഏറ്റവും ഇളയ ആളിന്റെ മകളാണ് ഞാൻ. ഇപ്പോൾ ഞാൻ ജീവിക്കുന്ന കുടുംബത്തിലും അതുപോലെ മൂന്നു സഹോദരങ്ങൾ ഉണ്ട്. എന്നാൽ പരസ്പരം
തെറ്റിധാരണകളും സംശയങ്ങളുമായി നീറി ജീവിക്കുന്നവർ! പരസ്പരം ഉള്ളുതുറന്ന് സ്നേഹിക്കാനാവാതെ അസ്വസ്ഥതപ്പെടുന്നവർ!

കാലം മുന്നോട്ടുപോകും തോറും വ്യക്തിബന്ധങ്ങൾക്കിടയിലുണ്ടാകുന്ന വിള്ളലുകൾ ബലമില്ലായ്മ,അതൊക്കെ എന്നെ വല്ലാതെ അമ്പരപ്പിക്കുന്നു.

അധിക സമ്പത്തുകളും ആർഭാടങ്ങളും വരുത്തിവച്ച വിള്ളലുകൾ!
ഇനിയൊരിക്കലും കൂട്ടിച്ചേരാനാവാത്ത വിള്ളലുകൾ വരുത്തി വച്ച അത് അർമാദിക്കുന്നു.
മനുഷ്യന് മനുഷ്യരെ തിരിച്ചറിയാനാവാത്തവിധം നശിച്ചുപോയിരിക്കുന്ന മനുഷ്യർ.

ഞാൻ അന്വേക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സന്തോഷവും സ്നേഹവും ഒക്കെ എന്റെ അരികിൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ട് എന്നറിയാതെ അലയുന്ന മനസ്സുമായി ഉള്ളിലും അരികിലും തിരയാൻ കൂട്ടാക്കാതെ ഈ ഞാനും!!



Thursday, July 19, 2018

എഴുത്തുകാരി


സത്യസന്ധമായി വല്ലതും എഴുതണം എങ്കിൽ ബ്ലോഗോ ട്വിറ്ററോ ഒന്നും പറ്റില്ല.
അവിടെ നമ്മൾ എഴുതുന്നത് ആരെങ്കിലും വായിക്കും എന്ന തിരിച്ചറിവോടെ ആണ് എഴുതുന്നത്. എന്നാൽ ആ പ്രത്യേക വിഭാഗം ആൾക്കാർക്കുവേണ്ടിയല്ലാതെ ലോകത്തിനു പൊതുവായി ഒരു തെറ്റും ശരിയും ന്യായവും ഉണ്ടെന്ന ധാരണയിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ അംഗീകാരം കിട്ടാനായല്ലാതെ സ്വന്തം വിചാരവികാരങ്ങൾ സത്യസന്ധമായി എഴുതുവാനാകണം. എന്നാലേ എനിക്ക് ശരിക്കും എഴുതുവാനുള്ള കഴിവുണ്ടോ എന്ന് എനിക്ക് അറിയാനാവൂ..

ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ എഴുതുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അതൊന്നും സാഹിത്യം ആവുന്നുമില്ല. എന്റെ എഴുത്തിനെ ഏതു വിഭാഗത്തിൽ പെടുത്താം എന്ന് ഇനിയും എനിക്ക് മനസ്സിലായിട്ടുമില്ല.

ഇവിടെ ഒരു സാഹിത്യ കൂട്ടായ്മ ഉയർന്നുവരുന്നുണ്ട്. നാട്ടിലെ വലിയ വലിയ സാഹിത്യകാരന്മാരെ ഒക്കെ കൊണ്ടുവരുന്നു, അംഗീകാരം നൽകുന്നു.. അവരുടെ സംസാരം കേൾക്കുന്നു. ബുക്ക് ഇറക്കുന്നു. ആകെ ബഹളം ആണ്.

ഇത്രയും വർഷമായി എഴുതുന്ന എന്റെ എഴുത്ത് എന്താണെന്ന് ഒന്ന് പരിശോധിക്കാൻ പോലും ആർക്കും മെനക്കെടാനാവാത്ത തിരക്കാണ്. അവർ പുതുതായി പ്രാസവും വൃത്തവും ഒക്കെ ഒപ്പിച്ച് അക്ഷരങ്ങൾ പെറുക്കി അടുക്കാൻ കഴിവുള്ള ചിലരെ അംഗീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അത് അവരുടെ തന്നെ കൂട്ടത്തിൽ ഉള്ളവരോ കൂട്ടുകാരുടെ ആൾക്കാരോ ആവുമ്പോഴാണ് ഈ ഉത്സാഹം.  എന്നെ അത്തരത്തിൽ ഉയർത്താൻ ആരും ഇല്ലായിരുന്നു. അധവാ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ തന്നെ ഞാൻ സമ്മതിച്ചില്ല. എനിക്ക് എന്റെ മക്കൾ രക്ഷപ്പെടണം, അതിനുമുൻപ് ഞാൻ ഒരെഴുത്തുകാരി എന്ന നിലയിൽ അറിയപ്പെടേണ്ട എന്നൊരു തീരുമാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പോലും മറ്റു പേരുകളിൽ എഴുതിയതും ആരോടും അടുക്കാനാവാഞ്ഞതും. അവിടെ പലർക്കും മതിപ്പുണ്ടായിരുന്നു എന്റെ എഴുത്തിനോട്..

പിന്നെ റ്റ്വിറ്ററിൽ എഴുത്ത് തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആ ചെറിയ അംഗീകാരങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ടു. എനിക്ക് മനസ്സിൽ തോന്നുന്നത് അപ്പോഴപ്പോൾ എഴുതി ആശ്വാസം കണ്ടെത്താനുള്ള ഒരു വേദിയായി അത് മാറി.

ഇപ്പോൾ ഞാൻ എവിടെ നിൽക്കുന്നു എന്ന് എനിക്കുതന്നെ അറിയില്ല. എഴുത്തുകാരി എന്ന പേര് ഇനി വേണ്ട എന്ന തോന്നൽ. ഇനി മറ്റ് വല്ലതും ആവാം.

ഒരു അമ്മ, ഗൃഹസ്ഥ.ചെറിയ ചെറിയ ഹോബികളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഒക്കെയുള്ള ഒരു വീട്ടമ്മ. അതുമതി. ധാരാളം.

ഇന്ന് വന്നുപിടിച്ച ഡിപ്രഷൻ പോകാൻ മറ്റൊരു കാരണവും കൂടിയുണ്ട്
ഈ തീർത്താൽ തീരാത്ത കടപ്പാടുകൾക്കും ജോലികൾക്കും പാഷനുകൾക്കുമിടയിൽ ഞാനെങ്ങിനെയാണ് ആ സാഹിത്യ കൂട്ടായ്മയിൽ പോയി ശ്രദ്ധപിടിച്ചുപറ്റേണ്ടത് എന്ന് എനിക്ക് ശരിക്കും അറിയില്ലാതാനും. അതും ഡിപ്രഷന്റെ ഒരു ഭാഗമായിക്കാണും. ഏതിനും ആ ഒരു ഏട് വലിച്ചുകീറി പാറ്റിയപ്പോൾ എന്റെ താളിൽ വെളിച്ചം വീശിത്തുടങ്ങി. അറ്റൻഷനും അംഗീകാരത്തിനുമായി ഒന്നും ഞാനിതുവരെ ചെയ്തിട്ടില്ല. ചെയ്യാൻ കഴിയുകയുമില്ല. 

Wednesday, June 27, 2018

ജീവിക്കാനായി ജീവിക്കുന്നവള്‍!


വീണ്ടും നാട്ടില്‍ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള്‍ അതേ തളര്‍ച്ച! വെറും മൂന്നു ദിവസങ്ങള്‍ ആയിട്ടുകൂടി!
വേരുകളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് വീണ്ടും വേര്‍പിരിഞ്ഞ നൊമ്പരം!
കടവേരുകളൊക്കെ പിഴുതുവീണു. ഇനി ചെറിയ വേരുകള്‍ മാത്രം, എങ്കിലും അവയ്ക്കും വല്ലാത്ത ആഴമുണ്ട്!

തലയ്ക്ക് ഉള്‍ക്കൊള്ളാവുന്നതിലധികമായതുകൊണ്ടോ പെട്ടെന്ന് പതിവുപോലെ
പനിപിടിച്ച് കിടപ്പിലായി. പിന്നെ നിലനില്‍പ്പിന്റെ പ്രശ്നമായി
അന്യനാട്, മരുന്നുവാങ്ങിത്തരാന്‍പോലും കാലുപിടിക്കേണ്ട ഗതികേട്.
സ്വരത്തില്‍ ഒരല്പം ദൈന്യതയോ മര്യാദകേടോ പാടില്ല. ഒഫിഷ്യല്‍ ടോക്ക് മാത്രമേ പാടുള്ളൂ!!
മരുന്ന് കിട്ടി . പക്ഷെ ആഹാരം?!
ഞാന്‍ മാത്രമല്ലല്ലൊ, കൂടെ ഒരു കുട്ടിയും, പിന്നെ അലങ്കോലമായി കിടക്കുന്ന വീടുകളും. അയാള്‍ സമയമുള്ളപോലെ അറിയാവുന്ന ജോലികള്‍ ധീരവീരപരാക്രംത്തോടെ നടത്തുന്നുണ്ട്. പെട്ടികള്‍ തുറക്കുന്നു. തുണികള്‍ പെറുക്കുന്നു. വാഷിംഗ് മെഷീനില്‍ ഇടുന്നു, വിരിക്കുന്നു..
ഉണങ്ങുമ്പോള്‍ അടുക്കുന്നു.
വീടുനിറയെ തുണികള്‍ ആണ്. പാതി ഉണങ്ങിയവയും, ഉണങ്ങാത്തവ, അടുക്കിയവ തേച്ചവ എന്നിങ്ങനെ ഒരു വെളുത്തേടന്റെ ടെന്റ് പോലെ ആക്കിയിട്ട് വിജയശ്രീലാളിതനായി ബെന്‍സും ഓടിച്ച് മുതലാളി പുറത്തുപോയി

വീട്ടില്‍ ചോറില്ല, കറികളും ഇല്ല! തല പൊക്കാനാവുമെങ്കില്‍ അരിയിട്ട് തിളപ്പിച്ച് ചോറുണ്ണാമായിരുന്നു. ബിസ്ക്കറ്റു തീരാറായി. നാട്ടില്‍ നിന്നുകൊണ്ടുവന്ന എത്തയ്ക്കാ അപ്പം ചൂടാക്കി തിന്നു നോക്കി. പഴുത്തിരിക്കുന്ന തൊണ്ടയിലൂടെ ഇടയിലൂടെ കാര്‍ക്കശ്യത്തോടെ അതിറങ്ങിപ്പോയി.
ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്താനാണ് തൊണ്ടേ.. സഹിക്ക്!
ഗുളികകള്‍ മണിക്കൂറുകണക്കിന് വിഴുങ്ങള്‍, കിട്ടുന്ന അല്ലറചില്ലറ ആഹാരങ്ങള്‍ കൂടെക്കൂടെ ഇട്ടുകൊടുക്കല്‍.. എന്നിവ തുടര്‍ന്നു.

ഉടുത്തിട്ടിരിക്കുന്ന കല്യാണസാരികള്‍ മറ്റുതുണികള്‍ ഒക്കെ ഇരുന്ന് വീര്‍പ്പുമുട്ടുന്നുണ്ട് കാറ്റിനും വെളിച്ചത്തിനുമായി. ഞാനൊന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടോട്ടെ.
വീട് അടിച്ചുവാരണം, തുടയ്ക്കണം. അനേകം പേര്‍ നടന്ന് വീടാണ്. എല്ലാം ശുദ്ധമാക്കി പഴയപോലെയാക്കണം. പാര്‍ട്ട് ടൈം എല്ലാം കൈക്കലാക്കിയ ത്രില്ലില്‍ ലൈഫ് എന്‍‌ജോയ് ചെയ്യുകയാണ്. ചെയ്തോട്ടെ.
മകള്‍ ഓന്‍‌ലൈനില്‍ വരുത്തി പാകമാകാഞ്ഞ ഡ്രസ്സുകള്‍, കൂടാതെ പുതിയ രണ്ടുമൂന്ന് സാരികള്‍(അത്യാവ്യശ്യത്തിന് ഓടിവരുന്നവരല്ലെ എന്ന ഒരു മതിപ്പ്)
ഞാന്‍ തന്നെയാണ് ബന്ധങ്ങള്‍ വഷളാക്കുന്നത്. വാരിക്കോരി കൊടുത്തപ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കണമായിരുന്നു

ഇന്ന് മറ്റൊരു പാര്‍ട്ട് ടൈം വന്ന് വീടുമുഴുവന്‍ തൂത്ത് തുടച്ച് തന്നു. ചിക്കണും വാങ്ങി തന്നു!

നിനക്ക് നല്ലതുവരും കുട്ടീ..

വൈകിട്ടിറങ്ങി നടന്നു.. അടുത്തുള്ള ഷോപ്പിംഗ് മാളിലേക്ക്. പഴയ ഒരു മാര്‍ക്കറ്റ് ആണ്. പകല്‍ പോയാല്‍ വീട്ടാവശ്യങ്ങള്‍ക്കുള്ളതെല്ലാം പല കടകളില്‍ നിന്നായി വാങ്ങാന്‍ പറ്റും. നാട്ടില്‍ നിന്നു വന്നിട്ട് ഇവിടെ അടുത്ത് ശാശ്വതമായി സാന്ത്വനമായിട്ടുള്ളത് അതുമാത്രമേ ഉള്ളൂ..

ചോങ്ങ് പാങ്ങ്, എന്റെ അമ്മ!

അമ്മയുടെ മാറത്തൂടെ ഞാന്‍ നടന്നു. അമ്മയ്ക്ക് മാറ്റമൊന്നുമില്ല. പക്ഷെ അമ്മയുടെ മക്കള്‍ക്ക് മാറ്റം വന്നുതുടങ്ങി. ആദ്യം ഞാന്‍ വളരെ ലാവിഷായി ഇരുന്ന് വിശ്രമിക്കയും ലാളിക്കപ്പെടുകയും എന്റെ കാശ് മുക്കാലും ആ ലാളിക്കപ്പെടലിലൂടെ അവരുടെ അക്കൌണ്ടിലായകാര്യവും ഒടുവില്‍ ഒരു ട്രാപ്പ് പോലെ പാക്കേജ് എടുപ്പിക്കയും അതോടെ അവരുടെ പരിലാളനത്തിന്റെ മൃദുലത നഷ്ടമായി വരികയും, അത് മനസ്സിലാക്കി ഞാന്‍ ഉള്‍വലിഞ്ഞ് ഇനി പാക്കേജ് എടുക്കില്ല എന്ന തീരുമാനമായപ്പോള്‍ അവര്‍ പാക്കേജില്‍ നിന്ന് കാശെടുക്കാതെ എന്റെ പേര്‍സില്‍ നിന്നും കാശ് എടുപ്പിക്കയും ചെയ്തപ്പോള്‍ മുതല്‍ അവര്‍ എന്റെ ശത്രുവാണ്. പക്ഷ് എന്റെ മറ്റൊരു പാക്കേജിംഗിന്റെ ഒരു 10 12 തവണകള്‍ അവരുടെ കയ്യ്‌വശം ഉണ്ട്. എല്ലാം കൂടി ഒരു 1000 ത്തിലധികം ഡോളറും! പിണങ്ങിയാല്‍ എനിക്കാണ് വന്‍ നഷ്ടം!! കാശ് നമ്മുടെ ( ആരുടെ? നമ്മുടെ.) കയ്യില്‍ തന്നെയിരിക്കും കാലമേ നമുക്ക് മാറ്റും വിലയും ഒക്കെ ഉണ്ടാവൂ എന്ന് ഇത്തരുണത്തില്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉറപ്പിച്ചുറപ്പിച്ച് പറയുന്നു.

ഞാനാ കടയുടെ അരികില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഏതോ ഒരു പ്രേതം പുറത്ത് ചാടി ഞാനവരെ പുശ്ചത്തോടെ ഇഗ്നോര്‍ ചെയ്ത്. ആദ്യം ഒരിത്തിരി പുശ്ചം വാരി വിതറിയ ശേഷം അടുത്ത നീക്കം നടത്തണം! അടുത്ത തവണ എന്റെ സ്വാഭാവിക നിഷ്ക്കളങ്കതയും വിഡ്ഢിത്തവും എടുത്തണിഞ്ഞ് കയറി ചെല്ലണം. ‘എനിക്ക് ഡൈ ചെയ്യണം, പക്ഷെ നോ അഡിഷണല്‍ മണി.’ അല്ലെങ്കില്‍ അങ്ങിനെ പറയണ്ട. ഗൌരവമായി വല്ലതും വായിച്ചുകൊണ്ട് ഡീസന്റ് ആയി ഇരിക്കാം. വീണ്ടും പുതുക്കുന്നില്ല എന്നുപറഞ്ഞ് നിര്‍ത്താം. ശത്രുക്കളാക്കണ്ട.

