Thursday, July 19, 2018

എഴുത്തുകാരി


സത്യസന്ധമായി വല്ലതും എഴുതണം എങ്കിൽ ബ്ലോഗോ ട്വിറ്ററോ ഒന്നും പറ്റില്ല.
അവിടെ നമ്മൾ എഴുതുന്നത് ആരെങ്കിലും വായിക്കും എന്ന തിരിച്ചറിവോടെ ആണ് എഴുതുന്നത്. എന്നാൽ ആ പ്രത്യേക വിഭാഗം ആൾക്കാർക്കുവേണ്ടിയല്ലാതെ ലോകത്തിനു പൊതുവായി ഒരു തെറ്റും ശരിയും ന്യായവും ഉണ്ടെന്ന ധാരണയിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ അംഗീകാരം കിട്ടാനായല്ലാതെ സ്വന്തം വിചാരവികാരങ്ങൾ സത്യസന്ധമായി എഴുതുവാനാകണം. എന്നാലേ എനിക്ക് ശരിക്കും എഴുതുവാനുള്ള കഴിവുണ്ടോ എന്ന് എനിക്ക് അറിയാനാവൂ..

ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ എഴുതുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അതൊന്നും സാഹിത്യം ആവുന്നുമില്ല. എന്റെ എഴുത്തിനെ ഏതു വിഭാഗത്തിൽ പെടുത്താം എന്ന് ഇനിയും എനിക്ക് മനസ്സിലായിട്ടുമില്ല.

ഇവിടെ ഒരു സാഹിത്യ കൂട്ടായ്മ ഉയർന്നുവരുന്നുണ്ട്. നാട്ടിലെ വലിയ വലിയ സാഹിത്യകാരന്മാരെ ഒക്കെ കൊണ്ടുവരുന്നു, അംഗീകാരം നൽകുന്നു.. അവരുടെ സംസാരം കേൾക്കുന്നു. ബുക്ക് ഇറക്കുന്നു. ആകെ ബഹളം ആണ്.

ഇത്രയും വർഷമായി എഴുതുന്ന എന്റെ എഴുത്ത് എന്താണെന്ന് ഒന്ന് പരിശോധിക്കാൻ പോലും ആർക്കും മെനക്കെടാനാവാത്ത തിരക്കാണ്. അവർ പുതുതായി പ്രാസവും വൃത്തവും ഒക്കെ ഒപ്പിച്ച് അക്ഷരങ്ങൾ പെറുക്കി അടുക്കാൻ കഴിവുള്ള ചിലരെ അംഗീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അത് അവരുടെ തന്നെ കൂട്ടത്തിൽ ഉള്ളവരോ കൂട്ടുകാരുടെ ആൾക്കാരോ ആവുമ്പോഴാണ് ഈ ഉത്സാഹം.  എന്നെ അത്തരത്തിൽ ഉയർത്താൻ ആരും ഇല്ലായിരുന്നു. അധവാ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ തന്നെ ഞാൻ സമ്മതിച്ചില്ല. എനിക്ക് എന്റെ മക്കൾ രക്ഷപ്പെടണം, അതിനുമുൻപ് ഞാൻ ഒരെഴുത്തുകാരി എന്ന നിലയിൽ അറിയപ്പെടേണ്ട എന്നൊരു തീരുമാനവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പോലും മറ്റു പേരുകളിൽ എഴുതിയതും ആരോടും അടുക്കാനാവാഞ്ഞതും. അവിടെ പലർക്കും മതിപ്പുണ്ടായിരുന്നു എന്റെ എഴുത്തിനോട്..

പിന്നെ റ്റ്വിറ്ററിൽ എഴുത്ത് തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആ ചെറിയ അംഗീകാരങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ടു. എനിക്ക് മനസ്സിൽ തോന്നുന്നത് അപ്പോഴപ്പോൾ എഴുതി ആശ്വാസം കണ്ടെത്താനുള്ള ഒരു വേദിയായി അത് മാറി.

ഇപ്പോൾ ഞാൻ എവിടെ നിൽക്കുന്നു എന്ന് എനിക്കുതന്നെ അറിയില്ല. എഴുത്തുകാരി എന്ന പേര് ഇനി വേണ്ട എന്ന തോന്നൽ. ഇനി മറ്റ് വല്ലതും ആവാം.

ഒരു അമ്മ, ഗൃഹസ്ഥ.ചെറിയ ചെറിയ ഹോബികളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഒക്കെയുള്ള ഒരു വീട്ടമ്മ. അതുമതി. ധാരാളം.

ഇന്ന് വന്നുപിടിച്ച ഡിപ്രഷൻ പോകാൻ മറ്റൊരു കാരണവും കൂടിയുണ്ട്
ഈ തീർത്താൽ തീരാത്ത കടപ്പാടുകൾക്കും ജോലികൾക്കും പാഷനുകൾക്കുമിടയിൽ ഞാനെങ്ങിനെയാണ് ആ സാഹിത്യ കൂട്ടായ്മയിൽ പോയി ശ്രദ്ധപിടിച്ചുപറ്റേണ്ടത് എന്ന് എനിക്ക് ശരിക്കും അറിയില്ലാതാനും. അതും ഡിപ്രഷന്റെ ഒരു ഭാഗമായിക്കാണും. ഏതിനും ആ ഒരു ഏട് വലിച്ചുകീറി പാറ്റിയപ്പോൾ എന്റെ താളിൽ വെളിച്ചം വീശിത്തുടങ്ങി. അറ്റൻഷനും അംഗീകാരത്തിനുമായി ഒന്നും ഞാനിതുവരെ ചെയ്തിട്ടില്ല. ചെയ്യാൻ കഴിയുകയുമില്ല. 

ഡിപ്രഷൻ

രാവിലെ എന്നും ഡിപ്രഷനാണ്. ഒന്നും ചെയ്യാൻ തോന്നില്ല. ശരീരം സ്റ്റിഫ് ആയിരിക്കും, നല്ല വേദനയും കാണും. മനസ്സും അങ്ങിനെ തന്നെ. ഉണരാതെ ഉറങ്ങിയപോലെ കിടക്കും ശരീരവും മനസ്സും.

ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല, പ്രവർത്തികൾ ചെയ്യുവാനും നിരവധി ഉണ്ട്.

ആദ്യം പുറത്ത് കിടക്കുന്ന കാറ് കാണുമ്പോൾ ഇതെടുത്ത് ഓടിക്കുവാനാവുന്നില്ലല്ലൊ! ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെങ്കിലും കൂട്ടിനുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് അത് അനായാസം ചെയ്യാമായിരുന്നു. ഞാൻ പ്രിപ്പയേഡ് ആയിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്കിപ്പോൾ എന്റെ മകളെ ജോലിസ്ഥലത്ത് കൊണ്ടാക്കിയിട്ട് മാർക്കറ്റിലും പോയ്യി തിരിച്ചെത്താമായിരുന്നു. ഭർത്താവിനെ എന്നെക്കൊണ്ട് അത്തരം വിലയുള്ള ജോലികൾ ഏൽപ്പിക്കാൻ ഭയമാണ്. ഭാര്യയെ ആവശ്യത്തിലധികം ഉയർത്തിയെന്ന പരിഭവവുമായി അദ്ദേഹത്തെ മറ്റുള്ളവർ മാനസികമായി പീഡിക്കുമെന്നെ ഭയം അദ്ദേഹത്തിനും ഒപ്പം എനിക്കും ഉണ്ട്. അങ്ങിനെ ആ ആഗ്രഹം അടിച്ചമർത്തും.

പിന്നീട് വീട്ടിനുള്ളിൽ കടക്കുമ്പോൾ രാവിലെ എല്ലാവരും പോയപ്പോൾ ശൂന്യവും അടുക്കില്ലാതെയും കിടക്കുന്ന വീടിനെ അടുക്കി വയ്ക്കണം, പിന്നെ ഒരിടത്ത് സ്വസ്ഥമായിരുന്ന് വല്ലതും എഴുതാൻ തോന്നും. അല്ലെങ്കിൽ വായിക്കാൻ അതുമല്ലെങ്കിൽ പൂർത്തിയാകാത്ത പെയിന്റിംഗ് പൂർത്തിയാക്കാനിരുന്നാലോ
അതിനുമുൻപ് ഒരു ചായയിട്ട് കുടിച്ചാലോ , എങ്കിൽ കൂട്ടത്തിൽ ഒരല്പം ടിവി കാണാൻ തോന്നും. ചായയുമായി ടിവിയുടെ മുന്നിലിരുന്ന് ഒടുവിൽ മടുപ്പോടെ കിടക്കയിൽ ഇരുന്ന് വല്ലതും അല്പം എഴുതുമ്പോൾ പതിവുപോലെ ഉറക്കം ക്ഷീണം വന്ന് കീഴടക്കും . പിന്നീട് എഴുന്നേൽക്കുന്നത് അതിലുമധികം നിരാശയോടും ഡിപ്രഷനോടും കൂടിയാകും. ഒന്നും ചെയ്യാൻ കൂട്ടാക്കാതെ,
എതാദ്യം ചെയ്താൽ എനിക്ക് പ്രയോജനം ഉണ്ട്. അല്ല എനിക്ക് പ്രയോജനം ഉണ്ടാക്കിയിട്ട് എന്തു നേടാൻ! എനിക്ക് വലിയ പേരൊന്നും എടുക്കണ്ട.
മക്കൾക്ക് ആവശ്യമായ ഈ വീടിനാവശ്യമായ എന്താണ് ഞാൻ ചെയ്യേണ്ടത്.