ആ ഷോപ്പിന്റെ മുന്‍പില്‍ നിന്ന് അമ്പാട്ടിയെ മണിയടിക്കാനായി മൂന്നു വെള്ളിക്ക് പൂവ് വാങ്ങി. വീണ്ടും നടന്നു. കടത്തിണ്ണകളിലൊക്കെ രാത്രി കയറിത്തുടങ്ങി. അതിനിടയിലൂടെ തോളുവരെ വെട്ടിയിട്ട മുടി ഒതുക്കാതെ നടക്കയാണ് തല മാത്രമേ കുളിച്ചിട്ടുള്ളൂ. ഉടല്‍ വീട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയിട്ട് കുളിക്കും.
വസ്ത്രം അത്ര മോഡേണ്‍ ഒന്നുമല്ല ഒരു ചുരീദാറും ഷാളും. മുഖത്ത് ഒരു പൊട്ട് മാത്രം.

അടുത്ത കടയില്‍ എത്തി. ഞാനെന്തു വാങ്ങാനാണ് വന്നത്?!
ഓഹ് ബ്സ്ക്കറ്റ്, ടൊമാറ്റോ സോസ്.. മുട്ട, തീര്‍ന്നു, അതു വാങ്ങി. തൈര്, കാബേജ്.. കാബേജ് തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു! എങ്കി വേണ്ട കൌണ്ടറില്‍ ക്യൂ..
ഇഫ് യു ടേക്ക് ടു യു കാന്‍ സേവ് 3 ഡോളേര്‍സ്!! അവള്‍ വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്നു. ഇത്രയും ക്യൂവിലും അവളുടെ ആത്മാര്‍ത്ഥത കണ്ട് എനിക്ക് ഹെയര്‍ സലൂണിലെ ചീനത്തിയോട് തോന്നിയ വിദ്വേഷം കൂടി മാറി. ഇത്തരം നല്ലവര്‍ ആണ് ലോകത്തെ നയിക്കുന്നത്! ഞാന്‍ ഓടിചെന്ന് ഒന്നുകൂടി എടുത്തുകൊണ്ട് വന്നു. കാശുകൊടുത്ത് പുറത്തിറങ്ങി.

മകള്‍ വിളിക്കുന്നുണ്ട്.. അമ്മേ എവിടെയാ? എന്റെ നാസി ലാമാക്ക് വാങ്ങിയശേഷം അവിടെ പൊയ്ക്കൂടായിരുന്നോ?! എനിക്ക് വിശക്കുന്നു! കിലുക്കത്തിലെ രേവതിയെ ഓര്‍മ്മവന്നു. കൊഞ്ചിച്ച് വഷളാക്കിയതിന്റെ ശിക്ഷ! എങ്കിലും അവള്‍ക്കാരുമില്ല ഞാനില്ലാതെ എനിക്കും ആരുമില്ല. അവളുടെ കാര്‍ വെളിയില്‍ കിടപ്പുണ്ട്, അതുമെടുത്ത് ഇവിടെ എന്നെ കൊണ്ടിറക്കിയിട്ട് അതിനകത്തിരുന്നാലും മതി, എത്ര ഡീസന്റ് ആയി കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാമായിരുന്നു!!
പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. എല്ലാറ്റിനും ഒരു രക്ഷാകര്‍ത്താവ് വേണം. നാട്ടില്‍ നിന്ന് സഹോദരനും മറ്റും വന്നപ്പോഴും കല്യാണ ഒരുക്കങ്ങള്‍ക്കും ഒക്കെ അവര്‍ വളരെ ശുഷ്ക്കാന്തിയോടെ എല്ലാം ചെയ്തു. ഇപ്പോള്‍ നാഥനില്ലാത്ത വീട്ടില്‍ അവര്‍ക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ ഉത്സാഹമില്ല. ഗൃഗനാഥന് വീടു നോക്കാനും ഭാര്യയേയും മക്കളേയും നോക്കാനും ഒക്കെ കോമ്പറ്റീഷന്‍ ഉണ്ടെങ്കിലേ ഉണര്‍വ്വ് വരൂ.. ഇപ്പോള്‍ കോമ്പീറ്റ് ചെയ്യാന്‍ ആരുമില്ലല്ലൊ, അതുകൊണ്ട് അനാധരുടെ അവഗണനയാണ്.

അടുത്ത കടയില്‍ കയറി, ഇവിടെ കോണ്ടാക്റ്റ് സിമന്റ് ഉണ്ടോ.. രാത്രിയായതുകൊണ്ടും ക്ഷീണിച്ചതുകൊണ്ടും അവര്‍ പതിവ് താല്പര്യമൊന്നും കാട്ടിയില്ല. വെളിയില്‍ ഉണ്ട്. ഞാന്‍ നോക്കി, കണ്ടില്ല. പെട്ടെന്ന് ഉള്ളില്‍ രോക്ഷം നുരയിട്ടു. അടുത്ത കടയില്‍ നിന്ന് വാങ്ങാം അപ്പോഴേ ഇവര്‍ കസ്റ്റമേര്‍സിനെ മാനിക്കാന്‍ പഠിക്കൂ.. ഹും! അടുത്ത കടയില്‍ ചെന്നു. കോണ്ടാക്റ്റ സിമന്റ്?! നോ ‘അതിവിടെ ഇല്ല.’ യ്യോ! അപ്പോള്‍ മറ്റേ കടക്കാരനെ പാഠം പഠിപ്പിക്കാനും പറ്റില്ല, എനിക്ക് ഇന്ന് ബാത്ത്രൂം റിപ്പയര്‍ ചെയ്യാനും പറ്റില്ല. എനിക്കും അഹങ്കാരം വല്ലാതെ കൂടിയിട്ടുണ്ട് അനുഭവി..

നേരേ നടന്നു വീട്ടിലേക്ക്.. ഇനി നാസി ലാമാക് വാങ്ങണം.
നാട്ടിലെ കള്ളുകുടിയന്മാര്‍ നിരങ്ങുന്ന നേരം. അതുപോലെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലെ കട. പക്ഷെ ഇവിടെ കുടുംബക്കാരും അലവലാതികലും എന്നൊന്നും ഇല്ല. കാശുള്ളവനും ഇല്ലാത്തവനും. ആരും മറ്റുള്ളവരെ നോക്കുന്നില്ല, വിലയിരുന്നുന്നുമില്ല.
ക്യൂവില്‍ കയറിപ്പറ്റി! ഒരു ചീന യൂത്ത് അവന്റെ കൂട്ടുകാരെ നോക്കി എന്തോ ആംഗ്യ ഭാഷ കാട്ടുന്നു. എന്തോ വൃത്തികേടാണ്. എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് നാണക്കേട് തോന്നി. നാട്ടില്‍ നിന്നു വന്ന മൂഡ് വിട്ടുമാറാത്തതുകൊണ്ടാകും. തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോല്‍ ഒരു ഇംഗ്ലീഷുകാരനും ക്യൂവില്‍ ഉണ്ട്. അയാള്‍ ഇതെല്ലാം സരസമായി വീക്ഷിക്കയാണ്. ഇത്രയും കൂളായി വളരെയധികം സംസ്ക്കാരങ്ങള്‍ ഒത്തൊരുമയോടെ ജീവിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യം അവര്‍ക്ക് അല്‍ഭുതം ആയിരിക്കാം!! ഞാന്‍ കൂളായി തുടര്‍ന്നു.  ഒടുവില്‍ ക്യൂവിനടുത്തെത്തി. ഇടയ്ക്ക് അകത്തു നിന്ന് കുക്ക്- ഒരു മാന്യന്‍- എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട് എന്റെ നിസ്സഹായത് കണ്ട് മതിപ്പോടെ. മുതലാളി സ്ത്രീയാണ് പാക്ക് ചെയ്യുന്നത്. പണ്ട് അവര്‍ എന്നോട് ഞാന്‍ ടീച്ചര്‍ ആണൊ എന്ന് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. വീടിനടുത്തായതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ മിക്ക ദിവസവും ഇതിന്റ് മുന്നിലൂടെയാണ് കവാത്ത്. അതുകൊണ്ട് അവര്‍ക് എന്നെ നന്നായറിയാം.
രണ്ട് നാസിലാമാക്കും നാല് ചിക്കന്‍ വിംഗും. ബ്രോക്കോളിയും
ചില്ലി സോസ്?!
യെസ്!
പാക്ക് ചെയ്ത് കിട്ടി
കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ ഊളിയിട്ട് വെളിയിലിറങ്ങി കടയ്ക്ക് പിന്‍‌വശത്തെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലൂടെ കുറുക്കുവഴിയില്‍ വീട്ടിലെത്തി.
മകള്‍ ടിവി കണ്ടുകൊണ്ട് ഇതൊന്നുമറിയാതെ ഇരിക്കയാണ്
സാരമില്ല അടുത്തയാശ്ച അവള്‍ക്ക് ജോലി തുടങ്ങും. പാവം അല്പം റിലാക്സ് ആയി ഇരുന്നോട്ടെ
എങ്കിലും!
നാട്ടിന്‍ പുറത്ത് നിന്നും, സംസ്ക്കാരമുള്ള സിറ്റിയില്‍ ഒക്കെ ജീവിച്ച് പത്രാസോടെ വന്ന് ഒരു സ്ത്രീ ഈ വിധം വീട്ടുജോലിക്കാരെപ്പോലെ ജോലിചെയ്താണ് ( കാശില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല. ഒരമ്മായിയുടെയും അവരെ ഭയക്കുന്ന മകന്റെയും സംസ്ക്കാരശൂന്യതകാരണം?) അവരെ വളര്‍ത്തിയതെന്ന് അവര്‍ എന്നെങ്കിലും ഓര്‍ക്കുമോ?!

ഒരു ജന്മം പൂര്‍ത്തിയാവാറായി. ഇനിയിപ്പോള്‍ വലിയ പ്രതീക്ഷകളൊന്നും ഇല്ല ജീവിതത്തില്‍. വെറുതെ ജീവിതം വരുന്നപോലെ സ്വീകരിക്കുക.
ഞാന്‍ ആരുമല്ല. നാട്ടില്‍ നിന്നു വന്നവളോ പഠിച്ചവളോ ഭംഗിയുള്ളവളോ, സ്വഭാവഗുണമുള്ളവളോ, ഒന്നും! വെറും ഒരു സ്ത്രീ!! ജീവിക്കാനായി ജീവിക്കുന്ന വെറും ഒരു സ്ത്രീ!





Monday, May 14, 2018

വീട്ടമ്മമാര്‍


എത്ര പ്രായം ചെന്നാലും മനുഷ്യര്‍ക്ക് സ്നേഹിക്കാനും സ്നേഹിക്കപ്പെടാനുമുള്ള വാഞ്ചന ശേഷിക്കും. എതുവിധേനയെങ്കിലും സ്നേഹിക്കണം, സ്നേഹിക്കപ്പെടണം. ലോകത്തിന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള ഗതിയും മനുഷ്യരുടെ ഈ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവത്തിനെ ആശ്രയിച്ചാവണം രൂപപ്പെടുന്നത്.
സഹജീവികളുടെ സ്നേഹം കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ ലൌകീകമായ സുഖഭോഗങ്ങളെ സ്നേഹിക്കും. സ്നേഹം സുഖം ആനന്ദം ഇതുതന്നെയാണ് എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും സ്വഭാവം. ഇത് നേടുന്നതിനായി സ്വീകരിക്കുന്ന വഴികള്‍ തുലോഅം വ്യത്യസ്ഥമാണെന്നുമാത്രം.

മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിച്ച് നേടുന്ന സ്നേഹം , സുഖം ഒക്കെ ഒരാലെ ക്രൂരര്‍ ആക്കുന്നു.മറിച്ചാവുമ്പോള്‍ നല്ലവനും.

ദൈവത്തിന് ഇതില്‍ ആരെയാണ് ഇഷ്ടം എന്ന് എനിക്ക് ഇനിയും മനസ്സിലായിട്ടില്ല. ഏതുവിധേനയും മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിച്ചും നശിപ്പിച്ചുമായാലും സ്വന്തം നിലനില്‍പ്പ് ഭദ്രപ്പെടുത്തുന്നവരാണോ അതോ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കായി പലതും വിട്ടുകൊടുത്ത് വഴിമാറി സഞ്ചരിക്കുന്നവനാണ് അദ്ദേഹത്തിന് പ്രിയപ്പെട്ടവന്‍ എന്നറിയില്ല.

പ്രകൃതിയാണ് ദൈവം എങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും അന്യോന്യം പൊരുതി ജയിച്ച് മുന്നേറുന്നവന്‍ തന്നെയാണ് ശരിയുടെ പാതയിലൂടെ ഗമിക്കുന്നത്..
അങ്ങിനെയാണെങ്കില്‍ ഞാനൊക്കെ പ്രകൃതിയുടെ/ദൈവത്തിന്റെ നിയമനങ്ങള്‍ അനുശാസിക്കാത്തവരാവും.

സമാധാനത്തോടെയുള്ള മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിക്കാതെയുള്ള സുഖവും സന്തോഷവും ആണ് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുള്ളത്. എനിക്കത് കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും കൈമോശം വന്നില്ലെങ്കിലും ഞാനത് അന്യായമായ രീതിയിലൂടെ നേടാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുമില്ല.

അപ്പോള്‍ ദൈവത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയില്‍ ഒരുപക്ഷെ ഞാന്‍ അലസയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങള്‍ അനുശാസിക്കാതെ മറ്റുള്ളവരോട് മത്സരിക്കാതെ, ഒഴിഞ്ഞുമാറിനടക്കുന്ന ഒരു ഭീരുവായിരിക്കാം.

അതെ, ഭീരുവായ ഒരു വീട്ടമ്മ. വീട്ടമ്മ എന്നത് ഒരു പദവിയോ, ഒരു ജോലിയോ ഒന്നും തന്നെയല്ല. അതും തീരെവിലയില്ലാത്ത ഒരു പേരാണ്. ജീവിതത്തിന്റെ മുക്കാലിലേറെ സമയവും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കായി ഉഴച്ചിട്ടും ഒന്നും നേടാനാവാതെ, ഒന്നും ചെയ്തെന്ന് വരുത്താനാവാതെ മണ്ണടിയുന്ന ഒരു ജന്മം.

എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ സമൂഹത്തില്‍ പല പദവികളില്‍ ഉണ്ട്, ഒരുവള്‍ ഒരു ബാങ്ക് മാനേജര്‍, ഒരു മിടുക്കി വക്കീല്‍, മറ്റുരുവള്‍ ഹെഡ്മിസ്ട്രസ്സ് തുടങ്ങി ഡോക്ടര്‍ എജ്ജിനീയര്‍ പദവികള്‍ അലങ്കരിക്കുന്നവര്‍ വരെ ഉണ്ട്.  കാറൊക്കെ ഓടിക്കും, സ്വയം പര്യാപ്തത നേടിയവര്‍ മക്കളൊക്കെ അവരെക്കാളും വലിയ പദവികള്‍ അലങ്കരിക്കുന്നു, ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ കോണിലും .  എങ്കിലും ആരും തന്നെ സംതൃപ്തരായി തോന്നിയിട്ടില്ല. പലരും ഭര്‍ത്താവിനോടൊപ്പമല്ല ജീവിക്കുന്നത്പോലും ചിലര്‍ പിരിഞ്ഞു, ചിലര്‍ അകന്നു കഴിയുന്നു. സ്വന്തം വഴിതേടിപോയവര്‍ക്ക് കുടുംബം നോക്കാനാവാതെ തളര്‍ന്നുപോയവരും ഏറെ. എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ വളരെ ഉയര്‍ന്ന പദവിയില്‍ മാനേജര്‍ പോസ്റ്റില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഒരുവള്‍.. കണ്ടപ്പോല്‍ അഭിമാനം തോന്നി. മുടി മുഴുവന്‍ നരച്ചിരിക്കുന്നും. എങ്കിലും മുഖത്ത് ചുളിവുകള്‍ വീണുതുടങ്ങിയിട്ടില്ല. മുടി ഡൈ ചെയ്യാത്തത് ഭര്‍ത്താവുമായി അകന്ന് അകലെ ജോലിചെയ്യുമ്പോള്‍ നാട്ടുകാര്‍ അപവാദം പറയാതിരിക്കാനും കൂടി ആണത്രെ. കഴുത്തില്‍ ഒരു രുദ്രാക്ഷമാലയും ഉണ്ട്. ഏതോ സിനിമയില്‍ കണ്ട് പ്രായം ചെന്ന നായികാ കഥാപാത്രത്തെപ്പോലെ.

അവളോട് സന്തോഷവതിയാണോ എന്ന് ചോദിക്കാന്‍ തന്നെ മടി തോന്നി. എങ്കിലും പറഞ്ഞു പലരും പല രീതിയിലൂടെ ഉയര്‍ന്നവര്‍ . ആ ഉയര്‍ച്ചക്കിടയില്‍ പലര്‍ക്കും പലതും കൈമോശം വന്നിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും മറ്റു പലരെക്കാളും നമ്മളൊക്കെ മികച്ചവര്‍ തന്നെയാണ്.


(എന്നോട് സംസാരിച്ച് കഴിഞ്ഞ് പിറ്റേന്ന് ഒരു മെസ്സേജ് വന്നു. ആത്മ, കുറേ ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഇന്നലെയാണ് മനസ്സമാധാനത്തോടെ ഒന്ന് ഉറങ്ങാനായത്, നന്ദി. )

നമുക്ക് സ്വയം ആശ്വസിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാം. ഈ ഭൂമിയില്‍ ഇത്രകാലം ജീവിക്കാനായതില്‍ മക്കളെ പ്രസവിച്ച് വളര്‍ത്താനായതില്‍ , ശ്വസിക്കാനായതില്‍ പൂക്കളെയും കിളികളെയും പുഴകളെയും ഒക്കെ സന്ധിക്കാനായതില്‍. ഓരോ നിമിഷവും നമുക്ക് ദൈവത്തോടെ കടപ്പെട്ടവരായി ജീവിക്കാ‍ന്‍ ശ്രമിക്കാം..

ആത്മ

Sunday, April 8, 2018

ആമി


ഇപ്പോൾ മലയാളത്തിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്യാൻ ഫോണ്ട് ഒന്നും ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്യണ്ട!
ഇവിടെ വന്ന ഫ്രീ ആയി അങ്ങ് ടൈപ്പ് ചെയ്യാം! ചുമ്മാതല്ല ആളുകൾ ചറപറാ ഓരോന്ന് എഴുതി വിടുന്നത്..
ഹോ കുറെ നാളായി മൊബൈലും കൊണ്ട് നടന്ന എഴുതാനൊക്കെ മറന്നുപോയി..

ഇന്നലെ കമലാ സുരയ്യയുടെ 'ആമി'  സിനിമ കണ്ടു . മഞജു വാരിയർ ആണ് മാധവിക്കുട്ടിയെ അവതരിപ്പിച്ചത്. സിനിമ കൊള്ളാം സെറ്റിങ്സ് കൊള്ളാം അഭിനയം കൊള്ളാം. പക്ഷെ  മഞജുവാര്യർ മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ആത്മഗതങ്ങൾ പറഞ്ഞത് മാത്രം അരോചകമായി തോന്നി. അത് പറയാതെ തന്നെ അഭിനയത്തിലൂടെ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുമുണ്ട്. അഭിനയത്തിന്റെ കേമത്വത്തിനിടയിൽ ആ ഡയലോഗുകൾ വളരെ ചീപ്പ് ആയി തോന്നി. ചിലവ ബുക്കുകളിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന വായനക്കാരുടെ ഹൃദയത്തിൽ കയറിപ്പറ്റാനുള്ളവയാണ്` അതെടുത്ത് നിർല്ലോഭം വിളമ്പിയപ്പോൾ ആ കലാകാരിയുടെ ആത്മാവിനെ അവഹേളിച്ചപോലെ. ഒടുവിലത്തെ കല്പടവിൽ ഒറ്റയ്ക്കുള്ള ആ രംഗവും ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു. അവർക്ക് ഒരല്പംകൂടി  മാന്യത നൽകാമായിരുന്നു എന്നു തോന്നി. എത്രയോ സ്ത്രീകൾ അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഇതിനെക്കാളും വലിയ രഹസ്യങ്ങൾ ഒക്കെ കൊണ്ട് നടക്കുന്നുണ്ടാവും. അവർ ഒരു എഴുത്തുകാരി ആയതുകൊണ്ട് അവരുടെ വ്യക്തിജീവിതം ഈ വിധത്തിൽ പരസ്യമാക്കി അവരുടെ ആത്മാവിനെ മുറിവേൽപ്പിക്കണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തോന്നി.

പക്ഷെ ആ രംഗമൊക്കെ  മഞജുവാരിയർ  ശരിക്കും മാധവിക്കുട്ടിയായി പരകായപ്രവേശം നടത്തിയതായി തോന്നിപ്പോയി.
മെഞ്ചുവാര്യരുടെ ആരാധികയൊന്നും അല്ല ഞാൻ പക്ഷെ ആ ഒടുവിലത്തെ രംഗങ്ങളിൽ ഒക്കെ വളരെ മികവുറ്റ നടിയായി തോന്നി.

പിന്നെ നീര്മാതളവും നാലുകെട്ടും പഴയ നായർ തറവാടും സംസാരശൈലിയും ജീവിതരീതിയും ഒക്കെ വളരെ സ്വാഭാവികമായി തോന്നി. അതൊക്കെ കാണുവാനാണ്~ തീയറ്ററിൽ പോയി സിനിമ കണ്ടതും.
കമലിനു നന്ദി! പക്ഷെ മാധവിക്കുട്ടിയെ കുറച്ചുകൂടി സൂക്ഷ്മതയോടെ കൈകാര്യം ചെയ്യാമായിരുന്നു എന്ന് തോന്നി. ഇനിയിപ്പോൾ പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലോ!

p.s

ഇപ്പോൾ ഓർത്തുനോക്കുമ്പോൾ മഞ്ജുവാരിയർ മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ഏഴയലത്തുപോലും എത്തിയില്ല എന്നതാണു!

നമ്മുടെ ഷീലാമ്മ ചിലപ്പോൾ അഭിനയിച്ച്‌ ഭലിപ്പിച്ചേനെ!
അതെങ്ങിനെ! ഓൾഡ്‌ ആയിപ്പോയില്ലേ..
പിന്നെ ആർക്ക്‌ പറ്റുമായിരുന്നു!

നയൻ താര?

Thursday, March 8, 2018

ഇവല്യൂഷനും സ്ത്രീകളും

എനിക്ക് ബ്ലോഗെഴുതാനും റ്റ്വിറ്ററില്‍ എഴുതാനുമേ തല്‍ക്കാലം അറിയാവൂ എന്ന സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള വരവാണ്. ഫേസ്ബുക്കാണ് ഇപ്പോള്‍ പ്രചാരം. അവിടെ ഒരു പിടിപാടുമില്ലാതാനും! എങ്കിപ്പിന്നെ പഴയപോലെ എന്റെ സ്വന്തം ബ്ലോഗില്‍ തന്നെ ശരണം പ്രാപിക്ക്കാം എന്നു കരുതി.

ഇന്ന് ഞാന്‍ വീടിടെ പരിസരം മുഴുവന്‍ വൃത്തിയാക്കി. എന്റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ അമ്മ പെട്ടെന്ന് മരിച്ച വിവരം അറിഞ്ഞതില്‍ പിന്നെയാണ് യാന്ത്രികമായി വെളിയില്‍ ഇറങ്ങി പണി തുടങ്ങിയത്. ഇനി പ്രകൃതിയോടൊപ്പം എന്റെ  ദുഃഖം പങ്കിടാനുള്ള വെമ്പല്‍ ആയിരുന്നോ എന്നും അറിയില്ല. കാരണം ഈ മരണം എന്റെ അമ്മയുടെ മരണത്തെ പറ്റി എന്നെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കയും അസ്വസ്ഥതപ്പെടുത്താന്‍ തുടങ്ങിയും ഇരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഈ ഗാര്‍ഡണ്‍ വൃത്തിയാക്കല്‍.

ഗാര്‍ഡണ്‍ എന്നൊന്നും പറയാനുള്ള ഭംഗിയില്ല. വളപ്പ് എന്നുവേണമെങ്കില്‍ പറയാം. നാട്ടിലെ കൂവ വാഴ നെല്ലി പുളിഞ്ചി പാരിജാതം, പിച്ചി മുല്ല ഒക്കെ അടങ്ങുന്ന ഒരു സസ്യസമുച്ഛയം  തന്നെ അവിടെയുണ്ട്. അവിടെ നമുക്ക് അധികമൊന്നും വികൃതമാക്കാത്ത പ്രകൃതിയെ കാണാനാകുമായിരുന്നു. അവിടെ ദിവസവും കുറെ  അണ്ണാനും മഞ്ഞക്കിളിയും മൈനകളും ഒക്കെ വരും. രാത്രി നരിച്ചീറുകളും അവയെ പിടിക്കാനായി പാമുകളും വരെ വന്നിട്ടുണ്ട്. ഗ്രാമത്തിലെ ഏതോ വീട്ടില്‍ താമസിക്കുകയാണെന്ന ഒരു തോന്നല്‍ ഉണ്ടാക്കി തരുന്നു ഈ ചെടികളും സസ്യങ്ങളും വന്യ ജീവികളും ഒക്കെക്കൂടി..

ഇന്ന് എല്ലാം വെട്ടിയൊതുക്കി. അവശ്യം വേണ്ടുന്നവ മാത്രം കോതിയൊതുക്കി നിര്‍ത്തി. മേല്‍പ്പറഞ്ഞ പാമ്പിനെ ഭയന്നുകൂടിയാണ് അധികവും വെട്ടിക്കളഞ്ഞത്. ദിവസം മുക്കാലും അതിനായി ചിലവാക്കി എന്നു വേണമെങ്കില്‍ പറയാം.

ഒടുവില്‍ മകള്‍ വന്നപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു ‘നോക്കൂ മകളേ ഞാന്‍ വീടിനു വെളിയില്‍ ഒക്കെ വൃത്തിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്.. ഒന്ന് ചുറ്റും നടന്ന അപ്പ്രീഷ്യേറ്റ് ചെയ്തിട്ട് വരൂ”…

അവള്‍ പാറഞ്ഞു, അമ്മേ ഇന്ന് നമ്മുടെ ദിവസം ആണ്. വിമണസ് ഡേ! നമ്മള്‍ആഘോഷിക്കേണ്ട ദിവസം.
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു,  അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ ചുറ്റുപാടുകളൊക്കെ വൃത്തിയാക്കിയത്.

അവളെ പ്രകോപിക്കണ്ട എന്നുകരുതി വിഷയം മാറ്റി.
നമുക്ക് കെ എഫ് സിയോ പിസയോ ഓഡര്‍ ചെയ്ത് ആഘോഷിക്കാം?

അവളും വെറുതെ പറഞ്ഞതാണ്. ഒരു വീടും അവിടെ ഒരമ്മയും സ്വകാര്യതയും ഉണ്ടെങ്കില്‍ പിന്നെ എന്തിനു വെളിയില്‍ അലയുന്നു..

അതെ!എനിക്കിപ്പോ എന്റെ പ്രത്യേകത, വില (ഈ ഭൂമിയിലെ) ഒക്കെ നന്നായി ബോധ്യം വന്നു തുടങ്ങീട്ടുണ്ട്. അതിന് ആരുടേയും പ്രീതിയോ അംഗീകാരമോ എന്നും വേണ്ട. ഭൂമി കറങ്ങുന്നതും സൂര്യന്‍ ഉദിക്കന്നതും കാറ്റ് വീശുന്നതും മഴ പെയ്യുന്നതും ഒന്നും ആരുടേയും അംഗീകാരത്തിനുവേണ്ടിയല്ലല്ലൊ, അതുപോലെ വീട്ടമ്മമാരും അടുത്ത തലമുറയ്ക്കായി, മനുഷ്യന്റെ നിലനില്‍പ്പിനായി ചെയ്യുന്ന ജോലികള്‍, ത്വജിക്കുന്ന സുഖങ്ങള്‍ ഒക്കെ ആരെയും ബോധ്യപ്പെടുത്താനല്ല. സ്വയം അതില്‍ നിന്നും അറിയാതെ പ്രതിഫലം സന്തോഷമായി കിട്ടുന്നും ഉണ്ട്.

അതെ ഭൂമിയുടെ മനുഷ്യരുടെ ലനില്‍പ്പിന്റെ രഹസ്യം.. അതിന് പ്രകൃതി നിയമിച്ചതാണ് എന്നെപ്പോലെയുള്ളസ് സ്ത്രീകളെ!

നിലനില്‍പ്പ്/ഇവല്യൂഷന്‍



നമ്മള്‍ ഓരോ പുതിയ പ്രതിസന്ധികളും തരണം ചെയ്യുമ്പോള്‍ , മനുഷ്യകുലത്തിന്റെ ഇവല്യൂഷന്റെ ഒരു പടികൂടി കയറുകയാണ്.!

നമ്മുടെ അനുഭവം പങ്കിട്ട്, പിന്നീട് വരുന്നവര്‍ നമ്മള്‍ പ്രയാസത്തോടെ തരണം ചെയ്ത കടമ്പ കുറച്ചുകൂടി എളുപ്പത്തില്‍ ചാടിക്കടക്കും. അവര്‍ക്ക് പക്ഷെ പുതിയ പ്രോബ്ലംസ് (കടമ്പകള്‍) വരും. അത് സോള്‍വ് ചെയ്താലേ അവര്‍ക്ക്  മുന്നോട്ട് ഗമിക്കാനാവൂ..മനുഷ്യര്‍ക്ക് ആകെമൊത്തം നിലനില്‍ക്കാനാവൂ..

എങ്ങോട്ടാണ് യാത്ര എന്നറിയില്ല എങ്കിലും മുന്നോട്ട് കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കിനനുസരിച്ച് എല്ലാ ജീവികളും ഭൂപ്രകൃതിയും ഒക്കെയും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കയല്ലെ, നാമും മാറാതെ തരമില്ല.

Sunday, February 18, 2018

രണ്ട് പുതിയ ജോലിക്കാര്‍!

എനിക്ക് രണ്ട് പുതിയ ജോലിക്കാരെക്കൂടി കിട്ടി. ഈ അന്യരാജ്യത്ത് ജോലിക്കാരെ കിട്ടാന്‍ വലിയ പ്രയാസമാണേ!

പാത്രം കഴുവാന്‍ ഒരാളെയും തുണി കഴുകി വിരിച്ച് ഉണക്കി തരുവാന്‍ മറ്റൊരുവളും !

പാത്രം കഴുകാനും തുണി വിരിക്കാനും ഒക്കെ ഒരുവളെ കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം നിര്‍ത്തിയായിരുന്നു. ഒരുപാട് തവണ പാത്രം കഴുകി എന്നു പരാതി പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞുപോകുന്ന സമയത്ത് . അത് എന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. ഇതയും വര്‍ഷങ്ങളായി ഒരു പരാതിയുമില്ലാതെ ഏത് അര്‍ത്ഥരാത്രിയിലും അസുഖം പിടിച്ച് കിടക്കുമ്പോള്‍ പോലും ഞാന്‍ ചെയ്തിരുന്ന ജോലിയാണ്. കൂലി കിട്ടിയിട്ട് കൂടി പരാതി പറയുന്നത്! അപ്പോഴേ പീരിച്ചു വിട്ടു!

 പിന്നെ പാര്‍ട്ട് ടൈമിനെ കാത്തിരുന്നു മടുത്തു, വീണ്ടും പഴയപോലെ അസുഖം വരുമ്പോഴൊക്കെ പാത്രം കഴുകള്‍ ഒരു പ്രഹേളികയായി മുന്നില്‍ കിടക്കുമായിരുന്നു. ആരെങ്കിലും ഒരു കൈ സഹായിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍.. എന്നൊക്കെ ഓര്‍ത്ത് പരിതപിച്ചു നടന്നിട്ടുണ്ട്.. ഒടുവില്‍ ഇതാ സായം കാലത്തെങ്കിലും എനിക്ക് സ്ഥിരമായി ഒരുസഹായിയെ കിട്ടിയിരിക്കുന്നു..! ദൈവത്തിനു നന്ദി.

ഇവള്‍ക്ക് എത്ര പരാവശ്യം വേണമെങ്കിലും കഴുകാന്‍ മടിയില്ല. കഴുകി ഉണക്കിയും തരും! എടുത്ത് കപ്പ്ബോഡില്‍ വച്ചാല്‍ മതി.

അതുപോലെ തുണികഴുകുന്നവളെ സഹായിക്കാന്‍ വന്നവളും ചില്ലറക്കാരിയല്ല. കഴുകിവച്ച് ഉണക്കി എടുക്കുന്നത് ഒരു ദിവസത്തെ മുഴുവന്‍ ജോലിയാണ്. അവള്‍ എല്ലാം കൂടി ഒരുമണിക്കൂറിനകം ചെയ്തു തരും. അതും മടക്കി കപ്ബോഡില്‍ വച്ചാല്‍ മതി.. ഇനി തനിയേ ആണെങ്കിലും സര്‍വൈവ് ചെയ്യാമെന്ന ഒരു നിലയിലെത്തി..

ഇനി ഷോപ്പിങ്ങ് കൂടി ചെയ്യാന്‍ ആരെയെങ്കിലും .. അത് ഓണ്‍ലൈന്‍ ശ്രമിക്കണം! നോക്കട്ടെ…

ചമ്മന്തി അരയ്ക്കാനും മറ്റും കുഞ്ഞു സഹായികള്‍ നിങ്ങള്‍ക്കെന്നതുപോലെ എനിക്കും പണ്ടേ ഉണ്ട് കേട്ടോ!


പാത്രം കഴുകാന്‍ വന്നവളുടെ പേര് ഡിഷ് വാഷര്‍.

തുണി കഴുകുന്നവള്‍ വാഷിങ് മെഷീന്‍, അവളെ സഹായിക്കുന്നത് ഡ്രൈയ്യര്‍!

ഇന്ന് ഞങ്ങളെല്ലാവരും കൂടി ഒത്തൊരുമിച്ച് ഈ വീടൊക്കെ ആകപ്പാടെ ഒരു വൃത്തിയും വെടിപ്പും ഒക്കെ വരുത്തി. ഇന്ന് പതിവായി വരാറുള്ള ഡിപ്രഷനും പോയി കിട്ടി! കാരണം അറിയില്ല!! മക്കള്‍ വീട്ടില്‍ ഉണ്ട്. തനിച്ച് ആയില്ല. അതുകൊണ്ടാവുമോ ഇനി?!

Sunday, February 4, 2018

പാപി

സുമതിയുടെ വീട്ടിന്റെ പിറകിലെ ആര്‍മിയിലെ കമ്പിവേലിയില്‍ കയറിയിരുന്ന കിന്നാരം പറയുന്ന കുരുവികളാണ് ആ കാഴ്ച കണ്ടത്.. സുമതിക്കുട്ടി ചിക്കന്റെ കാലെല്ല് കടിച്ചുവലിച്ച് ശാപ്പിടുന്നത്!.  കുരുവികള്‍ ആ കാശ്ച കണ്ട് ആര്‍ത്തലച്ച്
പറന്നകന്നു.