മാർക്കറ്റിൽ പോയാലോ, കുക്കിംഗ്.. ഇല്ല ഒന്നിനുമാവില്ല. വല്ലതും വാങ്ങാനുണ്ടെങ്കിൽ വാങ്ങാൻ പോകുന്നതും അനാധയെപ്പോലെ കരയുന്ന ഹൃദയവുമായായിരിക്കും. അതിനിടയിൽ താനിപ്പോഴും തന്നെ പൊന്നുപോലെ വളർത്തിയ മാതാപിതാക്കളുടെ മകളായി മാറും. പെണ്മക്കളെ അധികം ലാളിച്ചു വളർത്തരുത്. എന്ന് മനസ്സിൽ പറയും..

വീടെത്തിയാലും തൂങ്ങി തൂങ്ങി നടക്കും. എനിക്ക് ശരിക്കും ഡിപ്രഷൻ ആണോ!
ഞാൻ ജോലിചെയ്തില്ലെങ്കിലും കുക്ക് ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ ഇവിടുള്ളവർ ജീവിക്കും.
എങ്കിലും അവർ എന്നിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന മിനിമം കാര്യങ്ങളെങ്കിലും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്. അവരൊക്കെ ജോലിചെയ്യുകയാണല്ലൊ, ഞാനും വല്ലതുമൊക്കെ ചെയ്യണം.

അങ്ങിനെ പാർട്ട് ടൈമിനെ വിളിക്കും. അവർ വന്ന് അവരെക്കൊണ്ട് ജോലിചെയ്യിക്കാനും അല്പം പോസിറ്റിവിറ്റി വേണം. ഒരാശ്വാസം അവർ എന്റെ മൂഡനുസരിച്ച് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ തയ്യാറായാണ് വരുന്നത് എന്നതാണ്.
തമ്മിൽ ഭേദം തൊമ്മൻ എന്ന മട്ട്. അവരുടെ ഓണറുടെ ഏകാധിപത്യത്തിൽ നിന്ന് ഒരല്പം രക്ഷപ്പെടൽ ആയാണ് അവർ എന്റെ വീട്ടിൽ വരുന്നത്. ഞാൻ അവർക്ക് ആ ഒരു സെക്യൂരിറ്റിയും ഭയമില്ലായ്മയും സ്വാതന്ത്രൈവും ഒക്കെ കൊടുക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവർക്ക് ഇത് ഒരു അഭയസ്ഥാനമായി തോന്നും. ഇന്ന ഞാൻ കൊടുത്ത കാശിൽ നിന്ന് പത്തുവെള്ളി വാങ്ങാതെയാണ് പോയത്. ഉച്ചയൂണും കോഫിയും പിന്നെ നിറയെ തുണിത്തരങ്ങളും ഒക്കെ അവർക്ക് ഞാൻ നൽകിയിട്ടുണ്ട്. എനിക്ക് കൊടുക്കുവാൻ മറ്റാരുമില്ല എന്നതും ഒരു സത്യമാണ്. അവർക്ക് വാങ്ങുവാനും.

അങ്ങിനെ ഒരഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റിൽ ഞങ്ങൾ ഒരുമണിക്ക് തുടങ്ങിയ വീട്ടുജോലികൾ ആണ്. എനിക്ക് ചെയ്യാൻ മടിയുള്ള കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ അവരെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിച്ചു. മൂന്നുനാല് വാഴ വെട്ടി (അവർ അതിന്റെ ഇല സൂക്ഷിച്ച് മുറിച്ചുവച്ചിട്ടുണ്ട് ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ!), പിന്നെ മുകളിലത്തെ മുറികൾ പൊടിയടിച്ച് തൂത്തു, തുണികൾ മടക്കിയും അടുക്കിയും ഒക്കെ തന്നു.
കുറെ പാഴ്‌വസ്തുക്കൾ തിരിച്ച് ചീത്ത കളയുകയും നല്ലത് എനിക്ക് സൂക്ഷിക്കാൻ തരികയും ചെയ്തു. പാത്രം കഴുകി തന്നു. ഇതൊക്കെയും ഒരു ചിട്ടയുമില്ലാതെ ഞങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചുതന്നെ ചെയ്യുന്ന ജോലികൾ ആണ്. കാരണം ഞങ്ങളെ ആരും ഭരിക്കാനോ താരതമ്യം ചെയ്യാനോ ഇല്ല എന്നതാണ്. അവരും അധികം സംസാരിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവരല്ല. അല്പം പഠിപ്പുണ്ട്. നല്ല കുടുംബത്തിലെ വല്ലതും ആയിരിക്കും. വെളുത്ത് മുഖശ്രീയുള്ള ഒരു നായർ വീട്ടമ്മയുടെ ലക്ഷണമൊക്കെയുണ്ട്. നല്ല അടക്കം, ഒതുക്കം. ഒക്കെയുണ്ട്.

അവരെ എനിക്ക് കിട്ടിയത് എന്റെ പൂർവ്വ ജന്മ പുണ്യമായി തോന്നിയിട്ടുണ്ട് പലപ്പോഴും!

പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത് ഡിപ്രഷനെ പറ്റി അല്യോ!

ഡിപ്രഷൻ പോകണമെങ്കിൽ മനുഷ്യ സംസർഗ്ഗം വേണം, കർമ്മനിരത വേണം, ആരോഗ്യം വേണം, വൈകിട്ടായപ്പോൾ ഞാൻ ആകപ്പാടെ പോസിറ്റീവ് ആയി.
ഒരു നല്ല മനുഷ്യൻ, കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ കൂടെ ഈ വീട്ടിൽ കഴിച്ചുകൂട്ടിയതുകൊണ്ടാവാം. അടിസ്ഥാനം ഭദ്രമായി. ഇനി എനിക്ക് മുന്നോട്ട് പോകാം.

കറികൾ മൂന്നുനാല് വച്ചു. അസ്ത്രം കാബേജ്, ചിക്കൺ ബ്രോക്കോളി എന്നിങ്ങനെ.

ഇനി എനിക്ക് കൂട്ടുകാരെ വിളിച്ച് വെളിയിൽ പോകാം സംസാരിക്കാം.
എന്റെ ഹോബികളിൽ മുഴുകാം.
പക്ഷെ രാത്രി ഒത്തിരി ആയല്ലൊ!
ഇനി നാളെയാവട്ടെ.
നാളെ രാവിലെ നെഗറ്റിവിറ്റി എന്നെ പിടികൂടാതിരിക്കട്ടെ..
ആത്മ.

Monday, July 9, 2018

ഇന്നും കുളിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ആരും അറിയാൻ പോകുന്നില്ല. കാരണം എന്നെ ആരും നേരിൽ കാണാനോ അടുത്ത് ഇടപഴകാനോ ഇല്ലല്ലൊ, കുളിക്കാതെ തന്നെയാണ് പഴയവള കൊടുത്ത് ഒരു സ്വർണ്ണനാണയം വാങ്ങി ബാഗിൽ ഇട്ടത്. കാശിനു ബുദ്ധിമുട്ടുമ്പോൾ എടുത്ത് വിൽക്കാനായി.

രാവിലെ മഞ്ഞിൽ വിരിഞ്ഞ പൂക്കൾ സിനിമ കണ്ടു. പല നാളുകൾക്ക് ശേഷമാണ് അടങ്ങിയിരുന്ന് ഒരു സിനിമ ഒക്കെ കാണാൻ പറ്റുന്നത്! പണ്ടത്തെക്കാട്ടിലും ഉറക്കവും കിട്ടുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഒരു സ്വർഗ്ഗീയ സുഖം അനുഭവിക്കുന്ന പ്രതീതി!

സിനിമ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴേ എന്തൊക്കെയോ ജോലികൾ ചെയ്തുതീർക്ക്കാത്തപോലെ!
തീർന്നതിനുശേഷം താഴത്തെ കുഞ്ഞു റൂം ഒതുക്കി പെറുക്കി വൃത്തിയാക്കി
രണ്ട് മേശയുണ്ട്. ഒന്ന് തയ്ക്കാനും ഒന്ന് പെയിന്റിംഗും ഒരു കപ്പ്ബോഡ് നിറയെ സാരികളും. ഒന്ന് നിറയെ ബുക്കുകളും.. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ എന്റെ സമ്പാദ്യവും സ്വപ്നങ്ങളും ഒക്കെ ആ മെയിഡ്സ് റൂമിൽ ആണ്.

ഇപ്പോൾ മണി 12 ആയി. ഞാൻ ആ റൂമിലെ വെടുപ്പും എന്റെ കുഞ്ഞ് സ്വപ്നങ്ങളും ആരും കാണാതിരിക്കാൻ അത് പൂട്ടിയിട്ടാണ് മുകളിൽ വന്നിരിക്കുന്നത്.

മകളുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വലിയ ഒരാശ്വാസം! പാവം കുട്ടി. ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്ന് ഒരു സ്വപ്നങ്ങളും ഇല്ലാതെ തളർന്ന് തനിച്ച് റൂമും അടച്ച് കിടന്നുറങ്ങുമ്പോൾ എനിക്ക് സന്തോഷിക്കാനാവില്ലായിരുന്നു. ഒരുതരം നിസ്സംഗത ആയിരുന്നു. ഞാൻ എപ്പോഴും ഇളയ ആളോടുകൂടിയായിരുന്നു. അവൾ രാത്രി 1,2 മണിവരെ പഠിക്കയോ വായിക്കയൊ ചെയ്യും. ഞാനും താഴെയായിരിക്കും.
ഇപ്പോൾ മൂത്തയാളെ ചെറുതായി മിസ്സ് ചെയ്ത് തുടങ്ങി. അവളുടെ സാധങ്ങൾ ഒക്കെ അവളുടെ റൂമിൽ കൊണ്ട് അടുക്കി വച്ചിട്ടുണ്ട്. അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ വന്നുപോകുന്നതും ഒരാശ്വാസം!

അത്കാണുമ്പോഴും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ജീവിക്കുന്നപോലെ! കാരണം എനിക്ക് നിഷിദ്ധമായിരുന്നു ഈ സുഖങ്ങൾ! വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് തീർത്തും അപരിചിതനായ ഭർത്താവിനോടും കുടുംബത്തോടുമൊപ്പം അന്യനാട്ടിലേയ്ക്ക് പ്ലയിൻ കയറിവന്ന താൻ! മുക്കാലും മരിച്ചിരുന്നു ആ യാത്രയ്ക്കിടയിൽ .
ബാക്കി കാൽഭാഗം അന്യനാട്ടിൽ കാലുകുത്തി ആദ്യ ആഴ്ച്ചയിൽ തീർന്നിരുന്നു. 23 ആമത്തെ വയസ്സിൽ സ്വപ്നങ്ങളൊക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ട് പകച്ച് നിന്ന പെൺകുട്ടി! പെൺകുട്ടികൾ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാൻ തുടങ്ങുന്ന പ്രായം!

ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞുതരാനോ പരിചയപ്പെടുത്തി തരാനോ ഇല്ലാതെ, തൊട്ടതെല്ലാം കുറ്റം. പെറ്റുവളർത്തിയവർ കുറ്റക്കാർ ചീത്ത.. അങ്ങിനെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു ട്രാപ്പിൽ വീണുപോയി. ഒരുവർഷത്തിനകം ഒരു സന്യാസിനിയുടെ നിസ്സംഗതയും വിരക്തിയും വന്നുചേർന്നിരുന്നു. വിധിക്ക് വിട്ടുകൊടുത്ത് ജീവിച്ച ജീവിതം..

ഇന്ന് കൊച്ച് ജീവിതമാണെങ്കിലും എന്റെ മക്കൾക്ക് ഞാനുണ്ട്. അവരെ ആരും അടിമയാക്കില്ല. അവർക്ക് വിദ്യാഭ്യാസവും ജോലിയും ഉണ്ട്. അവരുടെ തണലിൽ എന്നെ ആരും ഇനി ഭരിക്കാനും വരില്ലെന്ന് പ്രത്യാശിക്കാം.

അതെ, ഒടുവിൽ ഈ വൈകിയ വേളയിൽ, ഞാൻ സ്വാ‍തന്ത്ര്യമെന്തെന്ന് അറിയുന്നു! അനുഭവിക്കുന്നു! ഇതെഴുതുമ്പോഴും ഉള്ളിൽ ആ ഭയാനകത! അനുഭവിച്ച അടിമത്തത്തിന്റെ കയ്പ്പും ഭയവും. ഇല്ല , ഇനിയൊരിക്കലും അതിനിടവരാതിരിക്കട്ടെ!

ഇപ്പോൾ മറ്റൊരു സത്യം കൂടി അറിയാം. എന്നെ ആരും യഥാർദ്ധത്തിൽ സ്നേഹിക്കാൻ ഇല്ല എന്ന്! ഓരോരുത്തരും ഓരോ ലക്ഷ്യങ്ങളെ ആണ് സ്നേഹിക്കുന്നത്. ലക്ഷ്യങ്ങളില്ലാത്തെ എനിക്ക് ഒന്നും തന്നെയില്ല സ്നേഹിക്കാൻ. അതിനാൽ ഞാൻ എന്നെതന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.

വെറുതെ മനസ്സിൽ സങ്കൽപ്പിച്ചുകൊണ്ട് നടക്കുന്നതല്ല ശരിക്കും സ്നേഹം!
നമുക്ക് വേണ്ടി ആരെങ്കിലും ഒരല്പ സമയം മാറ്റിവയ്ക്കയോ, ഒരു നല്ല വാക്ക് പറയാൻ തുനിയുകയോ, ഒരു സമ്മാനം തരികയോ, നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട എന്തെങ്കിലും നമ്മുടെ സന്തോഷത്തിനായി ചെയ്യാൻ തുനിയുകയോ ചെയ്യുന്നതാണ് സ്നേഹം! അത് ഈ ജന്മം എനിക്ക് വിധിച്ചിട്ടില്ല.

അങ്ങിനെ ഒരാൾക്ക് മറ്റൊരാളെ സ്നേഹിക്കാനാവുമോ എന്നതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ എന്റെ സംശയം! ഓരോരുത്തരും അവരവർക്കു വേണ്ടി തന്നെയല്ലെ മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കുന്നത്?!

അപ്പോൾ അവനവനെ സ്നേഹിക്കാൻ ഏറ്റവും ബെസ്റ്റ് അവനവൻ തന്നെയാണ്. ഓരോരുത്തർക്കും സ്വയം  അറിയാനും അവരവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ എന്തെന്നറിഞ്ഞ് അതിനായി പരിശ്രമിക്കാനും കഴിയുമാറാവട്ടെ!

ആത്മ

Thursday, June 28, 2018

ഒരു പ്രവാസി ഡയറി

ഒടുവില്‍ സമാധിയായി. അസുഖം പോയിട്ട് വീണ്ടും ശരീരം പ്രവര്‍ത്തനക്ഷമമാകുമ്പോള്‍ പുനര്‍ജ്ജീവന്‍ കിട്ടിയപോലെയാണ്! അതുവരെ നിശ്ചലമായിരുന്ന പലതും ചെയ്തുതീര്‍ക്കുവാനുണ്ട്.

ഇതെഴുതുവാന്‍ വന്നപ്പോള്‍ ലാപ്പ്ടോപ്പിന്റെ ചാര്‍ജ്ജര്‍ ഇല്ല! മക്കള്‍ക്ക് കൊടുക്കുന്നതാണ്. അവരുടെ ജീവിതം സുഖപ്പെടുത്താന്‍ എന്റ് ഏറ്റവും വലിയ ചെറിയ ആവശ്യങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും പോലും ഞാന്‍ ത്വജിക്കുവാറുണ്ടെന്നത് അവര്‍ക്കറിയാമോ ആവോ! അറിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും സാരമില്ല. കാരണം എന്റെ എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളിലും വലിയ സന്തോഷം അവര്‍ തന്നെയാണ്!! അവര്‍ സന്തോഷിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ ഹൃദയം സ്വച്ഛമാവുന്നു. അവര്‍ ചിരിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ വെണ്ണിലാവു പരക്കുന്നു.. അവര്‍ കരയുമ്പോള്‍ കാരമേഘം ഉരുണ്ടുകൂടുന്നു എന്റെ ഹൃദയത്തിലും. അവര്‍ തോല്‍പ്പിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ എന്റെ ലോകം തന്നെ നിശ്ചലമാകുന്നു! അവരിലൂടെയാണ് ഞാന്‍ ജീവിക്കുന്നത്!

അപ്പോള്‍ പറഞ്ഞുവന്നത് ലാപ്പ്ടോപ്പിന്റെ കാര്യം ചാര്‍ജ്ജര്‍ എടുത്ത് കണക്റ്റ് ചെയ്തു. അപ്പോള്‍ അയണ്‍ ബോക്സില്‍ നിന്നും വെള്ളം വരുന്നത്രെ! അതെ സ്റ്റീമില്‍ ഇട്ടിരുന്നതാകാം കാരണം. ഇവിടെ ഒരു ഗൃഹനാഥന്‍ ഇല്ലാത്തതിന്റെ അഭാവം ചില്ലറയൊന്നും അല്ല!

അതിനും മുന്‍പ് നാട്ടില്‍ പോകുന്നതിനു മുന്‍പ് വെളിയില്‍ ഇട്ടിരുന്ന പുന്നാര മണ്‍വെട്ടി എടുത്ത്  അകത്ത് വച്ചു. മഴ ഏറ്റ് തുരുമ്പെടുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഗൃഹനാഥന്‍ തുണി വാഷിംഗ് മെഷീനില്‍ ഇടും ഉണക്കും വിരിക്കും! ഹും!

അതുകഴിഞ്ഞ് മതിലില്‍ ചാരി വച്ചിരുനന്‍ രണ്ട് ഏണി! അതിലൂടെ കള്ളന്മാര്‍ക്ക് സുഭിഷമായി ഇറങ്ങിവരാം! അതും മഴയേറ്റ് തുരുമ്പെടുത്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ പനി മൂലം ഉണ്ടായ നഷ്ടങ്ങള്‍ ആണ്. ഇതൊന്നും ഗൃഹനാഥന്റെ കണ്ണില്‍ പെടില്ല. അവിടെ കോമ്പറ്റീഷന്‍ ഉള്ള കാര്യങ്ങളേ ശ്രദ്ധചെല്ലൂ.. തുണി അദ്ദേഹം വിരിച്ചില്ലെങ്കിലും വിരിക്കപ്പെടും എന്ന ധാരണ ഉള്ളതുകൊണ്ടോ, എളുപ്പത്തില്‍ എന്തെങ്കിലും കാട്ടിക്കൂട്ടിയിട്ട് രക്ഷപ്പെടണമെന്ന വ്യഗ്രതയോ അറിയില്ല.. തുണി അയണ്‍ ചെയ്യില്ല. മടക്കും.. ഒതുക്കും.. ഇടയ്ക്കിടെ എന്റെ പേര്‍ നീട്ടി ചൊല്ലും..
ദൈവത്തെ വിളിക്കും പോലെ!! ഞാന്‍ കേള്‍ക്കാവുന്ന അകലത്തില്‍ കാണും.. എന്നാലും നേരിട്ട് ഒന്നും ചോദിക്കാനും പറയാനും സമയമില്ല. അത്രത്തോളം വിശാലമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലോകം! മഹാന്മാരുടെ ഭാര്യമാരുടെ കഥയാണിത്!