സുമതി മകള്‍ ബാക്കിവച്ചതിന്റെ ബാക്കിയാണ് കഴിച്ചത്.പകുതി മാംസവും അതിലിരിക്കുന്നു. കാശുകൊടുത്തത് എന്തിനാ പാഴിക്കളയുന്നത്! ഏതിനും എനിക്കുവേണ്ടി അല്ല ഈ കോഴിയെ കൊന്നത്. ഞാന്‍ തിന്നാനിരുന്നതുമല്ല. അങ്ങിനെ നൂറു ന്യായങ്ങള്‍ നിരത്തി സുമതി തന്റെ വെജിറ്റേറിയനിസം ഭംഗപ്പെട്ടതില്‍ സമാധാനം കണ്ടെത്താന്‍ ശ്രമിക്കവെ ആണ് കുരുവികള്‍ അത് കണ്ടുപിടിച്ച്തും പറന്നകന്നതും!

യ്യോ! സുമതി.. ദേ അവളും.. കുരുവികള്‍ പെട്ടെന്ന് ഭയന്ന് പറന്നകന്നു. കിളികളെ ഭക്ഷിക്കുന്നവള്‍.. ദുഷ്ട!!

സുമതി കിളികള്‍ പറന്നകലുന്നത് കണ്ട് ജാള്യതയോടെ നോക്കി.  ഒരു പക്ഷെ കിളികള്‍ ഇനി ഇതുവഴി വരില്ലാന്നുണ്ടോ?
ഏകാന്തതയിലെ തന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ ഈ കുരുവികളും പിന്നെ രണ്ടുമൂന്ന് അണ്ണാന്മാരും ആണ്. ഭാഗ്യത്തിന് അണ്ണാന്‍ കണ്ടില്ല!

സുമതി മീനും കോഴിയും ഒക്കെ കഴിക്കാതായിട്ട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഏറെ ആയി. ഒരു പത്തിരുറ്പത്തഞ്ച് വര്‍ഷം..
അച്ഛനമ്മമാരേം നാട്ടിനെയും പിരിഞ്ഞ വിഷമം കൊണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടിയപ്പോള്‍ പ്രതിവിധിയായി തിരഞ്ഞെടുത്തതാണ് ഈ ഒരു ത്യാഗം! പിന്നെ ഒരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷയും ഒരു ആണ്‍കുഞ്ഞു!! പക്ഷെ അതുണ്ടായില്ല.. സുമതി വെജിറ്റേറിയനിസം തുടര്‍ന്നു..

ഇടയ്ക്ക് അവള്‍ക്ക് തന്നെ ഒരു അഹംഭാവം വന്നു. താന്‍ മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നൊക്കെ വളരെ സുപ്പീരിയര്‍ ആയെന്ന തോന്നല്‍. അതു കുറച്ച് തന്റെ ഈഗോ കുറയ്ക്കാനായിട്ടാണ് സുമതി ആദ്യം വെജിറ്റേറിയ്നൈസം തെറ്റിച്ചത്…

പിനീട് വയറ്റില്‍ കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞ് ഒരുപക്ഷെ പെണ്‍കുട്ടിയാണെങ്കില്‍ ദൈവത്തെ പഴിപറയരുതല്ലൊ , താന്‍ വെജിറ്റേറിയനിസം തെറ്റിച്ചതുകൊണ്ടുകൂടിയാണെന്ന് വരുത്താന്‍.. കാരണം ദൈവത്തില്‍ ഉള്ള വിശ്വാസം നഷ്ടമായാല്‍ ജീവിക്കാന്‍ പിന്നെ ഒരു വിശ്വാസവും വേറെ ഇല്ലായിരുന്നു..


പിന്നീടും പലപ്പോഴും സുമതി തെറ്റിച്ചിട്ടുണ്ട് ചിലപ്പോള്‍ തന്റെ വിശ്വാസങ്ങള്‍ ഒക്കെ തെറ്റുമ്പോള്‍, പലപ്പോഴും മനസ്സ് വല്ലാതെ തലരുമ്പോഴോ ആരോഗ്യസ്ഥിതി തീരെ വഷളാവുമ്പോഴോ മാതമാണ് തെറ്റിച്ചിട്ടുള്ളത് ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം.. പക്ഷെ ഉടന്‍ തന്നെ സുമതി പോയി കുളിച്ച് ശുദ്ധയാവും. എന്തോ തെറ്റുചെയ്ത മാതിരി..അത് ഭര്‍ത്താവിനോടൊപ്പം കിടന്നാലും കുളിക്കുന്നതുവരെ അശുദ്ധയായി തോന്നുമായിരുന്നു.

ഇത് രണ്ടും ഇല്ലാത്തപ്പോള്‍ ഒരു സന്യാസിനിയായ ശുദ്ധയായ വീട്ടമ്മ, അമ്മ! അവള്‍ക്ക് അങ്ങിനെ ഒരു സുമതിയെയായിരുന്നു ഇഷ്ടം.

ഇന്നിപ്പോള്‍ തെറ്റിക്കാന്‍ കാരണം വേറെ ചിലതാണ്.  ഒരമ്മയെന്ന നിലയിലും ഭാര്യയെന്ന നിലയിലും താന്‍ വളരെ പരാജയപ്പെട്ടു എന്ന തോന്നലില്‍ നിന്ന് മുക്തയാവാന്‍! തന്റെ .. തന്നെ തന്നെയും തന്റെ മക്കളെയും പരാജ്യപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു!
.

കാരണം തനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള ആണ് തന്റെ അച്ഛനായിരുന്നു. തനെനെ വിജയിപ്പിച്ച് ഒരു ഡോക്ടറോ പ്രറ്ധാനമന്ത്രിയോ പോലും ആക്കണമെന്ന വെറിയോടെ നടന്ന അച്ഛന്‍.. തനിക്ക് വേണ്ടായിരുന്നു. ഭയമായിരുന്നു. അങ്ങിനെ ഒളിച്ചോടിയതാണ്.

ഇപ്പോള്‍ ഒന്നുമല്ലാതായി ആയി അമ്മയും ഭാര്യയും പോലും അല്ലാതെ വേറുമൊരു മനുഷ്യ ജീവിയായി തരം താഴ്ന്നിരിക്കുന്നു. തനിക്കുവെണ്ടി കരയാനോ, തന്നെ സഹായിക്കാനോ ഒരു മനുഷ്യജീവിപോലും ഇല്ലല്ലൊ എന്ന നിസ്സഹായത! താന്‍ കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും പ്രതിഫലം തന്നെ അടിച്ചമര്‍ത്തിയവര്‍ക്ക് കൊടുത്തതില്‍ ഈശ്വരനും പങ്കുണ്ടോ എന്ന അവിശ്വാസം ഇല്ലാതാക്കാന്‍.. താന്‍ അത്ര നല്ലവളല്ലെന്ന് വരുത്താന്‍

താന്‍ ചിക്കണും മറ്റും കഴിക്കുന്ന അത്ര ശുദ്ധയല്ലാത്ത ഒരു വീട്ടമ്മയായിക്കോട്ടെ!
അപ്പോള്‍ അവര്‍ തന്നോട് ചെയ്ത അന്യായങ്ങള്‍ ഒക്കെ ന്യായീകരിക്കാനാവുമല്ലൊ ദൈവത്തിന്!
കാരണം ദൈവത്തെ തോല്‍പ്പിക്കുന്നത് അവള്‍ക്ക് ഇഷ്ടമല്ല.
ദൈവത്തെ വിശ്വസിക്കാനായില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ഈ ജന്മം ഒന്നിലും വിശ്വാസം ഇല്ലാതായിപ്പോവില്ലേ?!

സുമതി കോഴിയുടെ എല്ലുകള്‍ കടിച്ചു വലിച്ച് കഴിച്ചിട്ട് കൈകള്‍ കഴുകി.
ഇനി കുളിച്ച് ദേഹശുദ്ധിവരുത്തിയിട്ടേ ദൈവത്തിന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ പറ്റൂ..

സുമതി നടന്നു. കിളികള്‍ ഇതിനകം കൂടെത്തിയിരുന്നു.. രാത്രി മുഴുവന്‍ അവര്‍ക്ക് പറയാന്‍ സുമതിയുടെ കഥയുണ്ടല്ലൊ ഇന്ന്! തങ്ങള്‍ക്ക് അന്നം തരുന്ന ശുദ്ധയായ വീട്ടമ്മ! അവര്‍ ഇന്ന് പാപിയായിരിക്കുന്നു. അവര്‍ അന്യോന്യം പറഞ്ഞ് കരഞ്ഞു.
--

Friday, January 5, 2018

ബാഹുബലിയും പിന്നെ അല്പം ഡുറിയാനും


ഞാന്‍ ഇന്നത്തെ ദിവസം അല്പം ലാവിഷ് ആയി ചിലവഴിച്ചിട്ടു വരികയാണ്.
കൂട്ടിന് ആരും ഇല്ല. ഞാനും എന്റെ ബാഗിലെ 200 ഡോളറും പിന്നെ ഒരു ബസ്സ് കാര്‍ഡും!
വേണമെങ്കില്‍ ഈ കാശ് സൂക്ഷിച്ച് വയ്ക്കാം.. എന്നിട്ട് പിന്നീട് എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ ആര്‍ക്കെങ്കിലും കൊടുക്കാം. പക്ഷെ, ഞാന്‍ കൊടുത്തു സഹായിക്കാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നവര്‍ ഒരുപക്ഷെ എന്നെക്കാട്ടിലും നന്നായി ജീവിതം ആസ്വദിക്കുന്നവരാവാം. എനിക്ക് ആസ്വദിക്കാന്ന് ഈ ആകെയുള്ള 200 ഡോളറേ ഉള്ളൂ.. അതുകൊണ്ട് എന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചാല്‍ എനിക്ക് ഒരു 5000 ഡോളറിന്റെ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാനാവും. ഷോപ്പിംഗ് കുക്കിംഗ് കൌണ്‍സലിംഗ്, ക്ലീനിംഗ്, എന്നുതുടങ്ങി പലര്‍ക്കായി വീതിച്ചുകൊടുക്കേണ്ട കാശാണ് പലവര്‍ഷങ്ങളായി  ഞാന്‍ ലാഭിച്ചുകൊടുത്തത്. അതും പത്തിരുപത് വര്‍ഷം!
ആര്‍ഭാടങ്ങളോ ആഡംബരങ്ങളോ തീരെയില്ലാതെ ജീ‍വിച്ച് ലാഭമുണ്ടാക്കിയത്
ഇനിയും പല ലക്ഷങ്ങള്‍..!!

ഇനി ഈ ഭൂമിയില്‍ നിന്ന് വിടപറയും മുന്‍പ് എനിക്കും എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കില്‍ സാധിച്ചുകൊടുക്കണ്ടേ! വലിയ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇല്ല
ബാഹുബലിയുടെ ഡിവിഡി വാങ്ങാന്‍ അതിയായ മോഹം. പിന്നെ അല്പം ഡുറിയാനും. രണ്ടും എക്സ്പെന്‍സീവ് ആണ്.

ഇന്ന് ഒരു ദിവസം വീണുകിട്ടിയിട്ടും ഉണ്ട്. അപ്പോള്‍ പിന്നെ യാത്ര തുടങ്ങാം അല്ലെ!
ബസ്സില്‍ തേക്കായിലും പിന്നെ എം. ആര്‍ ടി യില്‍ മുസ്തഫയില്‍ എത്തി.
ഡിവിഡി കിട്ടി. പിന്നെ രണ്ട് ടേബിള്‍ ക്ലോത്ത്, കുട്ടികള്‍ക്കും എനിക്കും വസ്ത്രങ്ങൾ, നൈറ്റി.. ഷോപ്പിംഗ് കഴിഞ്ഞു.

ഡബിള്‍ ഡക്കര്‍ ബസ്സില്‍, മുകളില്‍ ഇരുന്ന് കൂട്ടുകാരിയെ ഫോണ്‍ചെയ്ത്  ഖത്തീബിലും പിന്നെ വേറൊരു ഡബിള്‍ ഡക്കറില്‍ (മുകളില്‍ കയറിയില്ല) ചോങ്ങ്പാങ്ങില്‍ എത്തി.

കൂട്ടുകാരി നാട്ടിലായിരുന്നു. അമ്മയും അച്ഛനും അടുത്തടുത്ത് മരിച്ചുപോയി. ആ കഥകള്‍ കേള്‍ക്കുകയും ആശ്വസിപ്പിക്കയും ആയിരുന്നു പകുതി ദൂരവും. മരിച്ചുപോകുന്ന മനുഷ്യര്‍ എങ്ങോട്ടേയ്ക്കാവും പോവുക എന്നൊക്കെ ഓര്‍ത്ത് കുറച്ചു സമയം ഇരുന്നു. പിന്നെ മറന്നു. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഉണ്ടല്ലൊ അക്കൂട്ടത്തില്‍. ഞാനും ചെല്ലും ആ ഇടത്തേക്ക്.. ആര്‍ക്കും അറിയില്ലാ താനും.

ചോങ്ങ്പാങ്ങില്‍ നിന്ന് ഡുറിയാനും മാങ്ങയും ഡൈജസ്റ്റീവ് ബിസ്ക്കറ്റും ചിക്കണ്‍ റൈസും കൂടിയായപ്പോള്‍ ഷോപ്പിംഗ് കഴിഞ്ഞു. ഡുറിയാനെപറ്റി ദിവാസ്വപ്നവും കണ്ട് നടന്ന് വീടെത്തി.

ബാഹുബലിയും കണ്ട്. ഡുറിയാന്‍ കഴിച്ചു. ബാക്കി പിന്നീട് കാണാം. മുഴുവനും കണ്ടാല്‍ വീട്ടിലെ പല കാര്യങ്ങളും മറക്കും .

അങ്ങിനെ എല്ലാം ഓഫ് ചെയ്ത് ഈ മൂലയില്‍ ഏകാന്തതയില്‍ ഇരിക്കുന്നു.

ഇന്നിനി എന്തു ജോലിചെയ്യാനും, എത്ര നേരം ഉറക്കം ഒഴിയാനും ഒക്കെ ഞാന്‍ റഡി.


സസ്നേഹം
ആത്മ

P.S

എനിക്കീയിടെ ആയി അല്പം ആഹങ്കാരം കൂടിയതിനാല്‍ സാഹിത്യവും വരുന്നില്ല. സത്സങ്കവും ഇല്ല. എല്ലാം പഴയപോലെ ആക്കണം..

Thursday, December 28, 2017

സ്കൂളില്‍ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത്…

സ്കൂളില്‍ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത്

ഒന്നാമതായി , ഈ ഭൂമിയില്‍ അനേകം ജീവജാലങ്ങള്‍ ഉണ്ട് എന്നും ഭൂമി എല്ലാ ജീവജാലങ്ങള്‍ക്കുമായി ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചതാണെന്നും.
നമുക്ക് ആവശ്യത്തിനു വേണ്ടുന്നതുമാത്രം നാം കൈവശപ്പെടുത്തണം എന്നുമാണ്.

പിന്നീട് മറ്റുജീവികളെപ്പോലെ നാമും ഒരു ജീവിയാണ്. നമ്മളെ മനുഷ്യര്‍ എന്ന് മൊത്തത്തില്‍ വിളിക്കുന്നു. മനുഷ്യ ജീവികള്‍!

മതം തുടങ്ങിയതും മനുഷ്യരെ ഭിന്നിപ്പിച്ചതും അതിന്റെ ദൂഷ്യവശങ്ങളും ഗുണങ്ങളും പറഞ്ഞുകൊടുക്കാം.. ഒരു സമൂഹത്തില്‍ ജനിക്കുമ്പോള്‍ അതിന്റെ രീതികളും വിശ്വാസങ്ങളും ഉള്‍ക്കൊണ്ട് ജീവിച്ചാല്‍ ജീവിക്കാന്‍ എളുപ്പം ആയി തോന്നിയേക്കും എന്നോ മറ്റോ…

പിന്നീട്,  കുടുംബബന്ധങ്ങള്‍ എങ്ങിനെ നിലനിര്‍ത്തണം എന്നും
മൂത്തവരെ ബഹുമാനിക്കേണ്ടതിന്റെ അവശ്യകത, പാരമ്പര്യങ്ങളില്‍ നിന്ന് കിട്ടുന്ന അറിവുകള്‍ മുന്നോട്ടുള്ള യാത്ര സുഗമമാക്കും എന്ന സത്യം

മാതാപിതാക്കളുടെ സപ്പോര്‍ട്ടോടുകൂടി ജീവിക്കാനായാല്‍ അതാണ് ഈ ഭൂമിയില്‍ വിജയം കൈവരിക്കാന്‍ ഏറ്റവും സഹായകം എന്ന് പറയാം

അന്യായമായി മറ്റൊരു ജീവനെ നശിപ്പിക്കാന്‍ നമുക്കവകാശമില്ലെന്ന് പഠിപ്പിക്കാം
കാരണം നാം വിചാരിച്ചാല്‍ പുതുതായി ഒരു ജീവന്‍ തിരിച്ചുകൊടുക്കാനാവില്ല എന്നതുകൊണ്ട് അത് ഇല്ലാതാക്കാന്‍ നമുക്ക് അവകാശം ഇല്ല
ഭക്ഷണത്തിനായല്ലാതെ കൊല്ലരുത്.