അങ്ങിനെ ഭാര്യ രാവിലെ ചായയൊക്കെ എല്ലാര്‍ക്കും ഇട്ടുകൊടുത്ത് മടക്കിവച്ച തുണികള്‍ വെവ്വേറെ ഇടങ്ങളില്‍ അടുക്കിയും പെറുക്കിയും ഒക്കെ വച്ചു..(വീട് പൂര്‍വ്വസ്ഥിതിയിലാവാന്‍ കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ എടുക്കും.) ഇതിനിടയില്‍ മകളുടെ പുതിയ വീട്ടിലേയ്ക്കുള്ളവയും ഒരുക്കി കൊടുക്കണം. പാവം കുട്ടി. എബിസിഡി മുതല്‍ തുടങ്ങുകയാണ്. ഉള്ളില്‍ ദൈവത്തോട് ഒരായിരം നന്ദിയുണ്ട്!! എല്ലാം ചെയ്തുകിട്ടാനുള്ള ആരോഗ്യം മാത്രം തരണേ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയേ ഇപ്പോള്‍ ഉള്ളൂ..

അങ്ങിനെ രാവിലെ മറ്റേ വാരിശ് കാറുമെടുത്ത് ഇന്‍ഡിപ്പെന്റന്റ് ആവാനായി ഫ്രന്റിനെ മീറ്റ് ചെയ്യാന്‍ തയ്യാറെടുക്കുന്നതിനിടയില്‍ ചോദിച്ചു, ‘എന്നെ ഒന്ന് ക്ലിനിക്കില്‍ വിടാമോ?’ ഓ.കെ. പക്ഷെ അമ്മ പിന്‍ സീറ്റില്‍ ഇരിക്കണം. എനിക്ക് അസുഖം വന്നാല്‍ അടുത്ത ആഴ്ച മുതല്‍ എനിക്ക് ജോലിക്ക് പോകാനുള്ളതാണ്. ‘ഓ.കെ , നോ പ്രോബ്ലം, എന്നെ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്താല്‍ മാത്രം മതി.’ അവളില്‍ ഉത്തരവാദിത്വം വളര്‍ത്താനും കൂടിയാണ് ഈ താഴ്മ. ഇത്രനാളും പഠിത്തം ഒക്കെ ആയതുകൊണ്ട് രണ്ടുപേര്‍ക്കും വലിയ ടെന്‍ഷനും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും ഒന്നും കുത്തിത്തിരുകാനായില്ല. ഗൃഗനാഥനും അതിനു സമയമില്ലാത്തതിനാല്‍ അതിന്റെ ഒക്കെ കുറവ് അവര്‍ക്ക് നന്നായുണ്ട്! എല്ലാം പതിയെ മാറ്റാന്‍ പറ്റണം.

ക്ലിനിക്കില്‍ വിട്ട് വാരിശ് കാറോടിച്ച് പോയി.
ക്ലിനിക്കില്‍ എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ലേഡി ഡോക്ടര്‍ ആണ്. അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ ചുമ ഇളകി. ഡോക്ടര്‍ ചിരിച്ചു
എന്താ പ്രശ്നം?
ആക്ച്വലി, ഡോക്ടര്‍ ഞാന്‍ വന്നത് പ്രഷറിന്റെ മരുന്ന് വാങ്ങാനാണ്. ഞാന്‍ എന്റെ പനിയുടെ മരുന്ന് കഴിക്കാന്‍ മറന്നു അതാണ് ഈ ചുമ.
ഓകെ. പനിയ്ക്ക് ഡോക്ടറെ കണ്ടുവോ മരുന്നുണ്ടോ?
ഉണ്ട് വീട്ടില്‍ ആണ് കഴിക്കാന്‍ മറന്നു
അവര്‍ ചിരിക്കുന്നു.
പ്രഷര്‍ അളക്കുന്നു. വലിയ കുറവില്ല!
അവര്‍ തന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നു.. പനി ഒക്കെ ആവുമ്പോള്‍ അല്പം കൂടി ഇരിക്കും സാരമില്ല, ഈ ഡോസ് കണ്ടിന്യൂ ചെയ്യൂ
വെയിറ്റ് നോക്കട്ടെ
ഞാന്‍: അല്പം കുറഞ്ഞിരിക്കയായിരുന്നു. പനിവന്നപ്പോള്‍ ആഹാരത്തിന്റെ അളവു കൂട്ടി
അതെന്താ?!
ആഹാരം കഴിച്ചാല്‍ അത്  അസുഖം കുറയാന്‍ സഹായിക്കും എന്നു കരുതി
ഓഹ്! അങ്ങിനെ ഒന്നും ഇല്ല. അവര്‍  വീണ്ടും ചിരിക്കുന്നു!!
വെയിറ്റ് വലുതായി കുറഞ്ഞിട്ടില്ല.
രണ്ടുമൂന്നു കിലോ കുറഞ്ഞിരുന്നിരിക്കും വിവാഹ ബദ്ധപ്പാടിനിടയില്‍.
അതൊക്കെ ഈ നാലഞ്ചു ദിവസ്ത്തെ യാത്രയ്ക്കിടലില്‍ ആക്രാന്തപ്പെട്ട് കഴിച്ച് തിരിച്ച് വന്നുകാണും. കഷ്ടമായിപ്പോയി.

ക്ലിനിക്കില്‍ നിന്ന് മരുന്നും വാങ്ങി വെളിയില്‍ വന്നു. ബസ്സ് എടുത്ത് ചോങ്ങ് പാങ്ങില്‍ ഇറങ്ങി.. എന്റെ സ്വര്‍ഗ്ഗരാജ്യം! ഇനി 3 മണിവരെ സമയമുണ്ട്. ചുറ്റിക്കറങ്ങാം.

ആദ്യം ഒരു ഷോപ്പില്‍ കയറി കോണ്ടാക്റ്റ് സിമന്റ് വാങ്ങി.
പിന്നെ പോയി പൊട്ടിയ ജിമിക്കി മാറ്റി പുതിയത് വാങ്ങി..

അതുകഴിഞ്ഞ് തിരിച്ച് വീട്ടില്‍ എത്തി.

മകള്‍ വന്നു അവളുടെ അടുക്കളയിലേയ്ക്ക് ആവശ്യമുള്ളവയൊക്കെ എടുത്തു..
എന്റെ പാത്രങ്ങളും(അവളുടെതുകൂടിയല്ലെ) ഉള്ളി, മുളക്, തുടങ്ങി ഇന്ന് അവള്‍ക്ക് പാചകം ചെയ്യാനാവശ്യമായവയും ബാക്കി ചോങ്ങ്പാങ്ങില്‍ പോയി വാങ്ങാമെന്ന് കരുതി അവളോടൊപ്പം കാറില്‍ കയറി. അവള്‍ ബാക്കില്‍ ഇരിക്കാനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല!

മലയാളി കടയില്‍ നിന്നും അരി, മഞ്ഞള്‍, ഉരുളക്കിഴങ്ങ്, തേങ്ങാപ്പാല്‍, വെളിച്ചെണ്ണ തുടങ്ങിയവ വാങ്ങി. പിന്നെ ചീനക്കടയില്‍ നിന്നും കുറെ പാത്രങ്ങളും മറ്റ് അടുക്കള ആവശ്യങ്ങളും വാങ്ങി..

മനസ്സില്‍ വല്ലാത്ത സംതൃപ്തി നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തനിക്ക് കിട്ടാതെപോയ ഭാഗ്യം! എന്റെ അമ്മ ഇതുപോലെ, ഇതിലും നന്നായി തനിക്ക് പുതിയ വീട് ഒരുക്കി തന്നേനെ. താന്‍ തനിച്ച് അന്യനാട്ടില്‍ അനാധയെപ്പോലെ.. ഒന്നും ഓര്‍ക്കണ്ട.. നോ ഫ്ലാഷ്ബാക്ക്..

മകള്‍ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയശേഷം അവള്‍ എടുത്തുകൊണ്ടുപോയ ചിലതൊക്കെ റിക്കവര്‍ ചെയ്യാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തി നോക്കി. പനിക്ഷീണം നന്നായി വിടാത്തതുകൊണ്ട് മനസ്സും ശരീരവും ഒക്കെ തളരുന്നപോലെ..
പതിയെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു..
അപ്പോള്‍ അടുത്തയാള്‍ വിളിക്കുന്നു. പകുതി ദൂരം താണ്ടി.
അമ്മേ ഒരു നട്രല കൂടി വാങ്ങാമോ
അയ്യോ ഞാന്‍ പകുതി വന്നു. നല്ല ക്ഷീണവും ഉണ്ട് രാത്ര വാങ്ങാം
വാരിശ് ചിണുക്കം തുടങ്ങി. അവിടെ നോ അണ്ടര്‍ സ്റ്റാന്റിംഗ്!
ശരിക്കും പറഞ്ഞാന്‍ ഇവള്‍ കാരണമാണ് ഞാന്‍ എക്ട്രാ മയിലുകള്‍ താണ്ടാന്‍ ശീലിച്ചത്
മറ്റേ ആളുടെ കഴിവുകള്‍ മുരടിക്കാന്‍ കാരണം സദാ ക്ഷീണിതയും അലസയുമായ (ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയതിന്റെ മാനസികാസ്വാസ്ഥ്യം കൊണ്ട്) എന്നെ എന്റെ വഴിക്ക് വിട്ടകാരണമായിരുന്നു. രണ്ടാമത്തെയാള്‍ അതൊന്നും വകവയ്ക്കാതെ എന്നെ നന്നായി പുഷ് ചെയ്ത് ഓരോന്ന് ചെയ്യിച്ചതുകാരണം
അവള്‍ക്കും എനിക്കും മേല്‍ഗതിയുണ്ടായിട്ടുണ്ട്! പലപ്പോഴും തളര്‍ന്ന് വീഴുമെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ചെയ്ത് കഴിയുമ്പോള്‍ കിട്ടുന്ന സതൃപ്തിയില്‍ അതൊക്കെ മറക്കും..