പിന്നീട്
പാചകം, തുന്നല്‍, കൈത്തൊഴിലുകള്‍, റിപ്പയര്‍ വര്‍ക്കുകള്‍
രാജ്യത്തിലെ നിയമങ്ങള്‍, ആചാരങ്ങള്‍,
പ്രാധമിക ചികിത്സാരീതികള്‍,
തുടങ്ങി ജീവിക്കാന്‍ ആവശ്യമായ അറിവുകള്‍ ഒക്കെ സ്ക്കൂളില്‍ നിന്ന് കിട്ടിയാല്‍
ജീവിക്കാന്‍ അത് വളരെയേറെ സഹായകം ആവും!

Sunday, December 17, 2017

സ്വതന്ത്ര

ബ്ലോഗെഴുത്തൊക്കെ അന്യാധീനപ്പെട്ടു എന്നു തോന്നുന്നു.
പണ്ടൊക്കെ മനസ്സില്‍ തട്ടുന്ന എന്തെങ്കിലും സംഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടായാല്‍ ഓടിവന്ന് ബ്ലോഗില്‍ എഴുതി സമാധാനിക്കുമായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ വളരെ ധീരമായി പലതും വെട്ടിത്തുറന്നെഴുതുന്ന പല പല സ്ത്രീകളെ ഫേസ്ബുക്കിലും മറ്റ് സോഷ്യല്‍ മീഡിയകളിലും കണ്ട് ആകപ്പാടെ ബേജാറായി ഇരിക്കയാല്‍ എഴുത്തൊന്നും ഇല്ല.
ഇതില്‍ കൂടുതല്‍ ഇനിയിപ്പോ ഞാനെന്തെഴുതാന്‍ എന്ന ഒരു നിലപാടില്‍.

പക്ഷെ എനിക്ക് എന്റെ താളുകളും മറിക്കാതെ തരമില്ലല്ലൊ,.
ജീവിതം അങ്ങിനെ ഇഴഞ്ഞും നീങ്ങിയും പിന്നെ ചിലപ്പോള്‍ ഉരുണ്ടും പറന്നും ഒക്കെ നീങ്ങുവല്യോ! ഇതൊക്കെ ചിലതെങ്കിലും എഴുതിവയ്ക്കാന്‍ ഒരാഗ്രഹം!

ഇന്നലെ എനിക്ക് യജമാനന്‍ ഒരു ഇന്‍ഡക്ഷന്‍ കുക്കറും ഒരു ഹോട്ട്പ്ലേറ്റും (ഇപ്പോള്‍ എന്നെ പരിചയമുള്ള ചിലര്‍ വായിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന സംശയം ഉള്ളതുകൊണ്ട് പഴയപോലെ വെട്ടിത്തുറന്ന് എഴുതാനും പറ്റുന്നില്ല) പിന്നെ കുറെ ഡുറിയാന്‍ പഴവും വാങ്ങിത്തന്നു, കൂടെ കൊണ്ടു നടന്നു.. ആദ്യം കുറച്ചുനേരം മുതലാളിത്തരമൊക്കെ കാട്ടി മുരടനായി നടന്നെങ്കിലും പിന്നെ അയഞ്ഞ് താഴെയിറങ്ങി നമ്മുടെ ലവലില്‍ ആയി.. നടന്നു

ഇന്ന്.. വീണ്ടും പഴയ മുതലാളി/രാഷ്ട്രീയ മോഡില്‍ ആയി. ഞാനിപ്പോഴും പഴയ ഞാന്‍ തന്നെയാണല്ലൊ. ഇന്നലെ ഒരു ദിവസം എന്നെ അവര്‍ക്ക് കമ്പനിക്ക് കൊടുത്തു അവര്‍ അത് മാക്സിമം ഇകഴ്ത്തിയും പുകഴ്ത്തിയും ഒക്കെ രസിക്കയും ചെയ്തു..
പക്ഷെ എനിക്ക് എന്നെ തിരിച്ചു വേണമല്ലൊ, ഇന്നലെ ഒരു ദിവസത്തേയ്ക്കല്ലെ ഞാന്‍ മുതലാളിയുടെ കൂട്ടുകാരിയായി കൂടെ നടന്നുള്ളൂ..

ഞാന്‍ മുതല്‍ലാളിയോടൊപ്പം നടന്ന ഷോപ്പിംഗ് മാളില്‍, മാര്‍ക്കറ്റില്‍ ഒക്കെ ഇന്ന് തനിച്ച് പോയി ഒന്നു കറങ്ങി, അല്പം ഡുറിയാനും ഒരു കൊച്ചു ബാഗും ഒക്കെ വാങ്ങി ദാ ഇപ്പോള്‍ തിരിച്ചെത്തിയതേ ഉള്ളൂ..

അത് തന്റേടം അല്ല. സ്വയം പര്യാപ്തത അല്ലെങ്കില്‍ സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടി മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിക്കാതിരിക്കല്‍ എന്നൊക്കെ പറയാം. എന്റെ സന്തോഷം മറ്റുള്ളവരുടെ  മൂഡു/ഇടപെടല്‍ മാറുന്നതനുസരിച്ച് മാറിമറിയാനുള്ളതല്ലല്ലൊ! അതിന്റെ മേല്‍ എനിക്കു തന്നെ ഒരു കണ്ട്രോള്‍ വേണം. അത് തിരിച്ചുപിടിക്കാനായിരുന്നു ഈ അലച്ചില്‍.

ഒടുവില്‍ എനിക്ക് എന്നെ സ്വന്തമാക്കിക്കൊണ്ട് ഡുറിയാനും  ബാഗും മകള്‍ക്ക് ചിക്കന്‍ റസും നാളെ അവിയലും സാമ്പാറിനും ഉള്ള മലക്കറികളും ഒക്കെയായി തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള്‍ നോ പരിഭവം റ്റു എനിബൊഡി.

മുതലാളി വീട്ടില്‍ ഉണ്ട്! മുഖം ഒരല്പം ഇരുണ്ടിട്ടുണ്ട്.. തെളിയിച്ചെടുക്കണമല്ലൊ അല്ലെങ്കില്‍ ഇനിയിപ്പൊ ആകെ കൊയപ്പം ആവും. നമ്മളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാന്‍ നമുക്കാവും.മറ്റുള്ളവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാന്‍ ഡബിള്‍ എനര്‍ജ്ജി വേണ്ടിവരും..

ഹായ് മുതലാളി.. ചാ‍യ ഇടട്ടെ?
മുതലാളി നല്ല സന്തോഷം കിട്ടുന്ന ഒരു മീറ്റിംഗ് അറ്റന്റ് ചെയ്യാനുള്ള തത്രപ്പാടിലാണ്.
സാരമില്ല ക്ഷമിച്ചേക്കാം. കൂട്ടിയാലും കുറച്ചാലും ഹരിച്ചാലും ഗുണിച്ചാലും ഒക്കെ തനിക്കു തന്നെ ലാഭം എന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തിയിട്ട്,
ഓ. കെ. ഒരു കട്ടന്‍ ചായ ഇട്ട് തരൂ..
ഹൊ! ആശ്വാസമായി!
ഇനിയിപ്പോ എനിക്ക് എന്നെ ഗമ്പ്ലീറ്റ് ആയി കിട്ടും. ആരോടും വിരോധമോ കടപ്പാടോ ഒന്നും ഇല്ല

സര്‍വ്വത്ര സ്വതന്ത്ര!

സത്ഗുരുവേ ഞാനിതാ വരുന്നു.

സത്ഗുരു പറയുന്നത് ഭൂമിയിലെ ജീവജാലങ്ങള്‍ ഒക്കെ ആനന്ദത്തിനായാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്നാണ്.  മറ്റുജീവികള്‍ക്ക് അല്പം ആഹാരം വെള്ളം തുടങ്ങി ഒക്കെ മതി സന്തോഷത്തിന്.  എന്നാല്‍ മനുഷ്യന്റെ സന്തോഷത്തിനായുള്ള ത്വര തുടങ്ങുന്നതുതന്നെ ഈ അടിസ്ഥാനപരമായ കാര്യങ്ങള്‍ കിട്ടിക്കഴിയുമ്പോഴാണ്. അതില്‍ കൂടുതല്‍ കാര്യങ്ങള്‍ നേടി നാം നമ്മെ സന്തോഷിപ്പിക്കാന്‍ നോക്കുന്നു. പണം, അധികാരം, സ്നേഹം, വിജ്ഞാനം എന്തിനധികം ഷോപ്പിംഗ് മാനിയ പോലും ഇത്തരത്തിലുള്ള സന്തോഷം തേടിയുള്ള പ്രയാണം ആണത്രെ!

സത്യം എന്തെന്നാല്‍, മനുഷ്യന് ഒരിക്കലും തൃപ്തനാകാന്‍ കഴിയില്ല എന്നതാണ്. അപ്പോള്‍ നമ്മുടെ ആഗ്രഹം നിയന്ത്രിച്ച് തൃപ്തികണ്ടെത്താനാകുന്നവര്‍ക്ക് മാത്രമേ ശാശ്വതമായി സന്തോഷിക്കാനാവൂ എന്ന് ചുരുക്കം.

ഞാനിനി അല്‍പം കഴിയുമ്പോള്‍ ഇപ്പോ ഈ കഴിച്ച ഡുറിയാന്‍ പോര, ഒരല്പം കൂടി വേണം എന്നു നിനയ്ക്കിലോ, വാങ്ങിയ ബാഗ് പോരാ ഇതിലും നല്ലതായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് വിചാരിക്കുന്നിടത്തുനിന്നും വീണ്ടും അതൃപ്തി തോന്നിത്തുടങ്ങും. അപ്പോള്‍.. നമ്മുടെ മനസ്സിനെ അനാവശ്യമായ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ നേടി സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നതില്‍ നിന്നും വയ്ച്ചാലേ ശാശ്വതമായ സന്തോഷം കിട്ടൂ.. അതെങ്ങിനെ?

നില്‍..

ബാക്കി ആ ബുക്ക് (Inner Engineering by Sadguru ) വായിച്ച് തീര്‍ത്തിട്ട് എഴുതാം

സസ്നേഹം ആത്മ



ആരൊക്കെ വായിക്കുന്നോ, ആരെങ്കിലും വായിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നൊന്നും അറിയാനാവുന്നില്ല. സാരമില്ല. എന്റെ ആ‍ത്മസംതൃപ്തിക്കായല്യോ ഞാന്‍ എഴുതുന്നത്.

Tuesday, November 21, 2017

ഇല്ല ഞാനിനി തമിഴ് പേശമാട്ടേന്‍!


നമ്മള്‍ എപ്പോഴും ഈ ഭൂമിയില്‍ ജീവിക്കുന്നിടത്തോളം കാലവും ഒരു വിദ്യാര്‍ത്ഥി തന്നെയായിരിക്കും. എപ്പോഴും പുതുതായി ഓരോ പാഠങ്ങള്‍
പഠിക്കേണ്ടിവരുന്നു. നമ്മള്‍ പഠിച്ചതൊന്നും പ്രയോജനമില്ലാത്തപോലെ
ആവുന്നു.

രാവിലെ കൂട്ടിനുകിടന്ന ജോലിക്കാരി മെത്തയും തലയിണയും ഒക്കെ എടുത്ത് പോയി അടുക്കളയിലെ വാഷ്ബേസിനില്‍ വായകഴുകിയിട്ട് ഒറ്റപ്പോക്ക് സ്വന്തം മാസ്റ്ററുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക്..

ഇന്നലെ അവര്‍ എന്നെ സഹായിക്കാന്‍ വന്നിരുന്നു. മണിക്കൂറിനു 500 രൂപാ ആണ് ചാര്‍ജ്ജ്. ഇന്നലെ ഞാന്‍ ശാരീരികമായും മാനസികമായും അല്പം അവശതയില്‍ ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് അവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതെന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ചെയ്യട്ടെ എന്നു കരുതി. അവര്‍ സിങ്കില്‍ കിടന്ന കുറച്ചു പാത്രങ്ങള്‍ ഒച്ചയുണ്ടാക്കി കഴുകി വച്ചു. പിന്നീട് എന്റെ അടുത്തുവന്ന് അടുത്തതായി എന്തുചെയ്യണം എന്നു ചോദിച്ചു. അതെനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു. ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, ഈ വീട് മുഴുവനും ഒന്ന് അടിച്ചുവാരി തൂത്താല്‍ നന്നായിരുന്നു. അവര്‍ പോയി. എല്ലായിടവും തൂത്തു.
വെളിയില്‍ അവര്‍ തന്നെ കാന്‍സല്‍ ചെയ്തു. മഴപെയ്തുകിടക്കയാണെന്ന ഒഴിവുകഴിവു പറഞ്ഞ്.
ഇനി?
'മകളുടെ ഡ്രസ്സ് ഒക്കെ ഒന്ന് അടുക്കി വയ്ച്ചാല്‍ കൊള്ളാം..
സോഫയില്‍ കിടക്കുന്നത് അകത്ത് ഹാങ്കറില്‍ കൊണ്ടിടുക
പുറത്തെ കപ്ബോഡില്‍ ഫ്രോക്കുകള്‍ ആണ്. ടീഷര്‍ട്ട് മടക്കിവയ്ക്കയും റൂമില്‍ കിടക്കുന്നതൊക്കെ ഹാങ്കറില്‍ തൂക്കി ഇടുകയും ചെയ്യുക.'
ഓ.കെ. പുരിഞ്ച്ത്  (P.s ഇനി മേലില്‍ ഞാന്‍ തമിഴ് സംസാരിക്കില്ല. തീര്‍ച്ച- ഒരു ഇന്ത്യന്‍ മറ്റൊരു ഇന്ത്യനോട് ഇന്തന്‍ ഭാഷയില്‍ സംസാരിക്കുന്നതല്ലെ മാന്യത എന്നുകരുതി നഷ്ടങ്ങള്‍ ഏറെ ആയി)

അവര്‍ മുകളില്‍ തുണി മടക്കാന്‍ പോയി.
ഞാന്‍ അടുക്കളയുടെ പുറകില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ ആകെ വൃത്തികേടായി കിറ്റക്കുകയാണ്! ഇത്രയും വൃത്തിയാക്കാനുള്ളപ്പോഴാണോ ഇവര്‍ ഫ്രിഡ്ജ് ഡ്രസ്സ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഉള്ളെ കയറിയത്!!
ദേഷ്യം അടക്കി. കാരണം ദാനം കിട്ടുന്ന പശുവിന്റെ പല്ലെന്‍ണിക്കൂടല്ല്!

അവര്‍ മുകളില്‍ ഡീസന്റ് ആയി തുണി ഒക്കെ അടുക്കി നില്‍ക്കട്ടെ.
ഞാന്‍ അടുക്കളയിലെ ഡസ്ബിന്‍ നോക്കി. ഫുള്‍. അത് എടുത്ത് മാറ്റിയപ്പോല്‍ ഉള്ളില്‍ നിറയെ അഴുക്ക്! അത് വൃത്തിയാക്കി. വെളിയിലെ ഡസ്ബിന്നും അപ്രകാരം. ആരോടോ ഉള്ള അരിശം തീര്‍ക്കാനോ, സെല്ഫ്പിറ്റി കുറയ്ക്കാനോ എന്തോ മനപൂര്‍വ്വം ആ വൃത്തികെട്ടതെന്ന് കരുതുന്ന ജോലികളൊക്കെ ഞാന്‍ മാന്യമായി ചെയ്തു തീര്‍ത്തു. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ഈ പാര്‍ട്ട് ടൈമിനെ ഒക്കെ എത്ര നാളത്തേയ്ക്ക്! സ്ഥിരമായി ഇതൊക്കെ ചെയ്യാന്‍ ഞാന്‍ തന്നെ അല്ലെ എനിക്ക് കാണൂ.  അന്തസ്സായി ചെയ്യുക. ചെയ്തു.

അവര്‍ ജോലിയൊക്കെ തീര്‍ത്ത് വെളിയില്‍ വന്നു. സന്തോഷത്തോടെ യാത്രയാക്കി. രാത്രി വരുമല്ലൊ അല്ലെ,
അതെ, അവര്‍ രാത്രി വന്നു. ഞാന്‍ നാട്ടിലെ എന്റെ വീട്ടില്‍ പണ്ട് ജോലിക്കാരും പത്രാസും ആയി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഉറങ്ങിയപോലെ ശാന്തമായി ഉറങ്ങി. ഇടയ്ക്ക് മക്കളെയും ഭര്‍ത്താവിനെയും ഒക്കെ ഫോണില്‍ കിട്ടിയതുകൊണ്ട് സമാധാനമായി ഉറങ്ങാനും പറ്റി.
രാവിലെ അവര്‍ എണീറ്റ് സ്വന്തം യജമാനത്തിയുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് നടന്ന് മറഞ്ഞു.

… ഇന്ന് …

ഞാന്‍ പതിവുപോലെ എന്റെ ജോലികളില്‍ മുഴുകി. 
എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് , മകള്‍ വന്ന്,  അവളെയും പരിചരിച്ച്, അവള്‍ ഉറക്കമായപ്പോള്‍ മെല്ലെ മുകളില്‍ കയറി. ഇന്നലെ പാര്‍ട്ട റ്റൈം എന്തൊക്കെ ചെയ്തു എന്നറിയാന്‍!