ഞാന്‍ തിരിച്ച് നടന്നു . നട്രല്ല വാങ്ങുന്നതിനിടയില്‍ ബ്ലീച്ചും സ്വീറ്റ്സും ഒക്കെ വാങ്ങി. വീണ്ടും വീട്ടിലേക്ക്..

വീടെത്തി. മകള്‍ക്ക് ടീ, നട്രല ഒക്കെ കൊടുത്തു. കഴുകുവാനുള്ള പാത്രങ്ങള്‍ ഡിഷ്വാഷര്‍ ഇല്‍ ഇട്ടു, പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു, ബാത്രൂം റിപ്പയര്‍ ചെയ്തു?
ഏണി എടുത്ത് അകത്ത് വച്ചു. പുതിയ ജിമിക്ക് എടുത്ത് അണിഞ്ഞു. ഇടതുകൈ നിറയെ നാട്ടിലെ കൂട്ടുകാരി വാങ്ങിത്തന്ന കുപ്പിവളയണിഞ്ഞു,
ഞാനിരുന്ന് എഴുതുകയാണ് ബ്ലോഗേ നിനക്കായി..

നന്ദി നമസ്ക്കാരം
വീണ്ടും കാണാം..

Wednesday, June 27, 2018

ജീവിക്കാനായി ജീവിക്കുന്നവള്‍!


വീണ്ടും നാട്ടില്‍ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള്‍ അതേ തളര്‍ച്ച! വെറും മൂന്നു ദിവസങ്ങള്‍ ആയിട്ടുകൂടി!
വേരുകളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് വീണ്ടും വേര്‍പിരിഞ്ഞ നൊമ്പരം!
കടവേരുകളൊക്കെ പിഴുതുവീണു. ഇനി ചെറിയ വേരുകള്‍ മാത്രം, എങ്കിലും അവയ്ക്കും വല്ലാത്ത ആഴമുണ്ട്!

തലയ്ക്ക് ഉള്‍ക്കൊള്ളാവുന്നതിലധികമായതുകൊണ്ടോ പെട്ടെന്ന് പതിവുപോലെ
പനിപിടിച്ച് കിടപ്പിലായി. പിന്നെ നിലനില്‍പ്പിന്റെ പ്രശ്നമായി
അന്യനാട്, മരുന്നുവാങ്ങിത്തരാന്‍പോലും കാലുപിടിക്കേണ്ട ഗതികേട്.
സ്വരത്തില്‍ ഒരല്പം ദൈന്യതയോ മര്യാദകേടോ പാടില്ല. ഒഫിഷ്യല്‍ ടോക്ക് മാത്രമേ പാടുള്ളൂ!!
മരുന്ന് കിട്ടി . പക്ഷെ ആഹാരം?!
ഞാന്‍ മാത്രമല്ലല്ലൊ, കൂടെ ഒരു കുട്ടിയും, പിന്നെ അലങ്കോലമായി കിടക്കുന്ന വീടുകളും. അയാള്‍ സമയമുള്ളപോലെ അറിയാവുന്ന ജോലികള്‍ ധീരവീരപരാക്രംത്തോടെ നടത്തുന്നുണ്ട്. പെട്ടികള്‍ തുറക്കുന്നു. തുണികള്‍ പെറുക്കുന്നു. വാഷിംഗ് മെഷീനില്‍ ഇടുന്നു, വിരിക്കുന്നു..
ഉണങ്ങുമ്പോള്‍ അടുക്കുന്നു.
വീടുനിറയെ തുണികള്‍ ആണ്. പാതി ഉണങ്ങിയവയും, ഉണങ്ങാത്തവ, അടുക്കിയവ തേച്ചവ എന്നിങ്ങനെ ഒരു വെളുത്തേടന്റെ ടെന്റ് പോലെ ആക്കിയിട്ട് വിജയശ്രീലാളിതനായി ബെന്‍സും ഓടിച്ച് മുതലാളി പുറത്തുപോയി

വീട്ടില്‍ ചോറില്ല, കറികളും ഇല്ല! തല പൊക്കാനാവുമെങ്കില്‍ അരിയിട്ട് തിളപ്പിച്ച് ചോറുണ്ണാമായിരുന്നു. ബിസ്ക്കറ്റു തീരാറായി. നാട്ടില്‍ നിന്നുകൊണ്ടുവന്ന എത്തയ്ക്കാ അപ്പം ചൂടാക്കി തിന്നു നോക്കി. പഴുത്തിരിക്കുന്ന തൊണ്ടയിലൂടെ ഇടയിലൂടെ കാര്‍ക്കശ്യത്തോടെ അതിറങ്ങിപ്പോയി.
ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്താനാണ് തൊണ്ടേ.. സഹിക്ക്!
ഗുളികകള്‍ മണിക്കൂറുകണക്കിന് വിഴുങ്ങള്‍, കിട്ടുന്ന അല്ലറചില്ലറ ആഹാരങ്ങള്‍ കൂടെക്കൂടെ ഇട്ടുകൊടുക്കല്‍.. എന്നിവ തുടര്‍ന്നു.

ഉടുത്തിട്ടിരിക്കുന്ന കല്യാണസാരികള്‍ മറ്റുതുണികള്‍ ഒക്കെ ഇരുന്ന് വീര്‍പ്പുമുട്ടുന്നുണ്ട് കാറ്റിനും വെളിച്ചത്തിനുമായി. ഞാനൊന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടോട്ടെ.
വീട് അടിച്ചുവാരണം, തുടയ്ക്കണം. അനേകം പേര്‍ നടന്ന് വീടാണ്. എല്ലാം ശുദ്ധമാക്കി പഴയപോലെയാക്കണം. പാര്‍ട്ട് ടൈം എല്ലാം കൈക്കലാക്കിയ ത്രില്ലില്‍ ലൈഫ് എന്‍‌ജോയ് ചെയ്യുകയാണ്. ചെയ്തോട്ടെ.
മകള്‍ ഓന്‍‌ലൈനില്‍ വരുത്തി പാകമാകാഞ്ഞ ഡ്രസ്സുകള്‍, കൂടാതെ പുതിയ രണ്ടുമൂന്ന് സാരികള്‍(അത്യാവ്യശ്യത്തിന് ഓടിവരുന്നവരല്ലെ എന്ന ഒരു മതിപ്പ്)
ഞാന്‍ തന്നെയാണ് ബന്ധങ്ങള്‍ വഷളാക്കുന്നത്. വാരിക്കോരി കൊടുത്തപ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കണമായിരുന്നു

ഇന്ന് മറ്റൊരു പാര്‍ട്ട് ടൈം വന്ന് വീടുമുഴുവന്‍ തൂത്ത് തുടച്ച് തന്നു. ചിക്കണും വാങ്ങി തന്നു!

നിനക്ക് നല്ലതുവരും കുട്ടീ..

വൈകിട്ടിറങ്ങി നടന്നു.. അടുത്തുള്ള ഷോപ്പിംഗ് മാളിലേക്ക്. പഴയ ഒരു മാര്‍ക്കറ്റ് ആണ്. പകല്‍ പോയാല്‍ വീട്ടാവശ്യങ്ങള്‍ക്കുള്ളതെല്ലാം പല കടകളില്‍ നിന്നായി വാങ്ങാന്‍ പറ്റും. നാട്ടില്‍ നിന്നു വന്നിട്ട് ഇവിടെ അടുത്ത് ശാശ്വതമായി സാന്ത്വനമായിട്ടുള്ളത് അതുമാത്രമേ ഉള്ളൂ..

ചോങ്ങ് പാങ്ങ്, എന്റെ അമ്മ!

അമ്മയുടെ മാറത്തൂടെ ഞാന്‍ നടന്നു. അമ്മയ്ക്ക് മാറ്റമൊന്നുമില്ല. പക്ഷെ അമ്മയുടെ മക്കള്‍ക്ക് മാറ്റം വന്നുതുടങ്ങി. ആദ്യം ഞാന്‍ വളരെ ലാവിഷായി ഇരുന്ന് വിശ്രമിക്കയും ലാളിക്കപ്പെടുകയും എന്റെ കാശ് മുക്കാലും ആ ലാളിക്കപ്പെടലിലൂടെ അവരുടെ അക്കൌണ്ടിലായകാര്യവും ഒടുവില്‍ ഒരു ട്രാപ്പ് പോലെ പാക്കേജ് എടുപ്പിക്കയും അതോടെ അവരുടെ പരിലാളനത്തിന്റെ മൃദുലത നഷ്ടമായി വരികയും, അത് മനസ്സിലാക്കി ഞാന്‍ ഉള്‍വലിഞ്ഞ് ഇനി പാക്കേജ് എടുക്കില്ല എന്ന തീരുമാനമായപ്പോള്‍ അവര്‍ പാക്കേജില്‍ നിന്ന് കാശെടുക്കാതെ എന്റെ പേര്‍സില്‍ നിന്നും കാശ് എടുപ്പിക്കയും ചെയ്തപ്പോള്‍ മുതല്‍ അവര്‍ എന്റെ ശത്രുവാണ്. പക്ഷ് എന്റെ മറ്റൊരു പാക്കേജിംഗിന്റെ ഒരു 10 12 തവണകള്‍ അവരുടെ കയ്യ്‌വശം ഉണ്ട്. എല്ലാം കൂടി ഒരു 1000 ത്തിലധികം ഡോളറും! പിണങ്ങിയാല്‍ എനിക്കാണ് വന്‍ നഷ്ടം!! കാശ് നമ്മുടെ ( ആരുടെ? നമ്മുടെ.) കയ്യില്‍ തന്നെയിരിക്കും കാലമേ നമുക്ക് മാറ്റും വിലയും ഒക്കെ ഉണ്ടാവൂ എന്ന് ഇത്തരുണത്തില്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉറപ്പിച്ചുറപ്പിച്ച് പറയുന്നു.

ഞാനാ കടയുടെ അരികില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഏതോ ഒരു പ്രേതം പുറത്ത് ചാടി ഞാനവരെ പുശ്ചത്തോടെ ഇഗ്നോര്‍ ചെയ്ത്. ആദ്യം ഒരിത്തിരി പുശ്ചം വാരി വിതറിയ ശേഷം അടുത്ത നീക്കം നടത്തണം! അടുത്ത തവണ എന്റെ സ്വാഭാവിക നിഷ്ക്കളങ്കതയും വിഡ്ഢിത്തവും എടുത്തണിഞ്ഞ് കയറി ചെല്ലണം. ‘എനിക്ക് ഡൈ ചെയ്യണം, പക്ഷെ നോ അഡിഷണല്‍ മണി.’ അല്ലെങ്കില്‍ അങ്ങിനെ പറയണ്ട. ഗൌരവമായി വല്ലതും വായിച്ചുകൊണ്ട് ഡീസന്റ് ആയി ഇരിക്കാം. വീണ്ടും പുതുക്കുന്നില്ല എന്നുപറഞ്ഞ് നിര്‍ത്താം. ശത്രുക്കളാക്കണ്ട.

ആ ഷോപ്പിന്റെ മുന്‍പില്‍ നിന്ന് അമ്പാട്ടിയെ മണിയടിക്കാനായി മൂന്നു വെള്ളിക്ക് പൂവ് വാങ്ങി. വീണ്ടും നടന്നു. കടത്തിണ്ണകളിലൊക്കെ രാത്രി കയറിത്തുടങ്ങി. അതിനിടയിലൂടെ തോളുവരെ വെട്ടിയിട്ട മുടി ഒതുക്കാതെ നടക്കയാണ് തല മാത്രമേ കുളിച്ചിട്ടുള്ളൂ. ഉടല്‍ വീട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയിട്ട് കുളിക്കും.
വസ്ത്രം അത്ര മോഡേണ്‍ ഒന്നുമല്ല ഒരു ചുരീദാറും ഷാളും. മുഖത്ത് ഒരു പൊട്ട് മാത്രം.

അടുത്ത കടയില്‍ എത്തി. ഞാനെന്തു വാങ്ങാനാണ് വന്നത്?!
ഓഹ് ബ്സ്ക്കറ്റ്, ടൊമാറ്റോ സോസ്.. മുട്ട, തീര്‍ന്നു, അതു വാങ്ങി. തൈര്, കാബേജ്.. കാബേജ് തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു! എങ്കി വേണ്ട കൌണ്ടറില്‍ ക്യൂ..
ഇഫ് യു ടേക്ക് ടു യു കാന്‍ സേവ് 3 ഡോളേര്‍സ്!! അവള്‍ വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്നു. ഇത്രയും ക്യൂവിലും അവളുടെ ആത്മാര്‍ത്ഥത കണ്ട് എനിക്ക് ഹെയര്‍ സലൂണിലെ ചീനത്തിയോട് തോന്നിയ വിദ്വേഷം കൂടി മാറി. ഇത്തരം നല്ലവര്‍ ആണ് ലോകത്തെ നയിക്കുന്നത്! ഞാന്‍ ഓടിചെന്ന് ഒന്നുകൂടി എടുത്തുകൊണ്ട് വന്നു. കാശുകൊടുത്ത് പുറത്തിറങ്ങി.

മകള്‍ വിളിക്കുന്നുണ്ട്.. അമ്മേ എവിടെയാ? എന്റെ നാസി ലാമാക്ക് വാങ്ങിയശേഷം അവിടെ പൊയ്ക്കൂടായിരുന്നോ?! എനിക്ക് വിശക്കുന്നു! കിലുക്കത്തിലെ രേവതിയെ ഓര്‍മ്മവന്നു. കൊഞ്ചിച്ച് വഷളാക്കിയതിന്റെ ശിക്ഷ! എങ്കിലും അവള്‍ക്കാരുമില്ല ഞാനില്ലാതെ എനിക്കും ആരുമില്ല. അവളുടെ കാര്‍ വെളിയില്‍ കിടപ്പുണ്ട്, അതുമെടുത്ത് ഇവിടെ എന്നെ കൊണ്ടിറക്കിയിട്ട് അതിനകത്തിരുന്നാലും മതി, എത്ര ഡീസന്റ് ആയി കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാമായിരുന്നു!!
പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. എല്ലാറ്റിനും ഒരു രക്ഷാകര്‍ത്താവ് വേണം. നാട്ടില്‍ നിന്ന് സഹോദരനും മറ്റും വന്നപ്പോഴും കല്യാണ ഒരുക്കങ്ങള്‍ക്കും ഒക്കെ അവര്‍ വളരെ ശുഷ്ക്കാന്തിയോടെ എല്ലാം ചെയ്തു. ഇപ്പോള്‍ നാഥനില്ലാത്ത വീട്ടില്‍ അവര്‍ക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ ഉത്സാഹമില്ല. ഗൃഗനാഥന് വീടു നോക്കാനും ഭാര്യയേയും മക്കളേയും നോക്കാനും ഒക്കെ കോമ്പറ്റീഷന്‍ ഉണ്ടെങ്കിലേ ഉണര്‍വ്വ് വരൂ.. ഇപ്പോള്‍ കോമ്പീറ്റ് ചെയ്യാന്‍ ആരുമില്ലല്ലൊ, അതുകൊണ്ട് അനാധരുടെ അവഗണനയാണ്.

അടുത്ത കടയില്‍ കയറി, ഇവിടെ കോണ്ടാക്റ്റ് സിമന്റ് ഉണ്ടോ.. രാത്രിയായതുകൊണ്ടും ക്ഷീണിച്ചതുകൊണ്ടും അവര്‍ പതിവ് താല്പര്യമൊന്നും കാട്ടിയില്ല. വെളിയില്‍ ഉണ്ട്. ഞാന്‍ നോക്കി, കണ്ടില്ല. പെട്ടെന്ന് ഉള്ളില്‍ രോക്ഷം നുരയിട്ടു. അടുത്ത കടയില്‍ നിന്ന് വാങ്ങാം അപ്പോഴേ ഇവര്‍ കസ്റ്റമേര്‍സിനെ മാനിക്കാന്‍ പഠിക്കൂ.. ഹും! അടുത്ത കടയില്‍ ചെന്നു. കോണ്ടാക്റ്റ സിമന്റ്?! നോ ‘അതിവിടെ ഇല്ല.’ യ്യോ! അപ്പോള്‍ മറ്റേ കടക്കാരനെ പാഠം പഠിപ്പിക്കാനും പറ്റില്ല, എനിക്ക് ഇന്ന് ബാത്ത്രൂം റിപ്പയര്‍ ചെയ്യാനും പറ്റില്ല. എനിക്കും അഹങ്കാരം വല്ലാതെ കൂടിയിട്ടുണ്ട് അനുഭവി..

നേരേ നടന്നു വീട്ടിലേക്ക്.. ഇനി നാസി ലാമാക് വാങ്ങണം.
നാട്ടിലെ കള്ളുകുടിയന്മാര്‍ നിരങ്ങുന്ന നേരം. അതുപോലെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലെ കട. പക്ഷെ ഇവിടെ കുടുംബക്കാരും അലവലാതികലും എന്നൊന്നും ഇല്ല. കാശുള്ളവനും ഇല്ലാത്തവനും. ആരും മറ്റുള്ളവരെ നോക്കുന്നില്ല, വിലയിരുന്നുന്നുമില്ല.
ക്യൂവില്‍ കയറിപ്പറ്റി! ഒരു ചീന യൂത്ത് അവന്റെ കൂട്ടുകാരെ നോക്കി എന്തോ ആംഗ്യ ഭാഷ കാട്ടുന്നു. എന്തോ വൃത്തികേടാണ്. എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് നാണക്കേട് തോന്നി. നാട്ടില്‍ നിന്നു വന്ന മൂഡ് വിട്ടുമാറാത്തതുകൊണ്ടാകും. തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോല്‍ ഒരു ഇംഗ്ലീഷുകാരനും ക്യൂവില്‍ ഉണ്ട്. അയാള്‍ ഇതെല്ലാം സരസമായി വീക്ഷിക്കയാണ്. ഇത്രയും കൂളായി വളരെയധികം സംസ്ക്കാരങ്ങള്‍ ഒത്തൊരുമയോടെ ജീവിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യം അവര്‍ക്ക് അല്‍ഭുതം ആയിരിക്കാം!! ഞാന്‍ കൂളായി തുടര്‍ന്നു.  ഒടുവില്‍ ക്യൂവിനടുത്തെത്തി. ഇടയ്ക്ക് അകത്തു നിന്ന് കുക്ക്- ഒരു മാന്യന്‍- എന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട് എന്റെ നിസ്സഹായത് കണ്ട് മതിപ്പോടെ. മുതലാളി സ്ത്രീയാണ് പാക്ക് ചെയ്യുന്നത്. പണ്ട് അവര്‍ എന്നോട് ഞാന്‍ ടീച്ചര്‍ ആണൊ എന്ന് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. വീടിനടുത്തായതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ മിക്ക ദിവസവും ഇതിന്റ് മുന്നിലൂടെയാണ് കവാത്ത്. അതുകൊണ്ട് അവര്‍ക് എന്നെ നന്നായറിയാം.
രണ്ട് നാസിലാമാക്കും നാല് ചിക്കന്‍ വിംഗും. ബ്രോക്കോളിയും
ചില്ലി സോസ്?!
യെസ്!
പാക്ക് ചെയ്ത് കിട്ടി
കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ ഊളിയിട്ട് വെളിയിലിറങ്ങി കടയ്ക്ക് പിന്‍‌വശത്തെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലൂടെ കുറുക്കുവഴിയില്‍ വീട്ടിലെത്തി.
മകള്‍ ടിവി കണ്ടുകൊണ്ട് ഇതൊന്നുമറിയാതെ ഇരിക്കയാണ്
സാരമില്ല അടുത്തയാശ്ച അവള്‍ക്ക് ജോലി തുടങ്ങും. പാവം അല്പം റിലാക്സ് ആയി ഇരുന്നോട്ടെ
എങ്കിലും!
നാട്ടിന്‍ പുറത്ത് നിന്നും, സംസ്ക്കാരമുള്ള സിറ്റിയില്‍ ഒക്കെ ജീവിച്ച് പത്രാസോടെ വന്ന് ഒരു സ്ത്രീ ഈ വിധം വീട്ടുജോലിക്കാരെപ്പോലെ ജോലിചെയ്താണ് ( കാശില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല. ഒരമ്മായിയുടെയും അവരെ ഭയക്കുന്ന മകന്റെയും സംസ്ക്കാരശൂന്യതകാരണം?) അവരെ വളര്‍ത്തിയതെന്ന് അവര്‍ എന്നെങ്കിലും ഓര്‍ക്കുമോ?!