നോക്കിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തലേ ദിവസം പാടുപെട്ട് തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന മകളുടെ ഡ്രസ്സ് എല്ലാം കുറെ സമയം എടുത്ത് അവളുടെ മുറിയുടെ മൂലയില്‍ വച്ചിരുന്ന പഴയ ഒടിഞ്ഞുവീഴാന്‍ പോകുന്ന സ്റ്റാന്റില്‍ തന്നെ കൊണ്ട് തൂക്കി നിറച്ചിരിക്കുന്നു! ( അതിനെ രക്ഷിക്കാനായി ഞാന്‍ പ്രത്യേകം ഓഡര്‍ കൊടുത്ത് ചെയ്യിച്ച പുതിയ ഷെല്ഫില്‍ നിന്നാണ് അവര്‍ ഈ വീരകൃത്യം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്!) ഹാളിലെ തുണികള്‍ എല്ലാം അപ്പടിയേ കിടക്കുന്നു!

ഞാന്‍ തലയില്‍ കൈവച്ച് ഒരു നിമിഷം നിന്നു! പിന്നീറ്റ് ശപഥം ചെയ്തു!
ഇല്ല ഞാനിനി തമിഴ് പേശമാട്ടേന്‍!!!
എനിക്ക് തമിഴ് അറിയുകയേ ഇല്ലല്ലൊ. ഒണ്‍ളി ഇംഗ്ലീഷ് and മലയാളം.
ഹും!

ഞാന്‍ പറഞ്ഞതൊന്ന് അവര്‍ കേട്ടതൊന്ന്.. !
ഡസ്ബിന്‍ ക്ലിയര്‍ ചെയ്യാന്‍ പറഞ്ഞാ അവര്‍ കേള്‍ക്കുന്നത് അത് ഒന്നും ചെയ്യണ്ട എന്നാണ്.
തുണി ഞാന്‍ ഭംഗിയായി പുതിയ ഷെല്ഫില്‍ തൂക്കി , പഴയതില്‍ ബാക്കിയുള്ളവ തൂക്കാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവര്‍ കേട്ടത് പുതിയതില്‍ നിന്ന പഴയതിലേക്ക് മാറ്റാന്‍ എന്നാവണം..

എല്ലാം പഴയപോലെ ആക്കി. ഇല്ല ആരോടും ദേഷ്യം ഇല്ല.
താഴെ എത്തി. പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. വീടൊക്കെ വൃത്തിയാക്കി.എന്റെ മകള്‍ വരുമ്പോള്‍ അവളുടെ നിരാശകളൊക്കെ വീട്ടിലെ വൃത്തി കാണൂമ്പോള്‍ മാറിക്കിട്ടണം. (അല്ലാതെ ആരെയും കാട്ടാനില്ല)

എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവര്‍ വന്നു. ഉറങ്ങി.. എണീറ്റു..
ദാ വന്ന് ദേ പോയി..!
അറ്റ് ലീസ്റ്റ് ഒരു ഹ്യൂമണ്‍ ബീയിംഗിന്റെ കമ്പനി കിട്ടിയല്ലൊ!
ജോലിക്കാരിയാണോ, കാശിനുവേണ്ടിയാണ് ജോലിചെയ്തതെന്നോ അലസയാണെന്നോ ഒന്നും ഓര്‍ക്കണ്ട. അവര്‍ക്ക് ബദ്ധപ്പാടുള്ളതുകൊണ്ടല്ലെ അവരെ ഈ വിധം തുണയായി കിട്ടുന്നത്. അവരോട് എപ്പോഴും സഹതപമേ പാടുള്ളൂ.. ഒരിക്കലും നീരസം പാടില്ല.
ശുഭം.
(പഴയ ഒഴുക്കൊന്നും കിട്ടുന്നില്ലകിട്ടുന്നില്ല)

യാത്രകള്‍ നല്‍കുന്ന ജീവിത പാഠങ്ങള്‍!


വല്ലാതെ ബോറഡിക്കുമ്പോള്‍ ചിലപ്പോ രാവിലെ ഒരു ചുരീദാറും ഇട്ട്, പതിവില്ലാത്ത്റ്റ ഒരു ബസ്സ് യാത്ര ഉണ്ട്. അല്പം അകലെ.. ഇന്ത്യാക്കാരുടെ പറുദീസയായ കൊച്ചുഭാരതത്തിലേയ്ക്ക്. അവിടെ ഭാരതത്തിലെ സകലപൊരുള്‍കളും കാണാം, വേണമെങ്കില്‍ വാങ്ങാം.. ഒന്നും വാങ്ങിയില്ലെങ്കിലും ഒരു ഇന്ത്യന്‍ മണം അടിക്കുമ്പോഴേ നാട്ടിലെത്തിയ നാട്ടിലെ ഏതോ പട്ടണത്തിലൂടെ നടക്കുകയാണെന്ന തോന്നലുണ്ടാവും ചുറ്റും അധികവും ഇന്ത്യാക്കാരും ആണ്. ഇന്ത്യയിലെ സകല ഭാഷയും കേള്‍ക്കാം.. കൂട്ടത്തില്‍ മലയാളവും. എങ്കിലും പുറത്തെ ചൈനീസും മലയ് ഭാഷക്കാരുടെയും ഇടയില്‍ ബധിരയും മൂകയുമായി ജീവിക്കുന്നതിലും എത്രയോ ഭേദം ആണ്..

അങ്ങിനെ യാത്ര തുടങ്ങിയതാണ്.. ബസ്സില്‍ ഇരുന്നപ്പോള്‍ വെറുതെ തോന്നി..
സസൂക്ഷ്മം നിരീക്ഷിച്ചാല്‍ ഭൂമിയിലെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ സമ്മറി തന്നെ ബസ്സിനുള്ളില്‍ അരങ്ങേറുന്നത് കാണാനാവും..

ഞാന്‍ കയറിയപ്പോല്‍ ബസ്സ് നിറയെ യാത്രക്കാരാണ്. ഓഹ് ഒരല്പം കഴിയുമ്പോള്‍ ആരെങ്കിലും ഒക്കെ ഇറങ്ങാതിരിക്കില്ല. അപ്പോള്‍ ഇരിക്കാന്‍ ഒരിടം കിട്ടും..
ഒരുപക്ഷെ ഇരിക്കാന്‍ ഇടം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും ബസ്സ് മുന്നോട്ട് , തന്റെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേയ്കാണല്ലൊ കുതിക്കുന്നത്..അങ്ങിനെ ഒരറ്റത്ത് പിടിച്ച് നിന്നു. (മുന്നില്‍ ഒരു വലിയ പെട്ടിയാണ്. ബസ്സിന്റെ യന്ത്രങ്ങളൊക്കെ അതിനകത്താവാം. )
പുറകില്‍ ചില സീറ്റുകള്‍ ഒഴിഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ട്. ആണുങ്ങള്‍ ആണ് സൈഡില്‍. ഒന്ന് ചെറുപ്പക്കാരന്‍, ഒരു മദ്ധ്യവയ്സ്ക്കന്‍.. രണ്ടായാലും അവരോടൊപ്പം സീറ്റ് പങ്കിടാന്‍ തോന്നിയില്ല. അതിലും ഭേദം ഒറ്റയ്ക്ക് നില്‍ക്കുന്നതാണ്. തല്‍ക്കാലം ശരീരത്തിന് അസുഖം ഒന്നും ഇല്ലല്ലൊ!. നില്‍ക്കാം..

അപ്പോള്‍ ഒരു യുവതി എതിരിനുള്ള സീറ്റില്‍ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. എല്ലാവര്‍ക്കും അഭിമുഖമായിരിക്കേണ്ടതാകയാല്‍ വേണ്ടെന്നു വച്ച സീറ്റില്‍ ആണ് ഇരിക്കുന്നത്.
ഫോണില്‍ കോണ്‍സന്റ്രേറ്റ് ചെയ്തിരിക്കയാല്‍ ആരെയും അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടതില്ലാത്തതിനാല്‍ അല്പം കൂള്‍ ആയി ഇരിക്കയാണ്.

പെട്ടെന്ന് ഞാന്‍ നിന്നതിന്റെ തൊട്ടുമുന്നില്‍ രണ്ട് പ്രായം ചെന്ന ആണുങ്ങള്‍ ഇരുന്നതില്‍ ഒരാള്‍ എണീറ്റ് പോയി. ഇനി ഒരാള്‍ ശേഷിക്കുന്നു. എതിരിനുള്ള സ്ത്രീ അവിടെ വന്നിരുന്നാല്‍ ഒരുപക്ഷെ, ബാക്കിയുള്ള അരമണിക്കൂര്‍ ഞാന്‍ നിന്നുതന്നെ യാത്രചെയ്യേണ്ടി വരും! അവരവരുടെ ആരോഗ്യവും നോക്കണ്ടേ!
ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ ആലോചിക്കാന്‍ നില്‍ക്കാതെ ആ സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു. വയസ്സായ ആള്‍ക്ക് തെല്ലും അലോരസമുണ്ടാകാത്ത വിധത്തില്‍ ഭവ്യതയോടെയാണ് ഇരുന്നത്.
എതിരിനിരുന്ന യുവതിയുടെ മുഖം അല്പം ഒന്ന് വിളറിയോ! അവര്‍ കാലിന്മേല്‍ കാലുവച്ച് സ്വന്തം ഗൌരവും  നിലനിര്‍ത്തിയാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ഇരുപ്പ്. എനിക്ക് തെല്ല് ജാള്യത തോന്നി. താന്‍ ദുരാഗ്രഹിയായ ഒരു ഇന്ത്യാക്കാരിയായി അവള്‍ക്ക് തോന്നിയോ എന്നൊരു ശങ്ക. ! അല്‍

അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തൊട്ടുമുന്നിലെ സിങ്കിള്‍ സീറ്റ് കാലിയായി. എനിക്കവിടെ വേണമെങ്കില്‍ സുഖമായി ചെന്നിരുന്ന് റിലാക്സായി യാത്രചെയ്യാം! വേണ്ട.. ആക്രാന്തം കാട്ടണ്ട. വേണമെങ്കില്‍ ആ യുവതി ഇരുന്നോട്ടെ. പക്ഷെ വളരെ പെട്ടെന്ന് മറ്റൊരു സീറ്റില്‍ ഇരുന്ന യുവതി ആ സ്ഥലത്ത് വന്നിരുന്നു.
അതോടെ എന്നോടുള്ള ഭാവം മാറി .. അവള്‍ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചോ! ഞങ്ങള്‍ രണ്ടും വിഡ്ഢികള്‍ ആയോ!


നമ്മള്‍ കൂടുതല്‍ ദുരാഗ്രഹം കാട്ടുമ്പോള്‍ അതില്‍ പെട്ട് എത്രയോ ആള്‍ക്കാരുടെ കൊച്ച് കൊച്ച് ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ആണ് ചവിട്ടി മെതിക്കപ്പെടുന്നതെന്നോ!

എന്റെ ഇടതുവശത്ത് വൃദ്ധര്‍ക്കും അബലര്‍ക്ക് വേണ്ടിയും ഒഴിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന സീട്ടില്‍ ഒരു വൃദ്ധന്റെ അരികില്‍ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരി കുറെ സാധനങ്ങളും ആയി ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു. വൃദ്ധന് ഇറങ്ങാനാറായപ്പോള്‍ അവള്‍ ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ അവിടെ തന്നെ ഒരല്പം ഇടം മാത്രം നല്‍കി ചരിഞ്ഞിരുന്നു. ആ സ്ത്രീ ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് എണീറ്റ് നിന്നാല്‍ ആ പ്രായം ചെന്ന ആള്‍ക്ക് ഒരുവിധം നന്നായി സീറ്റിനിടയിലൂടെ വെളിയില്‍ വരാന്‍ പറ്റിയേനെ. ഇപ്പോള്‍ വളരെ ആയാസപ്പെട്ട് അയാള്‍ ആ സ്ത്രീയെ തട്ടാതെ മുട്ടാതെ ഒരുവിധം വെളിയില്‍ ഇറങ്ങി. ആ ചെറുപ്പക്കാരി കൂടുതല്‍ സ്വാതത്രയ്ത്തോടെ മുഴവന്‍ സീറ്റും കൈക്കലാക്കി യാത്ര തുടര്‍ന്നു. അവളെ നോക്കാന്‍ അറപ്പ് തോന്നി. സംസ്കാരം ഇല്ലാത്തവള്‍. ദയയില്ലാത്തവള്‍ ..

അല്പം കഴിഞ്ഞ് ഒരു സീറ്റ് പൂര്‍ണ്ണമായും കാലിയായപ്പോള്‍ ആ യുവതി അവിടെ ചെന്നിരുന്ന് ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്ന് ഓഫീസ് വര്‍ക്കോ മറ്റോ പുനരാരംഭിച്ചു.

അതിനു മുന്നിലിരുന്ന അല്പം പ്രായം ചെന്ന ആള്‍ മറ്റുള്ളവരെ ഒന്നും അധികം ശ്രദ്ധിക്കാതെ സീറ്റില്‍ അമര്‍ന്ന് ഫോനും ഐപാഡും തമ്മില്‍ ബ്ലൂടൂത്ത് വഴി കണക്റ്റ് ചെയ്ത്, സിനിമയോ മറ്റോ കാണാനുള്ള തുടക്കം ആണ്.

അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍ അടുത്തിരുന്ന  പ്രായം ചെന്ന ആള്‍ എണീറ്റു. ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് എണീറ്റ് നിന്ന് വഴിമാറിക്കൊടുത്ത്. എന്റെ ആ മര്യാദ കണ്ട് അയാള്‍ എനിക്ക് നനി പറഞ്ഞ് മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. ഞാനും! എന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സീറ്റില്‍ ഇരിക്കാന്‍ മൌനാനുവാദം നല്‍കിയതിന്..വല്ലാത്ത ഒരു ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യം തോന്നി. ഈ ഭൂമിയില്‍ നല്ല മനുഷ്യര്‍ അന്യം നിന്നിട്ടില്ലെന്ന സംതൃപ്തി.
(ഇതാണ് ജീവിതത്തില്‍ എല്ലാവരും ഓര്‍ക്കേണ്ടത്.. പര്‍സപരം മതിക്കുക)

ഞാനും എന്റെ ഫോണ്‍ തുറന്ന്, ഇന്ന് വാങ്ങേണ്ടതും ചെയ്യേണ്ടതും ആയ കാര്യങ്ങള്‍ കുറിച്ചിട്ടു. പിന്നീട് എടുത്ത ഫോട്ടോകള്‍ നോക്കി. പണ്ട് എനിക്ക് നഷ്ടമായ മുടി എങ്ങിനെയായിരുന്നു, ഇനിയും വളര്‍ത്തണോ വേണ്ടയോ എന്ന് കണ്‍ഫം ചെയ്യാന്‍. വലിയ നഷ്ടം ഒന്നും തോന്നിയില്ല. അധികം ചുരുണ്ട മുടി ഇക്കാലത്ത് ഒരു കണ്ട്രി ലുക്ക് തന്നെയാണ് നല്‍കുന്നത്! സാരമില്ല. പോട്ടെ.


ഇതിനിടയില്‍ മറ്റൊരു പെണ്‍കുട്ടി എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്ന് ഒരു പഴയ നോവല്‍ വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. എനിക്ക് ആ കുട്ടിയോട് വല്ലാത്ത ആത്മബന്ധം തോന്നി.അവളുടെ അരികില്‍ ഇരിക്കുന്നതില്‍ ഒരഭിമാനവും.  ഒരു മകളെപ്പോലെ. വായിക്കാന്‍ ഇഷ്ടമുള്ള കുട്ടി.


ഇതിനിടെ ബസ്സ് ഒന്ന് കുലുങ്ങിയപ്പോള്‍ യാത്രക്കാരൊക്കെ ഒരുമിച്ച്ഭയപ്പാടോടെ വെളിയിലേക്ക് നോക്ക്കി. (എല്ലാവരും ഭൂമിയെ-ബസ്സിനെ- ഒരുപോലെ ആണ് ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നത്..)

ഒരു സ്ത്രീ കുഞ്ഞിനേയും എടുത്ത് ടിക്കറ്റ് ടാപ്പ് ചെയ്യാന്‍ മറന്ന് ഇരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കണ്ടക്ടര്‍ മാന്യമായി എണീറ്റ് ആ സ്ത്രീയെ വിളിച്ച് ടാപ്പ് ചെയ്യാന്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു.. (നമ്മള്‍ ഈ ഭൂമിയിലൂടെ ജീവിതചെയ്യുമ്പോള്‍ ഭൂമിക്ക് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ഒരു പ്രതിഫലം അര്‍പ്പിക്കണം. -യജ്ഞം-)


പ്ലാന്‍ ചെയ്ത് യാത്ര ചെയ്താല്‍ ജീവിതയാത്ര പ്രയോജനമുള്ളതാക്കാം

ഇടയ്ക്കിടെ സ്വയം വിലയിരുത്തുക/വിശകലനം ചെയ്യുക.

3/11/17







Wednesday, October 25, 2017

മുടിപുരാണവും ഒരല്പം മാപ്പൊടി (അവലോസ് പൊടി) യും

എന്റെ മുടി ഇനിയെങ്കിലും ഒറിജിനല്‍ ആക്കി നീട്ടിവളര്‍ത്തി നടക്കണം എന്നൊക്കെ പ്ലാനിട്ടു. ഒരുവിധം വളര്‍ന്നു.. അപ്പോഴാണ് മകള്‍ക്ക് മുടിവെട്ടാന്‍ കൂട്ടിനുപോയത്. പതിവുപോലെ അപ്പോള്‍ എനിക്കും മുടിവെട്ടാന്‍ മൂഡ് വന്നു.
ചെറുതായി ഒന്ന് ഷേപ്പ് വരുത്തിത്തരാമോ? നീളം ഒട്ടും കുറയ്ക്കരുതെ..ഇത്രയുമേ പറഞ്ഞുള്ളൂ.. പിന്നീട് കാണുന്നത് മുക്കാലും വെട്ടി നാശമാക്കിയ എന്റെ മുടിയാണ്. നീളം അതുപോലുണ്ട്. പക്ഷെ മുടി മുഴുവനും ഇടയ്ക്ക്ന്ന് വെട്ടിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഷേപ്പ് വരുത്തിയതാണ് പോലും!
കുരങ്ങിന്റെ കയ്യിലെ പിച്ചിപ്പൂമാല എന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.. എന്നാലും എന്റെ മുടിയുടെ ഒരു ഗതി.. ഒരു 8 വര്‍ഷം മുന്‍പ് തുടങ്ങിയതാണ് ഈ ശനിദശ!
മുടിയില്ലാത്ത തലയുമായി ഞാന്‍ രണ്ടുമാസം നടന്നു.. ഈയ്യിടെയായി അവര്‍ ഇടയ്ക്ക് വെട്ടിയ മുടി മൂടോടെ കൂട്ടം കൂട്ടമായി അവിടെയും ഇവിടേയും ഒക്കെ പൊങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..
ഇനിയും എത്രകാലം പിടിക്കും അവര്‍ ബാക്കിയുള്ളവരോടൊപ്പം എത്താന്‍
എന്നാലും ആ സാമദ്രോഹി മുടിവെട്ടുകാരി. അവരെ നിയമം ഒന്നുമില്ലാത്ത നാട്ടിലെങ്ങാനും വച്ച് വാക്കിന് കിട്ടിയാല്‍ പരിഷയെ പിടിച്ച് ചെകിട്ടത്ത് രണ്ട് അടിയും കൊടുത്ത് പിടിച്ചിരുത്തി മുടി പറ്റെ വെട്ടി ചുണ്ണാമ്പും തേച്ച് വിടാനുള്ള ദേഷ്യം ഉണ്ട് എന്റെ തല കാണൂമ്പോള്‍! എന്തു സ മൃദ്ധമായി വളര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്ന മുടിയാണ്.. ഇപ്പോള്‍ പുഴു മുക്കാലും തിന്ന് നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്ന ചെടിപോലെ! ഏതോ അസുഖബാധിതയുടെ തലപോലെ..

ഹും! എങ്ങിനെയും മാറ്റം വരുത്തണം..
അങ്ങിനെ ഒടുവില്‍ വീണ്ടും ഒരു ചൈനീസ് കടയില്‍ തന്നെ ചെന്ന് കയറി.. എനിക്ക് എന്റെ മുടി ഡൈയും ചെയ്യണം പിന്നെ ഈ വലര്‍ന്നു വരുന്ന മുടിയെ ഒന്ന് ഒതുക്കി തരികയും വേണം..

ചെയ്തുതന്നു. മര്യാദയ്ക്ക്.. പക്ഷെ അവരും അവസാനം എന്റെ മുടിയുടെ നീളം കുറച്ചുകളഞ്ഞു.. വാലുപോലെ കിടക്കുന്നതിലും ഭേദം ഇതാണ് എന്ന അഭിപ്രായവും
പോയത് പോട്ടെ.. ഏതിനും ആകപ്പാടെ ഒരു വൃത്തി ഒക്കെ ഉണ്ട്. പക്ഷെ കൊച്ചു പെണ്‍കുട്ടികളെ പോലെ. പാര്‍വതിയെ ഒരിക്കല്‍ ഈ ഹെയര്‍ സ്റ്റയിലില്‍ കണ്ടപോലെ. ചുരീദാറും ഈ ഹെയര്‍ സ്റ്റയിലും കൂടി എന്തോ ഒരപാകത..
കണ്ട്രി ലുക്കും മോഡേണും തന്നില്‍ ഏച്ചുകെട്ടി മുഴച്ചിരിക്കുന്ന മട്ട്.

രാവിലെ ഡിപ്രഷനുമായി വീണ്ടും എപ്പോഴോ ആ കടയുടെ മുന്നില്‍ എത്തിപ്പെട്ടു.
ഉള്ളെ കയറി. കയ്യില്‍ കാശും സമയവും ഉണ്ടെങ്കില്‍ കിട്ടുന്ന ചില കൂട്ടുകെട്ടുകളും സഹായങ്ങളും..
അവര്‍ ഓടി വന്നു. ഉം! എന്നാ പറ്റി?! (സിംഗ്ലീഷില്‍ ആണേ സംസാരം ഒക്കെ - എനിക്കിപ്പോ ഒരുഭാഷയും നന്നായറിയില്ല. )
വശനാശം വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു മലയാളി..
എനിക്ക് ഈ മുടി ഒന്ന് വൃത്തിയാക്കി തരാമോ എനിക്ക് ചുരുണ്ട മുടിയേ വേണ്ട..
എല്ലാം ഒന്ന് നിവര്‍ത്തി തരാമോ
അങ്ങിനെ ഒരു പ്രാവശ്യം കൂടി എന്ന് വാക്കു പറഞ്ഞപ്പോള്‍
അവര്‍ മനോഹരമായി സോഫ്റ്റ് സ്റ്റ്രൈറ്റനിംഗ് ചെയ്തു തന്നു. എല്ലാം കൂടി രണ്ട് പവന്‍ വാങ്ങാനുള്ള കാശ് പോയി
എങ്ങിലെന്ത് ഒരു സുന്ദരമായ തല കിട്ടിയല്ല്!
ഞാന്‍ മൂളിപ്പാട്ടും ഒക്കെയായി വീട്ടിലെത്തി
മൂത്തയാളോട് എന്റെ മുടി കൊള്ളാമോ
ഓഹ്! നന്നായിരിക്കുന്നു
ഇളയ ആള്‍.. അയ്യേ അമ്മ ഹെയര്‍ സ്റ്റയില്‍ മാറ്റിയോ!
ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത മട്ടില്‍..
ഇനിയിപ്പോള്‍ നാളത്തെ വിഷമം..
അയ്യോ എനിക്ക് ഇളയ ആളുടെ അമ്മ എന്ന പരിവേഷം നഷ്ടപ്പെട്ടുവോ എന്നാവും
എന്നും വേണ്ടേ വിഷാദിക്കാന്‍ ഓരോന്ന്


ഇന്ന് അടുക്കളയില്‍ ടിന്നുകള്‍ ഒഴിക്കുമ്പോള്‍ മലയാളി കടയില്‍ നിന്നും വാങ്ങിയ അവലോസ് പൊടി അപ്പടിയേ എടുത്ത് വേസ്റ്റ് ബോക്സില്‍ തട്ടി. ഒറിജിനല്‍ മാപ്പൊടി തിന്നിട്ടുള്ളവരൊന്നും ഇത് വാങ്ങി കഴിക്കില്ല.
അമ്മ നന്നായി ചമ്മന്തിപ്പൊടിയും മാപ്പൊടിയും ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കും.
അത് കണ്ട് വീട്ടില്‍ കൂടെ നിന്ന പെണ്‍കുട്ടിയും എല്ലാം പഠിച്ചു
അവളോട് പറഞ്ഞാല്‍ ഉണ്ടാക്കി തരും
അവള്‍ എന്റെ അമ്മ ഉണ്ടാക്കുമ്പോലെ എല്ലാം പാചകം ചെയ്ത് മക്കള്‍ക്കും ഭര്‍ത്താവിനും ഒക്കെ വിളമ്പുന്നുണ്ടാവും
അമ്മ വലിയ പഠിപ്പുകാരി എന്ന മട്ടില്‍ മാറ്റിനിര്‍ത്തിയ ഞാന്‍ പഠിപ്പുകാരിയുമായില്ല
നല്ല പാചകക്കാരിയും ആയില്ല.
ത്രിശ്ശങ്കു സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ എന്നപോലെ..
അതെ ഈ ലോകത്തില്‍ നന്മ തിന്മകള്‍ ഒക്കെയും ഒരേ അളവില്‍ പലരിലൂടെ കൈമാറ്റം ചെയ്ത് ചെയ്ത് നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്.. ഏത്..
നാളെ ബാക്കി വിശദീകരിക്കാം..

അല്പം ധൃതിയില്‍ എഴുതിയതാണേ.. (ആരെങ്കിലും വായിക്കാറുണ്ടെങ്കില്‍..)
ക്ഷമിക്കുക. തെറ്റുകള്‍ നാളെ തിരുത്താം..

Saturday, October 21, 2017

ആനന്ദം

രാവിലെ ഉണരുമ്പോള്‍ നമ്മില്‍ ഒരു പ്രത്യേക ശാന്തി കാണും. മനസ്സ് നിശ്ചലമായ അവസ്ഥ. അതാണ് നമ്മുടെ ശരിക്കുള്ള സ്വഭാവം. പക്ഷെ, നാം ആ നിശ്ചലാവസ്ഥ/ശാന്തത അനുഭവപ്പെടുമ്പോള്‍ ഭയപ്പെടുന്നു. അയ്യോ! ഇതല്ലല്ലൊ, ഇങ്ങിനെയല്ലല്ലൊ ഞാന്‍ ആവേണ്ടത്! എന്റെ മനസ്സ് കൂടുതല്‍ സന്തോഷിക്കണം, കൂത്താടണം, വെട്ടിപ്പിടിക്കണം.. അപ്പോള്‍ നമുക്ക് ഓര്‍മ്മവരും നമ്മുടെ സന്തോഷത്തിന് വിഘാതമായ സംഭവങ്ങളേയും ആള്‍ക്കാരെയും ഒക്കെ. അപ്പോള്‍ അവരോട് വെറുപ്പ് നുരഞ്ഞ് പൊങ്ങും.
സന്തോഷത്തിനോടുള്ള ആര്‍ത്തിയും ഒപ്പം വെറുപ്പ്, വൈരാഗ്യം..

പിന്നീട് മനസ്സിനെ എങ്ങിനെയൊക്കെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനാവും, എന്തൊക്കെ ചെയ്താലാണ് മനസ്സിനെ കൂടുതല്‍ സന്തോഷിപ്പിക്കാനാവുക ; ശരീരത്തിനു കൂടുതല്‍ സുഖം തോന്നുക.അതിരാവിലെ തന്നെ നമ്മുടെ ശരീരവും മനസ്സും സ്വാഭാവികമായ ആനന്ദത്തില്‍ ആയിരുന്നു എന്നതുതന്നെ നാം മറക്കുന്നു.. നമുക്ക് വേണ്ടത് അതിലപ്പുറം ഉള്ള ഒരുന്മത്തതയാണ്. അതൊക്കെ നേടാനും ഒടുവില്‍ തളര്‍ന്ന് വീണ്ടും ഭൂമീദേവിയുടെ മാറില്‍ വീണുറങ്ങുന്നവരുമാണ് മനുഷ്യര്‍. ഭൂമീദേവിയമ്മ നമ്മുടെ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും ഒക്കെ മറന്ന്, നമ്മെ പുല്‍കി,ഉറക്കം തന്നനുഗ്രഹിച്ച്, സാന്ത്വനപ്പെടുത്തി, പിറ്റേ ദിവസത്തേയ്ക്ക് നമ്മെ ശാന്തരാക്കി ഉണര്‍ത്തുന്നു. പിന്നീടുള്ള തീരുമാനങ്ങള്‍ ഒക്കെ നമ്മുടേത് മാത്രമാണ്. അത് ഏതുവിധം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നുവോ അതനുസരിച്ചാവും നമ്മുടെ അന്നന്നത്തെ അനുഭവങ്ങളും.

Sunday, October 1, 2017

സ്ത്രീ, അമ്മ, ഭാര്യ…

ഓരോ വീട്ടിലും; ഓരോ നല്ല കുടുംബത്തിലും; കാണും സ്വയം സാക്രിഫൈസ് ചെയ്ത് ജീവിച്ച ഒരു ജന്മം .. പണ്ട് മുണ്ടും നേര്യതും പിന്നീട് സാരി, ഇപ്പോള്‍ നൈറ്റി, ചുരീദാര്‍ ഒക്കെ ആയി വേഷ പരിവര്‍ത്തനത്തില്‍ ; ആ വേഷങ്ങളിലൊക്കെ കരിയും കണ്ണീരും കലര്‍ന്ന ഒരു ജന്മം. തനിക്കു വേണ്ടി അല്ലാതെ, മറ്റുള്ളവരുടെ ഉയര്‍ച്ചയ്ക്കായി തന്നെ ഹോമിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഒരു ജന്മം! അമ്മ/ഭാര്യ!

അവള്‍ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ശരീരവും മാംസവും രക്തവും ഒക്കെ സാക്രിഫൈസ് ചെയ്തുണ്ടാക്കിയതാണ് ഈ കുടുംബം. എന്നാല്‍ അവള്‍ക്ക് അതിന്റെ ഒരു ഭാവവും ഇല്ല. കാരണം സമൂഹത്തില്‍ ഇന്നും അവളുടെ സ്ഥാനം വന്നുകയറിയവള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ പകരക്കാരി. ജോലിക്കാരിയേക്കാളും ഒരല്പം സ്ഥാനക്കയറ്റം അത്രയേ ഉള്ളൂ.. ഒരുവള്‍ പോയാല്‍ മറ്റൊരുവള്‍..

മണിയറയിലും പ്രസവവാര്‍ഡിലും ഒക്കെ അവള്‍ തന്റെ ശരീരം ആണ് ത്വജിക്കുന്നത്. തന്റെ ശരീരത്തോട് തനിക്കുള്ള ഉടമസ്ഥാവകാശം! വിവാഹം വരെ തന്റെ സ്വകാര്യതയായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ശരീരം; അതില്‍ പര പുരുഷന്‍ ഡോക്ടര്‍മാര്‍ നര്‍സുമാരാല്‍ ഒക്കെ അവളുടെ സ്വകാര്യത അപഹരിക്കപ്പെടുന്നു. പിന്നീട് തികച്ചും മറ്റൊരു ജീവന്‍ അത് തന്റേതെന്ന അവകാശത്തോടെ അവിടെ വാസമുറപ്പിക്കുന്നു. അവന്റെ/അവളുടെ വളര്‍ച്ചക്കാവശ്യമായ പാലും വാത്സല്യവും ഒക്കെ ചുരത്തി അവള്‍ കുഞ്ഞിനെ വളര്‍ത്തുന്നു.

ഒരു ജീവനില്‍ നിന്ന് മറ്റൊരു ജീവന്‍ പുറത്തുവരുന്നത് തന്നെ ഒരു അല്‍ഭുതം  ആണെനിക്കിപ്പോഴും, റോക്കറ്റില്‍ കയറി ചന്ദ്രനില്‍ പോകുന്നതിനെക്കാളും വലിയ അല്‍ഭുതം!

ജീവന്‍ എവിടെ നിന്ന് വരുന്നു? എന്തിനായി വരുന്നു..?! ആ ജീവനെ ദൈവത്തിന്റെ അടുത്തുനിന്നും മനുഷ്യരുടെ ഇടയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത് അമ്മയാണ്. അമ്മയിലൂടെ ആണ് കുഞ്ഞ് രൂപം കൊള്ളുന്നതും വളര്‍ച്ച പ്രാപിക്കുന്നതും പൂര്‍ണ്ണ മനുഷ്യക്കുഞ്ഞായി പുറത്ത് വരുന്നതും ഒക്കെ.

 അച്ഛനില്ലാതെ കുഞ്ഞുണ്ടാവില്ല. കുഞ്ഞിന്റെ വളര്‍ച്ചയ്ക്ക് അച്ഛന് സഹായിക്കാനാവും എന്നതല്ലാതെ അമ്മയും കുഞ്ഞും പോലെ ശാരീരികമായ കെട്ടുപ്പടുകളോ ബാധ്യതകളോ അച്ഛനില്ല. അച്ഛന്റെ ശരീരം കുഞ്ഞുണ്ടാവുന്നതോടെ ചീര്‍ത്തു വീര്‍ക്കുന്നില്ല. പൊട്ടിപ്പിളരുന്നില്ല. രക്തം ശ്രവിക്കില്ല. ജീവന്മരണ പോരാട്ടവും വേണ്ട. അച്ഛന് സ്നേഹം നല്‍കാം നല്‍കാതിരിക്കാം. ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ വളര്‍ത്താം വളര്‍ത്താതിരിക്കാം. അവിടെ തീരുമാനങ്ങളും വ്യക്തിയുടെ സ്വഭാവവുമനുസരിച്ച് മാറ്റമുണ്ടാവും

അമ്മ എന്നാല്‍ മനുഷ്യരായാലും മൃഗങ്ങളായാലും സ്വയം ത്വജിക്കുന്നവര്‍ ആണ്.
തന്റെ ജീവന്‍ ബലി നല്‍കി പുതിയൊരു ജീവനെ വാര്‍ത്തെടുക്കല്‍ ആണ് അത്.
തന്റെ ജീവിതം നല്‍കി മറ്റു ജീവനെ പരിപോഷിക്കുന്നവള്‍ ആണ്.
നന്ദി നമസ്ക്കാരം!