ഒരു ജന്മം പൂര്‍ത്തിയാവാറായി. ഇനിയിപ്പോള്‍ വലിയ പ്രതീക്ഷകളൊന്നും ഇല്ല ജീവിതത്തില്‍. വെറുതെ ജീവിതം വരുന്നപോലെ സ്വീകരിക്കുക.
ഞാന്‍ ആരുമല്ല. നാട്ടില്‍ നിന്നു വന്നവളോ പഠിച്ചവളോ ഭംഗിയുള്ളവളോ, സ്വഭാവഗുണമുള്ളവളോ, ഒന്നും! വെറും ഒരു സ്ത്രീ!! ജീവിക്കാനായി ജീവിക്കുന്ന വെറും ഒരു സ്ത്രീ!





Saturday, May 19, 2018

പായസപുരാണം..


എനിക്ക് ഞാന്‍ ജീവിക്കുന്ന ചുറ്റിനും നടക്കുന്ന ചില മനുഷ്യസ്വഭാവങ്ങളെപറ്റിയേ അറിയാവൂ..
ഞാന്‍ അത്ര വിശാലമനസ്ക്കയൊന്നും അല്ല എങ്കിലും ലോകത്തിലുള്ള എല്ലാവരും സുഖത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും സല്‍‌സ്വഭാവത്തോടെയും സഹവര്‍ത്തിത്വത്തോടെയും ഒക്കെ ജീവിക്കണം എന്നു അകമഴിഞ്ഞ് ആഗ്രഹിച്ച് ജീവിച്ച് തളര്‍ന്നുപോയ ഒരു ആത്മാവിന് ഉടമയാണ്. ഇപ്പോള്‍ വലിയ പ്രതീക്ഷകള്‍ ഒന്നും ഇല്ല. വലിയവരും നല്ലവരും എന്നു നടിക്കുന്നവരിലാണ് മേല്പറഞ്ഞ് ഗുണങ്ങള്‍ ഒക്കെ ദുര്‍ല്ലഭമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ഇത്രയും എഴുതാന്‍ കാരണം ഒരു പായസം വയ്പ്പിന്റെ  നിഷ്ക്കളങ്കമായ വളര്‍ച്ചയും അതിദാരുണമായ അധഃപ്പതനം ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ ആണ്!

ഞാന്‍ നല്ല ഒന്നാന്തരം അടപ്രഥമന്‍ എങ്ങിനെയോ വച്ചു ശീലിച്ചു. ഒരു പത്തിരുന്നൂറുപേര്‍ക്ക് കുടിക്കാന്‍ ഉള്ള അളവിലൊക്കെ വയ്ക്കാന്‍ ശീലിച്ചു. വയ്ച്ച് കൊടുക്കയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഈ സല്‍‌പ്രവര്‍ത്തി അത്യന്തം ഗോപ്യവും ഇരുചെവി അറിയരുതെന്നും എന്റെ ചുറ്റിനുമുള്ളവര്‍ വളരെ ഗൂഢമായി ആസൂത്രണം ചെയ്യുകയും ചെയ്തിരുന്നതിനാല്‍ എന്റെ പായസം വയ്പ്പും അത് കുടിക്കുന്നവരുടെ നന്ദിയും ഒന്നും തന്നെ പുറത്തുവരാതെ കാലത്തിനുള്ളില്‍ മറഞ്ഞുതന്നെ കിടന്നിരുന്നു.  എങ്കിലും സത്യം സത്യമല്ലാതാവില്ലല്ലൊ.

ഞാന്‍ പായസം വയ്ച്ച് എന്റെ അമ്മായിയുടെ കുടുംബ ഓണസദ്യയില്‍ കൊണ്ടുവിളമ്പാന്‍ അനുവാദം ലഭിച്ചു. പിന്നീട് ഭര്‍ത്താവ് ജോലിചെയ്യുന്ന സ്ഥാപനത്തിലെ പത്തന്‍പത് പേര്‍ക്കും വിതരണം ചെയ്തുവന്നു.  ഈ സംഭവം ഇരുചെവി അറിയാത്തതുകൊണ്ടും, എനിക്കത് പ്രത്യേക പദവി ഒന്നും തരാത്തതുകൊണ്ടും കുറേ കാലമായി തുടന്നു പോരുന്നു.

എങ്കിലും ഈ പായസം വയ്പ്പ് സ്ത്രീകളില്‍ എന്നെപ്പറ്റി ഒരു സ്നേഹം വളര്‍ത്തിയില്ല എന്നുമാത്രമല്ല. ഓരോരുത്തരും അതിന്റെ രുചി ആസ്വദിക്കുന്നതിലും കേമമായി അസൂയയോടും അപമാനത്തോടും മത്സരബുദ്ധിയോടും അടിച്ചമര്‍ത്തല്‍ മനസ്ഥിതിയോടുമൊക്കെയാണ് നേരിട്ടത്!
ഈ പറഞ്ഞ നെഗറ്റീവ് വികാരങ്ങള്‍ വളര്‍ത്താനല്ല ഞാന്‍ പായസം വയ്ച്ചത്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ വക വികാരങ്ങള്‍ കാണെക്കാണെ എനിക്ക് പായസം വയ്ക്കാനുള്ള അഭിലാഷം തീരെ അസ്തമിക്കയും, ഇപ്പോഴത്തെ യുഗത്തില്‍ കേറ്ററിംഗ് തന്നെയാണ് അഭിലക്ഷണീയം എന്നും സമ്മതിച്ച് കാലത്തിന് അടിയറവ് സമ്മതിച്ച് തളര്‍ന്നിരിക്കയാണ്.

എനിക്ക് പായസം മാത്രമല്ല, നല്ല ഒന്നാന്തരം അവിയലും സാമ്പാറും പുളിശ്ശേരിയും ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കാനറിയാം. എങ്കിലും എനിക്ക് ആരെയും സല്‍ക്കരിക്കാന്‍ അനുവാദമില്ല. കാരണം എനെ സഹായിക്കാന്‍ ആരും ഇല്ലാ എന്ന കാരണം കൊണ്ടുതന്നെ.അത് അങ്ങിനെ തന്നെ വേണം താനും എന്നാണ് ഓരോരുത്തരുടേയും നിര്‍ബ്ബന്ധം. അത് കണ്ട് സന്തോഷിക്കുന്നവരുടെ സന്തോഷം കെടുത്താന്‍ എന്റെ രക്ഷിതാവിന് സമ്മതവും അല്ല.  ഈ കുടുമ്പം?ത്തിന്റെ ഒരു ചട്ടമാണ്. ഓരോരുത്തര്‍ക്ക് ഓരോ പദവി നല്‍കി തമ്മിലടിക്കാതെ പിടിച്ചുനിര്‍ത്തിയിരിക്കയാണ്. അതിഥിസല്‍ക്കാരം എന്നെക്കാള്‍ വളരെ ജൂനിയര്‍ ആയ ഒരു മിടുക്കി ആക്രാന്തത്തോടെ കൈക്കലാക്കി നടക്കയാണ്. അതവളുടെ കുത്തകയായിട്ടെടുത്തിരിക്കയാണ്. മൂത്തവരെ ബഹുമാനിക്കാനും മതിക്കാനും ഒക്കെ മറന്ന് അപമാനിക്കാനും അവഹേളിക്കാനും പരിശീലിച്ച ഒരു തലമുറ! ഇതിനകം പലതും വിട്ടുകൊടുത്ത്, വിട്ടുകൊടുത്ത് ശീലിച്ച ഞാന്‍ സര്‍വ്വവും നഷ്ടപ്പെട്ടാലും ശ്രീബുദ്ധനെപ്പോലെ ചിരിക്കാനും ശീലിക്കുന്നു.