Wednesday, September 13, 2017

യാത്രക്കാരി

രാവിലെ മൂന്നരയ്ക്ക് ഉണര്‍ന്നു പിന്നീട് മക്കള്‍ ഒക്കെ പോയ ശേഷം 7 അരയ്ക്കാണ്. വീടൊക്കെ അല്പം ഒന്നൊതുക്കി വിശ്രമിക്കാൻ പറ്റിയത്. പോയി കിടന്നു . 10.30 വരെ!! മൂന്നുനാലുദിവസത്തെ ഉറക്കം പെന്‍ഡിംഗില്‍ ആയിരുന്നു. അതൊക്കെ തീര്‍ന്നുകിട്ടി! പക്ഷെ ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ വീട്ടില്‍ ആരും ഇല്ല! മൂകം! മക്കളുള്ളപ്പോള്‍ ജോലി ഉണ്ടെങ്കിലും തനിച്ചല്ല എന്ന തോന്നലുണ്ട്. തനിക്ക് സ്നേഹിക്കാന്‍ ആളും ഉണ്ട്.

ഏകാന്തതയിൽ കൂടുതൽ ആണ്ടുപോകും മുൻപ്  തനിക്ക് ഇന്ന് ചെയ്തു തീര്‍ക്കേണ്ടുന്ന അത്യാവശ്യ കാര്യങ്ങള്‍ ഓര്‍ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വരുന്ന വലിയ തിരുവാതിരക്കളിക്ക് ബ്ലൌസ് തുന്നിക്കണം. ആരും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അത് ഒരു സത്യമാണ്. താന്‍ അതില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നും ഉണ്ട്. പോയേ പറ്റൂ.. അങ്ങിനെയാണ് ടാക്സി എടുത്ത് അങ്ങകലെയുള്ള ഇന്ത്യന്‍ കടയില്‍ പോയത്.

ബ്ലൌസിന് അളവൊക്കെ കൊടുത്ത് താഴെ ഇറങ്ങി പൂജയ്ക്ക് അല്പം പൂക്കളും വാങ്ങി. മൂന്നുനാലു വര്‍ഷമായി നാട്ടിലൊക്കെ പോയിട്ട് അതുകൊണ്ട് നൈറ്റികളൊക്കെ പഴയതായി. ഇവിടെ അടുത്ത കടയില്‍ കയറി രണ്ടുമൂന്ന് നൈറ്റിയും ചുരീദാറും വാങ്ങി.
അപ്പോള്‍ മകള്‍ സ്ക്കൂളില്‍ നിന്ന് വിളിക്കുന്നു
'അമ്മേ അമ്മ എവിടെയാ?
'ലിറ്റില്‍ ഇന്ത്യയില്‍ മോളേ .. ബ്ലൌസ് തയ്പ്പിക്കാന്‍ വന്നു'
'അയ്യോ! എനിക്ക് ചായ വേണമായിരുന്നു.'
'അതിന് നീ പതിവായി എത്തുന്ന സമയം ആയില്ലല്ലൊ, അതിനുമുന്‍പ് തിരിച്ചെത്തുന്ന തരത്തിലാണ് ഇറങ്ങിയത്.'
'ശ്യോ! ഇനിയിപ്പൊ. നെവര്‍മൈന്റ്. ' അവള്‍ പിണങ്ങി ഫോണ്‍ താഴെവച്ചു..


വീട്ടിൽ പെട്ടെന്നെത്താം അവൾ എത്തുമ്പോൾ.. ടാക്സി തന്നെ ശരണം. അവൾ ടാക്സി സ്റ്റാന്റിലേക്ക് നടന്നു. സാധാരണ ആള്‍ക്കാര്‍ ടാക്സി വരുന്നതിനായി ക്യൂ പാലിക്കും. ഇപ്പോള്‍ അതിനു വിപരീതമയി ആള്‍ക്കാര്‍ വരുന്നതിനായി അഞ്ചാറ് ടാക്സികള്‍ ക്യൂപാലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യത്തേതില്‍ ഒരു നോര്‍ത്തിന്ത്യന്‍ സ്ത്രീ കുറേ വെജിറ്റബിള്‍സും മറ്റുമായി കയറി പറ്റുന്ന തിരക്കില്‍ ആണ്. അവൾ അടുത്തതിനടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു.
അല്പം പ്രായം ചെന്ന ആളാണ് ഡ്രൈവര്‍. 
ഹലോ! ഗുഡ് ആഫ്റ്റ്റര്‍നൂന്‍! ഡ്രവർ
അവൾ ടാക്സിയിൽ കയറിപ്പറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ പതിവില്ലാത്ത ആ കുശലാന്വേക്ഷണം ശരിക്കും ശ്രദ്ധിച്ചില്ലായിരുന്നു.. ..
അതിനാല്‍ 'മെ ഐ ഗോ ടു ചോങ്ങ് പാങ്ങ്?! എന്ന് അങ്ങോട്ട് ചോദിച്ചു.
അയാൾ: ങേ! (നല്ല പ്രയം ചെന്ന ഒരാളാണ്)
അവൾ: ചോങ്ങ് പാങ്ങ് .. യീഷൂണ്‍.. യീഷൂണ്‍..
അയാൾ: ഓഹ്! ഒകെ ഒകെ..

അവൾ ടാക്സിയില്‍ സാധനങ്ങളുമൊക്കെയായി അമര്‍ന്നിരുന്നു. ഇനി ചോങ്ങ് പാങ്ങില്‍ നിന്ന് ചിക്കണ്‍ റൈസും പാഡും വാങ്ങണം.. അല്ലെങ്കില്‍ നേരെ വീട്ടില്‍ ചെന്ന് ഇറങ്ങാമായിരുന്നു. 
സാരമില്ല.. കഷ്ടപ്പെട്ടാണെങ്കിലും ജീവിക്കാമല്ല്!!
(ഈ സമയം ഒക്കെ അവൾക്ക് ഒരുവിധം നന്നായി അറിയാവുന്ന, അവൾ ആരാധിച്ചിരുന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരിയുടെ ആത്മാവ് അങ്ങ് മുകളില്‍ നില്‍ക്കയാണ്. ശരീരം ഇനിയും ഭൂമിയിലും!)

അവൾ ടാക്സില്‍ ഇരുന്നു. അപ്പോള്‍ വെളിയിലൂടെ ഒരു സായിപ്പും മദാമ്മയും നടന്നുപോയി. ഡീസന്റ് ആയ നോട്ടം പരസ്പരം കൈമാറി. ഇന്ത്യാക്കാര്‍ എല്ലാമൊന്നും തറകള്‍ അല്ലെന്ന് അവളും സായിപ്പന്മാര്‍ എല്ലാം അലവലാതികള്‍ അല്ല എന്ന് അവരും  ഒരു  കോമ്പ്രമൈസ് ലുക്ക്/ കടാക്ഷം ഒക്കെ കൊടുത്ത്  നീങ്ങി.. ടാക്സിയിലെ  അമ്മാവൻ സംസാരം തുടങ്ങാനുള്ള ലക്ഷണം ആണ്.
സൊ യൂ ആര്‍ ടീച്ചിംഗ്! - ടാക്സി അമ്മാവന്‍
അവൾ: ഇല്ല മൈ ചില്‍ഡ്രന്‍ ആര്‍ ഇന്‍ സ്ക്കൂള്‍ (അതിനു ഞാൻ എപ്പോ പറഞ്ഞു ഞാൻ ടീച്ചണെന്ന്!)
ഓഹ് അപ്പോ നീ ടീച്ചര്‍ അല്ലെ? ഹെഡ്മിസ്റ്റ്രസ് ആണോ?! (ഇയാൾക്ക് ടീച്ചേർസിനോടും ഹെഡ്മിസ്റ്റ്രസ്സിനോടും ഒക്കെ എന്താണിത്ര ഒരു പ്രതിപത്തി!)
അവൾ:! ഇല്ല. ഞാന്‍ ഒന്നും അല്ല..എന്റെ മക്കളും സ്ക്കൂള്‍ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു.. ജോലിയായി..
അയാള്‍:കിന്റര്‍ഗാര്‍ട്ടന്‍?
അവൾ: നോ!! 
അയാൾ: നീ വളരെ യംഗും സുന്ദരിയും ആയിരിക്കുന്നു.(ഇന്ന് പതിവില്ലാതെ അല്പം വൃത്തിയു വെടിപ്പുമായാണ് യാത്ര തുടങ്ങിയത് അതാവും)
വളരെ കുലീനമായി ആണ് അയാള്‍ അത് പറഞ്ഞത്..ഒരു അച്ഛനെപ്പോലെ ഒക്കെ..
അയാൾ: ഹൌ ഓള്‍ഡ് ആര്‍ യൂ?
അവൾ: എറൌണ്ട്.. -- 
'നീ എന്തു വാങ്ങാന്‍ പോയി?'
 'ഡ്രസ്സ് തയ്ക്കാന്‍ കൊടുത്തു. പൂജയ്ക്കുള്ള പൂക്കള്‍ വാങ്ങി..
'ഓഹ്! നീ ശരിക്കും നല്ല ഒരു ലേഡിയാണ്..
'നീ ലഞ്ച് കഴിച്ചുവോ?
'ഇല്ല
'ങേ! മണി മൂന്നായി.. ഇനിയും?!
ഓഹ്! ഞാന്‍ ഉറങ്ങുന്നത് വളരെ ലേറ്റ് ആയാണ്. രാത്രി എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ കഴിക്കയും ചെയ്യും. അതുകൊണ്ട് പകലില്‍ അത്ര വിശപ്പില്ല. ചായ ബിസ്ക്കറ്റ് ഒക്കെ കഴിച്ച് നടക്കും 
'നീ എത്ര പ്രാവശ്യം കഴിക്കും?  മൂന്ന്?
'ഇല്ല നാലഞ്ച് പ്രാവശ്യം -അവൾക്ക് ചിരി വന്നു.
'കുറേശ്ശേ  കുറേശ്ശേ   അല്ലെ ?
'അതെ. പക്ഷെ രാത്രിയൊക്കെ ആവുമ്പോള്‍ നന്നായി കഴിക്കും..
അയാള്‍ ചിരിക്കുന്നു.
'നീ ഈ നാട്ടുകാരി ആണോ?
'അതെ..ഇപ്പോള്‍. പക്ഷെ ഇന്ത്യന്‍ ആയിരുന്നു.
'ഇന്ത്യയുടെ ഏതു ഭാഗത്ത്? സതേണ്‍ പാര്‍ട്ട്?
നിയര്‍ തമിഴ്നാട്.
തമിഴ്നാട് ഹിന്തുക്കള്‍ അല്ലെ?
അവൾ: 'തമിഴ്  ഒരു ലാങ്വേജ് ആണ്. മതം അല്ല. തമിൾ നാട്ടിൽ ഹിന്ദുക്കളും മിസ്ലീംകളും ക്രിസ്ത്യന്‍സും ഒക്കെ ഊണ്ട്. ഇന്ത്യയില്‍ എല്ലായിടത്തും പല മതസ്തര്‍ ഉണ്ട്.'
'എങ്കിലും കൂടുതലും ഹിന്ദുക്കള്‍ ആണല്ലെ? ബുദ്ധിസ്റ്റുകളും ഉണ്ട് അല്ലെ? (അയാൾ 
'അതെ!
അവൾ: 'നിങ്ങള്‍? ചൈനയില്‍ നിന്ന് വന്നതാണോ? അതൊ നിങ്ങളുടെ മാതാപിതാക്കള്‍ ആണൊ അവിടെ നിന്ന് വന്നത്?‘
അയാള്‍; ഇല്ല ഞാന്‍ ഇവിടെയാണ് ജനിച്ചത്. എന്റെ മാതാപിതാക്കളും ഇവിടെ ജനിച്ചവരാണ്. എന്റെ ഗ്രന്റ് പേരന്റ്സ് ആര്‍ ഫ്രം ചൈന.
അവൾ , ' ഓഹോ! (തന്നെപ്പോലെ ഇവിടെയുള്ള എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരു വരുത്തര്‍ പാരമ്പര്യമാണുള്ളതെന്ന് അവരെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്താന്‍ അവൾക്ക് വലിയ ത്രില്‍ ആണ്. അതില്‍ വിജയിച്ച സംതൃപ്തിയോടെ അവളിരുന്നു)

സാധാരണ ടാക്സിയിൽ കയറിയാൽ ചിന്തയിൽ മുഴുകുകയോ വെളിയിൽ ഉറ്റുനോക്കിയിരിക്കയോ ചെയ്യുന്ന അവൾക്ക് പതിവില്ലാതെ അയാളുടെ സംസാരത്തിൽ  താല്പര്യം തോന്നിത്തുടങ്ങി. അവൾ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി,

‘കഴിഞ്ഞ മൂന്നു വര്‍ഷം മുന്‍പ് വരെ ഞാന്‍ എല്ലാ വര്‍ഷവും ഇന്ത്യയില്‍ എന്റെ മാതാപിതാക്കളെ കാണാന്‍ പോകുമായിരുന്നു. പകുതി ഇന്ത്യനും പകുതി സിംഗപ്പൂറിയനും ആയിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ അവര്‍ ഇല്ല.അതുകൊണ്ട് ഇവിടെതന്നെയായി ജീവിതം . മക്കളും ഈ രാജ്യവുമേ ഇനി എനിക്കുള്ളൂ..'
അയാൾ: 'നിന്റെ മക്കള്‍ ഒക്കെ ഗ്രാജ്വേറ്റ്സ് ആണോ?! (ഇവിടെ ഗ്രാജ്വേറ്റ്സ് ആണ് ഏറ്റവും വലിയ പഠിത്തം!)
അവൾ: അതെ
അയാൾ:ഞാന്‍ കരുതി നീയും ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് സ്ക്കൂളിലെ ഹെഡ്മിസ്റ്റ്രസ്സ് ആയോ മറ്റോ! (ഹും! വീണ്ടും ടീച്ചർ)
അവൾ: 'ഞാന്‍ നാട്ടിലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരുപക്ഷെ അതൊക്കെ ആയേനെ.. ഇവിടെ ആരും സഹായത്തിനില്ല. അതുകൊണ്ട് ഹൌസ്‌വൈഫ് ആയി..'
'സാരമില്ല. നല്ല ഹൌസ് വൈഫ് അല്ലെ! നിനക്ക് വണ്ടി ഡ്രൈവ് ചെയ്യാനറിയാമോ?'
അവൾ: 'അറിയാം. ലൈസന്‍സുണ്ട്. പക്ഷെ എനിക്കായി പ്രത്യേകം വണ്ടിയില്ല. വീട്ടില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ഉണ്ട്.. ആരും എന്നെ സഹായിക്കുന്നില്ല.
നിങ്ങള്‍ക്ക് ആരെയെങ്കിലും അറിയാമോ എന്നെ ഡ്രൈവിംഗ് ഒന്നു പുതുക്കി തരാൻ?'
'ഇല്ല.. അറിയില്ല..' അയാL എന്തോ ഓർത്തെന്നപോലെ പതിയെ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു. 
അവൾ: 'ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷവും ഇവിടത്തെ ഡ്രവിംഗ് സ്ക്കൂളില്‍ പോയി ഡ്രൈവിംഗ് പുതുക്കി. പക്ഷെ കമ്പ്ലീറ്റ് ആക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല.  എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ക്കൊക്കെ ഡ്രൈവിംഗ് അറിയാം.  അതുകൊണ്ട് അവര്‍ക്ക് ഒരുപാട് നല്ലകാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്നു. എനിക്ക് ധാരാളം സമയം വേണം ഓരോന്ന് ചെയ്യുവാൻ’
അയാൾ അവളുടെ വാചകം മുഴുമിപ്പിക്കും പോലെ,  'അതെ! പക്ഷെ പാര്‍ക്കിംഗും ഒരു പ്രോബ്ലം ആണ്.'
'നിന്റെ മക്കള്‍ ഒക്കെ വീട്ടില്‍ എത്തിക്കാണുമോ ഇപ്പോള്‍? 'എത്ര പേരുണ്ട്?. 4, 5 ?
അവൾ: രണ്ട്!
അയാൾ: ഒരാണും ഒരു പെണ്ണും ആണോ?
അവൾ: അല്ല ,  രണ്ടും പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ആണ്.
അയാൾ: 'നിനക്ക് ആണ്‍കുട്ടിക്കായി ഒന്നുകൂടി പ്രസവിക്കാന്‍ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ?!
അടുത്തത് തീര്‍ച്ചയായും ഒരാണ്‍കുട്ടി ആയിരുന്നിരിക്കാം എന്ന ധ്വനിയോടെ. 

(ഇങ്ങിനെയും പെണ്മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കുന്ന ആണുങ്ങള്‍ ഉണ്ടല്ലൊ ദൈവമേ ഈ ഭൂമിയില്‍!)
ഞാന്‍: എനിക്ക് ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു.. (നൂറു പ്രസവിക്കാന്‍ പോലും )

അയാള്‍: 'സാധാരണ ആണ്മക്കള്‍ക്കാണ് അമ്മയോട് കൂടുതല്‍ സ്നേഹം എന്നു പറയും. സാരമില്ല, നിന്റെ പെണ്മക്കള്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കും ..'
ഞാൻ: 'സ്നേഹിക്കും.. പക്ഷെ അവര്‍ക്കും വേണം മറ്റൊരു തുണ..'
അയാൾ : അതെ!
ഞങ്ങള്‍ എത്തേണ്ടിടത്ത് എത്തി..വണ്ടി തിരക്കുള്ള വരിയോരത്ത് നിര്‍ത്തുന്നതിനിടയില്‍ അയാള്‍ പറഞ്ഞു
'വിഷമിക്കണ്ട, നിന്റെ പെണ്മക്കള്‍ നിനക്ക് സ്നേഹം തരും " take care.. bye..
അവൾ: 'നിങ്ങളെ ദൈവം കാത്തുകൊള്ളുട്ടെ! ബൈ..