ഇത്തരുണത്തില്‍ ഞാന്‍ മറ്റൊരു നഗ്ന സത്യം പറഞ്ഞോട്ടെ,
നമുക്ക് നാലുക്കൊപ്പം ജീവിച്ച് നാലുക്കൊപ്പം സന്തോഷിച്ച് സഹകരിച്ച് ജീവിക്കാനാവുമെങ്കില്‍ അതാണ് നമുക്കും ഭാവിതലമുറയ്ക്കും നന്ന്.
കാരണം, മറ്റുള്ളവരെ വെല്ലാനെന്നു കരുതി ആക്രാന്തപ്പെട്ട് കുറേയധികം സമ്പാദിക്കയോ പല ബഹുമതികള്‍ കരസ്ഥമാക്കയോ ഒക്കെ ചെയ്താല്‍ നമ്മെക്കാളേറെ അത് നമ്മുടെ ഭാവി തലമുറയുടെ വളര്‍ച്ചയെ മുരടിപ്പിക്കും.

അവര്‍ ആ ബഹുമതികള്‍ ഓരോരുത്തര്‍ക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്ന് കരുതി തമ്മില്‍ പോരാടും, സമ്പത്ത് ഓരോരുത്തരും കൂടുതല്‍ കൈവശപ്പെടുത്താനാവാത്തതില്‍ നിരാശരായി പരസ്പരം മത്സരിക്കയും സ്നേഹശൂന്യരാവുകയും, വിദ്വേഷം വച്ചുപുലര്‍ത്തുകയും പരസ്പരം ബഹുമാനം ഇല്ലാതക്കയും ഒക്കെ ചെയ്യും.

ഭാവിതലമുറയ്ക്ക് സ്നേഹവും അറിവും ജീവിക്കാനുള്ള പരിശീലനവും ആവോളം നല്‍കുക. ഓരോരുത്തരും അവരവരുടെ കഴിവുകൊണ്ട് സമ്പാദിക്കയും സല്‍പ്പേരുണ്ടാക്കയും ഒക്കെ ചെയ്യട്ടെ. അപ്പോള്‍ പരസപരം മര്യാദ, ബഹുമാനം ഒക്കെ തോന്നി അവര്‍ സ്നേഹിച്ച് ജീവിക്കും.

Monday, May 14, 2018

വീട്ടമ്മമാര്‍


എത്ര പ്രായം ചെന്നാലും മനുഷ്യര്‍ക്ക് സ്നേഹിക്കാനും സ്നേഹിക്കപ്പെടാനുമുള്ള വാഞ്ചന ശേഷിക്കും. എതുവിധേനയെങ്കിലും സ്നേഹിക്കണം, സ്നേഹിക്കപ്പെടണം. ലോകത്തിന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള ഗതിയും മനുഷ്യരുടെ ഈ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവത്തിനെ ആശ്രയിച്ചാവണം രൂപപ്പെടുന്നത്.
സഹജീവികളുടെ സ്നേഹം കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ ലൌകീകമായ സുഖഭോഗങ്ങളെ സ്നേഹിക്കും. സ്നേഹം സുഖം ആനന്ദം ഇതുതന്നെയാണ് എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും സ്വഭാവം. ഇത് നേടുന്നതിനായി സ്വീകരിക്കുന്ന വഴികള്‍ തുലോഅം വ്യത്യസ്ഥമാണെന്നുമാത്രം.

മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിച്ച് നേടുന്ന സ്നേഹം , സുഖം ഒക്കെ ഒരാലെ ക്രൂരര്‍ ആക്കുന്നു.മറിച്ചാവുമ്പോള്‍ നല്ലവനും.

ദൈവത്തിന് ഇതില്‍ ആരെയാണ് ഇഷ്ടം എന്ന് എനിക്ക് ഇനിയും മനസ്സിലായിട്ടില്ല. ഏതുവിധേനയും മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിച്ചും നശിപ്പിച്ചുമായാലും സ്വന്തം നിലനില്‍പ്പ് ഭദ്രപ്പെടുത്തുന്നവരാണോ അതോ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കായി പലതും വിട്ടുകൊടുത്ത് വഴിമാറി സഞ്ചരിക്കുന്നവനാണ് അദ്ദേഹത്തിന് പ്രിയപ്പെട്ടവന്‍ എന്നറിയില്ല.

പ്രകൃതിയാണ് ദൈവം എങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും അന്യോന്യം പൊരുതി ജയിച്ച് മുന്നേറുന്നവന്‍ തന്നെയാണ് ശരിയുടെ പാതയിലൂടെ ഗമിക്കുന്നത്..
അങ്ങിനെയാണെങ്കില്‍ ഞാനൊക്കെ പ്രകൃതിയുടെ/ദൈവത്തിന്റെ നിയമനങ്ങള്‍ അനുശാസിക്കാത്തവരാവും.

സമാധാനത്തോടെയുള്ള മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിക്കാതെയുള്ള സുഖവും സന്തോഷവും ആണ് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുള്ളത്. എനിക്കത് കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും കൈമോശം വന്നില്ലെങ്കിലും ഞാനത് അന്യായമായ രീതിയിലൂടെ നേടാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുമില്ല.

അപ്പോള്‍ ദൈവത്തിന്റെ ദൃഷ്ടിയില്‍ ഒരുപക്ഷെ ഞാന്‍ അലസയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങള്‍ അനുശാസിക്കാതെ മറ്റുള്ളവരോട് മത്സരിക്കാതെ, ഒഴിഞ്ഞുമാറിനടക്കുന്ന ഒരു ഭീരുവായിരിക്കാം.

അതെ, ഭീരുവായ ഒരു വീട്ടമ്മ. വീട്ടമ്മ എന്നത് ഒരു പദവിയോ, ഒരു ജോലിയോ ഒന്നും തന്നെയല്ല. അതും തീരെവിലയില്ലാത്ത ഒരു പേരാണ്. ജീവിതത്തിന്റെ മുക്കാലിലേറെ സമയവും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കായി ഉഴച്ചിട്ടും ഒന്നും നേടാനാവാതെ, ഒന്നും ചെയ്തെന്ന് വരുത്താനാവാതെ മണ്ണടിയുന്ന ഒരു ജന്മം.

എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ സമൂഹത്തില്‍ പല പദവികളില്‍ ഉണ്ട്, ഒരുവള്‍ ഒരു ബാങ്ക് മാനേജര്‍, ഒരു മിടുക്കി വക്കീല്‍, മറ്റുരുവള്‍ ഹെഡ്മിസ്ട്രസ്സ് തുടങ്ങി ഡോക്ടര്‍ എജ്ജിനീയര്‍ പദവികള്‍ അലങ്കരിക്കുന്നവര്‍ വരെ ഉണ്ട്.  കാറൊക്കെ ഓടിക്കും, സ്വയം പര്യാപ്തത നേടിയവര്‍ മക്കളൊക്കെ അവരെക്കാളും വലിയ പദവികള്‍ അലങ്കരിക്കുന്നു, ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ കോണിലും .  എങ്കിലും ആരും തന്നെ സംതൃപ്തരായി തോന്നിയിട്ടില്ല. പലരും ഭര്‍ത്താവിനോടൊപ്പമല്ല ജീവിക്കുന്നത്പോലും ചിലര്‍ പിരിഞ്ഞു, ചിലര്‍ അകന്നു കഴിയുന്നു. സ്വന്തം വഴിതേടിപോയവര്‍ക്ക് കുടുംബം നോക്കാനാവാതെ തളര്‍ന്നുപോയവരും ഏറെ. എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ വളരെ ഉയര്‍ന്ന പദവിയില്‍ മാനേജര്‍ പോസ്റ്റില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഒരുവള്‍.. കണ്ടപ്പോല്‍ അഭിമാനം തോന്നി. മുടി മുഴുവന്‍ നരച്ചിരിക്കുന്നും. എങ്കിലും മുഖത്ത് ചുളിവുകള്‍ വീണുതുടങ്ങിയിട്ടില്ല. മുടി ഡൈ ചെയ്യാത്തത് ഭര്‍ത്താവുമായി അകന്ന് അകലെ ജോലിചെയ്യുമ്പോള്‍ നാട്ടുകാര്‍ അപവാദം പറയാതിരിക്കാനും കൂടി ആണത്രെ. കഴുത്തില്‍ ഒരു രുദ്രാക്ഷമാലയും ഉണ്ട്. ഏതോ സിനിമയില്‍ കണ്ട് പ്രായം ചെന്ന നായികാ കഥാപാത്രത്തെപ്പോലെ.

അവളോട് സന്തോഷവതിയാണോ എന്ന് ചോദിക്കാന്‍ തന്നെ മടി തോന്നി. എങ്കിലും പറഞ്ഞു പലരും പല രീതിയിലൂടെ ഉയര്‍ന്നവര്‍ . ആ ഉയര്‍ച്ചക്കിടയില്‍ പലര്‍ക്കും പലതും കൈമോശം വന്നിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും മറ്റു പലരെക്കാളും നമ്മളൊക്കെ മികച്ചവര്‍ തന്നെയാണ്.


(എന്നോട് സംസാരിച്ച് കഴിഞ്ഞ് പിറ്റേന്ന് ഒരു മെസ്സേജ് വന്നു. ആത്മ, കുറേ ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഇന്നലെയാണ് മനസ്സമാധാനത്തോടെ ഒന്ന് ഉറങ്ങാനായത്, നന്ദി. )

നമുക്ക് സ്വയം ആശ്വസിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാം. ഈ ഭൂമിയില്‍ ഇത്രകാലം ജീവിക്കാനായതില്‍ മക്കളെ പ്രസവിച്ച് വളര്‍ത്താനായതില്‍ , ശ്വസിക്കാനായതില്‍ പൂക്കളെയും കിളികളെയും പുഴകളെയും ഒക്കെ സന്ധിക്കാനായതില്‍. ഓരോ നിമിഷവും നമുക്ക് ദൈവത്തോടെ കടപ്പെട്ടവരായി ജീവിക്കാ‍ന്‍ ശ്രമിക്കാം..

ആത്മ